#38145

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Sab 1 Set 2007 9:27 am
Oggetto: Sot ne gazeten Shqiptare

luigji_61@...

Poezia shqipe flet rumanisht

( 01/09/07)

Poezia shqipe flet sërish rumanisht. Këtë herë si një përpjekje për ta përcjellë atë në dimensionet e saj të plota. "Një antologji
e poezisë shqipe"( O Antologie a poeziei albaneze) i sjell më afër poetët shqiptarë të të gjitha kohërave me lexuesin rumun. Antologjia e botuar nga shtëpia "Privirea", është përgatitur nga Luan Topçiu dhe Renata Melonashi Topçiu. Kjo antologji është cilësuar si një sipërmarrje që sjell një rrugëtim të plotë nëpër fazat në të cilat ka kaluar kjo gjini në Shqipëri.
Antologjia e poezisë shqipe në rumanisht përfshin periudhat me të rëndësishme nëpër të cilat ka kaluar kjo poezi, qysh nga gjeneza e saj e deri në ditët tona. Ajo fillon nga folklori, duke vijuar me përfaqësuesit më kryesorë të momenteve me të rëndësishme të poezisë shqipe. Vargjet e shkruara nga De Rada, Naim Frashëri, Gjergj Fishta, Fan Noli, Lasgush Poradeci, Migjeni, Martin Camaj për të kaluar më pas te poezitë e Fatos Arapit, Dritëro Agollit, Ismail Kadaresë, Azem Shkrelit, Ali Podrimes, Xhevahir Spahiut, Besnik Mustafajt, Visar Zhitit, Resul Shabanit, Frederik Rreshpes, Bardhyl Londos, Agron Tufës. Një listë poetësh e zgjedhur nga autori për të përfaqësuar kulturën shqiptare dhe produktin artistik ndër vite. Botimi shoqërohet nga një parathënie për evolucionin e poezisë shqipe, ku ka edhe shënime për historinë e Shqipërisë. Gjithashtu, në të lexuesi gjen të dhëna për secilin nga autorët që janë përfshirë në të. Redaktori i librit është poeti rumun Dumitru M. Ion. Kopertina është konceptuar nga piktori Gentian Zeka, ndërsa piktura e përdorur për ilustrim është realizuar nga piktori Fatmir Velaj. Në parathënien e antologjisë, studiuesi dhe përkthyesi Luan Topçiu, duke e orientuar lexuesin rumun për atë çka do të gjejë në faqet e këtij libri, thekson karakterin evropian të letërsisë shqipe, karakterin e krishterë katolik të vjershërimit të vjetër shqip që ruan karakterin fetar dhe sakral të saj si dhe vlerësimet për letërsinë moderne shqipe.
Përpjekjet
Edhe më parë ka pasur përpjekje për përkthimin e poezisë shqipe në gjuhën rumune. Në vitin 1959 është botuar një antologji e poezisë shqipe nga autorë që nuk e kanë njohur shqipen, por e kanë kryer përkthimin përmes një gjuhe tjetër. Autori i kësaj antologjie është Toma George Maiorescu. Ndonëse një botim me problemet e veta, ishte një sipërmarrje për njohjen e kulturës shqiptare në Rumani në ato vite. Përçapje për të paraqitur poezinë shqipe në rumanisht janë bërë dhe nga Ardian Christian Kuciuk. Ai ka botuar "Un alfabet al poeziei albaneze" në vitin 2003. Ndërsa një tjetër antologji e poezisë moderne e hartuar nga studiuesi i letërsisë dhe poeti Marius Chelaru, botuar në vitin 2006, titullohet "In palma istoriei" (Në pëllëmbë të historisë). Antologjia e përgatitur nga dy autorët, Luan Topçiu dhe Renata Melonashi, është përpjekja e katërt për ta bërë të njohur poezinë shqipe në hapësirat rumune. Botime të tilla përfshirëse shpesh janë shoqëruar edhe me pikëpyetje për autorët përfaqësues. Asgjë nuk është shteruese kur bëhet fjalë për emra që kanë krijuar ndër vite, megjithatë Topçiu beson se ka zgjedhur poetët më përfaqësues. Si ata që përfaqësojnë letërsinë e vjetër shqipe e deri tek poetët që krijojnë letërsinë bashkëkohore. Autorët kanë edhe më parë përvoja të suksesshme të përkthimit në gjuhën rumune. Luan Topçiu dhe Renata Melonashi Topçiu janë autorë të fjalorit më të madh Rumanisht-Shqip, të botuar në Bukuresht, përkthyes të disa librave me poezi dhe prozë nga letërsia shqipe në rumanisht dhe autorë të disa librave me studime në të dy gjuhët. Një meritë të veçantë kanë për përkthimin e autorëve nga poezia klasike shqipe si Lasgush Poradeci, Naim Frashëri, Fan Noli, Gjergj Fishta, De Rada etj. "Një antologji e poezisë shqipe", është një tjetër rast që lexuesit rumun t'i ofrohet një copëz e shpirtit shqiptar. Frymëzimet e tyre, ndjenjat, mënyra e të parit e botës, të jetës shqiptare etj.

Få de bedste resultater med MSN Search

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38146

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Sab 1 Set 2007 9:29 am
Oggetto: Deklarata bombë e Moskës: Pranojmë ndarjen e Kosovës

luigji_61@...

Invia email

Deklarata bombë e Moskës: Pranojmë ndarjen e Kosovës Gazeta Shqiptare

( 01/09/07)

Moska do të pranojë ndarjen e Kosovës, nëse për këtë do të bien dakord Prishtina dhe Beogradi. Deklarata bombë e Rusisë u bë dje nga shefi i diplomacisë, Sergei Lavrov. Kjo është hera e parë që Rusia shprehet pro ndarjes së Kosovës, një variant që në fakt është hedhur poshtë edhe nga vetë Beogradi zyrtar, edhe pse për arsye krejt të ndryshme nga Prishtina. “Negociatat po vazhdojnë me ndërmjetësimin e trojkës së përbërë nga përfaqësuesi i SHBA-së, Rusisë dhe BE-së. Qëllimi është të ndihmohen palët për të arritur një marrëveshje dhe ne do të mbështesim çdo lloj marrëveshjeje mes tyre”, - deklaroi Lavrov. Prishtina zyrtare ka deklaruar se ndarja nuk mund të jetë opsion për zgjidhjen e çështjes, ndërsa Beogradi ka bërë të ditur se kjo do të cenonte integritetin e tij territorial, gjithsesi. Kosova, zyrtarisht ende pjesë e Serbisë, por me një popullatë me shumicë dërmuese shqiptare është drejtuar nga OKB-ja dhe NATO-ja gjatë tetë viteve të fundit. Shqiptarët e Kosovës kërkojnë pavarësi të plotë, por Beogradi refuzon t’ua japë atyre këtë.
Rusia, një aleate e Serbisë, e ka refuzuar planin e mbështetur nga Perëndimi për t’i dhënë Kosovës pavarësinë. Formati i trojkës u krijua vetëm sepse Moska bllokoi katër herë radhazi planin e pavarësisë në OKB. “Qëllimi i ndërmjetësve të trojkës është të ndihmojnë palët të arrijnë një marrëveshje, dhe jo t’i detyrojnë ata të bëjnë një pakt të detyruar”, - u tha ministri i Jashtëm rus gazetarëve në një konferencë për shtyp në Moskë. Ndarja e Kosovës nënkupton shkëputjen e një pjese veriore te territorit të Kosovës, ku jeton një pjesë e madhe e minoritetit serb. Volfgang Ishinger, ndërmjetësuesi i BE-së në trojkën ndërkombëtare, duke folur pas raundit shtesë të bisedimeve që nisën të enjten në Vjenë, tha se “ndarja e Kosovës nuk ka qenë asnjëherë në axhendën e Trojkës”. Por në fillim të këtij muaji, Ishinger tha se ndarja do të ishte një zgjidhje që mund të planohej, nëse palët do të binin dakord. Shqiptarët e Kosovës deklaruan se nëse do të kishte mendime të tilla për ndarjen dhe nëse nuk do të gjendej një zgjidhje edhe nga negociatat shtesë atëherë, ata do të shpallnin pavarësinë e njëanshme. Kjo do t’i vendoste shtete e BE-së përballë dilemës së njohjes ose jo të Kosovës si shtet të pavarur. Serbia dhe Kosova e kanë kundërshtuar idenë e ndarjes, por ato nuk kanë shfaqur së fundmi asnjë shenjë për marrëveshje të mundshme në lidhje me çështjen më të rëndësishme, atë të pavarësisë së Kosovës.

Find dine dokumenter lettere med MSN Toolbar med Windows-pc-søgning hent den gratis!

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38147

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Sab 1 Set 2007 11:40 am
Oggetto: Pjesa e dyte e shkrimit per Sherif Merdanin.

luigji_61@...

Invia email

Vazhdimi i shkrimit te meparshem

Ju tregoj dëshmitarët që dolën në gjyq kundër meje

Nga Ilir Bushi - (Vijon nga numri i kaluar) Në numrin e kaluar Gazeta “SOT” ka publikuar pjesën e parë të intervistës me këngëtarin e njohur, Sherif Merdani, jeta e të cilit i ngjan një ylberi që ka ndarë në mes, shirat e së kaluarës, me diellin e aspiratave të së nesërmes integruese.Emrin e tij, diktatorët u përpoqën ta përdorin si një gozhdë të ngulur gabimisht në çizmen e kohës, por përkundrazi, ai emër shërbeu si çengel për të varur shpresat dhe besimin e artistëve, tek e ardhmja. Më vonë kur historianët të ulen për të bërë radiografinë e diktaturave, ky emër do t’i shërbejë atyre për të rivërtetuar se në sistemet kriminale, vendi i shumë njerëzve të ndershëm është burgu. Pjesa e parë e kësaj interviste të publikuar ditën e dielë, u mbyll me rrëfimin e Merdanit për përgatijen e Festivalit të 11-të, paraqitjen e tij në publik, kritikat e mëvonshme që buronin nga injoranca dhe nga zilia e byrostëve, si edhe me survejimet që i bëheshin atij, pas deklaratave të Pleniumit famëkeq. Në numrin e sotëm Merdani hedh dritë mbi periudhën kur regjimi filloi të konvertonte talentet në viktima. Dhe vetë ai ishte i pari në listën e urdhërit të ditës, për t’u arrestuar.
Zoti Merdani, ku ishit ditën kur ju arrestuan?
Unë kisha kohë që prisja të më arrestonin. Kjo vinte nga shkaku se ata kishin kohë që i kishin dhënë të qarta sinjalet kundër meje, si nëpërmjet survejimeve dhe provokimeve që më bëheshin, ashtu edhe nëpërmjet sjelljes së ftohtë e të ashpër të disa zyrtarëve të rrethit. Problemi i arrestimit tim ishte çështje orësh. Kështuqë një ditë, (mbaj mend ishte data 15 qershor i vitit 1973), unë shkova me nxënësit e mi të gjimnazit, në Prenjas, për të dhënë një koncert të shkurtër, por kjo do të shërbente edhe në formë pikniku, në mbarimin e vitit shkollor. Më kujtohet fare mirë se ndodheshim në zonën e fshatit të quajtur Qukës, kur në autobuzin tonë hyri nënkryetari i Degës së Punëve të Brendëshme të Librazhdit, i quajtur Beqir Quku. Ai mu afrua dhe duke thënë ato fjalët e zakonshme: Në emër të popullit je i arrestuar”, më vuri prangat.
Si reaguat ju ndaj këtij veprimi?
E thashë edhe më parë se unë e prisja arrestimin, dhe këtë e ndjeva që kur pashë të afrohej drejt autobuzit, nënkryetari i Degës së Punëve të Brendëshme. I vetmi veprim që bëra ishte diçka shumë e thjeshtë. Sepse nxënësit e mi, (me të cilët shkoja si shokë), kishin blerë qershia dhe gjatë rrugës më kishin dhënë edhe mua një grusht me qershia. Kështuqë, sapo pashë nënkryetarin e Degës, unë i hodha instiktivisht qershiat, duke u afruar pranë tij.
Nuk bëre ndonjë rezistencë instiktive, ose ndonjë reagim kundërshtues?
Për këto gjëra as që mund të bëhej fjalë. Përveç të tjerave, unë isha krejtësisht i pafajshëm, kështuqë nuk kisha asnjë vrasje ndërgjegjeje, madje isha i gatshëm karshi çdo lloj ballafaqimi me ta.
Çfarë ju tha nënkryetari i Degës pasi ju vuri prangat?
Ai tha publikisht dhe me zë të lartë: Me kaq mbaroi edhe historia e Karuzos”. Ndërsa nxënësit e mi ishin shtangur dhe kishin ngrirë nga habia. Këtu dua të shtoj diçka që ka të bëjë me ndjesinë time për zonën e Qukësit.
Çfarë ndjesie?
Tani sa herë që shkoj në Korçë, kur kaloj në zonën e Qukësit, që kur hyj e derisa dal që andej me makinë, nuk pushoj së rëni borisë me forcë.
Kjo është një shenjë e protestës tuaj?
Më ka mbetur si zakon i vjetër që kur dola nga burgu, gjatë periudhës që mora edhe një makinë.
Ku ju çuan pas arrestimit?
Menjëherë pas arrrestimit më çuan në hetuesinë e Librazhdit. Aty më mbajtën 6 muaj. Menjëherë, akuza që më bënë në hetuesi ishte: “Për agjitacion e propogandë” dhe, “Tentativë për të rrëzuar pushtetin popullor”.
Gjatë qëndrimit 6-mujor në hetuesi a ju kanë torturuar?
Po, më kanë torturuar jashtëzakonisht shumë. Torturat kanë qenë sistematike gjatë gjithë ditëve të javës. Madje, mbaj mend se gjatë ditëve të diela hetuesit ishin pushim dhe dilnin shëtitje në qytet. Atje pinin e deheshin dhe pastaj vinin në birrucën time dhe ushtronin tortura të tmerrshme. Ndonjëherë më binte të fikët dhe përmendesha pasi më hidhnin ujë. Mizoria e këtyre hetuesve mund të ketë të krahasuar vetëm me përbindëshat. Më godisnin me grushta dhe shkema, si edhe me sende të forta (dërrasa dhe hekura) derisa bija përtokë. Dhe kjo vinte se ata donin me çdo mënyrë që unë të nënshkruaja materialet e akuzave që kishin përgatitur ata vetë. Ku padyshim shkruheshin marrëzitë më të pashembullta, që vështirë se mund të kenë të krahasuar me ndonjë arsyetim, qoftë edhe me arsyetimin më të çmendur njerëzor. Po familja juaj pati pasoja pas këtij arrestimi Po. Familja ime u internua në fshatin Shtyllas të Vithkuqit, për 16 vjet me rradhë. Edhe ata i trajtuan sikur të ishin armiq. Dy vëllezërit e mi kanë vuajtur jashtëzakonisht shumë për shkak të këtij arrestimi. Por ata kanë qenë gjithmonë të bindur se vëllai i tyre ishte i pafajshëm. Tani ndodhen jashtë shtetit. Gjithashtu, nëna dhe babai kanë pasur në zemër një brengë të madhe për mua. Tani të dy prindërit më kanë vdekur dhe unë e kam peng që nuk arrita dot t’ia shpërblejë ashtu siç duhet të gjitha sakrificat që kaluan për shkakun tim.
Çfarë mbani mend tjetër nga 6-mujori i hetuesisë?
Mbaj mend se çdo ditë dëgjoja lloj- lloj budallallëqesh në formën e akuzave. Madje një ditë, njëri prej këtyre mediokërve më afrohet e më kërkon llogari për tekstin e një kënge të Agim Prodanit, duke më thënë: Përse thua ti se djali shkoi në fshat”, etj, etj. Unë natyrisht iu përgjigja me durim se këtë e thotë autori i tekstit dhe jo unë. Por, ku i mbushej mendja atij. Ishin ditë të zymta, ku përballesha me universin e hijeve, të cilëve u mungonte koka dha natyrisht edhe logjika. Dhe mbaj mend se midis atyre pak gjërave që më ngushëllonin atëherë ishte një shprehje filozofike e Thorton i cili thotë: Në një vend ku mbizotëron diktatura, i vetmi pozicion që i përshtatet njeriut të ndershëm, është burgu”.
Ndërkohë çfarë thuhej jashtë burgut për ty?
Jashtë qarkullonin gjëra të pavërteta, madje nga më absurdet që mund të ketë shpikur ndonjëherë raca njerëzore. Sigurimi i Shtetit kishte përhapur fjalë se gjoja unë isha agjent i Beogradit, i Athinës, i Parisit, i Uashingtonit etj, etj, dhe se gjoja unë merresha vesh me ta, nëpërmjet aparatit -radiotransmetues. Sipas këtyre budallenjve, unë e paskësha montuar raditransmentuesen në fizarmonikën time dhe sa herë që i bija fizarmonikës nëpër koncerte, në fakt u paskam dërguar radiograme Titos, Hrushovit, Brezhnjevit, etj etj, me të cilët gjoja lidhesha direkt. Të gjitha ishin mbroçkulla. Thuhej gjithashtu sikur kam tentuar të arratisem dhe kisha bërë në plam të kaloja kufirin, gjatë natës. Pra, ishin përhapur lloj- lloj gënjeshtrash me qëllim që të më denigronin. Kjo, sepse deri atëherë figura ime në shoqëri ishte padyshim e respektuar prej të gjithëve. Madje, mbaj mend një rast kur ish-sekretarin e parë të Librazhdit, Hekuran Isain e pyetën për sukseset e qytetit të Librazhdit. Dhe ai iu përgjigj: Unë vetëm dy gjëra kam në Librazhd, për të cilat më pyesin të gjithë. Unë kam vetëm Minierën e Hekur-Nikelit në Pishkash dhe Sherif Merdanin në gjimnazin e qytetit”.
Ku u zhvillua gjyqi i juaj?
Gjyqi u zhvillua në sallën qendrore të gjykatës së Librazhdit. Atë ditë salla ishte mbushur plot me njerëz. Kishin ardhur edhe nxënësit e mi të dashur të gjimnazit. Midis të ardhurve ishte edhe vëllai im që të më shikonte.
Si filloi ky gjyq?
Ashtu siç fillojnë të gjitha proceset gjyqësore. Akuza kundër meje ishte për agjitacion e propogandë. Unë natyrisht, që nuk e pranova akuzën dhe madje isha përgatitur gjatë atyre muajve për mbrojtjen time. Kështu që bëra alibi të qëndrueshme e të besueshme për të gjitha rastet që sollën dëshmitarët kundër meje në atë sallë.
Kush ishin dëshmitarët që dëshmuan në gjyq kundër jush?
Ishin pesë dëshmitarë kryesorë. Në bazë të këtyre dëshmive të tyre krejtësisht absurde, gjykata mori vendimin. Midis këtyre pesë dëshmitarëve mbaj mend Resul Duron, ( nga komuniteti rom), Muhamet Muçën, (aktor në Estradën e qytetit), Bardhosh Selami, (aktualisht drejtor në një shkollë të kryeqytetit), etj. Mbaj mend gjithashtu, një njeri që quhej Xhavit, nga Cërriku, ndërsa të pestin nuk e kujtoj dot me emër. Këta sollën disa dëshmi të gënjeshtërta, sikur gjoja unë u kam folur për Festivalin Europian, për muzikën italiane, kisha sharë Enverin, këndoja anglisht, italisht etj, etj. Ata kishin shpikur disa takime të paqena me mua, të cilat ishin të gjitha gënjeshtra.
Si reaguat ju ndaj tyre?
E çtë reagoja unë ndaj atyre njerëzve që kishin një nivel ordinerësh. Shteti shqiptar donte të dënonte Sherif Merdanin duke sjellë aty një tufë njerëzish copë-copë që s’dinin as vetë se ç’thoshin. Natyrisht, unë i kundërshtova duke treguar alibitë se ku ndodhesha në ato ditë dhe orë që ata pretendonin se kishin qenë duke folur me mua. Por, këto ishin gjëra të sajuara dhe ata ishin thjesht shërbëtorë të verbër, që nuk kishin asnjë pikë dinjiteti, përderisa pranuan atë rol të turpshëm. Më vjen çudi që disa prej tyre sot janë edukatorë apo drejtorë shkollash, por nuk e di se ç’mund t’i mësojnë ata brezit tonë të ri, në ditët e sotme. Megjithatë, këtu dua të shtoj edhe diçka tjetër.
Çfarë do të shtoni?
Unë kam pasur një shok të ngushtë me të cilin kemi qenë bashkë qysh në kopësht, në shkollë e më vonë nuk jemi ndarë ndonjëherë. Ai quhet Hektor Bregasi dhe është babai i gazetarit Blendi Fevziu. Në kohën që unë isha në hetuesi policia kishte shkuar tek Hektori dhe i kishte kërkuar hollësi rreth takimeve dhe bisedave me mua. Atëherë Hektori i kish thënë vërtetësisht marrëdhëniet tona, duke sqaruar çdo pyetje që i bënin. Madje, për këtë gjë kishte firmosur edhe dëshminë e tij, por pa më cënuar fare mua si person. Pra, nuk kishte pranuar asgjë në lidhje me akuzën që më bëhej mua për agjitacion e propogandë duke thënë se, “nuk di gjë për këto probleme, por me mua nuk ka folur kurrë për gjëra të tilla”. Më tej dëshminë e kishte firmosur me firmën e tij. Mirëpo, siç duket edhe ai kishte qenë në listën e Ministrisë së Brendëshme për t’u futur në burg. Sepse mua në hetuesi më kërkonin vazhdimisht të dhëna për Hektorin, duke më bërë presione të ndryshme. Një ditë arritën deri aty sa më thanë: Pse nuk tregon ti për Hektorin, sepse ai i ka treguar të gjitha për ty”. Dhe më zgjatën letrën e dëshmisë së firmosur nga Hektori, duke më fshehur tekstin. Unë pashë firmën e tij, por u thashë hetuesve: Le të ketë firmosur, unë nuk kam asgjë për të thënë kundër tij. Sepse nuk kemi folur kurrë, kundër ndokujt.”. Pra, hetuesi kërkonte viktima të tjera.
Për cilët individë të tjerë ju pyesnin në hetuesi?
Më pyesnin për Agim Krajkën, për Justina Aliajn, e për shumë e shumë artistë të tjerë. Por, unë në atë kohë isha në një moshë të pjekur dhe nuk mund të gaboja kurrsesi. Unë i kisha thënë vetes time që kur më arrestuan: këta e kanë me ty, prandaj përballoje vetë sfidën”. Dhe deri në fund të hetuesisë nuk fola për askënd. Nuk thashë asgjë që mund të keqinterpretohej më vonë kundër ndokujt. Prandaj, nuk mund t’a fsheh faktin se me gjithë vuajtjtet dhe torturat që kalova, tani ndjehem i qetë që nuk vura në pozitë të vështirë ndonjë artist tjetër.
Çfarë mbani mend tjetër nga ai gjyq?
Mbaj mend nxënësit e mi të mrekullueshëm që ikën kokëulur e të tronditur nga salla e gjyqit. Atyre u kishin thënë se aty do të dëgjonin akuzat dhe provat e tmerrshme kundër meje. Por ata u çuditën sepse aty u fol vetëm për disa gjëra, të cilat nuk përbënin faj. Faji im i vetëm ishte se dija anglisht dhe italisht dhe se isha artist. Nuk u tha asgjë tjetër e rëndësishme. Ndërsa, dëshmitë e dëshmitarëve ishin përçartje bajate që ata i “recitonin” shpejt e shpejt ngaqë ua kishin mësuar përmendësh. Në atë gjyq nuk kishte asgjë konkrete kundër meje. Dhe nxënësit, (siç mora vesh më vonë) ikën të tronditur duke thënë se: “profesor Sherifi u dënua kot dhe nuk kishte bërë ndonjë faj”. Mbaj mend edhe fytyrën e dëshpëruar të tim-vëllai që priste vendimin duke përjetuar tronditje të thellë.
Cili ishte vendimi i Prokurorit?
Mua m’u dha dënimi maksimal për nenin “Agjitacion e propogandë kundër shtetit”. Neni e parashikonte, “dënim deri në 10 vjet heqje lirie”. Dhe prokurori kërkoi dhjetë vjet burg. Kjo masë mbeti në fuqi nga trupi gjykues, kështuqë gjyqi u mbyll.
Ku ju çuan pas mbarimit të gjyqit?
Fill pas mbarimit të gjyqit më çuan në burgun e Spaçit të Mirditës, me makinën e autoburgut. Aty kam punuar 3 vjet në minierën e Spaçit.
Si kaloi jeta juaj në këtë burg?
Ishte një burg i tmerrshëm dhe puna në minierë ishte rraskapitëse. Por ju lutem nuk dua ta lodh lexuesin tuaj të nderuar me hollësira të tilla, prandaj besoj që mund të përfytyrohet lehtë se si mund të jetë jeta e burgut, në një vend ku edhe njerëzit e lirë, ndjeheshin të burgosur.
Përse ju transferuan pas tre vjetësh nga burgu u Mirditës?
Kjo është një histori e gjatë. Arsyeja ishte sepse hetuesit e shtetit komunist erdhën tek unë në burg dhe donin të më bënin “njeri të tyre”, pra, e thënë më troç ata më propozuan që të bëhesha spiun i shokëve të mi, me të cilët vuaja çdo ditë në burg dhe në minierë. Por unë nuk pranova dhe për këtë shkak ata sajuan një akuzë të dytë kundër meje, duke bërë kështu edhe një gjyq tjetër të dytë. Por këtë rradhë me dëshmitarë të tjerë, të cilët ishin të burgosur aty brenda. Dhe për këto akuza, për të cilat unë përsëri isha i përgatitur m’u desh të kaloja përsëri nëpër hetime dhe hetuesira. Pra, dukej qartë që shteti i kishte marrë të gjitha masat dhe i kishte bërë të gjitha llogaritë që unë të mos dilja i gjallë fizikisht nga qelitë e burgjeve. Ose, korridori im i vetëm i daljes, sipas tyre mund të kalonte vetëm nëse pranoja të rekrutohesha nga Sigurimi i Shtetit, duke pranuar kështu një vdekje të tmerrshme, të një lloji tjetër, që për mua do të ishte akoma më tragjike se sa vdekja fizike. Dhe kjo ishte vdekja morale, të cilën unë për hir të karakterit tim, për hir të sakrificave të mia, për hir të vuajtjeve që i kisha shkaktuar pa dashje familjes time, nuk do ta pranoja kurrsesi. Unë e dija se ky sistem i kalbëzuar një ditë do të shembej. Ndofta atëherë për mua mund të ishte tepër vonë. E dija gjithashtu se edhe mund të mos dilja dot i gjallë nga hekurat e atyre burgjeve. Dhe nëse do të ndodhte kështu, çmimi që më duhej të paguaja kundrejt çmendurisë së diktaturës, ishte vetë jeta ime. Veçse unë e kisha vendosur me kohë: Nuk do të bëja kurrë kompromis me barbaritë e atij sistemi dhe nuk do t’ia lejoja vetes të kërkoja lehtësira nga përbindëshat.

Find dine dokumenter lettere med MSN Toolbar med Windows-pc-søgning hent den gratis!

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38148

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Sab 1 Set 2007 11:36 am
Oggetto: Me Sherif Merdanin do rringjallim edhe njëherë Festivalin e 11-të

luigji_61@...

Invia email

I nderuar z.Olsi per kenaqesine tuaj por dhe besoj te shume te tjerve po ju sjell nje interviste te diasa kohve me pare nga kengetari i shquar Sherif Merdani.

Pershendetje per ju te gjithe.

