Apostulli thot: nuk jam unë që jetoj por Krishti

jeton tek unë (Gal 2, 20).

Katolike na ka mësuar gjithnjë. Hyji më ka

nga momenti kur shqiptoi Po-hin e saj, para

i përqafuar si biri i vertetë tek Biri i Vetëm,

Jezu Krishti.

njerëzimit dhe përdoret ende nga Hyji për të

na udhëhequr drejt rrugës së shelbimit;

ende, sepse Po-hi saj ndaj dashurisë së Hyjit na

Gaston De Segyr ka botur një libër që flet mbi ekzistencën e ferrit, ku tregohen shfaqjet e disa shpirtrave të dënuar.

Po e citoj të plotë episodin me fjalët tekstuale të autorit:

"Ngjarja ka ndodhi në Moskë në vitin 1812, pothuajse në familjen time. Gjyshi im nga ana e nënës, konti Rostofkin, ishtë atëherë guvernator ushtarak në Moskë dhe kishte miqësi të ngushtë me kontin Orlof, gjeneral, burrë trim por i pafe.

Një mbrëmje, pas darke, konti Orlof zuri të bënte shaka me një mikun e tij volterian, gjenaral V., duke u tallur me fenë dhe veçanërsiht me ferrin.

• Do të ketë ndonjë gjë - tha Orlofi - pas vdekjes?

• Nëse do të ketë ndonjë gjë - tha gjenerali V. - ai që do të vdesë i pari nga ne do të vijë ta njoftojë tjetrin. Mirë?

• Shumë mirë! - shtoi Orlofi, dhe shtrënguan duart në shenjë premtimi.

Pas rreth një muaji, gjeneral V. mori urdhër ta linte Moskën për të shkuar në një front të rëndësishëm të ushtrisë ruse për të ndalur Napoleonin.

Pas tre javësh, kur kishte dalë në mëngjes për të kontrulluar pozicionin e armikut, gjeneral V. u godit në bark nga një plumb dhe ra përtokë i vdekur. Në çast doli para Hyjit.

Konti Orlof gjendej në Moskë dhe nuk dinte gjë për fundin e mikut të tij. Po atë mëngjes, ndërsa po pushonte i qetë, tashmë i zgjuar prej pak kohe, u hapën papritmas tendat e krevatit dhe dy hapa më tej u shfaq gjeneral V. që sapo kishte vdekur, në këmbë, i zbehtë, me dorën e djathtë mbi gjoks dhe tha: 'Ferri ekziston dhe unë unë jam aty!' dhe u zhduk.

Konti u ngrit nga shtrati dhe doli nga shtëpia me bizhama, me flokë ende të pakrehur, shumë i trazuar, me sy të zgurdulluar dhe i zbehtë në fytyrë.

Rendi tek shtëpia e gjyshit tim, i tronditur dhe duke gulçuar, për t'i treguar ngjarjen.

Gjyshi im kishte pak që ishte zgjuar dhe, i çuditur tek shihte kontin Orlof kaq herët dhe të veshur në atë mënyrë, i tha:

• Kont, ç'ju ka ndodhur?

• Më duket se po më lë mendja nga frika! Pashë pak më parë gjeneral V.!

• Si ka mundësi? Qenka kthyer në Moskë gjenerali?

• Jo! - u përgjigj konti duke u lëshuar mbi kanape dhe duke e mbajtur kokën mes pëllëmbëve. -Jo, nuk është kthyer dhe pikërisht kjo më tremb! Dhe menjëherë, duke marrë frymë me zor, i tregoi me hollësi ç'kishte ndodhur.

Gjyshi im u përpoq ta qetësonte duke i thënë se ndoshta bëhej fjalë për ndonjë fantazi, apo haluçinacion ose ndonjë ëndërr të keqe dhe shtoi se nuk duhej ta konsideronte të vdekur mikun e tij gjeneral.

Dymbëdhjetë ditë më pas, një i dërguar i ushtrisë i solli gjyshit tim lajmin e vdekjes së gjeneralit; datat përputheshin: vdekja kishte ndodhur mëngjesin e po asaj dite kur gjenerali ishte shfaqur në dhomën e kontit Orlof."

Të gjithë e dinë se Kisha, përpara se të ngrejë dikë në nderin e altarit dhe ta shpallë "Shenjtor", shqyrton me kujdes jetën e tij dhe veçanërisht faktet më të çuditshme dhe më të pazakonta.

