Si cunta ca gnuornu ru' 'ziti misi abbraccettu, vistuti d'abitu nuziali, 'ccù tutti l'invitati darrieri; stavunu 'ppì trasiri rintra na chiesa di Raula 'ppì spusarisi. Siccomu ro purtuni ranni ra chiesa nun si putia trasiri, a causa di nu 'ristauru; bisugnava trasiri 'nchiesa di lu purtunieddu nicu. La 'zita tutta tisa s'ampuntau ravanti o purtunieddu ra chiesa e nun vosi fari 'cchiù mancu 'mpassu avanti 'ppì trasiri. Tutti l'invitati circaunu di cunvincirla a trasiri, ma idda, tistarda comu na mula, nun ''mmosi calarisi 'ppì trasiri, anzi si mittia 'cchiù tisa. 'Mentri 'ncuminciau a cioviri forti e l'invitati vistuti di festa, s'acculintauvunu r'acqua, stannu fora la chiesa. Passarru na para d'uri e sta zita nun si dicidiva a trasiri, anzi si 'nì stava sempri 'cchù tisa, comu n'asta ri bannera. Furtunatamenti si truvau, 'ppì 'casu, a passari di 'dduocu mastru Peppi u falignami. Mastru Peppi 'ncuriusitu ri tutta sta fudda culenti d'acqua ca si 'riminava fora a chiesa, si fici avanti 'mmienzu la fudda, finu c'arrivau dietru li spaddi di la 'zita. Subbitu scìu u metru di la tasca, musurau e rimusurau a iautizza ro purtunieddu e a lunghizza ra 'zita. Calculau u dislivieddu ca c'era tra a 'zita e u purtunieddu ,ca a 'cunti fatti 'risultau di du' ita. Allura mastru Peppi pigghiau na 'decisioni pratica: 'ccì resi nu bellu pugnu 'ntà li spaddi a la 'zita, e comu d'incantu idda subbitu si calò. A stu puntu mastru Peppi 'ccì resi nu bellu 'mmuttuni e la 'zita finalmenti trasiu 'nchiesa 'ccù l'applausi e la cuntintizza di tutti l'invitati.
Ciao, Paolo