Me respekt

Luigji

Me Sherif Merdanin do rringjallim edhe njëherë Festivalin e 11-të

Flitet për një iniciativë tuajën së bashku me Sherif Merdanin për të rikrijuar edhe një herë Festivalin e 11-të në kohën e sotme. Si qëndron e vërteta?
Po. Eshtë pikërisht ashtu.Unë dhe këngëtari i shquar Sherif Merdani jemi duke bërë përpjekje për të ripërsëritur edhe njëherë me gjithë hapësirën dhe tablonë e vërtetë këtë festival, në skenat shqiptare. Por këtu shtoj edhe faktin se gjatë kësaj mbrëmjeje, gjithashtu do të ketë edhe analiza mbi vlerat apo shkaqet që ndikuan për ta shndrruar atë në një tragjedi. Sidoqoftë deri tani jemi në periudhën e konsultimeve, sepse përveç të tjerave kjo gjë kërkon një kosto financiare. Unë shpresoj se së shpejti kjo gjë mund të realizohet. Megjithatë, nuk mund të them se gjithçka ka përfunduar. Si ndodhi që juve ju thirrën për të kënduar në Festivalin e 11-të, të Këngës në RTV? Unë atëherë isha shumë i ri. Ndofta 19-20 vjeç. Këtu dua t’ju kujtoj se një vit më parë unë gjithashtu kisha marrë pjesë edhe në Festvalin e 10-të të Këngës në RTV. Por aty më kishte ndodhur një incident i vogël.
Çfarë incidenti?
Në Festvalin e 10-të, mua më caktuan të këndoja këngën “Stacioni im”, duke u dubluar së bashku me këngëtaren Justina Aliaj. Por gjatë interpretimit të kësaj kënge në provat përfundimtare mua më akuzuan për shfaqje të huaja dhe interpretim ekstravagant. Për këtë arsye mua ma hoqën fare këngën dhe ia dhanë Naim Kërçukut, i cili e këndoi në piano, (me teks përpara ngaqë ky ndërrim ishte i menjëhershëm dhe ai s’pati kohën e mjaftueshme për të bërë prova). Mirëpo aty këmbënguli kompozitori i njohur Alfons Balliçi dhe mua më caktuan një këngë tjetër me titullin “Qyteti punëtor”. Përveç kësaj, më vonë në Festvalin e Ushtarit unë fitova çmimin e dytë. Dhe kur erdhi periudha e përgatitjeve për Festivalin e 11-të unë isha bërë pak i njohur në rrethet muzikore dhe artistike.
Pra, kush ju ftoi juve në Festivalin e 11-të?
Ftesa më erdhi nga redaksia përkatëse e RTVSH-së. Ishte një procedurë që ndiqej për të gjithë. Aty pastaj caktohej kënga. Mirëpo kompozitori i talentuar Enver Shëngjergji, më kish folur për një këngë të tij dhe më pas ai vetë bëri edhe tekstin. Ishte fjala për mbrëmjen e fundit në Qytetin Studenti. Pra, për ndarjen e studentëve nga jeta universitare. Ishte një këngë shumë e bukur që më pëlqeu menjëherë. Një vlerë të madhe kësaj kënge i dha sidomos edhe orkestracioni i Aleksandër Lalos. Ky festival për herë të parë eksperimentoi me shumë sukses interpretimin e këngës pa dublant. Pra kënga këndohej vetëm një herë.
Sa lekë merrnit atëherë për interpretimin e këngës së Festivalit?
Unë kam kënduar për pasionin dhe dashurinë e madhe që kisha për artin muzikor. Këtë e dinë të gjithë këngëtarët e brezit tonë. Sepse nuk merrnim lekë dhe as honorare. Unë për herë të parë kam marrë rreth viteve 80-të. Vetëm 4 mijë lekë të vjetra për një këngë që doli fituese e vendit të parë. Kjo këngë quhej “Çel si gonxhe dashuria”. Ndërsa për periudhën kur po flasim, pra në vitin 1972, ne këngëtarët e rretheve përfitonim vetëm 19 lekë në ditë, për dietën ushqimore dhe fjetjen. Por dua të shtoj se së bashku me këngëtarët nga Tirana kishim harmoni dhe shkonim shumë mirë. Pa ambicie dhe zilira.
Si u prit kënga juaj “Mbrëmja e fundit”, në Festivalin e 11-të?
Do të thosha pa asnjë rezervë se kjo këngë është pritur në mënyrë të shkëlqyer. Madje, natën e tretë kur kam kënduar këngën, gjatë refrenit më shoqëronte e gjithë salla. Ishte një kulminacion i suksesit si për mua, ashtu edhe për vetë festvalin, ose muzikën. Këtu dua të shtoj faktin se ky festival në vetvete ishte një krahasim me përsosmërinë në të gjitha aspektet. Për mua ai është festivali më profesional dhe më shqiptar. Këtë e them pa mëdyshje duke e krahasuar edhe me ato festivale që u bënë më parë ose më pas. Që nga muzika, tekstet, dekori, orkestracionet, kostumet, skenari, prezantuesit, etj, etj. Ju vetë me çfarë ishit veshur gjatë interpretimit? Unë ngaqë më parë kisha pasur kritika për ekstravagancë, atë natë u vesha me një kostum. Por Edi Luarasi, e cila ishte drejtuese-konferenciere, më sugjeroi ta hiqja xhaketën, që të mos dukesha sipas modës zyrtare, apo fshatare dhe të dilja me këmishë. Gjithçka shkoi shumë mirë.
Si ishte në përgjithësi moda e veshjeve të këtij festivali?
Tek këngëtaret femra mbizotëronte, jo minifundi, por “maksi”, pra me funde dhe fustane të gjata. Cfarë çmimi morët në këtë festval? Fatkeqësisht çmimet i jep juria. Këtu më ke prekur disi. Sepse nuk mora asnjë çmim, por pata emocionin e madh se kënga ime u pëlqye dhe u duartrokit gjatë. Natyrisht që u mërzita pak, sepse prisja edhe çmime, por kjo nuk më prishte shumë punë. Mendoja se isha ende i ri dhe se në festivalet e mëvonshme do të kisha mundësi të fitoja shumë çmime të tilla. Por në fakt, nuk ndodhi krejtësisht ashtu.
Si ju priti publiku pas festivalit?
Në mënyrë të shkëlqyer dhe me emocione të mëdha. Ngado na përshëndesnin e na përgëzonin njerëz të panjohur, të rinj, apo të moshave të ndryshme. Mbaj mend se ato ditë të vitit të Ri, kur po iknin nëpër shtëpitë e tyre studentët e Qytetit Studenti, më ftuan edhe mua për të kënduar këngën time, e cila në fakt u bë shumë shpejt himni i tyre. Unë atje e këndova këtë këngë së bashku me të gjithë studentët që tanimë i kishin mësuar përmendësh fjalët e tekstit.
Po në Shkodër si ju pritën?
Shumë mirë. Aty kishte një krenari për faktin se qyteti ynë ishte përfaqësuar me një nivel të lartë interpretativ. Në të gjitha mjediset shkodrane gjatë atyre ditëve unë isha i mirëpritur. Unë fluturoja nga gëzimi, ndërkohë që edhe në Uzinën e Telave, ku unë punoja, të gjithë më ndalonin e më flisnin gjatë. Por kjo nuk zgjati shumë sepse një ditë ndodhi çudia.
Çfarë ndodhi?
Në fund të dhjetorit në Shkodër tek “Heronjtë e VIgut” u organizua një koncert i madh festiv. Aty isha i ftuar edhe unë për të kënduar këngën e Festivalit. Gjithçka u bë gati dhe pasdite pritej çfaqja. Por papritur gjatë paradites erdhi një urdhër nga lart, i cili thoshte se kënga e Bashkim Alibalit nuk duhet të këndohet në asnjë mënyrë. Kur ma thanë këtë urdhër kam mbetur i shtangur, por më në fund e kuptova se nga Tirana këtej e tutje do të vinin lajme akoma më të këqia për fetivalin dhe konkretisht edhe për mua. Dhe që aty ndjeva krisjen e parë dhe u bëra keq.
Si vijoi më tej historia e Festivalit të 11-të?
Keq e më keq. Në fillim erdhi një letër nga të rinjtë e Lushnjës, të cilët e nxinin fare festivalin duke e cilësuar si një shfaqje të huaj. Ishte urdhëri nga lart dhe për këtë urdhër kishin zgjedhur Lushnjën. Dhe me rradhë aty flitej në veçanti për këngët ritmike, ku futej padyshim ndër të parat edhe kënga ime. Kjo punë vazhdoi edhe me letra të tjera dhe një ditë morëm vesh se Enver Hoxha ishte zemëruar me këtë Festival.
Ju vetë si e përjetuat atë periudhë?
Shumë keq e kam përjetuar. Ato ditë u arrestua edhe miku im Sherif Merdani. Ai u akuzua në gjyq për axhitacion e propogandë, por e gjithë kjo histori ishte një sajim i kotë, siç bëheshin atëherë skenarët kundër atyre njerëzve dhe artistëve të mirë, të cilët shteti komunist i kishte me sy të keq. Sherifin nuk e donin edhe për shkak të talentit të madh që kishte, por edhe për disa probleme biografie. Kështuqë në gjyq gjetën nja dy dëshmitarë të rremë që ishin arsimtarë nga Librazhdi. Ata njiheshin me Sherifin dhe dëshmuan se ai kishte sharë partinë dhe E. Hoxhën. E thashë, këto gjëra ishin sajime të kota. Shkaku i vërtetë ishte se dikush duhej të bëhej shembull nga ky festival.
Ju vetë ju kishte folur ndonjëherë Sherifi kundër Enver Hoxhës?
Sherif Merdani ishte shembulli i njeriut dhe artistit të madh. Ne ishim miq dhe rrinim bashkë. Flisnim hapur për cdo gjë. Njëherë, pasi u ndalua festivali ai më tha me shaka : Tani e tutje do të na vënë të këndojmë vetëm himne. Dhe kishte të drejtë. Edhe unë flisja hapur me të për çdo lloj problemi. Por ata që i dolën dëshmitarë në gjyq ishin njerëz të vënë nga vetë strukturat e shtetit. Kur ai ishte në burg unë kam shkruar edhe një tekst kënge, të cilën nuk ia tregova kujt.
Ç’ndodhi me ty pas arrestimit të Sherifit?
Dikush më provokonte në telefon duke më pyetur çdo natë: po si i ndodhi kështu Sherif Merdanit, ç’mendon ti për dënim e tij, etj, etj. Aq shumë më provokonin saqë një ditë jam detyruar ta shaj rëndë. Mirëpo, du të them këtu se disa ditë më parë shkrimtari Frederik Rreshpja më kishte porositur miqësisht që të ruhesha nga provokimet e njerëzve të panjohur. Pra, në një farë mënyre isha i përgatitur.
Si ndodhi që ju dënuan të mos këndonit më?
Ishte pranverë. Po vazhdonin të gjitha të zezat dhe rraprezaljet që shteti ndërrmori kundër artit në atë vit. Atë pranverë unë do të këndoja një këngë në festvalin e Ushtarit. Ishte një këngë e bukur e Agim Prodanit. Por aty, pas provave të fundit u bë analiza dhe në adresën time pati shumë kritika. Filluan me atë këngë të Festivalit të Ushtarit dhe vazhduan me Festivalin e 11-të. Kishte edhe të deleguar nga lart. Mbledhja në adresën time vazhdoi më shumë se katër orë. Unë gjatë asaj mbledhjeje kam qenë shumë i dëshpëruar dhe i tronditur. Aty, madje u kritikova hapur për shaqje të huaja dhe më ndaluan përfundimisht që të dilja në skenë. Pra, më ndaluan pasionin. Aty dua të përmend kryetarin e Lidhjes së Shkrimtarëve të Shkodrës, Vehbi Balën, i cili kërkoi që të më zbutej dënimi, duke thënë se isha i talentuar dhe se duhet të lejohesha të paktën të këndoja këngë me motive popullore. Për këtë mbrojtje që më bëri mes atij “tufani”, natyrisht që i jam mirënjohës.
Çfarë ndodhi më pas?
Dua të them vetëm një gjë. Festivalin e 12-të nuk e kam parë dot të plotë në televizor se jam mbytur nga lotët. Kam qarë.
Sa vetë u dënuan për pjesmarrje në festivalin e 11-të?
Nuk mund të them saktësisht, por mund të përmend Françesk Radin, Aleksandër Lalon, Bujar Kapexhiun, Mihallaq dhe Edi Luarasin, Justina Aliajn, etj, etj. Natyrisht dënimin më të rëndë e pësoi Sherif Merdani i cili në fillim u dënua me dhjetë vjet burg e më pas i shtuan edhe pesë vjet burg të tjera.
Përse mendoni se ju vunë në listën e të ndëshkuarve?
Ndofta se isha shkodran dhe dikush u duhej si shembull edhe në Shkodër. Ose për shkak se shteti po përgatitej të burgoste për politikë kushërinjtë e mi që punonin në Tiranë, në poste të larta. Por pavarësisht se ndodhën këto dënime unë jam i bindur se as militantët më të egër të rregjimit nuk arritën të shajnë me gjithë zemër atë festival. Ngaqë ai i rrëmbeu dhe u pëlqeu të gjithëve. Natyrisht, tani kuptohet qartë se kjo ishte pjesa e skemës së strategjisë shtetërore për të goditur me rradhë, njerëzit e artit, ushtrisë, naftës, ekonomisë, etj, etj. Sepse kur u dhanë provat e Festivalit të 11-të në sallë ishin edhe disa anëtarë të Byrosë, si Manush Myftiu, e ndonjë tjetër. Dhe askush nuk tha ndonjë gjë të keqe. Mbaj mend se në një korridor Todi Lubonja më pyeti: Si po të duket Festivali? Unë i thashë: Shumë mirë, s’ka gjë më të bukur, por ishallah vazhdojmë gjithmonë kështu. Ai tha: herën tjetër do ta bëjmë në Institutin e Arteve, vetëm me të rinj”. Por nuk ndodhi ashtu siç e parashikoi ai. Sepse nuk na lanë.
Kur dolët më vonë, për herë të parë në skenë?
Unë interesohesha vit pas viti, por nuk merrja përgjigje. Vetëm në Festivalin e 17-të arrita të këndoj përsëri në skenë. Ishte një këngë të cilën nuk e mbaj mend shumë mirë. Por sidoqoftë për mua ishte sukses sepse u riktheva tek pasioni kryesor i jetës sime. Dhe këtu pati edhe një koençidencë. Sepse e lashë me një këngë të Enver Shëngjergjit dhe u riktheva përsëri, po me një këngë të tij.

Kënga ime për Sherif Merdanit

Skena ndriçonte, salla me spektatorë
Në çast mu shfaqe, vallë ku je në këtë orë?
Me shokët flisnim ne, në atë dhjetor,
Ishte Festivali, ti ku je në këtë orë.
Në dasmën time erdhën shokët dasmorë,
Për një çast të kërkova, nuk ishe në atë orë
-Babi me kë je këtu ti, dorë për dorë?
Unë pashë fotografinë, nuk di çfarë bën në këtë orë
Keq apo mirë, kur njeriu për ty flet
Duket se jeton dhe je në këtë jetë
Për ty ca flisnin keq, shumë flisnin mirë
Të gjithë ne të prisnim mes nesh me dëshirë
Vitet të ikën, por duhet të jetosh
Kohën e humbur patjetër ta fitosh.

SOT

Log på MSN Messenger direkte på nettet

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38149

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Sab 1 Set 2007 12:10 pm
Oggetto: Muzika qytetare beratase

luigji_61@...

Invia email

Marre nga interneti.

Qyteti i Beratit është i vendosur në luginën e quajtur Topallti, në grykën malore të përshkruar nga lumi i Osumit. Në mes të shek. XIX kishte 1800 shtëpi të banuara nga popullsi muhamedane dhe kristiane si dhe një zhvillim të admirueshëm tregëtar dhe kulturor. Si rezultat i rëndësisë historike që paraqiste qyteti i Beratit në kohën e Perandorisë Otomane, por dhe i veçorive gjeografike të tij, formimi i muzikës qytetare, ndoqi deri diku tjetër rrjedhë nga ajo e qyteteve të tjera të Toskërisë apo dhe të Labërisë. Është nga të vetmet raste që kultura kompakte muzikore iso-polifonike e qyteteve të jugut, u fqinjësua diku në qëndër të saj, me të dhënat e kulturës muzikore monodike perso-arabo-turke. Ndryshimi i muzikës së fshatrave rreth Beratit (që përfaqëson traditën e lashtë muzikore të zonës), me muzikën e qytetit në përgjithësi, është një tregues i ndryshimit të njësisë muzikore të dikurshme që ka patur qyteti i Beratit. Kështu, prej pushtimit turk e deri në fillim të shek. XIX, kultura muzikore e qytetit të Beratit shfaqet si një kulturë monodike, e kultivuar nga tajfat muzikore, ndërkohë që konstatojmë se kultura e re muzikore qytetare iso-polifonike, fillon e zhvillohet aty në fillim të shek. XX nga formacioni i sazeve, paralelsiht me muzikën popullore qytetare të Toskërisë. Në regjistrat osmane qysh në shek. XVI, gjejmë të shënuar profesionin e muziktarit orkestrant të Beratit të quajtur me emrin mehter. Nga defteri i hollësishëm i livasë-sanxhakut të Vlorës i vitit 1520, tek ndarja e zejeve shohim se: Hasan Hysejni, Xhafer Hasani, Ferid Hasani, Jusuf Memi, Jusuf Ahmedi Sinan Jusufi, Jusuf Hysejni etj, figurojnë të regjistruar me profesionin e orkestrantit. Më pas, një tjetër të dhënë mbi ekzistencën e formacioneve muzikore interpretuese në Berat e jep Evlia Çelepia (1670), i cili flet me respekt për grupin e muziktarëve që ishte ndër më të mirët krahas tajfës së Korçës, Leskovikut etj. Gjithashtu Çelepia pohon se në Berat kishte me dhjetra vende argëtimi, ku ndër të tjera interpretohej edhe muzika popullore. Në përgjithësi, deri në vitet e para të shek. XX, kultura muzikore e qytetit të Beratit ishte një kulturë muzikore e interpretuar nga tajfat e muziktarëve, muzikë e cila në një pjesë të madhe të saj ishte e sjellë prej komunikimit të përhershëm tregëtar dhe kulturor të qytetit të Beratit me vendet e tjera dhe kryesisht me Turqinë. Si e tillë, ajo ishte një kulturë monodike ( me një zë), gjë që e afronte në tipologji këngën beratase me atë shkodrane, elbasanase, gjakovare etj. Në fillim të shek. XX, ashtu si në të gjitha qytetet kryesore të Toskërisë, filloi në Berat edhe formimi i formacionit origjinal të sazeve popullore shqiptare, apo siç njihet ndryshe formacioni polifonik i sazeve. Sazet e para në Berat i gjejmë qysh në fillim të shek. XX. Lindja e sazeve ishte si një rikthim në traditën iso-polifonike të të kënduarit të qytetit të Beratit përpara pushtimit turk. Një formacion i dëgjuar Sazesh ka ekzistuar në Berat në vitin 1915 i drejtuar nga violinisti i shquar Riza Nebati (të cilin populli në një këngë e ka vlerësuar si Paganinin e qytetit të tyre), një tjetër nga Isuf Meko Përmetari e më vonë vëllezërit Qamili të ardhur po nga Përmeti. Po ashtu përmendim edhe Sazet e Usta Halit Beratit me gërnetë (rreth 1910-1920), ato të drejtuara nga Riza Jevi me qemane, e veçanërisht ndihmesën e sazeve të Sybi Sadushit me gërnetë. Është fakt i pamohueshëm që një pjesë e rëndësishme e muziktarëve të shquar popullorë beratas u shpërngulën në qytetet e tjera të Shqipërisë për të interpretuar muzikën popullore. Kjo gjë solli një transferim dhe komunikim të vlerave të krijuara nga njeri qytet në tjetrin. Edhe më parë kishte ndodhur kështu. Fama e ambjenteve muzikore të Beratit bëri që edhe muziktarë të shquar si shkodrani Ismail Dobrunji të vendosej në Berat diku aty në fund të shek. XVIII. Po kështu, në vitin 1825, muziktari popullor nga Berati Marko Krali fut për të parën herë violinën në ahengun e qytetit të Shkodrës. Më 1920, sazet e Naxhi Beratit, Hajri Malokut dhe Qemal Matës vendosen në Tiranë, ndërkohë që Skramët, familja e njohur e muziktarëve beratas, u shpërngul për në Vlorë. Sipas Mehqemesë: në vitet ’30 të shek. XX në Berat përmenden 16 muziktarë të shquar popullorë si Selim dhe Luta Pasha, Mehmet Kovaçi, Shefit Hoxha, Shaban Dilo, Rabiona e Rufani Diku, Hysnie e Anife Kovaçi etj. Me shembjen e Perandorisë turke, në Berat gradualisht u rrudh roli i tajfave të muziktarëve, ndërkohë që u popullarizua repertori i këngëve origjinale të sazeve popullore beratase. Duhet theksuar se sot në muzikën popullore qytetare të Beratit do të konstatojmë si gjuhën muzikore-monodike, por dhe atë iso-polifonike, tipar i kahershëm i Beratit të vjetër, rrethinave të tij dhe i muzikës së qyteteve jugore në përgjithësi. Për shkak të pozicionit gjeografik, por dhe të lidhjeve historike, tek sazet e reja të Beratit, u shkri natyrshëm repertori monodik i këngëve (që deri para lindjes së sazeve luhej nga tajfat e muziktarëve) me atë iso-polifonik Beratit të vjetër. Kështu, përveç repertorit tradicional të qytetit, sazet zotëronin edhe numrat më të njohur të muzikës qytetare shqiptare, si të qytetit të Vlorës, Përmetit, Elbasanit, Shkodrës, Tiranës etj. Sazet e Beratit përbëheshin nga 1 gërnetë, 1 violinë, një ose dy llauta dhe 1 def. Përmes këngëve ne sot njohim emrat e veglave më të përdorura nga sazet dhe formacionet e tjera muzikore popullore të qytetit të Beratit, e bashkë me to edhe emrat e muziktarëve të shquar beratas . Ja se si i këndon populli në njerën prej këtyre këngëve:

Kush i bie kanunit-e 
Ky Qerimi , nipi i Sulçes-e
Kush i bie qemanes-e
Josifi , i biri i Skrames-e
Kush i bie buzukut-e
Ky Tetemi i Sukut-e

Një punë të madhe në kultivimin e këngëve beratase kanë bërë shumë muziktarë të shquar popullorë të këtij qyteti, instrumentistë e këngëtarë. Ndër ta përmendim Riza Nebatin (violinistin virtuoz pjestar edhe i orkestrës së Isuf Myzyrit), Naxhi Beratin, Hajri Malokun, Qemal Matën, Kadri Fuga (Berat 1887- Berat † 1953), Jorgji Bendi (Berat 1861- Berat † 1914), Sulejman Naibin, Hamit Vokopolën etj. Me emrin e muziktarit popullor Shyqyri Fuga (Berat 1883- Berat † 1962), njihen këngët “Morra mandolinën”, “Në fushë të Uznovës”, etj; me emrin e Sulejman Naibit në popull njihen këngët: “Jelekun kadife veshur” , “Kështu e kështu më thanë”, “Aman , o im atë”; me emrin e Qerim Fugës njihen këngët: “Mblodhëm një tufë lule”, “Shaja me shami të kuqe”, “Ma gëzofsh shaminë jeshile”, “Ditën e xhuma po bëhesh xhuluzi” etj. Ndër këngëtarët e shquara të muzikës popullore qytetare beratase pas vitive 1950 përmendim: Virgjini Milen, Dhimitër Dushin, Floresha Debinjën etj. Ndër sazet me aktivitet pas viteve 1990, përmendim edhe ato të vëllezërve Hoxha nga Lapardhaja e Beratit. Aktualisht kënga popullore qytetare beratase është e përhapur dhe e pëlqyer në Shqipërinë e Jugut, në atë të Veriut e ca më tepër në Shqipërinë e Mesme dhe në Kosovë

Lit: Xhihani Meliha, “Tradita, krijimtaria dhe zhvillimi i muzikës në qytein e Beratit”, Disertacion, 1976, Biblioteka e Akademisë së Arteve; Mehqemeja Agim, “Hapësirat e këngës popullore beratase”, gaz. “Kushtrimi”, 1988, 20 Prill; Mehqemeja Agim, “Këngë e Beratit”, Berat 2000; Duka Ferit, “Berati në kohën osmane, shek. XVI-XVIII”, Tiranë 2001 etj.

Del dine store filer uden problemer med MSN Messenger

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38150

Da: shkrelim@...
Data: Sab 1 Set 2007 8:37 am
Oggetto: Re: [Art-Cafe] Rreth Intervistes se Kadares tek Radio FreeEurope

shkrelim

Invia email

Ju lutem krahasoni tekstin anglisht (te nenvizuar nga une, me poshte) me tektin shqip qe na ka derguar Adrian Kelmendi:

"Shqipëria nuk është një planet tjetër që të jep gjykime
për Kosovën nga planeti Hëna, nga Bangladeshi ose nga
Japonia."

Tashti, nga vjen ne shqip "planeti Hëna", kurse ne anglisht vetem "the moon", qe dmth hëna?!!!!

In a message dated 9/1/2007 2:48:25 AM Eastern Daylight Time, shpetimit@... writes:

RFE/RL: How much is the Albania's intellectual elite affecting the drive for Kosovo's independence? Do you think more should be done?
Kadare: I think Albania should have done more. The pseudo-philosophies of our diplomacy, produced by a lack of ability and morality, are ridiculous and, at the same time, condemnable. Albania is not another planet, and it is giving judgments on Kosovo from the moon, Bangladesh, or Japan. Albania is a primary country of interest, and it should not hide it, because that would be complete hypocrisy. Albania is a country that should have followed step-by-step the problem of Kosovo. It should have engaged with honesty and dignity by being, of course, constructive and not destructive. Therefore, it is Albania's historic moral claim, it's a nation's historic dignity. I hope our diplomacy -- revived lately -- will make a correction in this regard.

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38151

Da: BeqirS@...
Data: Sab 1 Set 2007 8:26 am
Oggetto: Llotaria Powerball 314 milion dhe Mega Milion 330 milion u fituan

BeqirS@...

Invia email

Vetem nje njeri e fitoi loterin $314.3 million - Zyrtaret kerkojne njeriun qe e ka fituar, dhe kater ate 330 milion

BEQIR SINA, Nju Jork

"Cmenden" lotarit ne Amerike : Loteria ne Nju Jork, 330 milion dollar u fitua nga kater personas

ATLANTA - GEORGIA: Edhe pse heren e fundit nuk pati fitues te pese numrave dhe nje gogle te "arte" qe te bene fitues te nje nder loterive me te medha ne SHBA-s- e quajtur Mega Millions, mbreme kater veta e fituan ate. Megjithse miliona bileta loterie u shiten diten e marte, kur ne 12 shtete ne te cilat luhet kjo loteri, asnjeri nuk rroku dote te gjashte numerat e seleksionuar. 12 fitues pati kesaj rradhe me pese numera nga Kalifornia, Georgia, Massachusetts, Maryland, Michigan, New Jersey, New York, Ohio, Virginia dhe Washington State. Njerez, keta te cilet, edhe fituan vendin e dyte, me nga 250 mije dollare sejcili. Te peste numerat me goglen e "arte" te thirrur Mega Million, nuk jane zene nga asnjeri deri tash, duke filluar prej 6 korriku. Keshtu qe neser e premte(kjo loteri luhet dy here ne jave te marten dhe te premten) do te arrije shumen 325 milion dollare. Numerat e fundit ishin 37, 40, 48, 53 dhe 56, e goglen Mega Ball numer 44.

Mbreme sipas rezultateve kater veta kane fituar nga 85 milion dollar per njeri. NUMBERS: 8 18 22 40 44 + MEGA BALL (11) 4 WINNERS OF $330,000,000 JACKPOT.(TICKETS SOLD IN MD, NJ, VA, TX) - 36 SECOND-PRIZE WINNERS OF $250,000.

Nje tjeter loteri qe shenoi nje shume marramendese ishte edhe ajo e quajtur "Powerball". Axhensit e kesaj loterie njoftuan se vetem nje njeri e ka fituar mbreme loterin "Powerball", e cila, pate arritur shumen $314.3 million. Zyrtaret e kesaj lotarie, thane se nje axhensi biletash lotarie ne Indiana-Ohio, duhet te jete fiues.Por, deri tani asnjeri nuk ka deklaruar te pakten zyrtarisht, se kush eshte fitues. Tiketa, eshte shitur ne dyqanin "Speedway convenience".Powerball luhet ne 29 shtete, perfshire ketu District of Columbia dhe U.S. Virgin Islands. Recordi i jackpot ka qene $365 million, dhe u fitua ne vitin e kaluar - 2006.

Ethet e lotarise kane perfshire po thuajse te gjitha Shtetet e Bashkuara, ku dhjetera mijera vete blejne bileta per lotarine kombetare, qe hidhet, cdo dite, dhe qe ka nje vlere prej milione dollaresh. Zyrtaret e lotarise thone se vetem dje,qe llotaria kapi shumen e 330 milioneve, brenda dites u shiten rreth 70 milion bileta, ndersa shitjet e djeshme vazhdonin me nje ritem prej 100 mije biletash ne minute. Çdo bilete kushton 1 dollar. Lotaria kombetare e quajtur Mega Millions zhvillohet ne shtetet verilindore te bregut te oqeanit Atlantik perfshire shtetin e Nju Jorkut.. Çmimi i lotarise se sotme eshte nga me te medhat per nga shuma e jackpot ne historine e Mega Millions.

Çmimi me i madh i fituar ne ndonje lotari ketu ne Shtetet e Bashkuara u mor vitin e kaluar, kur dy persona me bileta fituese ndane midis tyre 363 milion dollare. Buletinet e lajmeve flasin çdo dite per njerez qe udhetojne per distanca te gjata dhe presin ne radhe me ore te tera per te blere nje bilete. Sipas zyrtareve te lotarise shanset per te fituar jane 1 ne 80 milion.

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38152

Da: BeqirS@...
Data: Sab 1 Set 2007 9:12 am
Oggetto: The Gazette (Montreal) Albania hidden for so long

BeqirS@...

Invia email

Albania hidden for so long

Expect the unexpected in this mountainous Adriatic country whose citizens weren't allowed to own cars until 1991

ANN ELSDON, Freelance

A wriggling snake tossed into our path by a scary-looking guy sipping Turkish coffee with his cronies at a sidewalk caf stopped me in my tracks. Everyone stared to see what would happen next. But when he suddenly picked the snake up, stroked it and grinned, I realized it was a joke - maybe.

Only a couple of hours earlier, we had crossed the border in a battered Mercedes taxi from Montenegro to Shkodra, in northern Albania, and were quickly learning to deal with the unexpected, and be scrutinized up-close by people not used to seeing tourists.

Not surprising, since for 41 years until his death in 1985, Communist dictator Enver Hoxha sealed off Albania with electric barbed-wire fences to keep the inhabitants in and foreigners out. As he put it, "Why should we turn our country into an inn with doors flung open to pigs and sows, to people with pants on or no pants at all?"

The current minister of tourism has no qualms about flinging open the doors. He is hoping to entice curious foreigners to discover Albania's stunning southern Adriatic coast, snow-peaked mountains, historic towns, hilltop fortresses and ancient monuments that have been hidden for so long in the shadows of neighbouring Montenegro and Greece.

The uneasy transition from Communism to democracy scared off tourists, particularly when in 1997 a failed pyramid scheme plunged the country into economic ruin and near-anarchy.

But in the last few years, roads have been cleared of car-jackers, armed gangs jailed, and the democratically elected government is trying to deal with corruption. Now, the country is a safe option for enterprising travellers.

On the bus from Shkodra to Tirana, the capital, I looked out at women wearing tunics over baggy white trousers, heads swathed in scarves, toiling with wooden hoes and pitchforks in fields scattered with over 750,000 concrete bunkers built throughout the country by Hoxha to repel possible invaders. White minarets punctuated each town.

The laments of traditional Albanian songs segued into the blare of home-grown rap from the bus loudspeakers as we lurched along the dusty crater-filled road on the outskirts of Tirana.

Squeezed between half-finished buildings, and new, brightly painted gated developments, dozens of makeshift garages and car washes, sometimes nothing more than a pile of used tires and a plastic hose, cater to a population that has been allowed to own cars only since 1991.

Amid the din of Tirana's chaotic traffic (in a city of 750,000 with 250,000 cars, few people have driving licences), it was impossible not to feel the energy, optimism and entrepreneurial spirit that are slowly bringing about change to the country.

In the capital, little remains of 400 years of Ottoman rule, except for the 18th-century mosque of Et'Hem Bey. Italianate government buildings are reminders that Mussolini's troops occupied the country from 1939 until the Nazis arrived in 1943. There is plenty of Communist-era nostalgia, but some of the Stalinist legacy has been jazzed up. Grim Soviet-era apartment blocks are painted in brilliant psychedelic stripes, one of the projects of Mayor Edi Rama, an artist and leader of the opposition Socialist Party. The former Palace of Culture, now the Opera, was showing the musical Chicago. The Bllok, an elegant neighbourhood formerly the private enclave of Communist Party honchos, is now full of lively bars, cafs and restaurants serving excellent Italian- and Turkish-influenced food to trendy young crowds.

Among smartly dressed businesspeople in the bar of a new five-star hotel, there's a feverish air of deals being done, money being made. Gleaming glass towers dot the city, Mercedes and Hummers crowd the roads. I heard of a man who started out selling peanuts who now buys apartment buildings with cash.

But few people share the new wealth. In the shadow of the monument to Skanderbeg, the 15th-century hero who tried to stem the Ottoman conquest, Roma squeegee-women kissed the hood of a Mercedes stuck in traffic, then kissed the driver's hand, hoping for a few lek, the Albanian currency. Money-changers waving fistfuls of cash darted desperately between cars, while small boys tried to sell a few cigarettes.

The city's infrastructure strains under the new consumerism and a population that has doubled to almost a million in the past five years. Garbage is everywhere; even in the countryside, plastic bags flutter from trees and shrubs. The roads and sidewalks are often in bad shape, and brownouts are frequent.

As we travelled around the country in search of Roman sites and medieval Ottoman towns, we found that tourists are pretty much left to find and explore sites alone - which is appealing and refreshing if you like off-beat travelling. There are no tourist bureaus, and many places of interest are not signposted. Instead, we got directions from local people who rushed to show us the way whenever they saw us lost and confused. When we could only communicate in pidgin Italian, or mime, they gave us flowers or brought another raki, a local drink.

In a slightly beaten-up rented car, we inched south along twisting, mountainous roads under repair, past grandiose new gas stations attached to bars and restaurants, some with fountains outside, some with Las Vegas-inspired interiors. Sheep grazed, or were slaughtered publicly in roadside "mish" kiosks; rusting oil derricks indicated an oil industry we had known nothing about.

We looked for the turnoff to Byllis, one of the most important Illyrian, Roman and Byzantine sites being excavated. After several failed efforts, we decided we would try again on the way back.

After about seven hours, we reached Gjirokastra, 25 kilometres north of the Greek border. It is an extraordinary, ash-grey stone town, precariously hanging onto Gjere mountain. The birthplace of Hoxha, and also of Ismail Kadare, Albania's most famous writer, it is a rare example of a preserved Ottoman town.

We wasted no time in taking a heart-pumping hike up the steep, narrow, winding cobblestoned streets to the menacing fortress that towers over the town. This is the site of the original city where, until the 13th century, everyone lived within its walls.

Through a thick nail-studded door, past the snoozing guard and a snarling dog chained somewhere deep within the recesses of pitch-black vaults, we groped our way beyond Second World War anti-aircraft guns poking out from stone arches toward an interior courtyard. There, a U.S. spy-plane, shot down during the Cold War, sat decaying next to cannons in what had been a 14th-century marketplace.

Eventually we found a woman guard who opened up the chilling cells scratched with graffiti by political prisoners who were tortured and executed there, she said, until 1968. Astonishingly, deep within the castle walls we discovered a desolate bar where we shivered over a cold beer while listening to local pop music on a boom box.

The next day, two small boys pointed the way to the twin-towered Zekate House, one of the grandest and monumental of the Ottoman fortified houses built by wealthy merchants and landowners perpetually nervous about enemies. The owner's granddaughter, who lived in a smaller house next door, showed us the slits for guns, lookouts, and secret hiding places, and the ornate screened balconies from where women watched the men drink coffee and smoke hookahs. The European Union paid to repair the roof, she said, but not to maintain the house, so it's not habitable. Her grandfather dreams of turning it into a museum.

Although Gjirokastra was designated a "Museum City" in 1961, and declared a UNESCO world heritage site in 2005, the stone slate roofs of many fine historical houses have collapsed, wooden balconies have rotted. Some have been abandoned by owners who have moved abroad to seek work, and efforts to restore these buildings are moving slowly, although the United Nations is contributing funds.

After four days - not nearly enough time to explore Gjirokastra and nearby archeological sites - we drove back north, sharing the road with processions of Mercedes, along with ingenious homemade vehicles, donkeys, horses and carts carrying loads of hay. We arrived at the ancient town of Berat. In an area of spectacular natural beauty and massive snow-streaked mountains, Berat's distinctive white, many-windowed houses climb the sides of a steep hill to a medieval citadel. Within these walls people still live along narrow alleyways clustered around several frescoed medieval churches. At the foot of the hill, in the Muslim quarter, the minarets of three mosques dating to the 16th century look across the River Osum to Gorica, the old Christian area.

A three-hour drive from Tirana, Berat was the only place where we saw a few tourists. Strangely, it was the only place where we encountered any hostility - but only from young kids and teenagers.

We never did find Byllis. It wasn't on the road map. Like much else in Albania, it takes a bit of effort to discover all the cultural riches that are waiting to surprise and reward the determined traveller in what might be the last country in Europe to be "discovered."

IF YOU GO

Getting there: By air, British Airways from London Gatwick to Tirana from $345 return. By sea, ferry from Ancona, Bari, Brindisi and Trieste in Italy to Durres or Vlora; from Corfu, Greece, to Saranda. Rates vary according to season. By road, buses from Istanbul, Athens, Sofia, Ulcinj (Montenegro). An advisory against travel near the border of Kosovo continues.

When to go: Spring and fall (until November) are the best times.