Episodi i mëposhtëm u përfshi në procesin e kanunizimit të Shën Françesk Xhirolamos, misionar i njohur i Shoqërisë së Jezuit, i cili ka jetuar në shekullin XX.

Një ditë ky meshtar po i predikonte një turme të madhe në një shesh të Napolit.

Një grua e përdalë, e quajtur Katerina, me banim në atë shesh, për t'i shpërqëndruar dëgjuesit, nga dritarja filloi të bënte zhurmë dhe gjeste të turpshme.

Shenjtit iu desh ta ndërpriste predikimin sespe gruaja nuk pushonte, por më kot.

Të nesërmen Shenjti u kthye të predikonte në po atë shesh dhe, kur pa të mbyllur dritaren e gruas trazovaçe, pyeti ç'i kishte ndodhur. Iu përgjigjën: "Vdiq papritur natën e kaluar". Dora e Hyjit e kishte goditur.

"Le të shkojmë ta shohim", tha Shenjti. I shoqëruar nga të tjerë hyri në dhomë dhe pa të shtrirë kufomën e asaj gruaje të mjerë. Zoti, që ndonjëherë i lëvdon Shenjtërit e tij edhe me mrekulli, e frymëzoi që ta thërriste ne jetë të vdekurën.

Shën Françesk Xhirolamo e pa me tmerr kufomën dhe pastaj me zë solemn tha: "Katerina, në praninë e këtyre njerëzve, në emër të Hyjit, më thuaj ku je!".

Për pushtet të Zotit, sytë e kufomës u hapën dhe buzët e saj lëvizën duke u dridhur: "Në ferr!... Unë jam përgjithmonë në ferr!".

Në Romë, në vitin 1873, nga mesi i gushtit, një prej vajzave të mjera që shitnin trupin në një shtëpi publike, u plagos në njërën dorë. Plaga, që në shikim të parë dukej e lehtë, papritur u përkeqësua aq shumë saqë vajza u dërgua urgjentisht në spital, ku pak më vonë vdiq.

Po në atë çast, një vajzë që bënte po atë "zanat" në të njëjtën shtëpi publike, e cila nuk mund ta dinte ç'po i ndodhte "koleges" së vet në spital, zuri të ulërasë më britma dëshpëruesë, aq sa shumë shoqe të saj u zgjuan të frikësuara.

Britmat zgjuan edhe disa banorë të lagjes dhe u krijua një pështjellim aq i madh sa u desh të ndërhynte policia. Ç'kishte ndodhur? Shoqja e vdekur në spital i ishte shfaqur e rrethuar prej flakëve dhe i kishte thënë: "Unë jam dënuar! Dhe nëse nuk don të përfundosh edhe ti me mua, largohu shpejt nga ky vend turpesh dhe ktheu tek Hyji!".

Asgjë nuk mund t'ia largonte tronditjen asaj vajze, aq sa, me t'u gdhirë, u largua duke i lënë gojëhapur të tjerat, sidomos pasi mbërriti lajmi i vdekjes që shoqes që kish vdekur pak orë më parë në spital.

Pak më vonë, zonja e atij vendi turpesh, një garibaldine e thekur, u sëmur rëndë dhe, duke sjellë ndërmend shfaqjen e vajzës së dënuar, u kthye dhe kërkoi një meshtar që t'i sillte Sakramentet.

Autoriteti kishtar ngarkoi për këtë një meshtar të denjë, Imzot Sirolin, famullitar në San Salvatore të Lauros. Ky i kërkoi të sëmurës, në prani të disa dëshmitarëve, t'i tërhiqte mbrapsht të gjitha blasfemitë e saj kundër Atit të Shenjtë dhe të shprehte vendosmërinë e palëkundur për t'i dhënë fund punës së turpshme që kishte bërë deri atëherë.

Ajo e shkretë vdiq, e penduar, me ngushëllimet fetare. E gjithë Roma i mori vesh shpejt hollësirat e këtij fakti. Siç pritej, të këqinjtë u tallën me ç'ndodhi; por të mirët përfituan për t'u bërë edhe më të mirë.

Në Londër, në vitin 1848, jetonte një e ve, e pasur dhe shumë e shthurur. Mes burrave që e frekuentonin shtëpinë e saj ishte edhe një lord i ri që njihej për sjellje të pamoralshme.

Një natë kjo gruaja ishte në shtrat dhe po lexonte një roman për të ndjellë gjumin.

