CAINU E ABBELI
Uomini e 'donni tutti, avvicinati,
e stì palori miei tutti ascutati;
ca se 'Diu mi duna sensu finu,
parrari vi vuogghiu, d'Abbeli e di Cainu.
Erunu tutti 'dui figghi d'Adamu,
di n'uomu riliggiusu 'piddavvèru.
Fu lu primu uomu ca Diu criau,
e 'dintra lu so jardinu lu pusàu.
Adamu, 'nziemi all'animali viveva,
e di priari a 'Diu mai sì stancava.
Ad ogni animali lu nomu mittìa,
e lu sò cori, sempri allegru havìa.
'Ngnuornu Diu, 'ppì fallu 'cchiù filici,
di li so costuli na cumpagna 'ccì rèsi.
Sintiti 'ddà 'brutta 'bestia 'cchì 'ccì fici?
L'ingannaturi, di 'cchì 'cosa fu 'capaci!
Lu fici apposta, 'ppì fallu scacciàri,
finu ca u pumu 'ccì fici manciàri.
Picchissu la morti si vinni a 'criàri,
'ppì 'tuttiquanti, e nuddu a pò scanziàri.
Adamu ed Eva, si truvarunu 'ngannati,
e di lu Pararisu, prestu vinniru scacciàti.
Ri 'dduòcu 'ncuminciàu la cristianitati,
di la famigghia d'Adamu, arrisaluti.
Adamu eppi du' figghi di gran valuri,
pirchì accussì, lu vosi lu Signuri.
Abbeli 'ccù l'agneddi 'bbadava,
mentri Cainu, la terra 'zzappàva.
Abbeli i miegghiu agneddi a 'Diu dunàva,
e di tuttu cori, sempri u 'ringrazziava.
Puri Cainu, l'ufferti a 'Diu sempri facìa,
di li miegghiu frutti, dill'arbiri c'havìa.
L'Eternu, a tutti 'ddùi frati l'ha taliàtu,
e l'ufferta d'Abbeli ha miegghiu accittàtu.
Abbeli 'ccu tanta 'divuzioni, a 'Diu ludava.
Cainu n'èra 'nvidiùsu, e sinn'avantàva!
Cainu, di stu trattamientu ,sinn'addunàu,
e subbitu lu so cori, pienu d'odiu si incìu.
Lu riavulu, all'istanti sicciàncurpuràu,
e la so menti, ntà 'lampu scunvulgìu.
Guornu, 'mienzu a la campagna s'appustàu,
e 'ccù 'ncuorpu di petra 'ntesta, l'ammazzàu.
L'Eternu, subbitu a Cainu addumannàu:
"Unnèni to frati? Unn'è ca l'hai purtàtu!
Cainu, tuttu cunfunnùtu, 'ccià 'rrispusi:
"Sugnu fuorsi iu, lu vardiànu di me frati?"
Diu 'ci dissi: "Lu sancu d'Abbeli m'ha 'chiamatu,
e 'ppicchistu, ora stissu ti vuogghiu 'malidìri!"
Puri di sò patri Adamu, Cainu fu alluntanatu,
e sulu, spersu 'ppì lu munnu fu mannàtu.
Cainu, viriennisi tuttu sulu e abbannunatu,
subbitu a li pieri di l'Eternu s'è 'prustràtu.
Anchi la so famigghia Cainu lassàu,
e sulu, furriannu 'ppì lu munnu, sinnìu.
Diu, a Cainu, l'ha sempri tantu amatu,
anchi se, a so frati Abbeli havìa ammazzatu.
Diu 'ccià 'vulutu sempri tantu 'bbeni,
finu ca 'nguòrnu, la mogghie 'ccì resi.
Anchi la sò 'ginirazzioni, ha fattu aumintàri,
e l'alimenti, nun 'ccià 'fattu mai mancàri.
L'Eternu a nissunu, ha mai abbannunatu,
èni amurùsu e 'benèvulu, all'uomu fidàtu.
Sta puisia, di veru cori vi l'agghiu cuntata,
e 'rringrazziu sempri 'Diu, cam'haiutàtu.
Ciao a tutti da Paolo. (cullabburaturi da linguasiciliana)