Where to stay: All hotels below can be booked through www.albaniahotel.com.

Shkodra: Hotel Mondial, across from the currently closed International Caf, former haunt of Shkodra's intellectuals. It has a lovely terrace bar and restaurant, great for people-watching. $87 double with breakfast.

Tirana: Hotel Tafaj, centrally located restored 1930s Italianate villa with tranquil garden filled with caged songbirds. $101 double with breakfast.

Gjirokastra: Kalemi, restored traditional fortified stone house. Ask for the "Pasha" room with great views of the town below and the fortress. $43 double, with huge breakfast.

Berat: Mangalem, a traditional Berati house in the old Muslim quarter. Popular local restaurant and bar downstairs. $43 double with breakfast.

Getting around

Car rental: In Tirana, Avis offers the cheapest rates, but insurance coverage on gold credit cards is not honoured in Albania. A tiny Chevrolet Matiz, not recommended for the road conditions but the only car available, cost $416 for one week. Offices at the Sheraton or Rogner Hotel. www.avisalbania.com

Buses: You can get to most places very cheaply on local buses and minibuses, although it's sometimes hard to figure out where to find them. Pay for tickets on the bus.

Trains: trains go to few places and are slow. Everyone there told us not to try it.

Tours to Albania can be arranged through British-based Regent Holidays, www.regent-holidays.co.uk. Beginning next May, the ship easyCruiseOne, part of the EasyJet empire, will stop for one day in Saranda in southern Albania on a one-week cruise through the southern Adriatic.

Currency: Smaller hotels and restaurants will not accept credit cards; euros are preferred - bring lots of them. Leks, the local currency, available from ATM machines in the larger cities.

To bring: A small flashlight, handy in blackouts and when scrambling around crumbling old fortresses and monuments. Also, a good road map - Freytag & Berndt series is fairly reliable.

Reading: The Albanians, by Miranda Vickers, gives a detailed overview of Albanian history; Ismail Kadare's Chronicle in Stone, a novel about Gjirokastra's resistance to Italian and German occupation during the Second World War; the Bradt Guide to Albania by Gillian Gloyer is very useful; the In Your Pocket series of city guides produced in Albania can be downloaded free from www.inyourpocket.com. Useful site: www.albaniatourism.com.

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38153

Da: Panodi2802@...
Data: Sab 1 Set 2007 10:36 am
Oggetto: Re: Me Sherif Merdanin do rringjallim edhe njëherë Festiv...

lavasi2000

Invia email

I dashur Luigj!

Faleminderit shumë që na e risollët edhe njëherë këtë shkrim, megjithëse edhe kemi diskutuar për këtë dhe i kemi rikujtuar disa këngë, kujtime dhe mbresa...

Por siç edhe shihet gjatë leximit, këtë intervistë nuk e ka dhënë Sheriff Merdani, por Bashkim Alibali, pra Bashkim Alibali ka thënë më poshtë se: "Me Sheriff Merdaninin do ringjallim edhe njëherë Festivalin e 11-të"

Të gjithë e kemi mirëpritur një lajm të tillë, edhe këtu në forumet tona në Internet kemi diskutuar dhe po shpresojmë të realizohet ajo që dy këngëtarët tanë të njohur Merdani-Alibali kanë ndërmend të realizojnë.

Jemi përherë në pritje ta rishohim edhe njëherë Festivalin e 11-të të Këngës në RTVSH.

Faleminderit Luigj që e risollët edhe njëherë këtë shkrim-intervistë.

Meqenëse Bashkim Alibali në fund të intervistës së tij, siç e thotë edhe vetë, iu rikthye skenës së festivaleve me një këngë të kompozuar nga Enver Shëngjergji, por se nuk e mban mend shumë mirë atë këngë, po i rikujtoj unë vargjet e asaj kënge.

Kënga titullohet: "Hapet Vallja"

Këtë këngë në dublim e ka kënduar Rakipe Karaj.

Nuk duhet të gjykojmë sot tekstet e atyre këngëve.

Edhe diçka tjetër; Bashkim Alibali ka patur edhe një bashkëpunim tjetër në festivale me kompozitorin Enver Shëngjergji dhe pikërisht në festivalin e 24-rt të Këngës në RTV, Dhjetor 1985 me këngën "Lulet e Mollës", me tekst të Vullnet Matos, fituese e çmimit të dytë.

Faleminderit.

Nderime

Pierre-Pandeli Simsia

Hapet vallja.

O sa bukur hapet vallja,

Vallja jonë me këngë e lule

I këndon kjo zemra jonë

Jetës së lumtur, o heeeeej!

Si në punë edhe në valle

Kënga ngrihet si jehonë,

Vallja jonë përherë e hapur

T'gjithë vallëzojnë.

Festë kemi shok' e shoqe

Fitoret gëzojmë.

Më të bukur Shqipërinë

E bënë dora jonë.

Gëzojmë fitoret tona ne,

Çdo ditë flamujt lart më lart i çojmë.

O sa bukur hapet vallja,

Vallja jonë me këngë e lule

I këndon kjo zemra jonë

Jetës së lumtur, o heeeeej!

Edhe malet hedhin valle

Thesaret në gjoks u ndrijnë

Vallen e fitores hidhe

Shqipëri.

Festë kemi shok' e shoqe

Fitoret gëzojmë.

Më të bukur Shqipërinë

E bënë dora jonë.

Gëzojmë fitoret tona ne

Çdo ditë flamujt lart më lart i çojmë.

Lulet e mollës.

Mos këput jo,

Lulet e bardha të mollës-o,

Se aty i ka sytë pranvera.

O-ho le të mbushen plot,

Plot me lule degët-o,

Se aty merr këngën-o

Zogu i pranverës.

O-ho le të mbushen plot,

Plot me lule zemrat-o,

Se aty ka shpresën-o

Dashuria e jonë.

Të tjerët mos dëgjo,

Por dëgjo zemrën tënde se ç'farë të thotë

Ësht' vetë kjo njohja jonë

Një stinë e bukur jete që na bashkon.

Se dashuria jonë

S'është flutur mbi petale

Ti mos prek lulet që çel kjo mollë,

Mos i prek.

Lëri të lulëzojnë

Gjhithë petalet-o,

Mos i prek.

Edhe një këngë tjetër të kënduar nga Bashkim Alibali në Koncertin e Pranverës 1988,

"Shalli kaltër i rinisë", kompozuar nga Vladimir Kotani, me tekst të Arben Dukës.

Shalli kaltër i rinisë.

Një ditë më the në Ksamil

Pranë një ulliri të ri,

A do të shihemi vallë përsëri?

Dhe ike larg me makinë

Ta mori era shaminë.

Shallin një fllad ma rrëmben

Edhe ty të gjen.

Ç'u hap shamia si det i gjërë.

Nga dora fluturojë

Rivierën e mbulojë

Dhe anembanë tej në horizont

Këng' e rinisë jehoj.

Rivierë e kaltër me det,

Si vala bregun na pret

Na sjell në Jug e Veri

Kaltërsi.

Dhe ja një ditë plot me drit'

Takohemi në Mirdit'

Shallin një fllad ma rrëmben

Edhe ty të gjen.

Nga malet-o dhe nga det i gjërë

Ne morrëm kaltërsi dhe gjetëm lumturi.

Dhe anemban tej në horizont

Këngë e rinisë jehoj.

Nga kjo fushë, nga kjo rivierë,

Ane,mbanë Shqipërisë.

Sot shpaloset si ylber

Shalli i kaltër i rinisë.

In a message dated 9/1/2007 7:47:44 A.M. Eastern Daylight Time, luigji_61@... writes:

I nderuar z.Olsi per kenaqesine tuaj por dhe besoj te shume te tjerve po ju sjell nje interviste te diasa kohve me pare nga kengetari i shquar Sherif Merdani.

Pershendetje per ju te gjithe.

Me respekt

Luigji

Me Sherif Merdanin do rringjallim edhe njëherë Festivalin e 11-të

Flitet për një iniciativë tuajën së bashku me Sherif Merdanin për të rikrijuar edhe një herë Festivalin e 11-të në kohën e sotme. Si qëndron e vërteta?
Po. Eshtë pikërisht ashtu.Unë dhe këngëtari i shquar Sherif Merdani jemi duke bërë përpjekje për të ripërsëritur edhe njëherë me gjithë hapësirën dhe tablonë e vërtetë këtë festival, në skenat shqiptare. Por këtu shtoj edhe faktin se gjatë kësaj mbrëmjeje, gjithashtu do të ketë edhe analiza mbi vlerat apo shkaqet që ndikuan për ta shndrruar atë në një tragjedi. Sidoqoftë deri tani jemi në periudhën e konsultimeve, sepse përveç të tjerave kjo gjë kërkon një kosto financiare. Unë shpresoj se së shpejti kjo gjë mund të realizohet. Megjithatë, nuk mund të them se gjithçka ka përfunduar. Si ndodhi që juve ju thirrën për të kënduar në Festivalin e 11-të, të Këngës në RTV? Unë atëherë isha shumë i ri. Ndofta 19-20 vjeç. Këtu dua tâ€™ju kujtoj se një vit më parë unë gjithashtu kisha marrë pjesë edhe në Festvalin e 10-të të Këngës në RTV. Por aty më kishte ndodhur një incident i vogël.
Çfarë incidenti?
Në Festvalin e 10-të, mua më caktuan të këndoja këngën â€œStacioni imâ€, duke u dubluar së bashku me këngëtaren Justina Aliaj. Por gjatë interpretimit të kësaj kënge në provat përfundimtare mua më akuzuan për shfaqje të huaja dhe interpretim ekstravagant. Për këtë arsye mua ma hoqën fare këngën dhe ia dhanë Naim Kërçukut, i cili e këndoi në piano, (me teks përpara ngaqë ky ndërrim ishte i menjëhershëm dhe ai sâ€™pati kohën e mjaftueshme për të bërë prova). Mirëpo aty këmbënguli kompozitori i njohur Alfons Balliçi dhe mua më caktuan një këngë tjetër me titullin â€œQyteti punëtorâ€. Përveç kësaj, më vonë në Festvalin e Ushtarit unë fitova çmimin e dytë. Dhe kur erdhi periudha e përgatitjeve për Festivalin e 11-të unë isha bërë pak i njohur në rrethet muzikore dhe artistike.
Pra, kush ju ftoi juve në Festivalin e 11-të?
Ftesa më erdhi nga redaksia përkatëse e RTVSH-së. Ishte një procedurë që ndiqej për të gjithë. Aty pastaj caktohej kënga. Mirëpo kompozitori i talentuar Enver Shëngjergji, më kish folur për një këngë të tij dhe më pas ai vetë bëri edhe tekstin. Ishte fjala për mbrëmjen e fundit në Qytetin Studenti. Pra, për ndarjen e studentëve nga jeta universitare. Ishte një këngë shumë e bukur që më pëlqeu menjëherë. Një vlerë të madhe kësaj kënge i dha sidomos edhe orkestracioni i Aleksandër Lalos. Ky festival për herë të parë eksperimentoi me shumë sukses interpretimin e këngës pa dublant. Pra kënga këndohej vetëm një herë.
Sa lekë merrnit atëherë për interpretimin e këngës së Festivalit?
Unë kam kënduar për pasionin dhe dashurinë e madhe që kisha për artin muzikor. Këtë e dinë të gjithë këngëtarët e brezit tonë. Sepse nuk merrnim lekë dhe as honorare. Unë për herë të parë kam marrë rreth viteve 80-të. Vetëm 4 mijë lekë të vjetra për një këngë që doli fituese e vendit të parë. Kjo këngë quhej â€œÃ‡el si gonxhe dashuriaâ€. Ndërsa për periudhën kur po flasim, pra në vitin 1972, ne këngëtarët e rretheve përfitonim vetëm 19 lekë në ditë, për dietën ushqimore dhe fjetjen. Por dua të shtoj se së bashku me këngëtarët nga Tirana kishim harmoni dhe shkonim shumë mirë. Pa ambicie dhe zilira.
Si u prit kënga juaj â€œMbrëmja e funditâ€, në Festivalin e 11-të?
Do të thosha pa asnjë rezervë se kjo këngë është pritur në mënyrë të shkëlqyer. Madje, natën e tretë kur kam kënduar këngën, gjatë refrenit më shoqëronte e gjithë salla. Ishte një kulminacion i suksesit si për mua, ashtu edhe për vetë festvalin, ose muzikën. Këtu dua të shtoj faktin se ky festival në vetvete ishte një krahasim me përsosmërinë në të gjitha aspektet. Për mua ai është festivali më profesional dhe më shqiptar. Këtë e them pa mëdyshje duke e krahasuar edhe me ato festivale që u bënë më parë ose më pas. Që nga muzika, tekstet, dekori, orkestracionet, kostumet, skenari, prezantuesit, etj, etj. Ju vetë me çfarë ishit veshur gjatë interpretimit? Unë ngaqë më parë kisha pasur kritika për ekstravagancë, atë natë u vesha me një kostum. Por Edi Luarasi, e cila ishte drejtuese-konferenciere, më sugjeroi ta hiqja xhaketën, që të mos dukesha sipas modës zyrtare, apo fshatare dhe të dilja me këmishë. Gjithçka shkoi shumë mirë.
Si ishte në përgjithësi moda e veshjeve të këtij festivali?
Tek këngëtaret femra mbizotëronte, jo minifundi, por â€œmaksiâ€, pra me funde dhe fustane të gjata. Cfarë çmimi morët në këtë festval? Fatkeqësisht çmimet i jep juria. Këtu më ke prekur disi. Sepse nuk mora asnjë çmim, por pata emocionin e madh se kënga ime u pëlqye dhe u duartrokit gjatë. Natyrisht që u mërzita pak, sepse prisja edhe çmime, por kjo nuk më prishte shumë punë. Mendoja se isha ende i ri dhe se në festivalet e mëvonshme do të kisha mundësi të fitoja shumë çmime të tilla. Por në fakt, nuk ndodhi krejtësisht ashtu.
Si ju priti publiku pas festivalit?
Në mënyrë të shkëlqyer dhe me emocione të mëdha. Ngado na përshëndesnin e na përgëzonin njerëz të panjohur, të rinj, apo të moshave të ndryshme. Mbaj mend se ato ditë të vitit të Ri, kur po iknin nëpër shtëpitë e tyre studentët e Qytetit Studenti, më ftuan edhe mua për të kënduar këngën time, e cila në fakt u bë shumë shpejt himni i tyre. Unë atje e këndova këtë këngë së bashku me të gjithë studentët që tanimë i kishin mësuar përmendësh fjalët e tekstit.
Po në Shkodër si ju pritën?
Shumë mirë. Aty kishte një krenari për faktin se qyteti ynë ishte përfaqësuar me një nivel të lartë interpretativ. Në të gjitha mjediset shkodrane gjatë atyre ditëve unë isha i mirëpritur. Unë fluturoja nga gëzimi, ndërkohë që edhe në Uzinën e Telave, ku unë punoja, të gjithë më ndalonin e më flisnin gjatë. Por kjo nuk zgjati shumë sepse një ditë ndodhi çudia.
Çfarë ndodhi?
Në fund të dhjetorit në Shkodër tek â€œHeronjtë e VIgutâ€ u organizua një koncert i madh festiv. Aty isha i ftuar edhe unë për të kënduar këngën e Festivalit. Gjithçka u bë gati dhe pasdite pritej çfaqja. Por papritur gjatë paradites erdhi një urdhër nga lart, i cili thoshte se kënga e Bashkim Alibalit nuk duhet të këndohet në asnjë mënyrë. Kur ma thanë këtë urdhër kam mbetur i shtangur, por më në fund e kuptova se nga Tirana këtej e tutje do të vinin lajme akoma më të këqia për fetivalin dhe konkretisht edhe për mua. Dhe që aty ndjeva krisjen e parë dhe u bëra keq.
Si vijoi më tej historia e Festivalit të 11-të?
Keq e më keq. Në fillim erdhi një letër nga të rinjtë e Lushnjës, të cilët e nxinin fare festivalin duke e cilësuar si një shfaqje të huaj. Ishte urdhëri nga lart dhe për këtë urdhër kishin zgjedhur Lushnjën. Dhe me rradhë aty flitej në veçanti për këngët ritmike, ku futej padyshim ndër të parat edhe kënga ime. Kjo punë vazhdoi edhe me letra të tjera dhe një ditë morëm vesh se Enver Hoxha ishte zemëruar me këtë Festival.
Ju vetë si e përjetuat atë periudhë?
Shumë keq e kam përjetuar. Ato ditë u arrestua edhe miku im Sherif Merdani. Ai u akuzua në gjyq për axhitacion e propogandë, por e gjithë kjo histori ishte një sajim i kotë, siç bëheshin atëherë skenarët kundër atyre njerëzve dhe artistëve të mirë, të cilët shteti komunist i kishte me sy të keq. Sherifin nuk e donin edhe për shkak të talentit të madh që kishte, por edhe për disa probleme biografie. Kështuqë në gjyq gjetën nja dy dëshmitarë të rremë që ishin arsimtarë nga Librazhdi. Ata njiheshin me Sherifin dhe dëshmuan se ai kishte sharë partinë dhe E. Hoxhën. E thashë, këto gjëra ishin sajime të kota. Shkaku i vërtetë ishte se dikush duhej të bëhej shembull nga ky festival.
Ju vetë ju kishte folur ndonjëherë Sherifi kundër Enver Hoxhës?
Sherif Merdani ishte shembulli i njeriut dhe artistit të madh. Ne ishim miq dhe rrinim bashkë. Flisnim hapur për cdo gjë. Njëherë, pasi u ndalua festivali ai më tha me shaka : Tani e tutje do të na vënë të këndojmë vetëm himne. Dhe kishte të drejtë. Edhe unë flisja hapur me të për çdo lloj problemi. Por ata që i dolën dëshmitarë në gjyq ishin njerëz të vënë nga vetë strukturat e shtetit. Kur ai ishte në burg unë kam shkruar edhe një tekst kënge, të cilën nuk ia tregova kujt.
Ã‡â€™ndodhi me ty pas arrestimit të Sherifit?
Dikush më provokonte në telefon duke më pyetur çdo natë: po si i ndodhi kështu Sherif Merdanit, Ã§â€™mendon ti për dënim e tij, etj, etj. Aq shumë më provokonin saqë një ditë jam detyruar ta shaj rëndë. Mirëpo, du të them këtu se disa ditë më parë shkrimtari Frederik Rreshpja më kishte porositur miqësisht që të ruhesha nga provokimet e njerëzve të panjohur. Pra, në një farë mënyre isha i përgatitur.
Si ndodhi që ju dënuan të mos këndonit më?
Ishte pranverë. Po vazhdonin të gjitha të zezat dhe rraprezaljet që shteti ndërrmori kundër artit në atë vit. Atë pranverë unë do të këndoja një këngë në festvalin e Ushtarit. Ishte një këngë e bukur e Agim Prodanit. Por aty, pas provave të fundit u bë analiza dhe në adresën time pati shumë kritika. Filluan me atë këngë të Festivalit të Ushtarit dhe vazhduan me Festivalin e 11-të. Kishte edhe të deleguar nga lart. Mbledhja në adresën time vazhdoi më shumë se katër orë. Unë gjatë asaj mbledhjeje kam qenë shumë i dëshpëruar dhe i tronditur. Aty, madje u kritikova hapur për shaqje të huaja dhe më ndaluan përfundimisht që të dilja në skenë. Pra, më ndaluan pasionin. Aty dua të përmend kryetarin e Lidhjes së Shkrimtarëve të Shkodrës, Vehbi Balën, i cili kërkoi që të më zbutej dënimi, duke thënë se isha i talentuar dhe se duhet të lejohesha të paktën të këndoja këngë me motive popullore. Për këtë mbrojtje që më bëri mes atij â€œtufaniâ€, natyrisht që i jam mirënjohës.
Çfarë ndodhi më pas?
Dua të them vetëm një gjë. Festivalin e 12-të nuk e kam parë dot të plotë në televizor se jam mbytur nga lotët. Kam qarë.
Sa vetë u dënuan për pjesmarrje në festivalin e 11-të?
Nuk mund të them saktësisht, por mund të përmend Françesk Radin, Aleksandër Lalon, Bujar Kapexhiun, Mihallaq dhe Edi Luarasin, Justina Aliajn, etj, etj. Natyrisht dënimin më të rëndë e pësoi Sherif Merdani i cili në fillim u dënua me dhjetë vjet burg e më pas i shtuan edhe pesë vjet burg të tjera.
Përse mendoni se ju vunë në listën e të ndëshkuarve?
Ndofta se isha shkodran dhe dikush u duhej si shembull edhe në Shkodër. Ose për shkak se shteti po përgatitej të burgoste për politikë kushërinjtë e mi që punonin në Tiranë, në poste të larta. Por pavarësisht se ndodhën këto dënime unë jam i bindur se as militantët më të egër të rregjimit nuk arritën të shajnë me gjithë zemër atë festival. Ngaqë ai i rrëmbeu dhe u pëlqeu të gjithëve. Natyrisht, tani kuptohet qartë se kjo ishte pjesa e skemës së strategjisë shtetërore për të goditur me rradhë, njerëzit e artit, ushtrisë, naftës, ekonomisë, etj, etj. Sepse kur u dhanë provat e Festivalit të 11-të në sallë ishin edhe disa anëtarë të Byrosë, si Manush Myftiu, e ndonjë tjetër. Dhe askush nuk tha ndonjë gjë të keqe. Mbaj mend se në një korridor Todi Lubonja më pyeti: Si po të duket Festivali? Unë i thashë: Shumë mirë, sâ€™ka gjë më të bukur, por ishallah vazhdojmë gjithmonë kështu. Ai tha: herën tjetër do ta bëjmë në Institutin e Arteve, vetëm me të rinjâ€. Por nuk ndodhi ashtu siç e parashikoi ai. Sepse nuk na lanë.
Kur dolët më vonë, për herë të parë në skenë?
Unë interesohesha vit pas viti, por nuk merrja përgjigje. Vetëm në Festivalin e 17-të arrita të këndoj përsëri në skenë. Ishte një këngë të cilën nuk e mbaj mend shumë mirë. Por sidoqoftë për mua ishte sukses sepse u riktheva tek pasioni kryesor i jetës sime. Dhe këtu pati edhe një koençidencë. Sepse e lashë me një këngë të Enver Shëngjergjit dhe u riktheva përsëri, po me një këngë të tij.

Kënga ime për Sherif Merdanit

Skena ndriçonte, salla me spektatorë
Në çast mu shfaqe, vallë ku je në këtë orë?
Me shokët flisnim ne, në atë dhjetor,
Ishte Festivali, ti ku je në këtë orë.
Në dasmën time erdhën shokët dasmorë,
Për një çast të kërkova, nuk ishe në atë orë
-Babi me kë je këtu ti, dorë për dorë?
Unë pashë fotografinë, nuk di çfarë bën në këtë orë
Keq apo mirë, kur njeriu për ty flet
Duket se jeton dhe je në këtë jetë
Për ty ca flisnin keq, shumë flisnin mirë
Të gjithë ne të prisnim mes nesh me dëshirë
Vitet të ikën, por duhet të jetosh
Kohën e humbur patjetër ta fitosh.

SOT

Log på MSN Messenger direkte på nettet

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (2)

#38154

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Sab 1 Set 2007 2:45 pm
Oggetto: RE: [Memedheu] Re: Me Sherif Merdanin do rringjallim edhe njëherë Festiv...

luigji_61@...

Invia email

I nderuar Z.Pierre,faleminderit per verejtjen tuaj.dhe ju kerkoj falje per lapsusin e bere ne ngaterresen e bere pa qellim.Kjo ishte nga shpejtesia sepse isha duke nxjerre dhe disa te tjere dhe eshte bere gabim.
Ju faleminderiit shume.

Me respekt

Luigji

From: Panodi2802@...
Reply-To: Memedheu@yahoogroups.com
To: albeuropa@yahoogroups.com, memedheu@yahoogroups.com, sterkala@yahoogroups.com
Subject: [Memedheu] Re: Me Sherif Merdanin do rringjallim edhe njëherë Festiv...
Date: Sat, 1 Sep 2007 10:36:02 EDT

I dashur Luigj!

Faleminderit shumÃ« qÃ« na e risollÃ«t edhe njÃ«herÃ« kÃ«tÃ« shkrim, megjithÃ«se edhe kemi diskutuar pÃ«r kÃ«tÃ« dhe i kemi rikujtuar disa kÃ«ngÃ«, kujtime dhe mbresa...

Por siÃ§ edhe shihet gjatÃ« leximit, kÃ«tÃ« intervistÃ« nuk e ka dhÃ«nÃ« Sheriff Merdani, por Bashkim Alibali, pra Bashkim Alibali ka thÃ«nÃ« mÃ« poshtÃ« se: "Me Sheriff Merdaninin do ringjallim edhe njÃ«herÃ« Festivalin e 11-tÃ«"

TÃ« gjithÃ« e kemi mirÃ«pritur njÃ« lajm tÃ« tillÃ«, edhe kÃ«tu nÃ« forumet tona nÃ« Internet kemi diskutuar dhe po shpresojmÃ« tÃ« realizohet ajo qÃ« dy kÃ«ngÃ«tarÃ«t tanÃ« tÃ« njohur Merdani-Alibali kanÃ« ndÃ«rmend tÃ« realizojnÃ«.

Jemi pÃ«rherÃ« nÃ« pritje ta rishohim edhe njÃ«herÃ« Festivalin e 11-tÃ« tÃ« KÃ«ngÃ«s nÃ« RTVSH.

Faleminderit Luigj qÃ« e risollÃ«t edhe njÃ«herÃ« kÃ«tÃ« shkrim-intervistÃ«.

MeqenÃ«se Bashkim Alibali nÃ« fund tÃ« intervistÃ«s sÃ« tij, siÃ§ e thotÃ« edhe vetÃ«, iu rikthye skenÃ«s sÃ« festivaleve me njÃ« kÃ«ngÃ« tÃ« kompozuar nga Enver ShÃ«ngjergji, por se nuk e mban mend shumÃ« mirÃ« atÃ« kÃ«ngÃ«, po i rikujtoj unÃ« vargjet e asaj kÃ«nge.

KÃ«nga titullohet: "Hapet Vallja"

KÃ«tÃ« kÃ«ngÃ« nÃ« dublim e ka kÃ«nduar Rakipe Karaj.

Nuk duhet tÃ« gjykojmÃ« sot tekstet e atyre kÃ«ngÃ«ve.

Edhe diÃ§ka tjetÃ«r; Bashkim Alibali ka patur edhe njÃ« bashkÃ«punim tjetÃ«r nÃ« festivale me kompozitorin Enver ShÃ«ngjergji dhe pikÃ«risht nÃ« festivalin e 24-rt tÃ« KÃ«ngÃ«s nÃ« RTV, Dhjetor 1985 me kÃ«ngÃ«n "Lulet e MollÃ«s", me tekst tÃ« Vullnet Matos, fituese e Ã§mimit tÃ« dytÃ«.

Faleminderit.

Nderime

Pierre-Pandeli Simsia

Hapet vallja.

O sa bukur hapet vallja,

Vallja jonÃ« me kÃ«ngÃ« e lule

I kÃ«ndon kjo zemra jonÃ«

JetÃ«s sÃ« lumtur, o heeeeej!

Si nÃ« punÃ« edhe nÃ« valle

KÃ«nga ngrihet si jehonÃ«,

Vallja jonÃ« pÃ«rherÃ« e hapur

T'gjithÃ« vallÃ«zojnÃ«.

FestÃ« kemi shok' e shoqe

Fitoret gÃ«zojmÃ«.

MÃ« tÃ« bukur ShqipÃ«rinÃ«

E bÃ«nÃ« dora jonÃ«.

GÃ«zojmÃ« fitoret tona ne,

Ã‡do ditÃ« flamujt lart mÃ« lart i Ã§ojmÃ«.

O sa bukur hapet vallja,

Vallja jonÃ« me kÃ«ngÃ« e lule

I kÃ«ndon kjo zemra jonÃ«

JetÃ«s sÃ« lumtur, o heeeeej!

Edhe malet hedhin valle

Thesaret nÃ« gjoks u ndrijnÃ«

Vallen e fitores hidhe

ShqipÃ«ri.

FestÃ« kemi shok' e shoqe

Fitoret gÃ«zojmÃ«.

MÃ« tÃ« bukur ShqipÃ«rinÃ«

E bÃ«nÃ« dora jonÃ«.

GÃ«zojmÃ« fitoret tona ne

Ã‡do ditÃ« flamujt lart mÃ« lart i Ã§ojmÃ«.

Lulet e mollÃ«s.

Mos kÃ«put jo,

Lulet e bardha tÃ« mollÃ«s-o,

Se aty i ka sytÃ« pranvera.

O-ho le tÃ« mbushen plot,

Plot me lule degÃ«t-o,

Se aty merr kÃ«ngÃ«n-o

Zogu i pranverÃ«s.

O-ho le tÃ« mbushen plot,

Plot me lule zemrat-o,

Se aty ka shpresÃ«n-o

Dashuria e jonÃ«.

TÃ« tjerÃ«t mos dÃ«gjo,

Por dÃ«gjo zemrÃ«n tÃ«nde se Ã§'farÃ« tÃ« thotÃ«

Ã‹sht' vetÃ« kjo njohja jonÃ«

NjÃ« stinÃ« e bukur jete qÃ« na bashkon.

Se dashuria jonÃ«

S'Ã«shtÃ« flutur mbi petale

Ti mos prek lulet qÃ« Ã§el kjo mollÃ«,

Ti mos prek lulet qÃ« Ã§el kjo mollÃ«,

Mos i prek.

LÃ«ri tÃ« lulÃ«zojnÃ«

GjhithÃ« petalet-o,

Mos i prek.

Edhe njÃ« kÃ«ngÃ« tjetÃ«r tÃ« kÃ«nduar nga Bashkim Alibali nÃ« Koncertin e PranverÃ«s 1988,

"Shalli kaltÃ«r i rinisÃ«", kompozuar nga Vladimir Kotani, me tekst tÃ« Arben DukÃ«s.

Shalli kaltÃ«r i rinisÃ«.

NjÃ« ditÃ« mÃ« the nÃ« Ksamil

PranÃ« njÃ« ulliri tÃ« ri,

A do tÃ« shihemi vallÃ« pÃ«rsÃ«ri?

Dhe ike larg me makinÃ«

Ta mori era shaminÃ«.

Shallin njÃ« fllad ma rrÃ«mben

Edhe ty tÃ« gjen.

Ã‡'u hap shamia si det i gjÃ«rÃ«.

Nga dora fluturojÃ«

RivierÃ«n e mbulojÃ«

Dhe anembanÃ« tej nÃ« horizont

KÃ«ng' e rinisÃ« jehoj.

RivierÃ« e kaltÃ«r me det,

Si vala bregun na pret

Na sjell nÃ« Jug e Veri

KaltÃ«rsi.

Dhe ja njÃ« ditÃ« plot me drit'

Takohemi nÃ« Mirdit'

Shallin njÃ« fllad ma rrÃ«mben

Edhe ty tÃ« gjen.

Nga malet-o dhe nga det i gjÃ«rÃ«

Ne morrÃ«m kaltÃ«rsi dhe gjetÃ«m lumturi.

Dhe anemban tej nÃ« horizont

KÃ«ngÃ« e rinisÃ« jehoj.

Nga kjo fushÃ«, nga kjo rivierÃ«,

Ane,mbanÃ« ShqipÃ«risÃ«.

Sot shpaloset si ylber

Shalli i kaltÃ«r i rinisÃ«.

In a message dated 9/1/2007 7:47:44 A.M. Eastern Daylight Time, luigji_61@hotmail.com writes:

I nderuar z.Olsi per kenaqesine tuaj por dhe besoj te shume te tjerve po ju sjell nje interviste te diasa kohve me pare nga kengetari i shquar Sherif Merdani.

Pershendetje per ju te gjithe.