Sapo fiku kandilin për të fjejtur, vuri re një dritë të çuditshme që hynte nga dera dhe përhapej në dhomë duke u shtuar gjithnjë e më tepër.

Duke mos e kuptuar dot ç'po ndodhte, e çuditur i bëri sytë katër. Dera e dhomës u hap ngadalë dhe u shfaq lordi i ri që shumë herë kishte qenë bashkëfajtor në mëkatet e saj.

Para se ajo të arrinte të shqiptonte ndonjë fjalë, i riu iu afrua, e kapi nga kyçi dhe i tha: "Ka një ferr ku digjesh!". Frika dhe dhimbja që ajo e shkretë ndjeu në kyç ishin aq të mëdha saqë i ra të fikët në çast.

Pas gati gjysëm ore, kur erdhi në vete, thirri kamarieren e cila, duke hyrë në dhomë, ndjeu një erë të fortë të djeguri dhe pa se zonja kishte në kyç një djegie kaq të thellë saqë shihej kocka dhe dukej forma e një dore. Vuri re edhe se, duke filluar nga dera, mbi tapet gjendeshin gjurmët e hapave të një njeriu dhe se tapeti ishte djegur tejpërtej.

Të ndesërmen zonja mori vesh se po atë natë lordi i ri kishte vdekur.

Këtë episod e tregon Gaston De Segyri i cili thotë: "Nuk e di nëse kjo grua është kthyer; por e di që ende është gjallë. Për të fshehur nga të tjerët gjurmët e djegies, mban në kyçin e majtë fasho të artë në formë byzylyku që nuk e heq kurrë dhe për këtë e thërrasin zonja e byzylykut".

Imzot Antonio Pieroci, Arqipeshkëv i Firences, i njohur për përshpirtshmërinë dhe dijet e tij, tregon një fakt të ndodhur në kohën e tij, aty nga mesi i shekullit XV, që tronditi pa masë Italinë e veriut.

Në moshën 17-vjeçare, një djalë kishte fshehur në Rrëfim një mëkat të rëndë që nuk guxonte ta rrëfente prej turpit. E megjithatë i afrohej Kungimit, natyrisht në mënyrë sakrilege.

I brejtur gjithnjë e më tepër nga ndërgjegja, në vend që të kthehej në hir të Hyjit, mundohej ta kompensonte fajin duke bërë pendesa të rënda. Së fundi vendoi të bëhej rregulltar. "Atje - mendonte - do t'i rrëfej sakrilegjet e mia e do të bëj pendesë për të gjitha fajet".

Për fat të keq, shpirti i turpit e pengoi edhe atje që të rrëfente me sinqeritet mëkatet e tij dhe kështu kaluan tre vjet me sakrilegje të vazhdueshme. As në shtrat të vdekjes nuk gjeti kurajo për t'i rrëfyer fajet e tij të rënda.

Rregulltarët e tjerë menduan se vdiq si shenjt, prandaj kufoma e rregulltarit të ri u dërgua me procesion në kishën e kuvendit, ku u mbajt e ekspozuar deri të nesërmen.

Në mëngjes, një prej rregulltarëve, i cili kishte shkuar t'i binte këmbanës, papritmas pa t'i shfaqej para i vdekuri i lidhur me zinxhirë të zjarrtë, mes flakëve.

Rregulltari i gjorë ra në gjunj i frikësuar. Tmerri arriti kulmin kur dëgjoi: "Mos u lutni për mua sepse jam në ferr!"... dhe i tregoi historinë e trishtë të sakrilegjeve.

Pastaj u zhduk duke lënë një erë të neveritshme që u përhap në të gjithë kuvendin.

Eprorët e varrosën kufomën pa ceremoni.

Shën Alfons Maria De Liguori, Ipeshkëv dhe Doktor i Kishës, pra i denjë në mënyrë të veçantë për t'i besuar, tregon episodin e mëposhtëm.

Kur Universiteti i Parisit ishte në përiudhën e shkëlqimit më të madh, një prej profesorëve më të njohur vdiq papritur. Askujt nuk do t'i kishte shkuar në mendje fati i tij i tmerrshëm, aq më pak Ipeshkvit të Parisit, mik i tij i ngushtë, që lutej çdo ditë për shpirtin e të ndjerit.