Me respekt

Luigji

Me Sherif Merdanin do rringjallim edhe njÃ«herÃ« Festivalin e 11-tÃ«

Flitet pÃ«r njÃ« iniciativÃ« tuajÃ«n sÃ« bashku me Sherif Merdanin pÃ«r tÃ« rikrijuar edhe njÃ« herÃ« Festivalin e 11-tÃ« nÃ« kohÃ«n e sotme. Si qÃ«ndron e vÃ«rteta?
Po. EshtÃ« pikÃ«risht ashtu.UnÃ« dhe kÃ«ngÃ«tari i shquar Sherif Merdani jemi duke bÃ«rÃ« pÃ«rpjekje pÃ«r tÃ« ripÃ«rsÃ«ritur edhe njÃ«herÃ« me gjithÃ« hapÃ«sirÃ«n dhe tablonÃ« e vÃ«rtetÃ« kÃ«tÃ« festival, nÃ« skenat shqiptare. Por kÃ«tu shtoj edhe faktin se gjatÃ« kÃ«saj mbrÃ«mjeje, gjithashtu do tÃ« ketÃ« edhe analiza mbi vlerat apo shkaqet qÃ« ndikuan pÃ«r ta shndrruar atÃ« nÃ« njÃ« tragjedi. SidoqoftÃ« deri tani jemi nÃ« periudhÃ«n e konsultimeve, sepse pÃ«rveÃ§ tÃ« tjerave kjo gjÃ« kÃ«rkon njÃ« kosto financiare. UnÃ« shpresoj se sÃ« shpejti kjo gjÃ« mund tÃ« realizohet. MegjithatÃ«, nuk mund tÃ« them se gjithÃ§ka ka pÃ«rfunduar. Si ndodhi qÃ« juve ju thirrÃ«n pÃ«r tÃ« kÃ«nduar nÃ« Festivalin e 11-tÃ«, tÃ« KÃ«ngÃ«s nÃ« RTV? UnÃ« atÃ«herÃ« isha shumÃ« i ri. Ndofta 19-20 vjeÃ§. KÃ«tu dua tâ€™ju kujtoj se njÃ« vit mÃ« parÃ« unÃ« gjithashtu kisha marrÃ« pjesÃ« edhe nÃ« Festvalin e 10-tÃ« tÃ« KÃ«ngÃ«s nÃ« RTV. Por aty mÃ« kishte ndodhur njÃ« incident i vogÃ«l.
Ã‡farÃ« incidenti?
NÃ« Festvalin e 10-tÃ«, mua mÃ« caktuan tÃ« kÃ«ndoja kÃ«ngÃ«n â€œStacioni imâ€, duke u dubluar sÃ« bashku me kÃ«ngÃ«taren Justina Aliaj. Por gjatÃ« interpretimit tÃ« kÃ«saj kÃ«nge nÃ« provat pÃ«rfundimtare mua mÃ« akuzuan pÃ«r shfaqje tÃ« huaja dhe interpretim ekstravagant. PÃ«r kÃ«tÃ« arsye mua ma hoqÃ«n fare kÃ«ngÃ«n dhe ia dhanÃ« Naim KÃ«rÃ§ukut, i cili e kÃ«ndoi nÃ« piano, (me teks pÃ«rpara ngaqÃ« ky ndÃ«rrim ishte i menjÃ«hershÃ«m dhe ai sâ€™pati kohÃ«n e mjaftueshme pÃ«r tÃ« bÃ«rÃ« prova). MirÃ«po aty kÃ«mbÃ«nguli kompozitori i njohur Alfons BalliÃ§i dhe mua mÃ« caktuan njÃ« kÃ«ngÃ« tjetÃ«r me titullin â€œQyteti punÃ«torâ€. PÃ«rveÃ§ kÃ«saj, mÃ« vonÃ« nÃ« Festvalin e Ushtarit unÃ« fitova Ã§mimin e dytÃ«. Dhe kur erdhi periudha e pÃ«rgatitjeve pÃ«r Festivalin e 11-tÃ« unÃ« isha bÃ«rÃ« pak i njohur nÃ« rrethet muzikore dhe artistike.
Pra, kush ju ftoi juve nÃ« Festivalin e 11-tÃ«?
Ftesa mÃ« erdhi nga redaksia pÃ«rkatÃ«se e RTVSH-sÃ«. Ishte njÃ« procedurÃ« qÃ« ndiqej pÃ«r tÃ« gjithÃ«. Aty pastaj caktohej kÃ«nga. MirÃ«po kompozitori i talentuar Enver ShÃ«ngjergji, mÃ« kish folur pÃ«r njÃ« kÃ«ngÃ« tÃ« tij dhe mÃ« pas ai vetÃ« bÃ«ri edhe tekstin. Ishte fjala pÃ«r mbrÃ«mjen e fundit nÃ« Qytetin Studenti. Pra, pÃ«r ndarjen e studentÃ«ve nga jeta universitare. Ishte njÃ« kÃ«ngÃ« shumÃ« e bukur qÃ« mÃ« pÃ«lqeu menjÃ«herÃ«. NjÃ« vlerÃ« tÃ« madhe kÃ«saj kÃ«nge i dha sidomos edhe orkestracioni i AleksandÃ«r Lalos. Ky festival pÃ«r herÃ« tÃ« parÃ« eksperimentoi me shumÃ« sukses interpretimin e kÃ«ngÃ«s pa dublant. Pra kÃ«nga kÃ«ndohej vetÃ«m njÃ« herÃ«.
Sa lekÃ« merrnit atÃ«herÃ« pÃ«r interpretimin e kÃ«ngÃ«s sÃ« Festivalit?
UnÃ« kam kÃ«nduar pÃ«r pasionin dhe dashurinÃ« e madhe qÃ« kisha pÃ«r artin muzikor. KÃ«tÃ« e dinÃ« tÃ« gjithÃ« kÃ«ngÃ«tarÃ«t e brezit tonÃ«. Sepse nuk merrnim lekÃ« dhe as honorare. UnÃ« pÃ«r herÃ« tÃ« parÃ« kam marrÃ« rreth viteve 80-tÃ«. VetÃ«m 4 mijÃ« lekÃ« tÃ« vjetra pÃ«r njÃ« kÃ«ngÃ« qÃ« doli fituese e vendit tÃ« parÃ«. Kjo kÃ«ngÃ« quhej â€œÃ‡el si gonxhe dashuriaâ€. NdÃ«rsa pÃ«r periudhÃ«n kur po flasim, pra nÃ« vitin 1972, ne kÃ«ngÃ«tarÃ«t e rretheve pÃ«rfitonim vetÃ«m 19 lekÃ« nÃ« ditÃ«, pÃ«r dietÃ«n ushqimore dhe fjetjen. Por dua tÃ« shtoj se sÃ« bashku me kÃ«ngÃ«tarÃ«t nga Tirana kishim harmoni dhe shkonim shumÃ« mirÃ«. Pa ambicie dhe zilira.
Si u prit kÃ«nga juaj â€œMbrÃ«mja e funditâ€, nÃ« Festivalin e 11-tÃ«?
Do tÃ« thosha pa asnjÃ« rezervÃ« se kjo kÃ«ngÃ« Ã«shtÃ« pritur nÃ« mÃ«nyrÃ« tÃ« shkÃ«lqyer. Madje, natÃ«n e tretÃ« kur kam kÃ«nduar kÃ«ngÃ«n, gjatÃ« refrenit mÃ« shoqÃ«ronte e gjithÃ« salla. Ishte njÃ« kulminacion i suksesit si pÃ«r mua, ashtu edhe pÃ«r vetÃ« festvalin, ose muzikÃ«n. KÃ«tu dua tÃ« shtoj faktin se ky festival nÃ« vetvete ishte njÃ« krahasim me pÃ«rsosmÃ«rinÃ« nÃ« tÃ« gjitha aspektet. PÃ«r mua ai Ã«shtÃ« festivali mÃ« profesional dhe mÃ« shqiptar. KÃ«tÃ« e them pa mÃ«dyshje duke e krahasuar edhe me ato festivale qÃ« u bÃ«nÃ« mÃ« parÃ« ose mÃ« pas. QÃ« nga muzika, tekstet, dekori, orkestracionet, kostumet, skenari, prezantuesit, etj, etj. Ju vetÃ« me Ã§farÃ« ishit veshur gjatÃ« interpretimit? UnÃ« ngaqÃ« mÃ« parÃ« kisha pasur kritika pÃ«r ekstravagancÃ«, atÃ« natÃ« u vesha me njÃ« kostum. Por Edi Luarasi, e cila ishte drejtuese-konferenciere, mÃ« sugjeroi ta hiqja xhaketÃ«n, qÃ« tÃ« mos dukesha sipas modÃ«s zyrtare, apo fshatare dhe tÃ« dilja me kÃ«mishÃ«. GjithÃ§ka shkoi shumÃ« mirÃ«.
Si ishte nÃ« pÃ«rgjithÃ«si moda e veshjeve tÃ« kÃ«tij festivali?
Tek kÃ«ngÃ«taret femra mbizotÃ«ronte, jo minifundi, por â€œmaksiâ€, pra me funde dhe fustane tÃ« gjata. CfarÃ« Ã§mimi morÃ«t nÃ« kÃ«tÃ« festval? FatkeqÃ«sisht Ã§mimet i jep juria. KÃ«tu mÃ« ke prekur disi. Sepse nuk mora asnjÃ« Ã§mim, por pata emocionin e madh se kÃ«nga ime u pÃ«lqye dhe u duartrokit gjatÃ«. Natyrisht qÃ« u mÃ«rzita pak, sepse prisja edhe Ã§mime, por kjo nuk mÃ« prishte shumÃ« punÃ«. Mendoja se isha ende i ri dhe se nÃ« festivalet e mÃ«vonshme do tÃ« kisha mundÃ«si tÃ« fitoja shumÃ« Ã§mime tÃ« tilla. Por nÃ« fakt, nuk ndodhi krejtÃ«sisht ashtu.
Si ju priti publiku pas festivalit?
NÃ« mÃ«nyrÃ« tÃ« shkÃ«lqyer dhe me emocione tÃ« mÃ«dha. Ngado na pÃ«rshÃ«ndesnin e na pÃ«rgÃ«zonin njerÃ«z tÃ« panjohur, tÃ« rinj, apo tÃ« moshave tÃ« ndryshme. Mbaj mend se ato ditÃ« tÃ« vitit tÃ« Ri, kur po iknin nÃ«pÃ«r shtÃ«pitÃ« e tyre studentÃ«t e Qytetit Studenti, mÃ« ftuan edhe mua pÃ«r tÃ« kÃ«nduar kÃ«ngÃ«n time, e cila nÃ« fakt u bÃ« shumÃ« shpejt himni i tyre. UnÃ« atje e kÃ«ndova kÃ«tÃ« kÃ«ngÃ« sÃ« bashku me tÃ« gjithÃ« studentÃ«t qÃ« tanimÃ« i kishin mÃ«suar pÃ«rmendÃ«sh fjalÃ«t e tekstit.
Po nÃ« ShkodÃ«r si ju pritÃ«n?
ShumÃ« mirÃ«. Aty kishte njÃ« krenari pÃ«r faktin se qyteti ynÃ« ishte pÃ«rfaqÃ«suar me njÃ« nivel tÃ« lartÃ« interpretativ. NÃ« tÃ« gjitha mjediset shkodrane gjatÃ« atyre ditÃ«ve unÃ« isha i mirÃ«pritur. UnÃ« fluturoja nga gÃ«zimi, ndÃ«rkohÃ« qÃ« edhe nÃ« UzinÃ«n e Telave, ku unÃ« punoja, tÃ« gjithÃ« mÃ« ndalonin e mÃ« flisnin gjatÃ«. Por kjo nuk zgjati shumÃ« sepse njÃ« ditÃ« ndodhi Ã§udia.
Ã‡farÃ« ndodhi?
NÃ« fund tÃ« dhjetorit nÃ« ShkodÃ«r tek â€œHeronjtÃ« e VIgutâ€ u organizua njÃ« koncert i madh festiv. Aty isha i ftuar edhe unÃ« pÃ«r tÃ« kÃ«nduar kÃ«ngÃ«n e Festivalit. GjithÃ§ka u bÃ« gati dhe pasdite pritej Ã§faqja. Por papritur gjatÃ« paradites erdhi njÃ« urdhÃ«r nga lart, i cili thoshte se kÃ«nga e Bashkim Alibalit nuk duhet tÃ« kÃ«ndohet nÃ« asnjÃ« mÃ«nyrÃ«. Kur ma thanÃ« kÃ«tÃ« urdhÃ«r kam mbetur i shtangur, por mÃ« nÃ« fund e kuptova se nga Tirana kÃ«tej e tutje do tÃ« vinin lajme akoma mÃ« tÃ« kÃ«qia pÃ«r fetivalin dhe konkretisht edhe pÃ«r mua. Dhe qÃ« aty ndjeva krisjen e parÃ« dhe u bÃ«ra keq.
Si vijoi mÃ« tej historia e Festivalit tÃ« 11-tÃ«?
Keq e mÃ« keq. NÃ« fillim erdhi njÃ« letÃ«r nga tÃ« rinjtÃ« e LushnjÃ«s, tÃ« cilÃ«t e nxinin fare festivalin duke e cilÃ«suar si njÃ« shfaqje tÃ« huaj. Ishte urdhÃ«ri nga lart dhe pÃ«r kÃ«tÃ« urdhÃ«r kishin zgjedhur LushnjÃ«n. Dhe me rradhÃ« aty flitej nÃ« veÃ§anti pÃ«r kÃ«ngÃ«t ritmike, ku futej padyshim ndÃ«r tÃ« parat edhe kÃ«nga ime. Kjo punÃ« vazhdoi edhe me letra tÃ« tjera dhe njÃ« ditÃ« morÃ«m vesh se Enver Hoxha ishte zemÃ«ruar me kÃ«tÃ« Festival.
Ju vetÃ« si e pÃ«rjetuat atÃ« periudhÃ«?
ShumÃ« keq e kam pÃ«rjetuar. Ato ditÃ« u arrestua edhe miku im Sherif Merdani. Ai u akuzua nÃ« gjyq pÃ«r axhitacion e propogandÃ«, por e gjithÃ« kjo histori ishte njÃ« sajim i kotÃ«, siÃ§ bÃ«heshin atÃ«herÃ« skenarÃ«t kundÃ«r atyre njerÃ«zve dhe artistÃ«ve tÃ« mirÃ«, tÃ« cilÃ«t shteti komunist i kishte me sy tÃ« keq. Sherifin nuk e donin edhe pÃ«r shkak tÃ« talentit tÃ« madh qÃ« kishte, por edhe pÃ«r disa probleme biografie. KÃ«shtuqÃ« nÃ« gjyq gjetÃ«n nja dy dÃ«shmitarÃ« tÃ« rremÃ« qÃ« ishin arsimtarÃ« nga Librazhdi. Ata njiheshin me Sherifin dhe dÃ«shmuan se ai kishte sharÃ« partinÃ« dhe E. HoxhÃ«n. E thashÃ«, kÃ«to gjÃ«ra ishin sajime tÃ« kota. Shkaku i vÃ«rtetÃ« ishte se dikush duhej tÃ« bÃ«hej shembull nga ky festival.
Ju vetÃ« ju kishte folur ndonjÃ«herÃ« Sherifi kundÃ«r Enver HoxhÃ«s?
Sherif Merdani ishte shembulli i njeriut dhe artistit tÃ« madh. Ne ishim miq dhe rrinim bashkÃ«. Flisnim hapur pÃ«r cdo gjÃ«. NjÃ«herÃ«, pasi u ndalua festivali ai mÃ« tha me shaka : Tani e tutje do tÃ« na vÃ«nÃ« tÃ« kÃ«ndojmÃ« vetÃ«m himne. Dhe kishte tÃ« drejtÃ«. Edhe unÃ« flisja hapur me tÃ« pÃ«r Ã§do lloj problemi. Por ata qÃ« i dolÃ«n dÃ«shmitarÃ« nÃ« gjyq ishin njerÃ«z tÃ« vÃ«nÃ« nga vetÃ« strukturat e shtetit. Kur ai ishte nÃ« burg unÃ« kam shkruar edhe njÃ« tekst kÃ«nge, tÃ« cilÃ«n nuk ia tregova kujt.
Ã‡â€™ndodhi me ty pas arrestimit tÃ« Sherifit?
Dikush mÃ« provokonte nÃ« telefon duke mÃ« pyetur Ã§do natÃ«: po si i ndodhi kÃ«shtu Sherif Merdanit, Ã§â€™mendon ti pÃ«r dÃ«nim e tij, etj, etj. Aq shumÃ« mÃ« provokonin saqÃ« njÃ« ditÃ« jam detyruar ta shaj rÃ«ndÃ«. MirÃ«po, du tÃ« them kÃ«tu se disa ditÃ« mÃ« parÃ« shkrimtari Frederik Rreshpja mÃ« kishte porositur miqÃ«sisht qÃ« tÃ« ruhesha nga provokimet e njerÃ«zve tÃ« panjohur. Pra, nÃ« njÃ« farÃ« mÃ«nyre isha i pÃ«rgatitur.
Si ndodhi qÃ« ju dÃ«nuan tÃ« mos kÃ«ndonit mÃ«?
Ishte pranverÃ«. Po vazhdonin tÃ« gjitha tÃ« zezat dhe rraprezaljet qÃ« shteti ndÃ«rrmori kundÃ«r artit nÃ« atÃ« vit. AtÃ« pranverÃ« unÃ« do tÃ« kÃ«ndoja njÃ« kÃ«ngÃ« nÃ« festvalin e Ushtarit. Ishte njÃ« kÃ«ngÃ« e bukur e Agim Prodanit. Por aty, pas provave tÃ« fundit u bÃ« analiza dhe nÃ« adresÃ«n time pati shumÃ« kritika. Filluan me atÃ« kÃ«ngÃ« tÃ« Festivalit tÃ« Ushtarit dhe vazhduan me Festivalin e 11-tÃ«. Kishte edhe tÃ« deleguar nga lart. Mbledhja nÃ« adresÃ«n time vazhdoi mÃ« shumÃ« se katÃ«r orÃ«. UnÃ« gjatÃ« asaj mbledhjeje kam qenÃ« shumÃ« i dÃ«shpÃ«ruar dhe i tronditur. Aty, madje u kritikova hapur pÃ«r shaqje tÃ« huaja dhe mÃ« ndaluan pÃ«rfundimisht qÃ« tÃ« dilja nÃ« skenÃ«. Pra, mÃ« ndaluan pasionin. Aty dua tÃ« pÃ«rmend kryetarin e Lidhjes sÃ« ShkrimtarÃ«ve tÃ« ShkodrÃ«s, Vehbi BalÃ«n, i cili kÃ«rkoi qÃ« tÃ« mÃ« zbutej dÃ«nimi, duke thÃ«nÃ« se isha i talentuar dhe se duhet tÃ« lejohesha tÃ« paktÃ«n tÃ« kÃ«ndoja kÃ«ngÃ« me motive popullore. PÃ«r kÃ«tÃ« mbrojtje qÃ« mÃ« bÃ«ri mes atij â€œtufaniâ€, natyrisht qÃ« i jam mirÃ«njohÃ«s.
Ã‡farÃ« ndodhi mÃ« pas?
Dua tÃ« them vetÃ«m njÃ« gjÃ«. Festivalin e 12-tÃ« nuk e kam parÃ« dot tÃ« plotÃ« nÃ« televizor se jam mbytur nga lotÃ«t. Kam qarÃ«.
Sa vetÃ« u dÃ«nuan pÃ«r pjesmarrje nÃ« festivalin e 11-tÃ«?
Nuk mund tÃ« them saktÃ«sisht, por mund tÃ« pÃ«rmend FranÃ§esk Radin, AleksandÃ«r Lalon, Bujar Kapexhiun, Mihallaq dhe Edi Luarasin, Justina Aliajn, etj, etj. Natyrisht dÃ«nimin mÃ« tÃ« rÃ«ndÃ« e pÃ«soi Sherif Merdani i cili nÃ« fillim u dÃ«nua me dhjetÃ« vjet burg e mÃ« pas i shtuan edhe pesÃ« vjet burg tÃ« tjera.
PÃ«rse mendoni se ju vunÃ« nÃ« listÃ«n e tÃ« ndÃ«shkuarve?
Ndofta se isha shkodran dhe dikush u duhej si shembull edhe nÃ« ShkodÃ«r. Ose pÃ«r shkak se shteti po pÃ«rgatitej tÃ« burgoste pÃ«r politikÃ« kushÃ«rinjtÃ« e mi qÃ« punonin nÃ« TiranÃ«, nÃ« poste tÃ« larta. Por pavarÃ«sisht se ndodhÃ«n kÃ«to dÃ«nime unÃ« jam i bindur se as militantÃ«t mÃ« tÃ« egÃ«r tÃ« rregjimit nuk arritÃ«n tÃ« shajnÃ« me gjithÃ« zemÃ«r atÃ« festival. NgaqÃ« ai i rrÃ«mbeu dhe u pÃ«lqeu tÃ« gjithÃ«ve. Natyrisht, tani kuptohet qartÃ« se kjo ishte pjesa e skemÃ«s sÃ« strategjisÃ« shtetÃ«rore pÃ«r tÃ« goditur me rradhÃ«, njerÃ«zit e artit, ushtrisÃ«, naftÃ«s, ekonomisÃ«, etj, etj. Sepse kur u dhanÃ« provat e Festivalit tÃ« 11-tÃ« nÃ« sallÃ« ishin edhe disa anÃ«tarÃ« tÃ« ByrosÃ«, si Manush Myftiu, e ndonjÃ« tjetÃ«r. Dhe askush nuk tha ndonjÃ« gjÃ« tÃ« keqe. Mbaj mend se nÃ« njÃ« korridor Todi Lubonja mÃ« pyeti: Si po tÃ« duket Festivali? UnÃ« i thashÃ«: ShumÃ« mirÃ«, sâ€™ka gjÃ« mÃ« tÃ« bukur, por ishallah vazhdojmÃ« gjithmonÃ« kÃ«shtu. Ai tha: herÃ«n tjetÃ«r do ta bÃ«jmÃ« nÃ« Institutin e Arteve, vetÃ«m me tÃ« rinjâ€. Por nuk ndodhi ashtu siÃ§ e parashikoi ai. Sepse nuk na lanÃ«.
Kur dolÃ«t mÃ« vonÃ«, pÃ«r herÃ« tÃ« parÃ« nÃ« skenÃ«?
UnÃ« interesohesha vit pas viti, por nuk merrja pÃ«rgjigje. VetÃ«m nÃ« Festivalin e 17-tÃ« arrita tÃ« kÃ«ndoj pÃ«rsÃ«ri nÃ« skenÃ«. Ishte njÃ« kÃ«ngÃ« tÃ« cilÃ«n nuk e mbaj mend shumÃ« mirÃ«. Por sidoqoftÃ« pÃ«r mua ishte sukses sepse u riktheva tek pasioni kryesor i jetÃ«s sime. Dhe kÃ«tu pati edhe njÃ« koenÃ§idencÃ«. Sepse e lashÃ« me njÃ« kÃ«ngÃ« tÃ« Enver ShÃ«ngjergjit dhe u riktheva pÃ«rsÃ«ri, po me njÃ« kÃ«ngÃ« tÃ« tij.

KÃ«nga ime pÃ«r Sherif Merdanit

Skena ndriÃ§onte, salla me spektatorÃ«
NÃ« Ã§ast mu shfaqe, vallÃ« ku je nÃ« kÃ«tÃ« orÃ«?
Me shokÃ«t flisnim ne, nÃ« atÃ« dhjetor,
Ishte Festivali, ti ku je nÃ« kÃ«tÃ« orÃ«.
NÃ« dasmÃ«n time erdhÃ«n shokÃ«t dasmorÃ«,
PÃ«r njÃ« Ã§ast tÃ« kÃ«rkova, nuk ishe nÃ« atÃ« orÃ«
-Babi me kÃ« je kÃ«tu ti, dorÃ« pÃ«r dorÃ«?
UnÃ« pashÃ« fotografinÃ«, nuk di Ã§farÃ« bÃ«n nÃ« kÃ«tÃ« orÃ«
Keq apo mirÃ«, kur njeriu pÃ«r ty flet
Duket se jeton dhe je nÃ« kÃ«tÃ« jetÃ«
PÃ«r ty ca flisnin keq, shumÃ« flisnin mirÃ«
TÃ« gjithÃ« ne tÃ« prisnim mes nesh me dÃ«shirÃ«
Vitet tÃ« ikÃ«n, por duhet tÃ« jetosh
KohÃ«n e humbur patjetÃ«r ta fitosh.

SOT

Log pÃ¥ MSN Messenger direkte pÃ¥ nettet

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Opret en personlig blog og del dine billeder på MSN Spaces

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (2)

#38155

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Dom 2 Set 2007 7:27 am
Oggetto: Shkrim nga Riza Lahi

luigji_61@...

Invia email

Elizabeta Qyrsaqi, violina që këndon në Greqi

Shkruar nga Riza Lahi
Saturday, 01 September 2007
Në Shqipëri mbase askush nuk e dinte, se ndërsa kamera vigane e gjithë globit ndiqte pishtarin grek që po udhëtonte drejt Athinës në kuadrin e Olimpiadës Botërore të vitit 2004, kishte diçka që lidhej drejtpërdrejt me të. Këtë gjë mbase e dinte vetëm vëllai i violinistes shkodrane; mbase vetëm ai, Nikoja, që e pati lënë shtangën e hekurave në kulmin e lavdisë së tij. Nikoja me siguri ende ishte skeptik që ajo, Elizabeta, një emigrante nga Shqipëria e vitit të tmerrshëm 1997, do të ishte ato çaste violinë e parë në grupin prej 12 virtuozësh helenë të kryesuar prej viganit athiniot, violinistit Jani Giorgiadhi. E ku dukeshin në sytë e miliarda telespektatorëve detalet e orkestrës, ndërsa shoqëronte tenorin botëror që kishte udhëtuar enkas nga Argjentina, Hoze Kurra! Kurra mund të këndonte në secilën pjesë të itinerarit që përshkonte pishtari, por kishin zgjedhur për të pikërisht ishullin Hios, që tanimë kumbonte nga ajo orkestër e përbërë prej 12 luftëtarësh të Leonidhës, të kalibrit që nga Filipidi e deri Fedipi, luftëtarë të ëmbëlsisë dhe delikatesës së artit. Ishulli Hios ka mahnitur dikur romantikun e papërsëritshëm, Viktor Hygo. Ishulli Hios, kjo rokaforte helene e luftës për liri, u bë i njohur anembanë botës nga një poezi, “Djaloshi grek”. Në vend të kukullës, me violinë në dorë Vajza po shkonte të paraqitej te zoti Tonini. Të gjithë u sulën kush ta zbukuronte më shumë bukuroshen me bukleha biondë. Maria i solli një tufë me lule vjollcë dhe ia vuri në xhepin e vogël. Nëna i tha asaj që duhen lule edhe për zotin Tonini dhe Maria fluturoi e i solli sakaq. Zefi, vëllai i madh, ndërkohë kishte marrë penelin dhe po e pikturonte motrën që ndërsa po u puthte faqen të gjithëve, nëna i vuri një zhigë nga fundi i tiganit pas veshit, “qi mos me na e marrë vajzën kush më sysh”. Babai, ndërkohë po bisedonte në telefon me të vëllanë, të cilit, kohë pas kohe, Tamara, e shoqja ruse, ia merrte telefonin nga dora. “Njatë vajzë, a po na nep mu?” Babai qeshte. “Ia marrtë axha Pjetër të keqen”, e mbyllën bisedën në telefon të dy vëllezërit. Pas pak, mbesa e “Artistit të Popullit” do të duartrokitej nga të gjithë pjesëtarët e jurisë. Vajza e kovaçit që kishte shtangur shtetarët e kohës me një novacion të pashembullt, nga i cili kursehej puna drobitëse e 22 punëtorëve, pas pak, do të regjistrohej në duart e një shkodrani tjetër, po kaq zemërbardhë, Robert Prendushit. Dhjetëvjetorin e virtuozes së vogël, e tërë familja do ta festonte me një hare kaq të bukur, sa, edhe sot, artistja shkodrane që është nga violinat e shkëlqyera të Greqisë, këtij vendi ku muzika dhe poezia janë pjesë e ajrit të frymëmarrjes, e kujton duke perënduar sytë dinakë gjithë sinqeritet dhe gati me të shpërthyer të lotëve. Vajza u dhuroi prindërve të saj çmimin e dytë në shkallë republike në një konkurs në Durrës. “Unë kam pasur talent, por edhe kam punuar shumë... Kushedi se sa herë unë kam studiuar në banjo, kur isha 10-11 vjeçe; ishim ngushtë, mor burr, e nuk kishim shtëpi”, thotë vetull-mbërthyer e reja e mësuesit tim të vizatimit dhe njërit prej piktorëve më seriozë të Shkodrës, Anxhelin Dodmasejt. Në vitin e dytë të shkollës së mesme “Prenk Jakova” u arrit gjëja më e paparashikuar për nënëzën Lenë që nuk dinte ta ngrinte kurrë zërin para të shoqit apo të ushtronte dhunë te bijtë e saj dhe që, megjithatë, sukseset e fëmijëve në atë shtëpi ajo i merrte vesh e fundit. Dhe, i kundronte krijesat e saj, siç mund të kundrojë hajmalinë e shërimit një plakë myslimane shkodrane... Ç’kishte ndodhur? Tani nëpër duart e “Brilantit të pagdhendur” Në të vërtetë, shkolla e famshme sovjetike e muzikës klasike, e baletit, e pianos dhe sidomos e violinës, ka pasur gjigantët e saj, që zbukuronin si smeralde krenarinë ruse. Njëri prej tyre ka qenë profesor Jampolski. Jampolski, që tanimë mbase nuk jeton, kur ishte në kulmin e tij, i pati ngritur një nofkë dikujt, një të huaji madje. “O brilanti i pagdhendur” Ky “i pagdhenduri brilant” besoj që lexuesit e kuptojnë se kush ka qenë. Ka qenë pedagogu personal i tre virtuozëve ende të pazëvendësuar deri tani në terrenin violinistik shqiptar, Ibrahim Madhit, Lorenc Radovanit dhe... i heroinës sonë, Elizabetës. Ky brilant ishte pra Pjetër Gaci, i cili, që nga Tirana, u caktua që t’u jepte mësime personalisht, sigurisht me rrogën e shtetit, dy shkodranëve që parashikoheshin të shndritnin skenën e violinës së vendit, Radovanit dhe … oooh, mbesës së tij, për të cilën kushedi se sa herë, si gjasme me të qeshur, i kishte thënë të vëllait ndërsa pinin raki e shijonin dorën e mrekullueshme të mezeve të zonjës Lenë, “Ma nep, more mu, nji kyt vajzë”. Vajza tani ishte një adoleshente 16-vjeçare, në vitin e dytë të shkollës së mesme të muzikës. Mbesa e tij e bukur kishte dhënë prova të jashtëzakonshme që kishte ardhur puna që të vinte pedagogu që nga Tirana t’i jepte mësim, djaloshit Radovani dhe asaj. Kur sapo kishte mbushur 15 vjeç... “Sa marre më viiiinteeeeeee … Më vunë në spala (violinë e parë) të orkestrës së Shtëpisë së Kulturës. Më vinte turp prej mësuesve të mi, që i kishin vu mbas mejet. Po... këtë e bani vetë dirigjenti, Ermir Krantja... Më ndigjioi nji herë, dy herë, e, “hajde ti, këtu!”, bërtit nji mbasdite dhe … kur e pashë se dikush tjetër lëvizi prej spalës dhe më liroi vendin mue”. Ambiciozi me gjak prej peshkatarëve trima të Shirokës e që sfidojnë trimërisht prej shekujsh “Dallgën e Zezë” të këtij liqeni, Pjetër Gaci, vendosi të luante me një kartë shumë të ashpër dhe të rrezikshme. Të dy nxënësit e tij tani, që kishin mbaruar maturën, do të shkonin në Tiranë që të konkurronin për në konservator. Rivaliteti atë vit parashikohej i jashtëzakonshëm. Parashikohej të vinin mbi 100 konkurrentë dhe do të përzgjidheshin... oh, vetëm 12, asnjë më shumë. Kaq ishin kapacitetet e shtetit në atë kohë. “Ta martë axha Pjetër të keqen. Ti ke me pregaditë Johanes Brahams... asht shumë i zorshëm për moshën tande. Po unë kam besim se ke me e ba si nuk a ma e mira. Hajt, të keqen axha Pjetër.” Që të lexoheshin të gjitha partiturat e Brahams duheshin njëzet minuta. Maturantja i mësoi të gjitha përmendësh. Edhe sikur era t’ia rrëmbente me vete partiturat para duarsh, ajo do të vazhdonte me po aq saktësi. Parashikimet e “brilantit të pagdhendur” dolën të sakta. Mes të 12 fituesve, Elizabeta Qyrsaqi u vlerësua si më e mira prej tyre. Ndërsa zhvillohej konkursi, axha Pjetër nuk u pa asfare në Tiranë. “Së paku, mos hajde si axhë, po hajde si pedagogu jem... Pash besën, axha Pjetër, hajde me mue në Tiranë... Më ço së paku deri te dera e shkollës e, mandej ikë. U, sa frikë që kam”. Me gjithë vështrimin e dhembshur të kunatës së tij, Lenës, me gjithë lutjet e mbesës së tij të bukur, “Brilanti” u përgjigj vetëm kaq: “Stofi i mirë e shet vedin”, dhe u ul të pinte kafe me të vëllanë, që e dinte mirë se çfarë bënte tjetri. Në konservator, vajza shkodrane që pothuajse përditë vinte që në pesë të mëngjesit, me pastrueset e shkollës e studionte e studionte, do të arrinte të merrte këtë vlerësim nga drejtori Ibrahim Madhi: “Sikur të kishte notë 12, ti do ta merrje patjetër”. “Shpejt... eja, ka konkurs!” Të dyja motrat që dikur këndonin në dritaren e shtëpisë, tani u bënë bashkë sërish. Lola, stabilizuar tanimë në Athinë, kurse, ja, heroina jonë, po shkonte atje me Orkestrën e Harqeve të Akademisë, ishte gjithnjë spala. Ishte viti 1997. Shkodra e artistëve; Shkodra e haresë, humorit, e luleve dhe e të qeshurave, ende vazhdonte të mbyllej që në orën dy pasdreke, kurse rinia shkodrane, ende dilte natën në krye të rrugëve e rrugicave të veta, për të mbrojtur familjet e veta dhe të komshinjve, krejt zonën e tyre, nga çfarëdo sulmi. Shkodra, kështu, po i kthehej traditës së dikurshme, kur i ishte dashur të luftonte e vetme gjashtë muaj e rrethuar nga totaliteti i një shteti. Të dyja motrat, tanimë të bëra nëna, po vështronin nga dritarja Athinën në muzg. Pas pak do të shpërthente fluksi mahnitës i dritave në këtë pafundnajë ndërtesash, makinash. Mirëpo, në vend që të këndonin, si dikur, të trishtuara, ata po bisedonin; nganjëherë Elizabeta qante. “Rri, mos u kthe… Jena bashkë... tan artistat kanë ikë, kush ka mujtë... A don me t’i numurue?”. Elizabeta nuk kishte menduar ndonjëherë se do ta linte atdheun. Ajo kish qenë në Itali në vitin 1992 me një orkestër të shkollës së mesme “Prenk Jakova”. Kishte qenë një prezantim shumë dinjitoz i artit nga qyteti i lashtë shqiptar në atdheun e Paganinit, Berliozit, Belinit e Verdit. Beta, në shkëlqimin e saj, kishte një bazament të mrekullueshëm me nxënës dhe pedagogë nga më të përzgjedhurit e shkollës. Qenë duartrokitur gjatë në Bari, Brindisi, Fierence, Romë... Ajo mezi kishte pritur që të kthehej në atdhe dhe t’u tregonte të gjithëve se të gjithë, edhe ajo vetë, ia, kishte mundur të bënte diçka më shumë për vendin e saj... Pas këmbënguljes së Lolës, Elizabeta vendosi të rrinte në Greqi. Orkestra e Harqeve u kthye në Tiranë pa yllin e vet. “Mbas nja dy ditëve, gjeta nji numur të Cin Simonit. Ai ka kenë violinë e parë, spala, në orkestrën e Radio Televizionit, me të cilën kishim marrë pjesë prej kohësh në festivalet tona kombëtare... Ai, si më tha se ishte në Volos, gati tre ore me makinë prej Athinës, shtoi me hare që të nxitoja shpejt se kishte një konkurs. Unë vrap, vrap, vrap, hyna në konkurs me një pjesë të Bahut, si dhe me një të Moxartit, “Koncert në La Magiore”. Fitova fill”. Tanimë, në Volos, dy shqiptarë. Njëra, banonte tri orë larg me makinë.

Få 250 MB gratis lagerplads på MSN Hotmail

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38156

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Dom 2 Set 2007 7:32 am
Oggetto: Marre nga Shekulli

luigji_61@...

Invia email

Ndrenika i madh

Shekulli

01-09-2007

E-mail

Komentet

Komenti juaj

+ -

Nga filmi "Balle per balle"

Është një nder që kemi sot në faqet e Fundjavës në Shekulli Robert Ndrenikën. Është një nga të rrallat intervistime të tij në shtyp për vite me rradhë. “Kam besuar gjithmonë se e përmbush komunikimin me publikun nëpërmjet shfaqjes në teatër apo ekran.., - thotë aktori ynë i madh në përgjigjen e pyetjes së parë. Dhe vërtet, ndoshta për të nuk është e nevojshme, por për një shoqëri të mbytur nga mediokriteti, mendjemadhësia dhe pompoziteti publik gati i dhunshëm, një bisedë me një si Ndrenika, duhet. Duhet për të shijuar pak thjeshtësi, modesti dhe zgjuarsi nga një burrë që flet rrallë dhe di të flasë. Se na mbytën “burrat” që flasin përditë dhe nuk thonë asgjë… Shijojeni!

Përshëndetje nga Shekulli. Kjo mund të jetë një nga intervistat e rralla që ju jepni në media. Përse kjo distancë e një aktori kaq popullor nga intervistimet?

Kam besuar gjithnjë që një aktor popullor e përmbush komunikimin e tij me publikun më së miri nëpërmjet shfaqjes në skenën e teatrit dhe në ekranet e kinemasë apo të televizionit. Shfaqjet e shumta të tjera në median vizive dhe atë të shkruar sinqerisht më janë dukur të tepërta.

Çfarë do të thotë të jesh aktor i madh në një vend të vogël si Shqipëria?

Pak rëndësi ka nëse është vend i vogël apo i madh. Një vend i madh, mbase do të ofronte një famë më të madhe; Shqiperia është vërtet nje vend i vogël, por ështe vendi im. Eshtë padyshim një sadisfaksion shumë i madh që njerëzit e popullit tënd që flasin gjuhën tënde, të ndjekin, të njohin dhe të vlerësojnë.

Meqë jemi këtu, nje kuriozitet... A ka ndryshuar sjellja e njerëzve..? P.sh.. një kalimtar nëse ju sheh në rrugë sillet njëlloj siç është sjellë 20 vjet më parë para ndryshimit te sistemit?

Në përshtatje me kushtet e reja të vendit, kanë ndryshuar edhe format se si shoqëria shpreh një vlerësim të sajin, por them se në thelb sjellja e njerëzve ka mbetur e njëjtë. Dikur një batutë nga rolet e preferuara, apo një koment dashamirës ishin format me të cilat qytetarët shprehnin vlerësimin e tyre.Sot, të rinjtë kërkojnë të bëjnë fotografi me ty dhe të marrin autografe. Por nuk mungojnë dhe surpriza të tjera. Do t’ju tregoj një episod emocionues që përjetova në shkallët e Teatrit të Butrintit me një zotëri, prind të ri që mu afrua natën e fundit të Festivalit të teatrove dhe më kërkoi të bënte një fotografi me mua e me të birin. Mësova se ishte emigrant në Itali prej më shumë se 15 vjetësh. Pasi më falenderoi më tha se mëpërmjet kasetave të filmave shqiptar , të cilat i shihnin rregullisht, ai dhe e shoqja lehtësonin mallin për vendlindjen, ndërsafëmijët e tyre nuk po harronin gjuhën shqipe. Ishte hera e parë që dëgjoja një vlerësim të artikuluar në këtë mënyrë dhe të them të drejtën më erdhi mirë.

Në një biografi tuajën online tuaj të bën përshtypje që theksohet që në fillim fjalia “Ka qenë ndër aktorët që ka pasur ngarkesën më të madhe ne teatër dhe kinematografi..”. Është e vërtetë? Mund të flitet për “ngarkesë” edhe në një profesion kaq pasional si aktrimi?

Ngarkesë sigurisht që ka patur, por mund të thuash që është ngarkesë e bukur. Ndodhte shpesh që pas një 10 orësh në sheshin e xhirimit , të jepje shfaqje në skenën e teatrit. Dhe shpërblimi material që merrje ishte pothuaj i njëjti pavarësisht punës që t’i bëje. Por kur spektatori të ndjek me vëmendje e të duartroket ti ndihesh i rilindur. Kjo është magjia e teatrit.

17 vjet pas ndërrimit të sistemeve, ka ende struktura artistike apo edhe aktorë individualisht që konceptin e mbijetesës apo shpërblimit e lidhin me prezencën e shtetit, pra presin buxhete shtetërore për të realizuar dhe krijuar. Situata është disi e ndryshme në Perëndim, ku industria e filmit apo krijimtaritë në veçanti i “binden” rregullave të tregut. Ju jeni i kënaqur nga situata juaj, në kuptimin ndiheni mirë, po merrni atë që meritoni?

Megjithëse rregullatori treg edhe këtu te ne ka filluar të funksionojë, shteti deri me sot mbetet financuesi kryesor i shfaqjeve teatrale. Me disa përjashtime të pakta si psh produksione private si “Portokallia”, ende nuk kemi kompani të mirëfilltateatrore private. Me filmat ka shumë bashkëproduksione me të huajt por edhe në këto pala shqiptare prezantohet kryesisht me financime shtetërore.

Çfarë i duhet para së gjithash filmit shqiptar sot?

Të jetë më tepër shqiptar, jo vetëm nga financimet por edhe nga tematikat e karakteret. Dhe në këtë kontekst nuk duhet të harrohet që Shqipëria nuk ka mbetur te viti 97. Ka shumë problematikë pozitive për të pasqyruar, do të thoja.

A mund të shitet “arti i mirë” në Shqipëri, apo tendenca drejt komercialitetit me çdo kusht është e vetmja alternativë?

Pjesërisht do të thoja është e mundur. Nuk ka formula të prera. Ekziston një kompromis midis të dyjave.

Vetë Ndrenika ka pranuar ndonjëherë ndonjë rol vetëm për hir të pagesës së mirë?

Them se jo. Nuk kam ndonje rol, pagesa e të cilit tëketë bërë ngjarje. Them se kam qenë me fat në këtë pikë. Kam punuar me kolege te spikatur të fushës, regjisorë, aktorë dhe skenariste të njohur e të talentuar që më kanë përzgjedhur për të interpretuar një numër shumë të madh rolesh në teatër dhe në kinematograf , bazuar besoj mbi cilësnë e realizimit të figurës artistike.Nuk kam bërë ndonjë rol me zor, sikurse, as ndonjë kompromis për hir të pagesës.

Është Shqipëria një vend i mirë për një aktor të mirë?

E thashë dhe më lart, Shqipëria është vendi im, çdo fjalë në rolet e mia është shqip. Pa dyshim është një vend i mirë. Përveç të tjerash realiteti shqiptar ofron shumë subjekte për teatrin, për dramën e komedinë.

Besoj do na lejohet të bëjmë një pyetje disi më gjerë se thjesht aktrimi. Sipas Ndrenikës, gjërat në Shqipëri gjatë këtyre dy dekadave të fundit, jo thjesht për artistët, kanë ecur mirë apo keq?

Them se disa gjera mund te ecnin me mirë, ndërkohë që, disa të tjera kanë shkuar vërtet keq. Individi shqiptar, subjektet private në këto vite kanë ecur shumë përpara duke treguar një energji të habitshme. Do të ishte mirë që dhe shteti të kishte ecur me të njëjtat ritme. Por ç’është më e rëndësishme mendoj, është sesi do te ecë Shqipëria në dy dekadat e tjera. Shpresoj t’i shohim gjërat me thjesht dhe të gjykojmë me pjekuri e larg frymës së konfliktualitetit. Kështu do të kemi shanse për të mos përsëritur të njëjtat gabime e për të ecur përpara përfundimisht.

MIQTE / FAMILJA

“Dobësia ime, nipi dhe mbesa Ana..

Urrej demagogjinë, kam frikë të keqin..”

Keni më shume miq apo armiq?

Miq pa dyshim. Kam miq të shumtë të vjetër e të rinj në moshë. Eshtë një nga pasuritë e jetë sime.

Cila është familja e Ndrenikes?

Gruaja dhe 2 vajzat. Në familje na ka karakterizuar një harmoni dhe mirëkuptim i thellë.

Një ditë e zakonshme e Ndrenikës?

Zyrtarisht kam dale ne pension, por ende punoj me dëshirë shumë të madhe kur më ofrohen role që më përshtaten e pëlqejnë. Jashte skenës, qendroj prane familjes. Preferoj të shëtis me time shoqe per rreth dy ore ne ditë ne kodrat e Liqenit Artificial.

Një ditë e jashtëzakonshme?

Njera prej vajzave te mia jeton ne Gjermani. Kur ajo, së bashku me familjen e saj vjen ne Shqipëri , nemblidhemi te gjithe së bashku dhe perjetojmë çaste te lumtura. Këto jane vërtet ditë të jashtëzakonshme.

Një gjë përballë së cilës ndiheni i pafuqishëm?

T’u kundershtoj nipit dhe mbesës.

Çfarë ju lodh më shumë?

Humbja e kohës

Çfarë urreni me shume?

Demagogjinë

Çfarë doni më shumë?

Energjinë pozitive; harmoninë midis popujve dhe njerëzve.

Nga kush merrni më shumë urime?

Nga ime shoqe

Nga kush merrni me shume kritika?

Përsëri nga ime shoqe. Besoj se është adhuruesja dhe kritikja më e përkushtuar që unë kam.

Frika më e madhe e Ndrenikës?

Nga njeriu i keq.

Raporti i bert ndrenikes me

“Raporti me paranë: As kam as më mbarohen…!”

Tiranën…?

Tirana padyshim është një qytet shumë i dashur për mua. Qyteti ku kam lindur e jam rritur. Do të ishte mirë të Kishte më shumë hapësira e gjelbërim sepse ka zona të mbingarkuara, por sidoqoftë mbetet Tirana jonë .

VUNOIN…?

Eshtë vendi i dashur i të parëve të mi për të cilin kam një mall te perhershëm e emocion të veçantë

Familjen..?

Gjëja më e shtrenjtë që kam

gratë…?

Kam qenë i rrethuar nga mamaja, motra, gruaja dhe dy vajzat e mia, si dhe mbesa ime e dashur Ana.Këto janë gratë e jetës sime.

Gazetat…?

Ndjek shtypin e përditshëm rregullisht. Meqë ra fjala , jam lexues i rregullt i Shekullit.

Televizionin…

Ndjek edicionet e lajmeve ne televizionet kryesore si dhe filmat Artistikë cilësorë kur mundem. me ëndje ndjek filma dokumentarë shkencorë dhe historikë. Më vjen keq që televizionet shqiptare Ende nuk pprodhojnë filma televizivë e telenovela, por vetëm shfaqin prodhime të huaja.

Paranë…?

Dikur një njeriu im thoshte . “As kam, as më mbarohen”. Kete raport dua te kem dhe unë me paranë

Pijen…?

Më pëlqen një gotë verë me miqtë a me familjen

Duhanin..?

Eshte nje “shok i keq” . Tani nuk e pi më

Raporti më special i bert ndrenikes…?

Raporti me profesionin

Find dine dokumenter lettere med MSN Toolbar med Windows-pc-søgning hent den gratis!

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38157

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Dom 2 Set 2007 7:36 am
Oggetto: Familja Agalliu: Ajo që luftoi për demokraci por u persekutua në komunizëm

luigji_61@...

Invia email

Familja Agalliu: Ajo që luftoi për demokraci por u persekutua në komunizëm

Anila Peçi

Beqir Agalliu

VLORË- Të zbritur në qytet këtu e 300 vjet më parë e me prona të shumta, Agallinjtë janë ndër familjet më të njohura në Vlorë. Por si gjithë familjet e famshme, patën të njëjtin fat. Persekutimin pas çlirimit, edhe pse luftuan shumë për të ardhmen e vendit. Trashëgimtarët e mbiemrit tregojnë se u është dashur shumë mund për të qëndruar të bashkuar, edhe në ditët më të vështira që kaluan ndër vite.

Shtëpia

Të parët e Agallinjve u vendosën në lagjen që sot quhet"Partizani". Shtëpitë e para ishin në rrugën që çon në Drashovicë dhe mbi spital, në një sipërfaqe rreth 1000 m2. ato kanë qenë të rrethuara me mure katër metra të lartë me kamare, nga ana e brendshme e oborrit, që tregonte pronësinë e murit. Sipas trashëgimtarëve, brenda murit ndodheshin tre shtëpi, një dykatëshe dhe dy njëkatëshe. "Dykatshja ishte shtëpia ku priteshin miqtë dhe njëkatëshet ishin thjesht për ngrënie, pasi ishin me dhoma të mëdha. Nuk gatuanin të zonjat e shtëpisë, por kishim kuzhiniere",-thonë pasardhësit. Që shtëpia ka pasur shërbëtorë, këtë e vërtetojnë edhe çertifikatat. "Kemi një certifikatë në regjistrin e vitit 1930 që ndodhen në arkivin e gjendjes civile dhe atje ishin të regjistruar dhe shërbëtorët. Vetë shërbëtorët ishin pronësi e familjes, por patë drejtë trashgimie",- tregon Dashi Agalliu, nipi i Beqir Sulo Agalliut, njohur si Beqir Sulo, vlerësuar si figura më e njohur e Agallinjve. Çertifikata ka të parin Beqir Agalliun dhe pastaj fëmijët.

Persekutimi

Në dhomën e madhe të shtëpisë, sipas Fatbardha Agalliut, mbesa e Beqir Sulo Agalliut, sot 75-vjeç, mblidheshin shpesh dhe politikanët. "Dhe Ismail Qemali ka ardhur, dr.Tare Libohova, Hasan Dosti, Qazim Kokoshi. Pas mbledhjes ishte zakoni që hahej buka.Gjyshi im Sulua, bëri xhami, aq fetarë ishin, bëri çezmën që të lanin njerzit duart, te çezma e Mademit. Ndërsa xhaxhai merrej me politikë",- tregon ajo, duke kujtuar se dy vëllezërit Agalliu (babai dhe xhaxhai i saj) kanë kaluar peripeci, si në kohën e Zogut, edhe në atë të gjermanit. Familjarët thonë se në shtator të 43 janë internuar në Gjermani 600 vetë kryesisht patriotë. Familja kishte shumë influencë dhe nga kjo familje u morën dy vëllezërit Beqir e Mehmet Agalliu. Sipas saj, Beqirin dhe Mehmetin i dënoi Zogu. "Në vitin '32 i dënoi Zogu në litar se donin demokraci dhe jo monarki. Por ata u arratisën me gjithë xhandarët nga burgu dhe për tërë natën shkuan në Tërbaç",- thotë Fatbardha. Kujton fare mirë se ishte babai i Hysni Kapos që i priti dhe i fshehu.Madje, sipas saj, ai i futi në kazanët e mëdhenj të Venetikut që nxirrnin niseshtenë. "Me kazan i mbuluan. Ishte me ta Qazim Kokoshi e të tjerë nga komiteti. Që andej nga Tërbaci nuk i gjetën xhandarët. Vendosën t'i përcillnin në Janinë dhe i çuan çobanët, që i përcillnin nga një stan në tjetrin që të kalonin kufirit"- vijon më tej ajo. Që andej, si i ka treguar i ati, Mehmeti, erdhën vetëm kur u bë amnistia. Babai, sipas saj, vajti një përfaqësi te Nëna Mbretëreshë dhe ajo urdhëroi që ata të liroheshin. Unë atëherë sapo kisha lindur dhe më kanë thënë që emrin ma kanë vënë pas 40 ditësh, sepse nuk bëhej dot festë për lindjen time, ngaqë familjarët ishin në arrati",- thotë ajo. Por nuk mbaroi me kaq, pasi në kohën e luftës të dy vëllezërit u internuan në një kamp përqendrimi. Beqiri, vëllai i madh, nuk u kthye nga internimi, kurse Mehmeti u kthye, por i sëmurë me tuberkuloz.

Pasuritë

Nga sa i ka treguar i ati dhe të afërm të tjerë, Dashi, nipi 55-vjeçar, tregon se gjyshi i tij ka pasur dy shoferë personalë, një shqiptar dhe një italian (ky me gjithë familjen ).Madje një shtëpi në Lirim, sipas tij ia ka dhënë dhuratë shoferit të tij, shtëpi të cilën ai e ka dhe sot. Italianit i kishe dhënë një shtëpi ku është tregu sot. "Atje ka patur gjyshi një oficinë që riparonte makinat e veta dhe aty ishte shtëpia e italianit",- thotë më tej ai. Toka e prona të shumta kujton nga të parët. Sipas Fatbardhës, toka kanë patur nëJalli, fusha e Aviacionit, Bonifikimi, Fermën e Llakatundit ( këtë e kishim me italianët). Në Mekat të Llakatundit, kishin të tjera toka. "Pas internimit nuk kishte më të ardhura nga cifliqet, nuk kishte më burra nga brezi i parë Agalli. Ullishtet tona u kthyen në "NB Rinia", Llogarai u ndërpre. Kishim dhe Gjokallinë në Fier, çifliqe në një zonë 18 km e gjatë. E kemi patur ne dhe ata me mbiemër Resuli. Edhe Manastirin e Shën Kollit, gjithashtu",- tregon ajo.Teksa u rikthehen kujtimeve, familjarët e tanishëm pohojnë se në shtëpi ka pasur dhe një bibliotekë të madhe. "Për biblotekën – mbaj mend që kishte një dollap të madh me xham. Një faqe muri. Po shtëpitë ishin të mëdha 5x5, si dhe shumë të larta dhe mbaj mend që kur ktheheshim te ajo faqe muri, kishte vetëm libra",- thotë Fatbardha Agalliu, mbesa e Beqir Sulo Agalliut, që ruan kujtime të shumta nga e shkuara. Për shtëpinë, i biri i Fatbardhës, piktori i merituar Agron Dine, shpjegon se ato ishin me stil të veçantë, ndërsa magazinat ishin ndërtuar në gur. Shtëpia ruan një stil paksa të çuditshëm, rrjeta teli me suva dhe dru të gdhendur. E zbukuruar me ornamente, ndërsa dritaret janë me dërrasë. Kanatat e dritareve ishin me stil Francez.

Xhamia e Agallinjve

Një xhami me emrin e tyre nuk ka qenë thjesht imazh, por një objekt i vërtetë. Një ndër 7 xhamitë e Vlorës ka qenë e identifikuar me emrin, xhamia e Agallinjve. Pasardhësit thonë se xhamia ishte te rruga lart për në Topana, që ndahej me rrugën që ikën për nga bregu i Orizit. Më e vjetra e familjes, Fatbardha Agalliu, sot 75 vjeçe, e kujton më mirë nga të gjithë xhaminë, ku shumë herë luanin fëmijët. Sipas saj, xhamia ishtë te çesma e Mademit. "Xhamia ka qenë deri sa u çlirua Shqipëria",- thotë ajo. "Ka qenë një çesmë aty",- thotë Dashi Agalliu. Ai kujton se të parët e tij flisnin për çesmën publike në kryqëzimin ngjitur me murin e xhamisë. Të gjitha ritet fetare familja i kryente aty. Përgjithësisht familjarët e brezave të parë kanë qenë të shkolluar në kulturën turke. "Të paktën për brezat që mbaj mend të fliten, kanë qenë besimtarë myslimanë dhe xhaminë e kanë patur personale. Nuk mund të them se pse e kanë ngritur atje. Madje unë nuk e mbaj mend si të tillë, por mendoj se nuk arriti të ishte ndër to që i prishi sistemi komunist"- kujton më tej ai.Nga një bisedë që ka bërë me të parët, nipi i Agallinjve tregon se nga një tërmet i rënë ndoshta më 1932, me epiqendër në Llogara u prish një pjesë e xhamisë. "Ne kemi patur një shtëpi 2 katëshe dhe kjo shtëpia ka rënë dhe mund që në këtë vit të ketë rënë dhe xhamia",- thonë familjarët, që shtojnë se një ditë në javë xhamia ishte e hapur edhe për të tjerët . Në territorin e xhamisë kanë qenë varrezat e Agallijve dhe nuk mund të varrosej njeri tjetër veç tyre. Me ardhjen e pushtetit, ajo pjesë aty u bë një vend pa zot dhe nxorrën jashtë arkivolet metalikë me shkronja turke. "E përmendte gjithmonë babai im: Dhe të vdekurit nuk na i lanë rehat. I hodhën atëherë në vendin e quajtur kanali i motorit, sot është hidrovori",- thotë Dashi, që sqaron se të parët ishin me titull fetar. Ai tregon se gjyshit të tij i thoshin, Beqir Sulo Haxhi Agalliu dhe haxhi ishte titulli.

Beqir Sulo, figura kryesore e Agallijve

Beqir Sulo kujtohet si figura e familjes. Sipas studiuesit, Bardhosh Gace, ai ka luajtur një rol të madh organizues në kongresin e Lushnjës. Ka qenë Fanolist. "Ka qenë në një proklamatë të dërguar asamblesë në vitin '22, që Shqipëria të vendoste regjimin republikë dhe në një frazë emri i tij është në radhë me Halim Xhelon, J.Mingën, O.Hazhiun, Ymer Radhimen etj, të cilët kërkonin që Shpipëria të ishte republikë dhe për ndërtimin e kushtetutës të merrej si shembull Zvicra dhe kushtetuta e Zvicrës, e cila përfaqësonte qytetërimin më të mirë europian",- thotë ai. Më 1920 ishte anëtar i komitetit të fshehtë për organizimin e luftës së Vlorës. Qysh në vitet '18-19 emri i tij gjendet në telegramet dërguar Konferencës së Paqes në Paris, ku shënohet:"Vlora është Shqipëri. Ajo duhet t'i bashkohet qeverisjes së Tiranës dhe dheut amë". Në këtë mënyrë kundërshtohej pushtimi i Italisë në Vlorë dhe i bëhej prezent gjendja konferencës së Parisit. Studiuesi, Bardhosh Gace pohon se nuk përmendet asnjëherë kuvendi i Fierit. Sipas tij, një nga takimet interesante është ai i ardhjes së I.Qemalit bashkë me L.Gurakuqin në gusht të 1912. "Midis parisë së Vlorës që e priti në mol ishte dhe Beqir Sulo Agalliu. Prej andej shkon në kuvendin e Fierit ( askush nuk ka shkruar për këtë). U bë një kuvend ku erdhën nga Lushnja, Skrapari, Përmeti, Korca, Tepelena, Vlora, Mallakastra në përkrahje tëkryengritjes së madhe të Kosovës. Në këtë mbledhje u deklarua që Shqipëria duhet të deklarohjej më vete (shtet më vete ) deri që të kërkohej autonomia. Kjo ngjarje i ndryshoi rrjedhën historisë së Shqipërisë",- thotë ai. Beqiri ka marrë pjesë aktive në lëvizjen antiosmane dhe ishte anëtar aktiv i shoqatës Mbrojtja Kombëtare më 1919.Mori pjesë në organizimin e demonstratës së 28 Nëntorit 1919. U zgjodh anëtar i komitetit të mbrojtjes kombëtare në Luftën e Vlorës më 1920 dhe anëtar i komisionit luftarak në këtë luftë. Ka marrë pjesë në lëvizjen demokratike të vitit 1924. Vdiq në internim në 1944 në kampin e përqëndrimit Mathauzen.

Dashi dhe Afrimi, humoristi vlonjat, nipër të Beqir Sulo Agalliut, rrëfejnë vuajtjet në persekutim

Të shkëlqyer, por s'na lanë të vazhdonim shkollën

"Mësuesit më jepnin nxënës në patronazh, por nuk dola asnjëherë i dalluar. Në universitet, 32-vjeç"

Vlorë- Të njohur e të pasur, por mjerisht në persekutim të vazhdueshëm. Nipi i familjes Agalliu, Dashi, sot 55-vjeç, vëllai i humoristit, Afrim Agalliu, tregon se paslufta e gjeti familjen në rrënim të plotë. "Në '70-n del një urdhër nga Kuvendi Popullor me Bilbil Klosin sekretar që dekoron Beqir Sulon me rastin e 50-vjetorit të luftës së Vlorës. Aty u vendos vetëm emri Beqir Sulo, pa e specifikuar mbiemrin Agalliu. Ne shiheshim me syrin e atyre që kishin qenë të pasur dhe nuk kishim asnjë privilegj, edhe pse ishim nxënës të mirë në shkollë",- nis e rrëfen ai mjerimin e viteve të shkuara.

Internimi

Paslufta e internoi familjen Agalliu fillimisht në Hoxharë të Fierit. "Me vete babai im Kujtimi mori dhe motrën e tij Rrufenë, pasi i shoqi i saj Muharrem Sharra, ishte pushkatuar. Bashkë me ne ishte dhe halla Rrufeja me 4 fëmijët e saj. Më pas vajtëm në Durrës, se e morën vesh që kishim dhe hallën me vete dhe në 55-ën u kthyem sërish në Vlorë. Nuk jemi ndarë asnjëherë, por vitet që ata kanë kaluar nuk kanë qenë të lehtë",- thotë ai. Kujton se kanë ndenjur në një dhomë të gjithë bashkë, e më pas jetonin në atë që ne e kishin haurin e kalit.

Pa të drejtë shkolle

Ka qenë i shkëlqyer, por asnjëherë nuk kujton të jetë vënë në tabelën e nderit. "Mësuesit më jepnin nxënës në patronazh dhe i merrja në shtëpinë time. Por asnjëherë nuk më nxirrnin të dalluar, asnjëherë në festën e vitit të ri nuk më dërgonin me nxënësin më të mirëE ndjeja veten tepër të ofenduar, sidomos kur ata nxënës të dobët nuk pranonin të vinin në shtëpinë time, pasi thoshin se nuk vemi në shtëpinë e reaksionarit",- kujton ai. Kur ai mbaroi maturën, shokët e tij nisën studimet për doktorë e inxhinierë, kurse atij nuk iu dha e drejtë shkolle. "Më çuan ushtar në Ndërmarrjen.Bujqësore ushtarake në Aliaj, Koplik të Shkodrës. Pa të drejtë mbajtje arme. Mbillnim misër, shkulnim patate',- thotë ai, duke shtuar se që nga viti '70, kur mbaroi shkollën e mesmee deri më '84 ka bërë kërkesë çdo vit për shkollë. Kujton edhe insistimin e të atit për të marrë përgjigje pse nuk i jepej e drejtë shkolle, ose t'ia thonin në sy të vërtetën.

"Kerkoj t'ia thuash në sy djalit tim arsyen. Këtë karrige ku je ulur ti sot, e kam patur unë para teje, në shtëpi, por me një ndryshim, që ju sot ja keni hequr rrethin e florinjtë që kish rreth e rreth karrigja",- iu drejtua babai kryetarit asokohe. Janë dashur shumë ndërhyrje te Simon Stefanit për një shkollë e më në fund iu dha e drejta, për inxhinieri hidraulike. "Isha 32 vjeç kur mora bursën. Isha i martuar e me fëmijë, por familja ka qenë një mbështetje e fortë për vazhdimin e shkollës",- thotë ai.

Afrim Agalliu

Njëri nga të njohurit e grupit të parodistëve të Vlorës ka kaluar të njëjtat peripeci.

Edhe pse është një artist i njohur i humorit, ai thotë se profesionist është bërë vetëm në 1989. "Më ka marrë Nedin Hoxha, por atëherë ishte zbehur pak lufta e klasave. Unë nuk isha profesionist për shkak vetëm të këtij mbiemri që kam"- thotë ai, duke përmendurparadoksin, pasi gjyshi i tij ishte i dekoruar, ndërsa mbitë rëndonte lufta e klasave dhe gjithë kohën vijonte presioni i saj. Para se të bëhej profesionist, nuk mund të ushtronte as amatorizmin. "Pa motiv do hiqeshe dhe nga skena. Ka ndodhur dy herë kjo histori. Një herë gjatë viteve 74-78, s'më qasën në dyert e teatrit dhe më pas në 80-82",- thotë Afrimi.

Thotë se u është mohuar e drejta për t'u shkolluar dhe pasojat i vuajnë edhe tani, në ngritjen e pagës sipas arsimimit. Nëse pyet për trashëgim të sensit të humorit, Afrimi bën dhe kategorizimin te të parët e tij. "Gjyshi im Beqiri ishte politikan, vëllai i tij merrej me ekonominë e shtëpisë, ndërsa vëllai tjetër Mehmeti, mbulonte marrëdhëniet familjare, festa. dasma. Këndonte dhe kishte humor. Duket se unë kam marrë diçka nga xhaxhai i babait tim, si shkëndija të trashëgimit,- thotë Afrimi. Gjithsesi të trashëguar mirëfillti nga familja e tij nga rrjedh Afrimi thotë se "mendoj se të trashëguar kam një karakter, i cili ka të bëjë me shkallën absolute të tolerancës, marrëdhëniet me njerëzit. Nëse mikut i themi mik, e pranojmë me gjithçka që ka. I kemi të trashëguara nga babai im që na ka rritur me këtë frymë, frymën e miqësisë. Ndoshta familja ime ka qenë e pasur dhe feudale, por ka patur sensin social. Na kanë takuar njerëz të ndryshëm, edhe që kanë punuar për të parët e mi dhe kanë folur me mirënjohje për ta. mendoj se e kemi anën sociale të trashëguar.

Llogaraja

"Ai që ka shpallur i pari vend klimaterik Llogaranë ka qenë gjyshi im",- thonë nipërit.Ai merrej me tregtinë e drurit të pishës në Itali. Ne atje në ( Llogara) kemi patur një shtëpi tonën (që tani si dimë as një lloj adrese ) dhe ai binte familjen për të veruar.

Aq më tepër e shfrytëzonte këtë pasi e shoqja e tij u sëmur nga turberkulozi dhe e kishte si sugjerim për vend klimaterik. Më vonë di se qeveria e Zogut ka bërë atje disa godina për të sëmurët me turberkuloz. Vetë gjyshi ka vdekur në kampin e përqëndrimit.

Në familje, dy kulturat

N.q,s, deri në kohën e gjyshit tim kultura anonte nga Lindja- tregon për të parët Dashi, brezi tjetër është kthyer me kulturë nga Perendimi.