Një natë, tek lutej për të, e pa t'i shfaqej përpara të përflakur, me fytyrë të dëshpëruar. Ipeshkvi, duke e kuptuar se miku i tij ishte dënuar, i drejtoi disa pyetje; mes të tjerash e pyeti: "A kujtohesh ende në ferr për dituritë që të kishin bërë aq të famshëm në jetë?".

"Ç'dituri... ç'dituri! Në shoqërinë e djajve kemi gjëra të tjera për të menduar! Këta shpirtra të këqinj nuk na ndahen as edhe një çast dhe nuk na lënë të mendojmë tjetër veç fajeve dhe mundimeve tona. Këto edhe vetë janë të tmerrshme dhe të frikshme, por djajtë na i bëjnë edhe më të llahtarshme për të nxitur pareshtur dëshpërimin tonë!"

Dhe ja një tjetër fakt tronditës, i ndodhur në praninë e mijëra dëshmitarëve dhe i shqyrtuar me hollësi nga Bollandistët e ditur.

Kishte vdekur në Paris një profesor i Sorbonës, Rajmond Diokreja. Në kishën Nòtre Dame po mbahej ceremonia solemne e varrimit. Përveç shumë besimtarëve të thjeshtë ishin të pranishëm edhe shumë profesorë dhe dishepuj të të vdekurit.

Kufoma ishte vendosur në mes të koridorit qendror, e mbuluar, sipas zakoneve të atëhershme, me një çarçaf të tjeshtë. Gjatë ceremonisë, në momentin kur meshtari tha fjalët e ritit: "Përgjigjmu: sa të këqija dhe mëkate ke...?", u dëgjua një zë varri që vinte nga poshtë çarçafit: "Për gjykim të drejtë të Hyjit jam akuzuar!".

U hoq menjëherë çarçafi, por i vdekuri u gjet i palëvizshëm dhe i ftohtë. Ceremonia e ndërprerë papritmas, rifilloi mes tronditjes së të gjithëve. Pas pak kufoma u ngrit para të gjithëve dhe bërtiti me zë edhe më të fortë se më parë: "Për gjykim të drejtë të Hyjit jam gjykuar!".

Frika e të pranishmëve arriti kulmin. Disa mjekë iu afruan të vdekurit të kthyer në pozicionin e mëparshëm dhe konstatuan që me të vërtetë kishte vdekur. Por nuk u pat më kurajo atë ditë të vazhdohej ceremonia dhe u shty për të nesërmen.

Ndërkaq autoritetet kishtare nuk dinin çfarë të bënin. Disa thoshin: "Është dënuar; nuk është i denjë për lutjet e Kishës!". Të tjerë vërenin: "Nuk mund të jemi të sigurtë se Diokreja është dënuar! Tha që është akuzuar dhe gjykuar, por jo që është dënuar".

Edhe Ipeshkvi ishte i të njëjtit mendim. Të nesërmen u përsërit ceremonia e varrimit, por kur u arrit tek e njëjta fjali e parashikuar në rit: "Përgjigjmu..." kufoma u ngrit përsëri nga poshtë çarçafit dhe bërtiti: "Për gjykim të drejtë të Hyjit jam dënuar në ferr përgjithmonë!".

Pas kësaj dëshmië rrënqethëse, ceremonia u ndërpre dhe u vendos që kufoma të mos varrosej në varrezat e përbashkëta.

Mrekullia ishte krejt e qartë dhe shumë u kthyen.

Mes të pranishmëve ishte një farë Brunone, dishepull dhe admirues i Diokresë; ishte një i krishterë i mirë, por në atë rast vendosi t'i braktiste kënaqësitë e botës dhe t'i kushtohej pendesës. Edhe të tjerë e ndoqën shembullin e tij. Brunone u bë themeluesi i një Urdhri Fetar, më strikti i Kishës Katolike: Urdhri i Çertozinëve. Më vonë vdiq si Shenjtor.

Kush shkon sot në Serra San Bruno, në Kalabri, mund të vizitojë manastirin e ndërtuar nga Shenjti, ku janë varrosur, mes të tjerëve, jo pak njerëz të shquar që lanë gjithçka për t'iu kushtuar tërësisht lutjes, punës, pendesave të ashpra dhe heshtjes strikte.

Bota mund t'i gjykojë të marrë këta, por në realitet janë të urtë; sipas shembullit të themeluesit, duke patur parasysh ferrin, vazhdojnë të jetojnë me vetëmohim për të fituar parajsën.

_______________________

SHKEPUTUR NGA "L'INFERNO C'E'" I DON XHUZEPE TOMAZELIT