Konkretisht, Avdul Agalliu, kushëri i babait tim mbaroi juridikun në Itali dhe ka punuar noter këtu në '45-ën. Sezai Agalliu, kushuriri parë i babait ka mbaruar mjekësi në Itali,diplomuar mjek dhe ka punuar mjek në Tiranë, madje ka qenë mjek i dëgjuar.

Hallat e mia pushimet i bënin në Itali. Ishin të civilizuar. Familjet tona kanë pasur një zakon-kur ishin fëmijët nëpër këmbë flisnin Italisht ose frëngjisht,sepse flisnin dhe për probleme që nuk duhet të merreshin vesh. Ishte koha sidomoskur nuk kishim më shtëpitë tona të mëdha.

Pronat e Agallinjve

Në kurorën e Vlorës ka disa prona ullishte. Lagjja ku aktualisht kanë shtëpinë, pjesë e lagjes së vjetër është pronë e Agallijve

Posta ku është sot dhe tregu fshatar
Në rrugën Vlorë- Skelë te ish parku rinia
Në jallinë e Nartës, fidanishtja ku është sot
Në zonën e Nartës te ullishtet
Një shtëpi në Llogara
Në Gjokal të Fierit ka qenë dikur çiflik i Agallijve
Në Llakatund dhe Mekat,një kontratë e qera Arturo Orlando, shtetas Italian
Kanë marrë prona aq sa ka dhënë ligji i vitit 1996 ( ligji 7678)
Vetëm fidanishtja ishte 112 ha
Gjokalia mund të ish 350 – 400 ha
Kanë pasur mangazina
Gjyshi, Beqir Sulo (Agalliu) shumë herë është bërë garant në bankë për miq të tij

Vælg selv hvordan du vil kommunikere - skrift, tale, video eller billeder: På MSN Messenger kan du det hele

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38158

Da: BeqirS@...
Data: Dom 2 Set 2007 10:29 am
Oggetto: Per ish-te perndjekurit, demshperblimi fillon gjashte - mujorin e pare te vitit

BeqirS@...

Invia email

Drejtori i Institutit te Perndjekurve Politik te Shqiperise, z Simon Miraka, per gazeten e perditeshme kombetare Bota Sot

BEQIR SINA, Nju Jork

Per ish-te perndjekurit, demshperblimi fillon gjashte - mujorin e pare te vitit 2008

HARSDALE - NEW YORK: Me 6 maj 2007, ne qendren kulturore "Nene Tereza" prane Kishes Katolike Shqiptare ne Amerike "Zoja e Shkodres" ne Harsdale NY, drejtori i Institutit te Perndjekurve Politik te Shqiperise, z Simon Miraka, zhvilloje nje takim me bashkevuajtes, e bashkeatdhetar, besmitar te shumte qe moren pjese ate dite ne meshen e se dieles. Zoti Mirakaj, shoqerohej ne kete takim nga shkrimtari - ish i burgosuri politik z. Agim Musta, i perndjekur i diktatures njekohesisht kryetar i Shoqates "Musine Kokalari". Me zotin Miraka, dua te ceke faktin se u linda e u rrita ne kampet e interrinimit ne Saver e Gjaze te Lushnjes. Ndersa z. Agim Musta, ishte nje shok burgu me xhaxhain tim Musa Sina, i cili, pate kaluar 35 vjet ne burg dhe kampet e presekutimit ne Shqiperi. Gjate takimit te Nju Jorkut, u zhvillua edhe nje debat dhe u muare informacion ne lidhje me gjendjen e ish te presekutuareve te diktatures komuniste, si dhe me Ligjin mbi demshperblimin e tyre.

Gjate atij takimi Simon Miraka, drejtori i Institutit te Integrimit per ish-te Perndjekurit Politike, sqaroi shume gjera, te cilat, siç tha ai i ka bere me pare publike edhe ne shtypin e Shqiperise

Sipas asaj bisede me ish te presekutuar dhe anetare te familjeve te tyre qe sot, jetojne ne SHBA, ai ka thene se Keshilli i Ministrave do te miratoje shume shpejt projektligjin per demshperblimin e ish-te Perndjekurve Politike, i cili, me pas do t'i kaloje per shqyrtim dhe miratim, Kuvendit te Shqiperise. Ne kete projektligj - pritet te jete e percaktuar fatura financiare per demshperblimin e ish-te perndjekurve politike, numri i te perndjekurve qe do te demshperblen dhe menyra se si do te behet ky demshperblim. Miraka, ka sqaruar se, demshperblimi i ish-te perndjekurve politike do te behet sipas Kodit Penal, 2 mije leke te reja per dite burgu, ndersa thekson se lista qe Instituti i ka çuar Keshillit te Ministrave, eshte nje liste me emrat e 17 mije e 500 ish-te perndjekur politike. Persa i perket projektligjit, qe mendohet te miratohet , Miraka, deklaron se ai eshte i hartuar nga nje grup juristesh prane qeverise dhe se do te diskutohet me shoqatat e ish-te perndjekurve.

Instituti i Integrimit te Ish-te Perndjekurve Politike, ben te ditur tre kerkesat e shoqatave per marrjen e demshperblimit, tha ai. Kreu i ketij instituti, Simon Miraka, u shpreh se ish-te perndjekurit politike kerkojne qe te nise sa me pare demshperblimi, pasi shumica e tyre jane ne moshe te thyer. Ish-te perndjekurit kerkojne qe demshperblimi te behet mbi bazen e Kodit Penal, sipas te cilit nje dite burg eshte e barabarte me 2 mije leke te rinj. Ata kerkojne qe te demshperblehet edhe hetimi, i cili ne baze te Kodit eshte pese mije leke te rinj. Ndersa per kategorite e ish-te perndjekurve, Miraka thote se eshte e veshtire ta percaktosh, pasi shumica e tyre jane ne moshe te thyer, invalide, etj. Sipas tij, gjithçka eshte ne pritje te mbledhjes se Komisionit te Posaçem per Demshperblimin e Ish-te Perndjekurve Politike, duke shtuar se ndryshimet ne qeveri nuk e vonojne procesin.

NÄ— fjalÄ—n e tij zoti Simon Miraka, tha se ndihej i kÄ—naqur qÄ— ndodhej , mes njÄ— pjesÄ— tÄ— atyre cilÄ—ve ishin edhe bashkÄ—vuajtÄ—s tÄ— tij. "ErdhÄ—m nÄ— kÄ—tÄ— vend tÄ— bekuar, tha ai shpresa e Ä—ndrra jonÄ— e vetme, pÄ—r liri e demokraci me ftesÄ—n e njÄ— kishe nÄ— Jacksonville, Florida. PÄ—r kÄ—tÄ— vijoj Miraka, atje na u rezervua njÄ— pritje emocionuese, u hap ekspozita, e u dha njÄ— meshÄ—, ku morÄ—n pjesÄ— me mjira besimtarÄ—. Interesimi dhe fjala ShqipÄ—ri, doli nga goja e çdonjerit. E kamÄ— theksuar edhe herÄ— tÄ— tjera pÄ—rsÄ—riti Miraka, se: "ShqipÄ—ria, Ä—shtÄ— njÄ— vend i vogÄ—l - me dhimbjen mÄ— tÄ— madhe nÄ— botÄ—". ShumÄ— prej jushÄ— janÄ— tashmÄ—, edhe nga ata qÄ— e hoqÄ—t mbi shpinÄ—n tuaj vuajtjen e presekutimin politik. Ne edhe ju sot, po punojmÄ— e aspiriojm qÄ— vendi ynÄ— ShqipÄ—ria tÄ— bÄ—het, ashtu siÄ“ e donin edhe tÄ— parÄ—t tanÄ— "NjÄ— zonjÄ— e rÄ—ndÄ—" ka pÄ—rfunduar zoti Simon Miraka.

Lidhur me çeshtjen e demshperblimit, Simon Miraka, sqaron se:" Si institucion nuk na eshte thene gje se si do te procedohet lidhur me kete. Aktualisht ne jemi ne pritje te mbledhjes se Komisionit te Posaçem per Demshperblimin e Ish-te Perndjekurve, komisioni i cili eshte kryesuar deri para ndryshimeve ne qeveri nga ish-zevendeskryeministri, Ilir Rusmali. Ne jemi te gatshem te marrim pjese ne mbledhjen e komisionit. Mirpo, thote ai:" Ne shpresojme qe procesi te nise shpejt. Siç, e thashe, pohoje Miraka jemi ne pritje te mbledhjes se ketij komisioni, ku edhe do te behet konkret projektligji, i cili do te shkoje besoj brenda muajit prill, ne Kuvend."

Ne ate takim Miraka, pate pohuar se :" Siç e kam permendur edhe me pare, nga ish-zevendeskryeministri Rusmali na eshte thene qe projektligji po pergatitet nga nje grup juristesh te Kryeministrise, pra eshte nje grup juristesh. Pastaj kjo do paraqitet per shqyrtim, rregullim ne mbledhjen e Komisionit te Posaçem per Demshperblimin e Ish-te Perndjekurve. Per kohen se kur do te nise demshperblimi ? Miraka, thote se nuk di gje, por shtone se " Me sakte besoj se ate e di qeveria, se kur do te nise shperndarja e demshperblimit. Ne shpresojme qe ai te nise sa me pare dhe jo me vone se ky vit. Pasi kjo kategori eshte nje çeshtje disi delikate, problemet jane shume te veshtira, pasi shumica e tyre kane vdekur ose ata qe jane gjalle, jane ne moshe shume te thyer, nje pjese jane invalide, jane te semure, prandaj nuk kemi se çfare presim me.

Per menyren sesi do te procedohet per te pushkatuarit, te cilet, nuk jane te percaktuar ne Kodin Penal, Miraka, u tha te presekutuarve dhe familjeve te tyre ne Amerike, se "Ne '93-shin u dha nje demshperblim per te pushkatuarit, ku u dhane shtate milione leke letra me vlere dhe dy milione leke ne dore. Tani akoma nuk eshte vendosur se sa do te demshperblehen te pushkatuarit. Jane perfaqesuesit e ketyre shoqatave qe duhet te bien dakord per nje mase demshperblimi. Ka nga ata qe kerkojne nente vjet, ka nga ata qe kerkojne 25 vjet, denimin maksimal. Pasi te mblidhet grupi i punes dhe te diskutohet, atehere mund te behet nje amendament apo projektligj. Amendamenti mund te behet ne bashkepunim te institutit me shoqatat. Tani eshte e ditur qe per demshperblimin e ish-te perndjekurve do te zbatohet Kodi Penal dhe te njejten gje ne kerkojme te zbatohet dhe per te pushkatuarit. Mesa di une, ne Kodin Penal eshte e percaktuar 20 mije leke te vjetra per nje dite burgu dhe pesedhjete mije leke te vjetra per hetuesin.

Ekspozitë fotografike kushtuar persekutimit komunist në Shqipëri

Ish të përndjekurit politik dhe veprrimtar të djathtë komunitettit gjatë takimit me drejtorin e Institutit të Përndjekurve Politik të Shqipërisë, z Simon Mirakaj, dhe shkrimtarin - ish i burgosuri politik z. Agim Musta, i përndjekur i diktaturës njëkohësisht kryetar i Shoqatës "Musine Kokalari".

Simon Miraka, Donika Konti bashkëshorti i saj Engjelli dhe Lekë Miraka me një bashkëvujatës tjetër

Simon Miraka duke biseduar me dy të arratisurit fmalijet e të cilëve u persekutuan dhe hoqën të "zinjët e ullirit" nën rregjimin diktatorial të Enver Hoxhës në Shqipëri, dr Gjon Buçaj dhe Zef Balaj e Lek Miraka

Jan disa prej atyre që u "kalbën" kapeve të interrnimit dhe burgjeve të diktaturës dhe arritën të mbijetojnë e të shohin lirinë në ëndrrën e tyre Amerikën duke biseduar me zotin Simon Miraka

Dr Gjon Buçaj vet i shpëtojë rregjimit por njërëzit e familjes së tij u bënë preh e vujtjeve të tmerrshme gjysmshekullore

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38159

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Lun 3 Set 2007 5:37 pm
Oggetto: Kur hidheshin themelet e Lidhjes Shqiptare në botë

luigji_61@...

Invia email

Marre nga Gazeta "Ndryshe"

Kur hidheshin themelet e Lidhjes Shqiptare në botë

Vitore Stefa-Leka

Kishim tre muaj qe pregatiteshim per kongresin e pare te LB SH-së. Ishin

bere dy takime te rendesishme me shume shoqata shqiptare apo italo-

shqiptare ne qendren e Lidhjes Shqiptare ne Bote per Itali, në Firence. Ne keto dy takime, ka qene prezent kryetari i LBSH, z. Simon Kuzhnini, me te vllane, ku jane dhene udhezimet perkatese ne lidhje

me kongresin. U jane dhene dhe ftesat per delegatet kryetareve te shoqatave prezente, te ardhura nga gjithe viset e Italise, ku ishin prezente dhe shume vellezer arbereshe. Zoterinjte Kuzhnini, gjate

ketyre tre muajeve erdhen dhe tre here te tjera ne Trieste, ku perveç kryetareve te dy shoqatave, z. Xhafer Tari dhe Muhabi Lamallari jane takuar me nobelistin z. Masrur Imani dhe gazetare italianë. Pra pas nje pune intensive gjithmon nen udhezimet qe la z. Simone erdhi dhe dita e shume pritur per te shkuar ne kongres Pika e takimit e te gjithe delegatve u la aeroporti i Bolonjes, ku profesor Engjell Koliqi dhe Z Ermira Hoxha kishin rregulluar me nje axhensi aeroplanesh nje aeroplan me cmime te arsyshem per delegatet.

Ja dhe Bolonja! Takim i perzemert me delegatet e ardhur nga vise te ndryshme, me Engjellin dhe Ermiren qe kishin ardhur apostafat per te na percjelle. Aeroplani qe vinte nga Roma -Bolonja- Prishtine u vonua nja dy ore dhe keshtu patem kohe jo vetem per kafe po dhe për barsoleta te improvizuara nga humori i Mardenes, Alfonsit etj. Kjo e ndenjur dhe atmosfera e krijuar them se na beri mire se na largoi ca ate friken e te hipurit ne aeroplan, sidomos nga ngjarjet e fundit. Rrugen deri ne Prishtine, nuk e ndjeme pothuajse fare Gjysma e aeroplanit ishte e mbushur me delegat dhe degjoheshin veç zerat e

tyre. Zeri i stuardezës se po kalojme ne teritorin shqiptar krijoi nje mallëngjim te te gjithe. Dikush thoshte:-Ja Durresi! Shikoni pisten ne plazh. Alfonsi me ate dialektin vlonjat thoshte: "Sazani, more shikoheni !Vlora!" Kishte dhe nga ata te Kosoves qe ngacmonin: "Po i

themi pilotit ta uli ketu e po hame dreken ne Vloren tuaj dhe ja Madi -Mami Tomorri moj Berati. Mua qe kur u tha se jemi ne

teritoin shqiptar, sefç me hipi nje dridhje e filluan ca emocione, qe ma kishin qepur gojen. Shtatë vjet pa qene ne shqiperi dhe ja, tani po e pershkoja Shqiperin time nga jugu ne veri, duke fluturuar siper saje dhe me dukej sikur i kisha hapur krahet dhe po e pushtoja fort, fort duke e lare me lot e me puthje çdo cep te saje keshtu qe fjalet e Madit me gjeten mbytur ne lote. Dola nga kjo gjendje sapo hymë ne Kosove. Kosova! Martirja Kosove, kesaj here kishe veshur vellon e nuserise. Po i priste me ngjyren e Paqes, se per Paqe po shkonim per te bashkuar shpirtin shqiptare nga te gjitha trevat

shqiptare apo nga gjithe bota ku frymon shqiptaria. Tani mallengjimi dhe thirjet filluan nga shqiptaret e Kosoves. Une Madi dhe Nirvana, i kishim kaluar emocionet e takimit me token shqiptare qe na u mohua

prej vitesh, pasi ishte hera e tret brenda ketij viti, qe vinim ne Kosove, dhe kishim mare pozicjonin e te, duke iu shpjeguar delegateve te Shqiperise qe jetojne ne Itali, qytetet qe na dilnin perpara. Ja dhe Prishtina! Dikush pyeti:

- Do të na presi njeri? S'kemi marre dhe veshje shume te trasha, se ketu

Qenka...

Mbasi u qetesua nga fialet e kryetarit te grupit, qe jane marr te gjitha masat

u qetesua dhe nga shqetesimi tjeter se aty vertet ishte bora deri ne gjuhe ,po ishte nje i ftohte i lezetshëm pa pasur nevojen e rrobave te rrenda apo dhe te dorashkave e kapeles. Une dhe Madi e ndoqem grupin me xhipin e Franklin Ramajt per

te cilin kam shkruajtur ne shkrimin e pare ,kur vajtem delegacion ne Kosove per

Sheshin e Paqes Ne e kemi ruajtur miqesine tashme e kthyer ne miqesi

familjare keshtu qe Franklini po na priste dhe s'na u nda te tete ditet

qe ndenjem kesaj here ne Kosove.

Prizreni! Djepi qe perkundi bashkimin, vllazerimin! Ai qe thirri nen palen e flamurit nga Janina ne Prishtine mbarë kombin me nje emer SHQIPERI. Sot zemra e Arberit zonja e Ballkanit, po pret kaq shume krushq e dasmore kurre si asnjehere!

Prizreni, ky vend sa i lashte dhe historik aq bujare trim dhe fisnik, kudo kishte vetem nje fjale: -Mirese vini vellezer e motra shqipetare! Ju qe kerkoni Shqiperine pa kafshim e copezim, ju qe rreth flamurit kujtoni Nolin e madh me "Flamur kuq flamur zhgabe, lagur me lote djegur me flak... mbete yrnek, bajrak per fqinje e per boten

Mbare"!...

Turma lëvizi. Familjet prizrenase i gjeje te palestra e sporteve "Surroi", qe mernin vellezerit shqiptare te ardhur nga gjithe bota per te ndare buken dhe zemren me ta. Hotelet ishin mbushur plote dhe gjithe Prizreni gumezhinte nga kenga e delegateve. Ne ishim vendosur te hotel "Theranda". Salla e ngrenies ishte plot. Takime me te njohur, perqafime, njohje te reja, shkembime kartëvizitash, akademistë, profesora, doktorë, artistë, poetë dhe ne mezin e tyre, vellezerit

Kuzhnini. Prof dr. Pajazit Nushi. Prof. Shk Esat Stavileci, Dot Luan Maltezi, Amb. Lisjen Bashkurti etj etj. Edhe aty kengetaret delegat, Xhafer Tari dhe Mardena Kelmendi elektrizuan sallen me kenge te kenduara nga te gjitha trojet shqiptare Ja dhe dita e kongresit!

Palestra e sporteve ishte mbushur plote e perplot me delegate.

Kongresin e nderuan me pjesmarjen e tyre Z Ramush Hajradinaj, gjeneral lejtnant Z Agim Ceku (Sot kryeminister i Kosoves)Kryetari i komunes se Prishtines si dhe shume personalitete te tjere Kishin ardhur gjithashtu delegate te huaj nga shtete te ndryshme te botes. Kongresi u hap me hymnin e flamurit qe u kendua pothuaj nga gjithe te pranishmit U nderua kujtimi i te reneve dhe kongresi vazhdoi punimet simbas programit te tij. U shqyrtuan propozimet te dokumentave te Kongresit te pare te LSH B ;a) statuti i LSH B b)platforma kombetare e kesaje lidhje Si datë 26 dhe 27 kaluan me nje program te ngjeshur pune,diskutime nga delegat te ndryshem si dhe oret e pushimeve me program artistik nga grupe te ndryshme folkloristike, si dhe asambli folkloristik "Billbilat e Tomorit" qe u prit me shume duartrokitjeU bene zgjedhjet e organeve te L SH B ku kryetar i kesaj lidhje u zgjodh Z Simon Kuzhnini u be zgjedhja e antareve te keshillit kombetar te L SH B. Zgjedhja e antareve te kryesise te L SH B Zgjedhja e nene kryetareve te LSH Bdhe zgjedhja e sekretarit te pergjithshem te L SH B Te gjithe

te zgjedhurit u hodhen ne vot nga delegatet, ku pati dhe dy a tre vota kunder Mbyllja e kongresit qe u kurorezua me suksese u be nen tingujt e koncertit te madhe te ansamblit te kengeve dhe valleve te shqiperise dhe me nje darke madheshtore per gjithe delegatet.

Festa e flamurit qe u festua nga gjithe bota shqiptare, ne

Kosove u festua ne nje menyre te vecante sepse festoheshin ne nje dite te shenuar si data 28 ditelindja e komandantit legjendar Adem Jasharit qe per Te, vetem festim lindje do te ket dhe si tha Z Simon Kuzhnini ne nje nga intervistat e tije te radio-Kosova ishte Adem Jashari dhe U C K nuk do ishim sot ketu per te festuar kete dite ,te zhvillonim punimet e Kongresit te festonim shpalljen e U Ç K apo te vinte Gjergj Kastrioti ne Prishtine. Pra delegatet dt 28 paten dhe nje fat tjeter qe shoqeruan Permendoren e Skenderbeut nga Prizreni ne Prishtine Vargu i autobuzave qe shoqeronte shatoren ishte i gjate. Rruga nga Prizreni ne Prishtine ishte e mbushur plot me njerez te ardhur nga fshatrat rreth e qarke per te pershendetur ardhjen e Skenderbeut si dhe delegatet. Distanca Prizren -Prishtine eshte ne dite normale 1 ore, por nga populli i shumte qe ishte ne te dy anet e rrugeve, si dhe nga vargu i makinave dhe autobuzeve, qe te te gjithe valonte flamuri shqiptare rruga u be per 5 ore. Ate dite Prishtina nuk besoj te ket patur aq shume njerez ne ndonje rast tjeter. S'besoj te kenë qene ndonjehere te bashkuar keshtu shqiptaret si ate dite. Nga Çameria, Mali Zi , Maqedonia, Shqiperia, shqiptar te ardhur dhe nga Australia qe i kishim dhe ne kongres, besoje se asnje nga delegatet nuk do ti harroje kurre binjaket e Ulqinit, lindur e rritur ne Sidnei Australi, Sami dhe Naim Flamuri, qe i dhuruan kongresit librin e tyre "E perjetshme eshte Shqiperia". Te dy keta 30 vjeçarë qe e zoteronin shqipen me gramatike, ne pershendetjen e tyre ne kongrese thane: "Kush prek Shqiponjen me dy koka, me pare permbyset bota". Ajo dite me diell mbushur shtepi e rruge me debore besoj nuk do harrohet kurre ne asnje zemer Shqiptare qe e perjetoje aty. Thashë dhe me siper 5 festa qe do te ngelen ne historine shqiptare dhe te pesta secila me rendesine e saje te PARE, asnjera e DYTE 1)Ditlindja e heroit legjendar Adem Jasharit 1) Dalja hapur e U Ç K 1)Festa e Flamurit1) Kongresi i pare i L SH B 1) Ardhja e Gjergj Kastriotit Skenderbeu ne! As une s'e mora vesh sa shpejt kaluan 8 ditet ne kete vend te mrekullushem bujar, qe i ruan aq bukur traditat tona. Po nuk do le pa permendur dhe nje tjeter "Franklin"qe takuam 3 ditet e fundit qe

ndenjem ne Prishtine, pronaret e Motel "BENI", 6 km larg Prishtines, nje vend romantik dhe nje Motel aq luksoz dhe komod, vetem ketej nga jam e kam pare, por nuk doja te thosha kete. Bujaria dhe mikpritja e pronareve, z. Bejtullah Ismaili dhe i Zonjes së tij Thellenxa Ismaili na kane bere te gjitheve shume pershtypje.

Darka e fundit qe kaluam aty u be apostafat per ne. E mbyllen per klientet e tjere dhe e zonja e motelit, nje grua fisnike me tre femije te mrekullushem, gatuan kastile gjelle tipike te Kosoves si fli, bakllasarme, buke misri e bere ne saç me djath dhe kos, disa gjellë me mish bere ne tave prej balte. Keto jane dite qe nuk harrohen kurre dhe lene mbresa te jashtezakoneshme. Na priti me bore me shenjen e Paqes Kosova dhe ashtu

na percolli. Desheroj dhe shpresoj që heren tjeter të vij e puth dheun tend ne pavaresine tende te plote, o Kosova ime!

E Shtune, 01 Shtator 2007

Få 250 MB gratis lagerplads på MSN Hotmail

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38160

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Lun 3 Set 2007 5:50 pm
Oggetto: Atdheu është në çdo hap të jetës sime!

luigji_61@...

Invia email

Marre nga gazeta "Ndryshe"

Atdheu është në çdo hap të jetës sime!

Nga Albert Zholi

Biografia

Ka lindur në Berat nga

një familje me tradita

dhe intelektuale. Shquhet që vogël për zërin e saj të bukur e të rallë si këngëtare në veprimtari të ndryshme muzikore. Pasi mbaron shkëlqyeshëm shkolln e mesme të përgjithshme, i mohohet e drejta e studimit në Akademinë e Arteve për kanto. Merr pjesë në festivalin e zërave te rinj 1979 në Durrës, ku fiton çmimin e parë për të marrë pjesë në festivalin e këngës në RTV me një këngë të kompozitorit Hajg Zaharian. Si vajza e intelektualit dhe mësuesit nga Kosova Bardhyl Kelmenti i dënuar me burgim politik në Shqipëri që nga viti 1956, Mardena, nuk mund të ishte pjesëmarrëse në të dhe të realizonte ëndërrën e saj, “këngën’’. Fillon të shkruaj me sukëses poezi, duke pasur gjithmonë si mësues të saj veprat e shkrimtarëve më të mëdhej të letërsisë botërore. Me hapjen e dritës jeshile, në vitin 1990, emigron në Itali së bashku me familjen e saj, ku jeton edhe sot e martuar dhe me nje djalë, Alesjo. Eshtë përkushtuar me punën e veprimtarinë e saj cështjeve të bashkëatdhetarëve dhe emigracionit, por pa shkëputur për asnjëe cast pasionet e saj, artin e të shkruarit dhe muzikën.Si antare e shoqatës “Volontario” të Fruili- Venezia- Gulia bashkëpunon në ndihmë të familjeve shqiptare në qëndrat e asistencës dhe pranë zyrave te Karritasit. Presidente e shoqatës italo-albanese “Shote Galica’’, me punën e saj të vyer ka arritur të bashkoj në një komunikim të mirfilltë gratë shqiptare të Kosovës, duke thyer mentalitetin ‘vendi i gruas në shtëpi’ ku sot shumë prej tyre janë anëtare dhe në kryesinë e kësaj shoqate. Eshtë gjithmonë në aktivitet të cështjes shqiptare si anëtare e lidhjes shqiptare në botë LSHB si dhe anëtare e kryesisë për Lidhjen Shqiptare në Botë për Italinë . Mardena Kelmenti ka botuar me sukses disa libra me poezi dhe është bashkëautore në disa të tjerë, ku në botim ka dy libra po me poezi dhe meditime të ndryshme. Spikat si një nga poetët më të zgjedhur në antologjinë me poetët më të mirë nga diaspora në “Metaforë e arratisur’’, shkruar nga Bislim Ahmeti. Eshtë bashkëautore, redaktore në grupin e punës apo dhe ideatore gjatë realizimeve te ndryshme në “Mozaikë të një portreti’’ dhe “Me gjuhën e dashurisë poetike”, “Kur lëshon zogu folenë”, etj. Shpallet fituesja e mimit të parë me titullin “Agim Ramadani’’ në konkursin e poezisë organizuar në Zvicër, me poetë nga të gjitha trevat shqiptare dhe diaspora me poezinë “Kush jam’’,po ashtu fiton cmimin e parë në konkursin e organizuar nga lista “Sterkala’’ me poetë shqiptar që shkruajnë nëpërmjet listave dhe internetit me poezinë “Fala që të jetoj’’.E vlerçësuar me cmimin e parë në përvjetorin e radio ‘EMT 5’ me poezinë ‘Shekulli dështuar’ përkthyer nga zonja Nirvana Pistulli dhe ilustruar me mjeshtëri nga piktori i njohur “El Loco” roman Salvatore Sticas.Eshtë duke përgatitur vëllimet e shkrimeve te saj në gjuhën italiane për t’i dhuruar ndihmë të sëmurëve me të meta mendore dhe aksidentale në Motta Di Livenza.

Përshëndetur nga shtypi dhe kritika si në gazetat shqiptare ashtu edhe ato të diasporës,si në ‘Koha jonë’, ‘Panorama’, ‘Tomor’i , ‘Bota sot’, ‘Bota shqiptare’,”Le radici-Rrënjët”, ‘Kuvendi’ në U.S.A si dhe gazeta “Iliria’’ e shqiptarëve të Amerikës,Radio ‘Bluskaj’,‘Radio 21’, ‘Radio Tomori etj.Motoja e saj në jetë është “FALA, SEPSE DUA QE TE JETOJ”.

Krijimtaria letrare.

Fala që të jetoj, poezi (2003)

Çasti im shekullor, poezi (2004)

Pëshpërijë me erën, poezi (2006)

“Da suflet a suflet”…”Nga shpirti në shpirt” rumanisht-shqip (2006)

Metafora e arratisur, përmbledhje me poetë shqiptar, nga Bislim Ahmeti, (2003)

Antologjia “Mozaikë të një porteti” (2004)

Antologjia “ Gjuha e dashurisë poetike” (2007)

Antologjia ”Kur lëeshon zogu folenëe” (2007)

Përmbledhje poetësh e poezi nga Ballkani, rumanisht, (2007)

Kur jeni larguar nga Shqipëria dhe pse?

Kam ikur atehëre kur rruga e mbyllur e rreziku bëhej shumë më i lehtë se dëshira e madhe të gjej lirinë e fjalës dhe jetoje jetën…atëherë kur dhembja dhe kujtimet ishin bagazhi më i rëndë për sejcilin që kishte të njëjtin sens të ikjes…në vitin 1990( brenda një viti e gjysëm jam afruar me familjen time në Itali) duke kaluar një vit e gjysëm me punë edhe në Athinë ( Menidhi).Afrimi pranë familjes ishte dhe gjetja më e lehtë e identitetit tim.

A mendoni se emigrantët sot kanë dhe hasin në probleme të ndryshme?

Fakti që ju me drejtoni një pyetje të tillë e tregon këtë, ndersa përgjigja ime do të ishte; IDENTITETI, nevoja e largimit nga trojet dhe vendlindja dihet që është ekonomia, por edhe shumë arsye të tjera ku akoma gjejnë vështirësi rigjejnë veten dhe identitetin e tyre. Kjo për shume arsye që dihen objektive dhe subjektive të secilit. Vërtetë që me atdheun ngelet lidhur gjithshka e vecantë tek ne si popull , atdheu shikohet në dukje jo në themel...ndoshta harrojmë që ne nuk na përzuri ai, por një lloj sistemi. Atdheut ne duhet ti ndjejmë detyrime si historikisht po edhe ekonomikisht, kjo duhet parë edhe si një sakrificë kush jeton jashtë murreve të tij dhe jo shfrytëzim ku ndodh realisht. Një vëmendje e vecantë duhet kushtuar brezave që rriten mes dy kulturave dhe kjo jo për zgjedhjen e tyre, të ndjejnë vehten në atdhe dhe jo turist në trojet e tyre dhe të huaj...Identiteti si koncept egziston por ne duhet vetëm të gjejmë ku e ka fillesën për ta mbajtur fort me një xhelozi e krenari të të qenit shqiptarë kudo brenda dhe jashtë murreve të Shqipërisë.

A ndjeni racizëm në vednin ku jetoni dhe punoni?

Personalisht jo, kam fatin të jetoj prej 15 vitesh në një zonë ku janë njerëz shumë punëtorë dhe duan e vlërësojnë vendin dhe identitetin e tyre. Racizmi është një sëmundje dhe jo urrejtje. Ndoshta dikush e vuan, por ky është një problem për ta, e rëndësishme dhe bazë e madhe për emigrantët shqiptar është se këtu kanë të zhvilluar shumë respektin reciprok, nëse respekton ligjin dhe atë c’ka ata të kan servirur, rregullin, qetësinë dhe pastërtinë si edhe punën që jep shumë fronte dhe mundësi të jetesës së mirë, ky lloj problemi nuk ekziston. Flasim për një zonë si Veneto që ka njohur 30 vjet me parë varfërinë dhe emigrimin, edhe tani e njeh akoma emigrimin në Amerikë e Germani, Venezuele e gjetkë.

Shumë bashkëatedhetarë që janë prej vitesh këtu janë integruar dhe kanë arritur mirëqënien e duhur si edhe bashkëjetesën e mundur dhe respektive me banorët e venetos dhe zonave veriore ku kane mundesitë e njëjta me vendasit për cdo kërkesë jetike dhe ligjore.

Kush është problemi i politikës shqiptare sot?

Kësaj pyetjeje doja ti anashkaloja përgjigjen për një arsye të thjeshtë sepse nuk dua të jem fallco dhe flas për dicka dhe që është shumë shumë vjecare si cështje e pazgjidhshme...në një fjalë të vetme ‘POLTIKE’ pa fund e krye.

Çfarë pune bëni dhe a e gjeni vetveten?

Kam punuar si asistente dhe diplomuar në mediazione për shërbim të atyre që kanë nevoja njerëzore, dëmtime të shëndetit fizik dhe mendorë. Sot shkoj vullnetarisht dhe vazhdoj më dëshirë atë çka ndjej të jap në këtë shoqëri të privuar nga privilegjet e të qënit sa me afër normales. Por, arti i të krijuarit të merr shumë kohë dhe padyshim që unë si shkrimtare dhe poete ia fal atë me kënaqësi. Shkrimtari, shpesh herë, ka nevojë të shkëputet në momente të caktuara për të rigjetur diçka të re dhe ndryshe dhe për ta përkushtuar në libër. Ndërkohë, pikërisht është një moment i imi ku po përgatis librin tim së fundi për lexuesit. Ndoshta gjendem në këtë version të jetës time pasi të jep mundësinë për të komunikuar më shumë me njerëzit dhe ky i fundit gjithmonë lë një shteg për të treguar dhe mësuar më shumë për vete dhe për të tjerët dhe për këtë do të thosha që ndihem mirë në punën time. Kam aktivitete te ndryshme që zhvillojmë si komunitet i Trevizos në organizime tradicionale kulturore me Legën Shqiptare arbëreshe qëndër në Rimini me president dr.Alban Kraja degë e Italisë pranë Lidhjes Shqiptare në Botë me president z.Simon Kushnini, ku jam antare pioniere e kësaj cështjeje me vlera të mëdha patriotike jo politike e partiake po shpirtërore pa ngjyrë e anësi, me një shpirt të vetëm shqiptar.

Kush ka qenë një moment i juaj i veshtirë në emigracion?

Të kërkosh jashtë murreve të atdheut mirëqënien dhe stabilizimin civil, është çdo ditë e keqe dhe e vështirë, prishet gjumi dhe vete gjendja trupore që përballon të gjitha shqetësimet, ankthet dhe, shpesh herë, daljen nga vetja, duke u përballur në një kompleks për të kuptuar kyçin e thënies, ‘’ e keqja në ditët e emigracionit’’, ndoshta momenti kur gjendesh në katër rrugët dhe zgjedhja çfarë do nga jeta!

Si e kaloni kohën e lirë?

Lexoj shumë dhe dekoroj gurë, të cilët i kam pasion si edhe lule të thara nga lulishtja e shtëpisë sime, më pëlqen të merrem me veten shumë në këtë sens, mes natyrës.

Si janë organizuar emigrantët tanë aty?

Po përgjithesisht organizimi tyre është i bukur sepse kanë një forcë të madhe malli per atdheun, gjithmonë deshira per ta perkujtuar atë si nga gjuha dhe tradita, pra takime, seminare, koncerte, diskutime realizime brenda mundësive. Por gjithmonë organizime dhe manifestime që në pjesën më të madhe kanë gjetur mbështetje nga po shqiptarët emigrantë dhe komunat në të cilat përfshihen, dhe shumë pak një mbeshtetje prej institucioneve dhe shtetit shqiptar. Kjo është për të ardhur keq sepse kanë energji dhe dëshirat e tyre janë të pashtershme.

A ju merr malli për atdheun dhe a mendoni të ktheheni?

Shumë...mund të them që ka qënë edhe një difekt i madh tek unë ky...sepse unë jetoj shpirtërisht në atdhe cdo cast. Çuditërisht jo me një të kaluar të bukur nga sistemi që ka qënë pothuaj një vrasje e shumë e shumë pasioneve dhe dëshirave të mija kryesorja ajo e shkollimit ku kam dalë me mesatare të shkëlqyeshme për të arritur një ëndërr atë të liceut artistik por që u shua nga dy pika lot zhgënjimi si dhe shumë lot të tillë që heshtur vrisnin zjarrin rinor, me shumë kujtime të hidhura që bënë të hedh trastën e dhembjeve dhe kaloj murret pa më përzënë atdheu. Pragu i dashur i shtëpisë ku jane gdhendur mijëra e mijëra ëndrra që besoj janë akoma atje, në atë gurër të bukur afër portës në lagjen e vjetër Mangalem ku u rrita të qytetit të lashtë Berat, kam edhe një tjetër vend në atdhe që quhet Rugovë e Pejës ku prehen eshtrat e tim eti. Këto vende të adheut tim më dalin çdo cast para syve, sepse më janë të pashmangeshme duket sikur i kam tradhëtuar me ikjen time pa i shkelur kur dua, dhe ndjej aty dhembjen apo gëzimin, vetëm atje ka sens ndjesia e cdo njeriu në këtë botë pikërisht në vendlindje, prandaj për të mos qënë aspak oportuniste me ndjesinë, unë jam gjithmonë në atdhe. Emigrantët janë një copë atdhe dhe fati tij është edhe në duart tona. Dëshiroj të kthehem dhe pse 17 vite kanë ngritur një tjetër ‘’atdhe të vogël’’, realisht në murret e kështjellës time familjare puna, shoqëria, lidhjet aktive shoqerore sociale , fëmija e familja, po unë dua të kthehem e të vdes atje në atdhe s’ka rëendësi ku, në varret e të parëve të mi në Berat apo në Rugovën e Pejës...të pushoj përjetësisht në atdheun tim ku emri mbi varr të më lexohet në gjuhën shqipe.

Lexoni apo ndiqni shtypin shqiptar?

Pak...ndjek nëpërmjet tij atë që është aktuale dhe kaq e dëshëruar në cdo zemër shqiptari...lajmet për Pavarsinë e Kosovës dhe zgjidhjen e cështjes Came si dhe për edhe faktin që s’mund të humbasim gjurmët dhe rrënjët tona për asnjë shkak e cështje interesash të askujt. Informazione të ndryshme nga arti apo kultura duke përzgjedhur ato në të cilat ka vërtetë rrënjë dhe traditë në kulturën e një populli si ai shqiptar dhe aspak se humbas kohën me muzikën e përpunuar ku fjala shqip hidhet në një tjetër pasion të vjedhur greqisht apo turqisht. Mundohem të reflektoj mbi një realitet të dhimbshëm që si popull ndoshta edhe e meritojmë, pasi na mungon forca për të kundërshtuar gënjeshtrën dhe zhgënjimin që ka jetuar dhe vazhdon ta jetojë në lëkurë të tij.

Hobet tuaja?

Të krijoj këngën e heshtur në poezi, udhëtimet në vende ku kanë histori dhe një kulturë prej së cilës mund të mësoj.Italia për shembull është një vend shumë i pasur dhe të ofron një mundësi të tillë.

A jeni superticioze?

Jo...sepse jetën e shoh si kalesë të një eksperiencë dhe shfrytëzohet për këtë.

Çfarë pëlqeni dhe nuk pëlqeni tek dikush?

Nuk më pëlqen aspak të gjykoj askënd përse dhe si është krijuar pasi, secili ka udhëtimin dhe eksperiencën e tij dhe për këtë është shumë e vështirë të njohësh vehten dhe për më tepër të tjerët, tëe njohësh dikë është dhe mbetet procesti me i vështirë, mendo sa mund të vlerësojmë dhe gjykojmë dikë, personalisht ndjek një moton time ‘unë jetoj dhe lë të jetojnë’.

E Shtune, 01 Shtator 2007

Opret en personlig blog og del dine billeder på MSN Spaces

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38161

Da: shkrelim@...
Data: Lun 3 Set 2007 5:46 pm
Oggetto: Perkujtim i 10-vjetorit te vdekjes se nenes Tereze

shkrelim

Invia email

Nëna Tereze â€“ Përkujtohet 10-vjetori i vdekjes

Kisha Katolike â€œZoja e Shkodrësâ€, ditët që i paraprijnë 5 shtatorit, 2007, më 3, 4 dhe 5 shtator 2005, me Meshë dhe lutje përkatëse, përkujton 10-vjetorin e vdekjes së Nënës Tereze â€“ Nënës së Botës. Mesha e pasuar me lutjet do te fillojë gjatë këtyre tri ditëve në ora 6:30 të darkës.

Poashtu, në nder të Nënës Tereze, më 9 shtator, Kisha organizon Meshë në ora 11 në Kishën â€œZoja e Shkodrësâ€ dhe Darkë Solemne, në ora 6:00, në restorantin Maestroâ€™s, 1703 Bronxdale Avenue, Bronx, New York (Tel. 718-792-8844).

Gjatë darkës do të ketë muzikë shqiptare dhe fjalime rasti nga zz. Genc Leka, Pierre-Pandeli Simsia dhe Fran Gjeto Shkreli.

Duke qenë se Nëna Tereze na përket të gjithë neve, pa dallim besimi apo krahine, të gjithë shqiptarët janë të mirëpritur (për më tepër, e kanë detyrë të marrin pjesë).

Mirë u pafshim gjatë meshëve, lutjeve dhe darkës.

Drejtimet:

Kisha Katolike â€œZoja e Shkodrësâ€, Bronx River Parkway Greenburgh Exit, majtë në 100B (Dobbs Ferry Rd), djathtë në West Hartsdale Avenue deri në 361 ku gjëndet kisha (majtë).

Restoranti â€œMaestroâ€™sâ€, Bronx River Parkway Exit 6 (Boston Road), djathtë në Boston Road, djathtë në Bronx Park East, majtë në Bronxdale Avenue deri në 1703 (djathtë).

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38162

Da: moisiu8@...
Data: Mar 4 Set 2007 8:27 pm
Oggetto: Poezi:Nje buzembremje... Nga Raimonda Moisiu.

moisiu8

Invia email

Nje buzembremje....

Drejt rrugës së varrezave

u nisa një buzëmbrëmjeâ€¦

Që në mëngjes atë ditë

më silleshe në mëndje

Një natë më parë me mua

po putheshe në ëndërr â€¦

E mjera, si më ike,

s'u bëre dot dhëndërr

Të hiqja pak merakun

Mbi carcafët zhubrosur

kur nën hënën e ëmbël

të harbonim të marrosur â€¦

U nisa këtë muzg

të trishtë e të pasosurâ€¦

O buzëmbremje e zezë

nuk kishe të mbaruar â€¦

Tiâ€¦dole nga mermeri

për të më përqafuarâ€¦

I ftohtë ishe, kallkan

trupi që nga mermeri :

â€œMë puth fort, pafund !

Më puth edhe një herë

O shpirti im i ëmbël

unë rroj nëpër Parajsë.

Gjithcka, moj, atje ka

Po si ti, asnjë vajzÃ«â€

â€œShtëpinë pranë varrezaveâ€

- të thashë- e kam ndërtuar â€¦

â€¦te ajo dritë â€¦â€â€œKush vallë të jetë?â€

â€œNjë â€œ dikushâ€ i trishtuar

Dikush po na përgjon

si puthemi të dy

dhe shkruan pa na thënë

azgjë mua, azgjë ty â€¦â€

Dikush përgjon si puthet

një vajzë me një djalÃ«â€¦

Vajza ardhur nga Hena

Djali nga Parajsa ka dale...

Raimonda Moisiu Hartford CtUSA.

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38163

Da: BeqirS@...
Data: Mer 5 Set 2007 7:48 am
Oggetto: Bullgari: Nje web-siti,publikoi emrat e bashepunetore te ish Sigurimit

BeqirS@...

Invia email

Komisioni per dosjet publikoi ne web-sitin e tij ne Internet emrat e deputeteve â€“ bashkepunetore te ish Sigurimit te shtetit dhe te Sherbimeve te zbulimit te Ushtrise popullore bullgare

SOFIE- BULLGARI : Komisioni per dosjet publikoi ne web-sitin e tij ne Internet, emrat e deputeteve â€“ bashkepunetore te ish Sigurimit te shtetit dhe te Sherbimeve te zbulimit te Ushtrise popullore bullgare prej krijimit te ketyre organeve e deri tani. Ne listen jane emrat e 139 deputeteve. Ne legjislaturen e tanishme te 40 te Parlamentit bullgar ka 19 deputete â€“ bashkepunetore te ish Sigurimit te shtetit. Pas shpalljes se emrave te deputeteve ne legjislaturat e ndryshme te Parlamentit qe kane qene bashkepunetore te ish Sigurimit te shtetit, Komisioni per dosjet duhet te verifikoje dhe personat qe kane zene poste ministrore nga viti 1990 e ketej.

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38164

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Mer 5 Set 2007 1:46 pm
Oggetto: Riza: Mosha, një cak konvencional

luigji_61@...

Invia email

Riza: Mosha, një cak konvencional

Alma Mile Shekulli

05-09-2007

E-mail

Komentet

Komenti juaj

+ -

Emin Riza

Restauratori dhe studiuesi Emin Riza, festoi dje 70-vjetorin e lindjes

U përlot atëherë, kur inxhinier i sapodiplomuar duhej të merrej me ca "gërmadha" të dala boje. Kështu i dukeshin atëherë. Të tjera ide i kishin shkuar ndër mend teksa student hiqte vija të drejta mbi projekte e realizonte makete. Sot profesionin e tij nuk do ta ndërronte me asgjë tjetër. U bënë plot 45 vjet që kur prof.doc. Emin Riza i është përkushtuar punës për mbrojtjen e monumenteve të kulturës dhe më konkretisht banesës qytetare shqiptare. Sot është 70 vjeç. Kolegët e Institutit të Monumenteve e "prenë në besë". I bënë një festë surprizë në një bar pranë godinës së Institutit. Një tufë të madhe me lule dhe një tortë me shifrën 70 përsipër e mallëngjyen profesorin. Por shifra për prof. Rizën është vetëm një konvencion. "Ndihem në rrugë të natyrshme. Ndoshta është edhe për faktin që jam në punë e sipër dhe më duket se nuk ndihem i atakuar tani për tani, nga mosha për të mos qenë produktiv", - thotë Emin Riza. Ai e pranon se për punën për restaurimin dhe studimin e monumenteve, nuk do të marrëkurrë një shpërblim intelektual, por ja që njerëz si ai u mësuan me punën dhe nuk bëjnë dot ndryshe edhe tani që janë thinjur.

"Në jetën e intelektualëve shqiptarë është e vështirë të gjesh një kompensim për punën. Por intelektualët kanë një mënyrë origjinale dhe shumë të saktë për tu shpërblyer. Është vepra e tyre dhe çdo intelektual është në gjendje që të bëjë një vlerësim të vetes", - thotë profesori, teksa kujton fjalët e të atit, gjuhëtarit të shquar Selman Riza, kur i thoshte se "thelbi i njeriut është karakteri i tij". Riza thotë se është i kënaqur me atë që ka arritur. E pranon se jeta nuk ka qenë aq e thjeshtë, por ndihet mirë që është ende në punë. Viteve të fundit ka punuar në mënyrë intensive për të hartuar dosjet e Gjirokastrës dhe të Beratit, për tu futur në listën e trashëgimisë botërore, të mbrojtur nga UNESCO. Gjirokastra ishte një sukses, gjë që Riza shpreson edhe për Beratin. Ndonëse i lindur në Korçë gjithnjë e ka ndier në deje thirrjen e origjinës Gjakovare. Kjo është edhe një arsye pse u bë iniciator dhe pjesë e grupit të punës të ligjit "Për trashëgiminë kulturore", jo vetëm në Shqipëri, por dhe në Kosovë. Ndërkohë që një kujdes të veçantë i ka kushtuar monumenteve të kulturës kosovare. Një ndër librat më të fundit të profesor Rizës është ai për "Banesat qytetare kosovare", një libër në bashkëpunim me Njazi Halitin, i cili vërtetonte vazhdueshmërinë e shqiptarëve në Kosovë dhe faktin se ata ishin autoktonë aty.

Në përvjetorin e lindjes, prof. Riza preferon të flasë më së shumti për monumentete. I pakënaqur nga puna që bëhet sot për mbrojtjen e tyre, ai thotë se duhen arritur nivelet e mëparshme, të kohëve kur punohej nën bolshevizmin më të egër

"Monumentet kërkojnë centralizim"

Profesor Riza, çdo të thotë për ju ky përvjetor i 70-të?

Po përdor një shprehje që e përdorin shpesh politikanët, por unë e them vërtet sinqerisht. Do të jem i sinqertë. Nuk ndiej absolutisht ndonjë cak që po e kaloj, të vështirë, apo të vonuar. Ndihem në rrugë të natyrshme. Ndoshta është edhe për faktin që jam në punë e sipër dhe më duket se nuk ndihem i atakuar tani për tani, nga mosha për të mos qenë produktiv. Dhe nuk jam shembulli i vetëm. Është një cak konvencional, jo substancial i jetës.

Nëse ktheheni pas në kohë, si e kujtoni kohën kur i sapodiplomuar ju emëruan tek monumentet?

Kam mbaruar në vitin 1962. Ishtë brezi i parë që dilte nga Instituti i Lartë i Tiranës, por kishte edhe të tjerë që dilnin nga Instituti i Ndërtimit. Të them të drejtën kur në fillim u caktova në grupin e kulturës materiale, për mua ishte shumë e vështirë dhe po ju them hapur se jam përlotur. Mendova: "do të merrem unë me ato gërmadha të vdekura..", pasi nuk e kishim idenë fare se ç'ishte restaurimi. Ishte viti 1962 dhe nuk e dinim ç'ishte kjo fushë. U deshën 2-3 vjet që të përfshihemi në problematikën e monumenteve me ndihmën e kolegëve më të vjetër, kryesisht të Gani Strazimirit, por edhe të arkeologëve të shquar të asaj kohe, si prof. Selim Islamin, prof. Hasan Cekën, të cilët na kanë parë me syrin e profesionistit. Na hapën rrugën dhe na kanë nxitur dhe na bënë të ndiheshim mirë e të bënim punën tonë.

Meqë përmendët profesorët tuaj, si i kujtoni ata?

Gani Strazimiri që në fillim na ndau nëpër fusha. Kjo është një risi për shkencën e restaurimit, pasi në përgjithësi ka restauratorë arkitekture, kurse ne u ndamë në restauratorë për monumentet antiko-mesjetare, të kultit dhe ndërtimet popullore. Kjo bëri që të thelloheshim më shumë në fusha tona, sepse restaurimi dhe studimi i monumenteve janë disiplina bashkëplotësuese. Kështu që dashur pa dashur u bëmë restauratorë të monumenteve të arkitekturës, unë i banesës popullore dhe studiues i saj, në mënyrë krejt të natyrshme. Kishte një sens të theksuar praktik. Nuk jepte detyra të karakterit teorik, të tipit: lexoni, studioni…, terma të përgjithshme, që edhe ne gabohemi duke ia thënë brezit të ri. Na vinte në punë, na udhëhiqte, na vrojtonte, lëvdonte dhe kritikonte. Kështu që brenda 5-6 vjetësh u bëmë restauratorë. Meritë të madhe ka pasur Selim Islami, që arriti ta bindte Gani Strazimirin, që Instituti ka forca për të botuar një revistë. Revistën "Monumentet". Numri i parë doli në '71-shin. Ne ishim shumë të rinj atëherë dhe na dukej aventurë, që nuk do t'ia dilnim, ndërkohë që arritëm të krijojmë një revistët ndër më të mirat në llojin e vet në gjithë Evropën. Pësoi ca luhatje gjatë këtyre 10 viteve të funidt, por rezistoi dhe jam i bindur se do të vazhdojë. Praktikisht kjo na futi në rrugën e studiuesit.

Çfarë rregullash duhet të ndjekë një i ri për tu bërë restaurator profesionist?

Nuk ka rregulla për tu bërë profesionist në këtë fushë. Ndoshta i vetmi është i të bërit profesionit me punë. Dhe kështu ka ndodhur.

Përmendët pak më parë komunizmin, sa ua vështirësonte dhe sa u lehtësonte punën diktatura?

Ashtu siç u bë në kinematografi, ku filmi i huaj përbënte problem për ideologjinë shqiptare dhe nxitja e prodhimit vendas nuk ishte në përputhje as me forcat artistike, as me mjetet materiale, por për arsye ideologjike, kjo fushë u subvencionua. Në të vërtetë u bë mirë, pasi u ngrit niveli artistik, pavarësisht se kishte filma tërësisht apo pjesërisht të ideologjizuar. Kështu ndodhi edhe në letërsi, por edhe me monumentete. Duke dashur të jemi të vetëmjaftueshëm dhe në trashëgiminë kulturore, iu dha një rëndësi e merituar monumenteve të kulturës. Gjurmimi i monumenteve, studimi, restaurimi dhe publikimi ka qenë në nivelet nga më të larta evropiane. Nuk është një vetëpohim për autolëvdatë, por një realitet i prekshëm. Shqipëria sa i përket kritereve dhe rreptësisë të mbrojtjes së kësaj trashëgimie ka qenë një nga vendet e para të Evropës. Dhe këtë e kemi vërtetuar pas viteve '90 në kontaktet që kemi pasur me kolegët evropianë.

Si do ta vlerësonit punën që bëhet sot për mbrojtjen e monumenteve?

Sot nuk jemi në ato nivele. Është një zhgënjim i madh. E them jo për të kritikuar, por të ridimensionuar qëndrimin ndaj monumenteve. Instituti i Monumenteve nuk e ka më as potencialin dhe as përpjekjen për të arritur atë që duhet. Ka një copëzim organizativ. Janë shkëputur institucinet e rretheve prej Institutit, në vend që të ketë një centralizëm profesional. Disa varen nga bashkitë, ca nga Instituti i Monumenteve, ca nga Ministria…, dmth është një shpërbërje që në fund të fundit cënon vlerat e monumenteve. Jo çdo gjë e re është më e mirë se e vjetra. Gjëja e re për të qenë më e mirë duhet të jetë më racionale se e vjetra. Nuk është modë e reja apo e vjetra në organizimin për monumentet.

Viteve të fundit keni punuar intensivisht për dosjet e Gjirokastrës dhe Beratit, cila prej të dyjave ju ka kushtuar më shumë punë?

Gjirokastra e Berati janë dy kryevepra të krijimtarisë shqiptare, por edhe asaj evropiane në fushën e ndërtimeve popullore. Gjirokastra ka qenë më e vështirë për mua, qoftë për shkak të përvojës, qoftë edhe për shkak të një lloj moskujdesi nga organizmat përkatës. Për Beratin rruga ka qenë më e lehtë.

Cili do të jetë fati i dosjes së Beratit?

Të dyja do të çiftëzohen dhe do të vihen në mbrojtje. Kjo është fjala e ekspertëve të UNESCO-s dhe jam i bindur se kështu do të bëhet.

Få de bedste resultater med MSN Search

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38165

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Mer 5 Set 2007 6:40 pm
Oggetto: (Nessun oggetto)

luigji_61@...

Invia email

Sot ne gazeten e pavarur Republika

Prishtina-Sot zemra e Arberit zonja e Ballkanit

Nga Vitore Stefa-Leka
Kujtime per organizimin e Lidhjes Shqiptare ne Bote

Kishim tre muaj qe pregatiteshim per kongresin e pare te LB SH-së. Ishin bere dy takime te rendesishme me shume shoqata shqiptare apo italo-shqiptare ne qendren e Lidhjes Shqiptare ne Bote per Itali, në Firence. Ne keto dy takime, ka qene prezent kryetari i LBSH, z. Simon Kuzhnini, me te vllane, ku jane dhene udhezimet perkatese ne lidhjeme kongresin. U jane dhene dhe ftesat per delegatet kryetareve te shoqatave prezente, te ardhura nga gjithe viset e Italise, ku ishin prezente dhe shume vellezer arbereshe. Zoterinjte Kuzhnini, gjateketyre tre muajeve erdhen dhe tre here te tjera ne Trieste, ku perveç kryetareve te dy shoqatave, z. Xhafer Tari dhe Muhabi Lamallari jane takuar me nobelistin z. Masrur Imani dhe gazetare italianë. Pra pas nje pune intensive gjithmon nen udhezimet qe la z. Simone erdhi dhe dita e shume pritur per te shkuar ne kongres Pika e takimit e te gjithe delegatve u la aeroporti i Bolonjes, ku profesor Engjell Koliqi dhe Z Ermira Hoxha kishin rregulluar me nje axhensi aeroplanesh nje aeroplan me cmime te arsyshem per delegatet.

Ja dhe Bolonja! Takim i perzemert me delegatet e ardhur nga vise te ndryshme, me Engjellin dhe Ermiren qe kishin ardhur apostafat per te na percjelle. Aeroplani qe vinte nga Roma -Bolonja- Prishtine u vonua nja dy ore dhe keshtu patem kohe jo vetem per kafe po dhe për barsoleta te improvizuara nga humori i Mardenes, Alfonsit etj. Kjo e ndenjur dhe atmosfera e krijuar them se na beri mire se na largoi ca ate friken e te hipurit ne aeroplan, sidomos nga ngjarjet e fundit. Rrugen deri ne Prishtine, nuk e ndjeme pothuajse fare Gjysma e aeroplanit ishte e mbushur me delegat dhe degjoheshin veç zerat etyre. Zeri i stuardezës se po kalojme ne teritorin shqiptar krijoi nje mallëngjim te te gjithe. Dikush thoshte:-Ja Durresi! Shikoni pisten ne plazh. Alfonsi me ate dialektin vlonjat thoshte: "Sazani, more shikoheni !Vlora!" Kishte dhe nga ata te Kosoves qe ngacmonin: "Po i themi pilotit ta uli ketu e po hame dreken ne Vloren tuaj dhe ja Madi -Mami Tomorri moj Berati. Mua qe kur u tha se jemi ne teritoin shqiptar, sefç me hipi nje dridhje e filluan ca emocione, qe ma kishin qepur gojen. Shtatë vjet pa qene ne shqiperi dhe ja, tani po e pershkoja Shqiperin time nga jugu ne veri, duke fluturuar siper saje dhe me dukej sikur i kisha hapur krahet dhe po e pushtoja fort, fort duke e lare me lot e me puthje çdo cep te saje keshtu qe fjalet e Madit me gjeten mbytur ne lote. Dola nga kjo gjendje sapo hymë ne Kosove. Kosova! Martirja Kosove, kesaj here kishe veshur vellon e nuserise. Po i priste me ngjyren e Paqes, se per Paqe po shkonim per te bashkuar shpirtin shqiptare nga te gjitha trevat shqiptare apo nga gjithe bota ku frymon shqiptaria. Tani mallengjimi dhe thirjet filluan nga shqiptaret e Kosoves. Une Madi dhe Nirvana, i kishim kaluar emocionet e takimit me token shqiptare qe na u mohua prej vitesh, pasi ishte hera e tret brenda ketij viti, qe vinim ne Kosove, dhe kishim mare pozicjonin e te, duke iu shpjeguar delegateve te Shqiperise qe jetojne ne Itali, qytetet qe na dilnin perpara. Ja dhe Prishtina! Dikush pyeti:

- Do të na presi njeri? S'kemi marre dhe veshje shume te trasha, se ketu

Qenka...

Mbasi u qetesua nga fialet e kryetarit te grupit, qe jane marr te gjitha masat

u qetesua dhe nga shqetesimi tjeter se aty vertet ishte bora deri ne gjuhe ,po ishte nje i ftohte i lezetshëm pa pasur nevojen e rrobave te rrenda apo dhe te dorashkave e kapeles. Une dhe Madi e ndoqem grupin me xhipin e Franklin Ramajt perte cilin kam shkruajtur ne shkrimin e pare ,kur vajtem delegacion ne Kosove perSheshin e Paqes Ne e kemi ruajtur miqesine tashme e kthyer ne miqesifamiljare keshtu qe Franklini po na priste dhe s'na u nda te tete ditet qe ndenjem kesaj here ne Kosove.Prizreni! Djepi qe perkundi bashkimin, vllazerimin! Ai qe thirri nen palen e flamurit nga Janina ne Prishtine mbarë kombin me nje emer SHQIPERI. Sot zemra e Arberit zonja e Ballkanit, po pret kaq shume krushq e dasmore kurre si asnjehere!

Prizreni, ky vend sa i lashte dhe historik aq bujare trim dhe fisnik, kudo kishte vetem nje fjale: -Mirese vini vellezer e motra shqipetare! Ju qe kerkoni Shqiperine pa kafshim e copezim, ju qe rreth flamurit kujtoni Nolin e madh me "Flamur kuq flamur zhgabe, lagur me lote djegur me flak... mbete yrnek, bajrak per fqinje e per boten

Mbare"!...

Turma lëvizi. Familjet prizrenase i gjeje te palestra e sporteve "Surroi", qe mernin vellezerit shqiptare te ardhur nga gjithe bota per te ndare buken dhe zemren me ta. Hotelet ishin mbushur plote dhe gjithe Prizreni gumezhinte nga kenga e delegateve. Ne ishim vendosur te hotel "Theranda". Salla e ngrenies ishte plot. Takime me te njohur, perqafime, njohje te reja, shkembime kartëvizitash, akademistë, profesora, doktorë, artistë, poetë dhe ne mezin e tyre, vellezerit

Kuzhnini. Prof dr. Pajazit Nushi. Prof. Shk Esat Stavileci, Dot Luan Maltezi, Amb. Lisjen Bashkurti etj etj. Edhe aty kengetaret delegat, Xhafer Tari dhe Mardena Kelmendi elektrizuan sallen me kenge te kenduara nga te gjitha trojet shqiptare Ja dhe dita e kongresit!

Palestra e sporteve ishte mbushur plote e perplot me delegate.

Kongresin e nderuan me pjesmarjen e tyre Z Ramush Hajradinaj, gjeneral lejtnant Z Agim Ceku (Sot kryeminister i Kosoves)Kryetari i komunes se Prishtines si dhe shume personalitete te tjere Kishin ardhur gjithashtu delegate te huaj nga shtete te ndryshme te botes. Kongresi u hap me hymnin e flamurit qe u kendua pothuaj nga gjithe te pranishmit U nderua kujtimi i te reneve dhe kongresi vazhdoi punimet simbas programit te tij. U shqyrtuan propozimet te dokumentave te Kongresit te pare te LSH B ;a) statuti i LSH B b)platforma kombetare e kesaje lidhje Si datë 26 dhe 27 kaluan me nje program te ngjeshur pune,diskutime nga delegat te ndryshem si dhe oret e pushimeve me program artistik nga grupe te ndryshme folkloristike, si dhe asambli folkloristik "Billbilat e Tomorit" qe u prit me shume duartrokitjeU bene zgjedhjet e organeve te L SH B ku kryetar i kesaj lidhje u zgjodh Z Simon Kuzhnini u be zgjedhja e antareve te keshillit kombetar te L SH B. Zgjedhja e antareve te kryesise te L SH B Zgjedhja e nene kryetareve te LSH Bdhe zgjedhja e sekretarit te pergjithshem te L SH B Te gjithe

te zgjedhurit u hodhen ne vot nga delegatet, ku pati dhe dy a tre vota kunder Mbyllja e kongresit qe u kurorezua me suksese u be nen tingujt e koncertit te madhe te ansamblit te kengeve dhe valleve te shqiperise dhe me nje darke madheshtore per gjithe delegatet.

Festa e flamurit qe u festua nga gjithe bota shqiptare, ne

Kosove u festua ne nje menyre te vecante sepse festoheshin ne nje dite te shenuar si data 28 ditelindja e komandantit legjendar Adem Jasharit qe per Te, vetem festim lindje do te ket dhe si tha Z Simon Kuzhnini ne nje nga intervistat e tije te radio-Kosova ishte Adem Jashari dhe U C K nuk do ishim sot ketu per te festuar kete dite ,te zhvillonim punimet e Kongresit te festonim shpalljen e U Ç K apo te vinte Gjergj Kastrioti ne Prishtine. Pra delegatet dt 28 paten dhe nje fat tjeter qe shoqeruan Permendoren e Skenderbeut nga Prizreni ne Prishtine Vargu i autobuzave qe shoqeronte shatoren ishte i gjate. Rruga nga Prizreni ne Prishtine ishte e mbushur plot me njerez te ardhur nga fshatrat rreth e qarke per te pershendetur ardhjen e Skenderbeut si dhe delegatet. Distanca Prizren -Prishtine eshte ne dite normale 1 ore, por nga populli i shumte qe ishte ne te dy anet e rrugeve, si dhe nga vargu i makinave dhe autobuzeve, qe te te gjithe valonte flamuri shqiptare rruga u be per 5 ore. Ate dite Prishtina nuk besoj te ket patur aq shume njerez ne ndonje rast tjeter. S'besoj te kenë qene ndonjehere te bashkuar keshtu shqiptaret si ate dite. Nga Çameria, Mali Zi , Maqedonia, Shqiperia, shqiptar te ardhur dhe nga Australia qe i kishim dhe ne kongres, besoje se asnje nga delegatet nuk do ti harroje kurre binjaket e Ulqinit, lindur e rritur ne Sidnei Australi, Sami dhe Naim Flamuri, qe i dhuruan kongresit librin e tyre "E perjetshme eshte Shqiperia". Te dy keta 30 vjeçarë qe e zoteronin shqipen me gramatike, ne pershendetjen e tyre ne kongrese thane: "Kush prek Shqiponjen me dy koka, me pare permbyset bota". Ajo dite me diell mbushur shtepi e rruge me debore besoj nuk do harrohet kurre ne asnje zemer Shqiptare qe e perjetoje aty. Thashë dhe me siper 5 festa qe do te ngelen ne historine shqiptare dhe te pesta secila me rendesine e saje te PARE, asnjera e DYTE 1)Ditlindja e heroit legjendar Adem Jasharit 1) Dalja hapur e U Ç K 1)Festa e Flamurit1) Kongresi i pare i L SH B 1) Ardhja e Gjergj Kastriotit Skenderbeu ne! As une s'e mora vesh sa shpejt kaluan 8 ditet ne kete vend te mrekullushem bujar, qe i ruan aq bukur traditat tona. Po nuk do le pa permendur dhe nje tjeter "Franklin"qe takuam 3 ditet e fundit qe

ndenjem ne Prishtine, pronaret e Motel "BENI", 6 km larg Prishtines, nje vend romantik dhe nje Motel aq luksoz dhe komod, vetem ketej nga jam e kam pare, por nuk doja te thosha kete. Bujaria dhe mikpritja e pronareve, z. Bejtullah Ismaili dhe i Zonjes së tij Thellenxa Ismaili na kane bere te gjitheve shume pershtypje.

Darka e fundit qe kaluam aty u be apostafat per ne. E mbyllen per klientet e tjere dhe e zonja e motelit, nje grua fisnike me tre femije te mrekullushem, gatuan kastile gjelle tipike te Kosoves si fli, bakllasarme, buke misri e bere ne saç me djath dhe kos, disa gjellë me mish bere ne tave prej balte. Keto jane dite qe nuk harrohen kurre dhe lene mbresa te jashtezakoneshme. Na priti me bore me shenjen e Paqes Kosova dhe ashtu

na percolli. Desheroj dhe shpresoj që heren tjeter të vij e puth dheun tend ne pavaresine tende te plote, o Kosova ime!

Opret en personlig blog og del dine billeder på MSN Spaces

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38166

Da: BeqirS@...
Data: Gio 6 Set 2007 7:58 am
Oggetto: Nene Tereza dhe Pricesha Diane serish ne nje pulle poste ne Angli

BeqirS@...

Invia email

Mother Teresa and Princess Diana meet again on a stamp

Blessed Mother Teresa of Calcutta and Diana, Princess of Wales, two of the most iconic figures of the late 20th century, are depicted together on a special postage stamp issued to commemorate the 10th anniversary of their deaths in 1997. The death of Mother Teresa in Calcutta on September 5, at the age of 87, was overshadowed by that of Princess Diana who was tragically killed in a car accident in Paris a week earlier on August 31, aged 36.

Mother Teresa, Gonxha Agnes Bojaxhiu, was born on August 27, 1910 in Skopje (now in Macedonia), of ethnic Albanian parents. Two decades before her beatification in 2003, the isolated People's Republic of Albania was the world's only declared atheistic state and anything to do with religion was systematically and brutally obliterated.

The 50p stamp was released on August 31 this year by Ascension Island, a United Kingdom Overseas Territory in the mid South Atlantic (a vital air base during the Falklands conflict). Produced in sheetlets of eight, the stamp depicts a photograph of Mother Teresa and Princess Diana taken when they first met in February 1992, at Mother Teresa's convent in Rome. Their final meeting took place in June 1997, when they met privately as Princess Diana left the Missionaries of Charity house in the Bronx.

The sheetlet, which also includes a picture of Princess Diana in the border, was co-ordinated by Pobjoy Mint Ltd, a coin specialist that now produces and distributes postage stamps on behalf of three postal administrations - Ascension Island, the Falkland Islands, and South Georgia and South Sandwich Islands. Appropriately, the stamps were printed by BDT International Security Printing Ltd, based in Dublin, where in 1928, the young nun entered the Institute of the Blessed Virgin Mary, known as the Sisters of Loreto, and was given the name of Sister Mary Teresa.

Pope John Paul II, the Polish Pope, beatified his friend Mother Teresa of Calcutta on World Mission Sunday, October 19, 2003, three days after he had celebrated the 25th anniversary of his election as the first pope from a communist country. The estimated 300,000 pilgrims, who came from every corner of the globe, packed into St Peter's Square and beyond, almost to the end of the Via Della Conciliazione and the River Tiber itself. They clapped and cheered as the beautiful tapestry of Blessed Mother Teresa, hanging from the central balcony of St Peter's Basilica, was slowly unveiled. Mother Teresa is now just one step away from being declared a saint of the Catholic Church.

The Vatican Post Office issued a single 41c stamp on 23 September 2003 to mark the Beatification of Mother Teresa. It depicts a profile of Mother Teresa in prayer, wearing a blue-edged white sari, the dress of the Missionary Sisters of Charity the order she founded in Calcutta during 1950.

The stamps were printed in se-tenant sheetlets of five stamps and five labels by Cartor Security Printers in France. The border area of the left-hand pane is inscribed in Italian: "Beatification of Mother Teresa of Calcutta - 19 October 2003." The labels include short reflections by Mother Teresa, in Italian. The translation of the first, reads: "If you are humble, nothing will ever touch you. If you are holy, give thanks to God. If you are sinners, do not remain so."

Mother Teresa, known in India as the "Saint of the Gutter", was awarded the 1979 Nobel Peace Prize. At the time Mother Teresa said that she would use the prize money for the benefit of the poorest of the poor in India and elsewhere. India marked the event with a special stamp on August 27, 1980, showing Mother Teresa and the Nobel Peace Prize Medallion.

On October 4, 1982, Albania issued ten definitive stamps showing Mother Teresa holding a baby in her arms. This was followed by a further four stamps in July 1994 and a single stamp in 1995. Mother Teresa was also depicted on two stamps and a miniature sheet issued on 5 May 1996. Both Albania and Italy issued special stamps in September 1998 to commemorate the first anniversary of her death.

Stamps depicting the Blessed Mother Teresa of Calcutta and Princess Diana are extremely popular with stamp collectors and non-collectors worldwide. They are a vivid reminder that both these remarkable women, who came from such diverse backgrounds, were an inspiration to countless millions of people, often the voiceless on the margins of society, who had no one to love or care for them. In their own ways, both Mother Teresa and Princess Diana embodied Christian love in action.

Blessed Mother Teresa, who established the Missionaries of Charity in 1950, and later added branches for men, used to tell journalists who interviewed her: "There are many places in the world where people die of hunger. Many have died in my arms. We can give these poor people a plate of rice and we can clothe them and make a home for them, but it is very difficult to remove the hunger they have for love. The greatest joy for me is to see that a person dies in love knowing that God loves them."

Special Masses to commemorate the 10th anniversary of Mother Teresa's death have been celebrated in churches throughout the world. Bishop Philip Pargeter, an auxiliary bishop of Birmingham celebrated Mass, at noon on September 5, attended by some of her Missionaries of Charity, at Christ the King Church, in the Kingstanding district of Birmingham, where they live and work

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38167

Da: shkrelim@...
Data: Gio 6 Set 2007 10:05 am
Oggetto: Re: {QIKSH «ALBEUROPA»} Nene Tereza dhe Pricesha Diane serish ne nje pulle po...

shkrelim

Invia email

Eshte fatkeqesi qe nje PRINCEZE e vertete - Nena Tereze - te krtahasohet me nje rrugace sikur "priceza" Diana, e cila edhe kur ishte e martuar kishte afera me te punesuarit ne oborrin mbreteror dhe, besohet se edhe djali i saj i dyte te mos jete i te shoqit por i nje bodyguard-it. Mediat boterore, duke perfshire edhe ato shqiptare, 10-vjetorit te Dianes i kushtuan ore te shumta, kurse Nenes Tereze - Nenes ndaj tere Botes, vetem ndonje permendje te vogel.

In a message dated 9/6/2007 8:05:44 AM Eastern Daylight Time, BeqirS@... writes:

Mother Teresa and Princess Diana meet again on a stamp

Blessed Mother Teresa of Calcutta and Diana, Princess of Wales, two of the most iconic figures of the late 20th century, are depicted together on a special postage stamp issued to commemorate the 10th anniversary of their deaths in 1997. The death of Mother Teresa in Calcutta on September 5, at the age of 87, was overshadowed by that of Princess Diana who was tragically killed in a car accident in Paris a week earlier on August 31, aged 36.

Mother Teresa, Gonxha Agnes Bojaxhiu, was born on August 27, 1910 in Skopje (now in Macedonia), of ethnic Albanian parents. Two decades before her beatification in 2003, the isolated People's Republic of Albania was the world's only declared atheistic state and anything to do with religion was systematically and brutally obliterated.

The 50p stamp was released on August 31 this year by Ascension Island, a United Kingdom Overseas Territory in the mid South Atlantic (a vital air base during the Falklands conflict). Produced in sheetlets of eight, the stamp depicts a photograph of Mother Teresa and Princess Diana taken when they first met in February 1992, at Mother Teresa's convent in Rome. Their final meeting took place in June 1997, when they met privately as Princess Diana left the Missionaries of Charity house in the Bronx.

The sheetlet, which also includes a picture of Princess Diana in the border, was co-ordinated by Pobjoy Mint Ltd, a coin specialist that now produces and distributes postage stamps on behalf of three postal administrations - Ascension Island, the Falkland Islands, and South Georgia and South Sandwich Islands. Appropriately, the stamps were printed by BDT International Security Printing Ltd, based in Dublin, where in 1928, the young nun entered the Institute of the Blessed Virgin Mary, known as the Sisters of Loreto, and was given the name of Sister Mary Teresa.

Pope John Paul II, the Polish Pope, beatified his friend Mother Teresa of Calcutta on World Mission Sunday, October 19, 2003, three days after he had celebrated the 25th anniversary of his election as the first pope from a communist country. The estimated 300,000 pilgrims, who came from every corner of the globe, packed into St Peter's Square and beyond, almost to the end of the Via Della Conciliazione and the River Tiber itself. They clapped and cheered as the beautiful tapestry of Blessed Mother Teresa, hanging from the central balcony of St Peter's Basilica, was slowly unveiled. Mother Teresa is now just one step away from being declared a saint of the Catholic Church.

The Vatican Post Office issued a single 41c stamp on 23 September 2003 to mark the Beatification of Mother Teresa. It depicts a profile of Mother Teresa in prayer, wearing a blue-edged white sari, the dress of the Missionary Sisters of Charity the order she founded in Calcutta during 1950.

The stamps were printed in se-tenant sheetlets of five stamps and five labels by Cartor Security Printers in France. The border area of the left-hand pane is inscribed in Italian: "Beatification of Mother Teresa of Calcutta - 19 October 2003." The labels include short reflections by Mother Teresa, in Italian. The translation of the first, reads: "If you are humble, nothing will ever touch you. If you are holy, give thanks to God. If you are sinners, do not remain so."

Mother Teresa, known in India as the "Saint of the Gutter", was awarded the 1979 Nobel Peace Prize. At the time Mother Teresa said that she would use the prize money for the benefit of the poorest of the poor in India and elsewhere. India marked the event with a special stamp on August 27, 1980, showing Mother Teresa and the Nobel Peace Prize Medallion.

On October 4, 1982, Albania issued ten definitive stamps showing Mother Teresa holding a baby in her arms. This was followed by a further four stamps in July 1994 and a single stamp in 1995. Mother Teresa was also depicted on two stamps and a miniature sheet issued on 5 May 1996. Both Albania and Italy issued special stamps in September 1998 to commemorate the first anniversary of her death.

Stamps depicting the Blessed Mother Teresa of Calcutta and Princess Diana are extremely popular with stamp collectors and non-collectors worldwide. They are a vivid reminder that both these remarkable women, who came from such diverse backgrounds, were an inspiration to countless millions of people, often the voiceless on the margins of society, who had no one to love or care for them. In their own ways, both Mother Teresa and Princess Diana embodied Christian love in action.

Blessed Mother Teresa, who established the Missionaries of Charity in 1950, and later added branches for men, used to tell journalists who interviewed her: "There are many places in the world where people die of hunger. Many have died in my arms. We can give these poor people a plate of rice and we can clothe them and make a home for them, but it is very difficult to remove the hunger they have for love. The greatest joy for me is to see that a person dies in love knowing that God loves them."

Special Masses to commemorate the 10th anniversary of Mother Teresa's death have been celebrated in churches throughout the world. Bishop Philip Pargeter, an auxiliary bishop of Birmingham celebrated Mass, at noon on September 5, attended by some of her Missionaries of Charity, at Christ the King Church, in the Kingstanding district of Birmingham, where they live and work

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38168

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Gio 6 Set 2007 4:05 pm
Oggetto: (Nessun oggetto)

luigji_61@...

Invia email

Udhëtim në Tokën e Djegur…na ishin pyjet e Oroshit

Gjergj Marku Shekulli

06-09-2007

E-mail

Komentet

Komenti juaj

+ -

Pisha te djegura ne Orosh

Në vend të një reportazhi, për kërdinë që po bëjnë zjarret. Nga një vatër e ndezur në kufi me Kukësin, që do të zhuriste masivet më spektakolare pyjore të zonës së Mirditës. Pyjorët, të vetëm përballë flakëve, ndërsa shteti i lë në mëshirë të fatit.

Na rastisi që brenda një jave të jemi me kamerën e Televizionit A1 në bjeshkët e Nënshejtit, këtij fshati, të cilësuar si nga më të bukurit e Shqipërisë, madje ndër të veçantët në Evropë. Cilësim i artikuluar nga goja e disa amerikanëve, eksploratorë turistikë malesh, teksa kanë kaluar një ditë të tërë pas uljes me helikopter verën e kaluar atyre kreshtave të freskëta e bimësisë së harlisur mahnitëse me ulje-ngjitjet e befta majë shkrepash të bardhë, që lartonin m'u rrëzë qiellit blu të thekshëm.

Në ndihmë dhe të komunës së Oroshit e përfshirë në një projekt strategjie dhe profili nga CAFOD do shkrepnim dhe disa foto, që mund të shërbenin si kartolina për turistë të vendit dhe të huaj. Pamjet ishin vërtetë befasuese duke filluar që me Oroshin, poshtë, tek Abacia e Sarajet, fshatrat rrëzë autostradës së re që po hedh shtat, në Grykën e Oroshit, ngjitur më sipër në Planetë e Bulsharë apo Ndërshenën e strukur në Gjirin e Mullit, për t'iu ngjitur gjithnjë sipër rrugës që shkon si mbi kalldrëm të bardhë nën Gurin e Shqipes e derisa takon "Qafë Qirin" ku të shfaqet dhe Nënshejti, fshati i Zotit, që duket si ta ketë vënë me duart e Tij, në tërë atë ansambël hyjnor me emër shenjtërish. E, për të ngjitur gjithnjë e më tutje Breshtës së pamatë e Fushave të Lugjeve apo të Vjerthit, deri në Lajthizë, Konaj e tutje për Fan e Kukës, ndërsa nga e djathta, të vendosura në mes blerimit gjithëstinor, fshatrat e bukur të Lurës së Dibrës.

Një javë më pas, e gjitha një ëndërr!

Është e pabesueshme se si gjithë këto bukuri mund të zhbëhen në fare pak ditë nga përbindëshi i pyjeve: zjarret! Reportazhin e A1TV ende nuk e kishim përfunduar me ato ndjesitë e mrekullueshme të përftuara nga ajo pyllnajë e papërsëritshme e Breshtës së Oroshit. Por, si mund të dërgohej ai raport special, pasi thjeshtë kur e kundron vendin atje tashmë mund të thuhet "ishin një herë…", pasi pyjet e Oroshit thuajse nuk ekzistojnë më! Zjarret kanë bërë kërdinë. Një vatër e ndezur në zonën e Fanit përkufi me Kukësin e ka marrë në vijën e pandalshme tërë kurorën e majëmaleve të Fanit, për të mbërritur në Lajthizë e për ta bërë rrah tërë fshatin, dhe më pas për të vijuar në drejtim të maleve të Nënshejtit, fillimisht mbi Gurrën ujëbolltë të Bargjanës, Fushës së Lugjeve e me radhë. Tashmë nuk i dihet fundi! Kjo zjarrmi e ka shpënë tymtajën e vet 60-70 kilometër nëpër luginë duke e mbuluar në një qiell resh të zeza deri edhe Rrëshenin administrativ, Rubikun e për t'iu avitur bregut të detit.

Ngjitemi sërish për Orosh me një makinë të Pyjores, është i vetmi shërbim që i ka "ushtarët" e vet kundër këtij përbindëshi të frikshëm. Kur gjuhët e flakëve iu afruan Lajthizë së pyjeve të bukura, disa ditë mbeti i vetëm një teknik pyjesh atje, derisa në luftë me flakët u asfiksua dhe desh humbi jetën, na rrëfen Artani, drejtori i këtij shërbimi në Mirditë. Atje në Lajthizë mbeten të rrethuar nga flakët 15 familje, blegtorë dhe bletërritës. "ç'na kanë parë sytë ato ditë!- thotë tekniku i pyjeve, Gjon Gega.- Ishte dhimbje e madhe kur shihnim si ato pyje të bukura i përpinin gjuhët e flakëve dhe në pak minuta masive të tëra shkrumboheshin si pa u ndjerë. E kanë pësuar shkurrishte, pisha, ah e arhnen, por dhe bimësi e rrallë si Rrobulli, ose "Hirushja e pyjeve", si e cilësojnë njohësit e pyllit. Tashmë ajo lloj pishe lëkurëbutë thuajse nuk ekziston.

Lajthiza është nga fshatrat që gjithnjë është mbajtur me lëndën e drurit. Ndonëse njerëzit janë larguar prej andej dhe kanë lënë kullat e kyçura, në stinën e verës zanatlinjtë e drurit kthehen dhe shfrytëzojnë drurin e pishave, për të bërë orendi, dyer e dritare, si të këtuhes ama, thotë një banor. Por tani nuk kemi përse vijmë më këndej, e shihni si janë bërë pyjet?! Gjithçka është kallur në dy a tri ditë, për ta zvillatur fshatin nga bimësia gjithfarëllojshme. Blegtorët mezi arritën të largohen me bagëtitë e tyre që i kishin sjellë për verim, po ashtu dhe bletërritësit, pasi askund nuk ka mbetur më kullotë. Po bashkë me to janë larguar dhe shpezët e kafshët e egra. Ujqër, arusha të murrme, dhelpra, lepuj të egër vraponin sa andej-këndej për t'u shpëtuar flakëve. Rast i rrallë, kur ato kalonin afër bagëtive dhe nuk iu ngjiteshin për t'i kafshuar. Iknin të gjithë nga sytë këmbët, njerëz, kafshë të egra a të buta, gjithë gjallesat e asaj toke të djegur!...

A kanë pyjet lot?!...

Askush që bredh bulevardeve të Tiranës a gjetkë mbase nuk e ndjen se dhe pyjet kanë lot, dhe më mirë se këto ditë nuk mund ta vësh re. Në kolonën zanore të filmimit tonë e kemi përftuar një ndjesi të tillë! Sa më shumë afrohej zjarri ndërsa i qaseshim me drojë deri në "vijën e parë" të sulmit të pamëshirshëm të tij, pylli fëshfërinte gjithandej ndërsa në pak sekonda, pas një lëngëzimi dhe "britme" të tij, dhjetëra, qindra e mijëra lisa, pisha, ahnaja, shkurrishte të egra apo medicinale të bukura fort, ktheheshin në shkrumb! Pastaj bari i tharë nga mungesa e reshjeve, me kërcitjen karakteristike, dukej si një barut që përshkohej nga flakët në të qindtën e sekondës.

Jemi afër Frashit, një nga pyjet e bukura të Nënshejtit, një masiv shkëmbor i stërmadh, ku pemët vijnë rrotull si një qerpik i gjelbër. Tashmë na rri mbi krye, i drobitur si sfinks i përkulur nga kryqëzata e zjarrit. Diellin e ka mbuluar tymi e ndriçimi i fortë vjen prej pishës që kallet. Dëgjojmë me veshët tona klithma e vikama therëse! Banorët që janë me lopata e shatë në duar, por që i kanë ikur zjarrit të fuqishëm që ka ardhur aq afër, ndërsa ne tymi na ka bllokuar mushkëritë, thonë me zë të ultë: janë arusha! Vikama oshtin në përplasje me faqet e maleve, e humbet hera-herës në fëshfërimën e zjarrnajave që kanë marrë tërë shpatin, por duket se të pikin në shpirt! "Nuk ikën, do të ngordhë dhe ajo,-thotë me kokën ulur Zefi,- zjarri i ka bllokuar në shpellë këlyshët e vegjël dhe ajo do të vetësakrifikohet aty!...".

Përgjatë këtyre ditëve zjarret kanë zënë në befasi dhe shpezë e kafshë të tjera, të egra, që i popullojnë këto pyje. Disa kanë ngordhur, të tjerat ikin sa andej-këndej pa ditur se ku mund të zënë strehë të re, pasi tërë pyjet janë në flakë në kilometra të tërë. Të përndezur në zjarr shohim dhe pyjet e rrëzës së Gurit të Shqipes, një shkrep i mrekullueshëm i thepisur, ku zor të shkelë këmba e njeriut, por jo gjurmët e zjarrit; ai është ngjitur deri tek foletë e shqipeve dhe ato sorollaten nëpër qiellin e mvrenjtur nga tymtaja mbytëse. Shqipe, që nuk dinë ku të strehohen e as të fluturojnë! Tymi ua ka zënë edhe foletë e qiellit!...

Rrëfimi

Gjet Kaza: Më parë zjarret i shuanim për 2-3 orë!

Gjet Kaza, tashmë në pension, një nga specialistët dhe drejtuesit "legjendë" të pyjeve të Oroshit, thotë për gazetën se në 26 vite punë që ua ka kushtuar pyjeve të Oroshit kryesisht, nuk ka ndodhur kjo gjëmë si e ditëve të fundit.

Është kriminale teksa sheh gjithë kurorën e mrekullueshme të malit të Shenjtit të digjet në atë farë feje. Kanë rënë zjarre mbase dhe më të mëdha sepse pyjet ishin të jashtëzakonshme para 1990-ës, por ne arrinim t'i fiknim në 2 a 3 orë. Alarmohej gjithë struktura e Shërbimit Pyjor dhe popullata, dhe me mjete tokësore, pa zjarrfikës apo mjete nga ajri, i fiknim ato. Ne ia ndjenim shpirtin pyjeve dhe ndaj nuk mund ta lejonim shkatërrimin e tij.

Dështimi

Reklamimi, Nënshejti ishte menduar si fshat turistik

Një grup promocionuesish turistikë e kishin planifikuar Nënshejtin si fshatin ku do të prezantohej tash në fund të verës një nga perlat e Veriut si fshat turistik, me pamje mahnitëse e histori mijëravjeçare të rrënojave të kishave, manastireve, rrugës së moçme të pajtoneve, shpellave të Akullit a të tjera, e deri tek fushat e pamata kullosore. Pas një inspektimi të punimeve të autostradës në luginën e Fanit, një shtegtim turistik ishte menduar si takimi surprizë me këtë vend të rrallë në Shqipëri.

Por, tashmë asgjë nuk mund të shohë këndej nga Nënshejti, Kryeministri ynë i nderuar dhe as "ministri i strategjisë së gjelbër", vendi është kthyer në fare pak ditë në një Tokë të Djegur. Në vend të kurorës së gjelbër, fshatrat janë rrethuar nga "kurora e zjarreve" që u rrezikon dhe ato kullat alpine sipër apo në pllajën poshtë Shkallës së Shejtit.

"Aman, mos na e bëni shumë të madhe ju të shtypit!",- të thonë drejtuesit e vetmuar të Pyjores në këtë luftë të pabarabartë, pasi kemi një projekt ambicioz me amerikanët këndej", por çfarë do të gjejnë ata të huaj që e kanë soditur këtë vend me peizazh magjepsës para një muaji, e që tash nuk ka mbetur asgjë?!

Të gjorët rojtarë të pyjeve, që luftojnë me ato dallgë zjarri me ca fletë shkurrishtesh ndër duar, me atë pak rrogë që marrin (20 mijë lekë të reja), pa asnjë shpërblim për rojën që bëjnë rrëzë zjarrit asfiksues, mundohen të bëjnë dhe avokaturën e shtetit, që nuk ekziston fare këtu majë malesh! Ndërsa të rrëfejnë se në ministri është ngritur një Sektor i Emergjencave! Emergjenca pa kurrfarë mjeti zjarrshuajtës! E pra ato kilometra pyje nuk do të ishin djegur e përcëlluar, nëse thjeshtë do të ishte një helikopter që t'i shuante vatrat e vogla nga ajri, duke i gjurmuar që në lindje të tyre.

Vælg selv hvordan du vil kommunikere - skrift, tale, video eller billeder: På MSN Messenger kan du det hele

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38169

Da: "luigj shkodrani" <luigji_61@...>
Data: Gio 6 Set 2007 4:13 pm
Oggetto: Kur te tjeret mendojne per ne !

luigji_61@...

Invia email

Kur te te tjeret mendojne per ne e ne njeri-tjetrin duam ti nxjerim syte.

Me kuaj përmes Shqipërisë

Shekulli

06-09-2007

E-mail

Komentet

Komenti juaj

+ -

Kanë vendosur të bëjnë një libër, por edhe një film dokumentar. Janë shkrimtari britanik, Robin Hanbury dhe bashkëshortja e tij Louella, të cilët kanë planifikuar një udhërim me kuaj nga Thethi në Luginën e Shalës, për të vijuar pastaj në zona të tjera të Shqipërisë, deri në kufirin me Greqinë në fshatin Glinë. Qëllimi i këtij udhëtimi është grumbullimi i materialeve për përgatitjen e një libri voluminoz dhe të një filmi dokumentar kushtuar Shqipërisë, për të ndryshuar imazhin e Shqipërisë dhe për të ndihmuar turizmin. Sipas programit që kanë hartuar me bashkëpunëtorët e tyre në qarkun e Shkodrës, udhëtimi do të jetë një bashkëpunim me ekipin mbështetës shqiptar, ndërkohë që jepen edhe detaje rreth udhëtimit të tyre, ndër të cilat duhet theksuar se pushimigjatë natës është planifikuar të jetë në çadra kampingu. Në dispozicion të tyre janë edhe hartat e detajuara, me informacione lokale, rreth udhëve të përshtatshme me kuaj, larg rrugëve kryesore. Anglezët do të përshkojnë të gjithë distancën e itinerarit të planifikuar, hipur mbi kuaj, drejtori amerikan i filmit, Mickey Grant dhe kameramani, që do të xhirojë filmin, do të udhëtojnë me automjetin e tyre. Robini dhe Louella, kanë kryer shumë herë udhëtime të kësaj natyre, ata kanë kalëruar përmes Francës, përgjatë Murit të Madh Kinez, përmes Zelandës së Re dhe Spanjës. Këtë herë, udha do t'i çojë ata, përmes Grykës së Valbonës, Kukësit të Vjetër, Parkut Kombëtar të Lurës, Librazhdit, Voskopojës, Tepelenës dhe Gjirokastrës.

Få de bedste resultater med MSN Search

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38170

Da: BeqirS@...
Data: Gio 6 Set 2007 8:29 pm
Oggetto: Kanada: Kosova dhe Afganistani ne fokusin e samitit e shefave te shtatmadhorive

BeqirS@...

Invia email

Ceshtja e Kosoves do te diskutohet ne Konferencen e Komitetit ushtarak te NATO-se ne Kanada

BEQIR SINA, Nju Jork

OTTAWA - CANADA : Kanadaja njera prej vendeve te NATO-s, qe ka edhe numerin me te madh te ushtarave, ne kuader te Aleances Veri Atlantike, ne fund te kesaj jave do te jete, nikoqiria, e takimit te shefave te NATO-s. Konfernce, e cila, do te mbahet ne kryeqytetin e Kanadas - Ottawa dhe ne qytetin Victoria. Me se 100 delegate, perfshire edhe ministrat e mbrojtjes nga 26 vendet anetare te NATO-s, do te marrin pjese ne konferencen e shefave te NATO-s. Shefi i Mbrojtjes se Kanadas Gjeneral Rick Hillier, se bashku me Gen. Ray Henault, shefi i komitetit ushtarak te NATO-s, do te mbajne zyrtarishte, rolin e udheheqesit te kesaj konference .

Takimi i shefave fillon sot, me diskutimet e Shefave te Shtatmadhorive nga vendet anetare te NATO-s, ku ata do te marrin pjese ne Konferencen e Komitetit ushtarak te NATO-se. Konferenca ne qytetin Viktoria, do te vazhdoje 3 dite prej 6 deri me 9 shtator. Aty sipas raporteve zyrtare te dala nga selia e NATO-s ne Bruksel, thuhet se do te diskutohen aftesite komplete te NATO-se, per pjesemarrje ne operacione te ardhshme, si dhe gjendja e tanishme e operacioneve te aleances ne Afganistan dhe ne Kosove. Ceshtja e Kosoves dhe roli i NATO-s, pritet te diskutohen gjate konferences.

Governatori i Ottawas Gen. Michaelle Jean, do te shtroi nje darke per nder te pjesmarresve. Takimi formalisht perfundon te shtunen, por, do te njihet i mbyllur diten e diel kur ne nje konfernce shtypi Shefi i Mbrojtjes se Kanadas Gjeneral Rick Hillier, se bashku me Gen. Ray Henault, shefi i komitetit ushtarak te NATO-s, udheheqesit te kesaj konference pritet te dalin me dekleraten e perbashket. Kanadaja, ka qene nikoqiri i ketyre takimeve per here te fundit ne vitin 1997. Gje qe pasoje me pjesmarren ushtarake, dy vjet me vone ne kuader te NATO-s, gjate luftes ne Kosove. Ne luften e Kosoves, lufte ajrore e cila zgjati 78 dite dhe perfundoje me largimin e serbise nga Kosova, Gjeneral Rick Hillier, ka qene nje nga udheheqesit e lart te NATO-s, thuhet ne kumtes.

Lt.-Gen. Rick Hillier, Chief of Canada's land forces

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38171

Da: BeqirS@...
Data: Ven 7 Set 2007 9:01 am
Oggetto: Demografia e Senatit dhe Kongresit Amerikan

BeqirS@...

Invia email

Demografia e Senatit dhe Kongresit Amerikan

BEQIR SINA, Nju Jork

Kongresi eshte i perbere nga shtepia e perfaqesuesve qe ka 435 anetare dhe Senati ligjebersit 100 anetare

WASHINGTON D.C.: Qe nga 1978 nen kushtetuten e plotesuar me shtesa te shumta gjenden 50 shtete federale dhe nje njesi (District of Columbia - D.C) me kushtetute dhe perfaqesues popullore te vete. Leshimi i ligjeve behet nga Kongresi i perbere nga shtepia e Reprezentuesve (435 anetare) dhe Senati (100 anetare, dy per çdo shtet). Kryetari i shtetit, qeverise dhe shtabit madhore te forcave te armatosura zgjidhet çdo kater vite nga njerezit zgjedhes. Gjyqi qendrore federale i cili gjendet ne Uashington bene kontrollimin e kushtetutshmerise e ligjeve. Demografia e krongesit dhe senatit amerikan eshte sipas zgjedhjeve te fundit te mbajtura me 2004, sipas ketij grafiku.

Mosha

Senati amerikane qe ka 100 anetare,sipas kategorive te moshave te anetarve: ka 10% te tyre nga mosha 40-49 vjeçare, ose 10 anetare. 29 % e tyre jane te moshes 50-59 vjeçare, ose 29 anetare, 36% e tyre jane te moshes 60-69 vjeçare ose 36 senatore, dhe te moshes mbi 70 vjete jane 25% e anetarve ose 25 prej tyre.

10%

29%

36%

25%

Kategoria

Numeri i anetareve

40-49

50-59

60-69

>70

Kongresi amerikan, i cili ka gjithesejt 434 anetare, i ka ata sipas kategorive te moshave: 4% te moshes 30-39 vjeçare, ose 18 anetare, 20% te moshes 40-49 vjeçare, ose 86 anetare, 37 % te moshes 50-59 vjeçare,ose 162 anetare,30% te moshes 60 - 69 vjeçare,ose 131 anetare, dhe 10% te moshes 70 e larte ose 42 anetare te kongresit.

20%

37%

30%

10%

Kategoria

Numeri i anetareve

30-39

40-49

50-59

162

60-69

131

>70

Etniciteti:

Perberja etnike e senatit amerikan eshte kjo: 1% e anetareve te senatit ose 1 anetare eshte Afrikan Amerikan. 2% e tyre ose vetem dy anetare jane Asian. 94% e anetareve te senatit, ose 94 anetare nga gjithesjet 100 anetare, jane "puro" amerikane dhe 3% e tyre jane hispanik.

94%

Afrikan Amerikan

Asian

Kaucasian

Hispanik

Kategoria

Numeri i anetareve

Afrikan Amerikan

Asian

Kaucasian

Hispanik

Kongressi ka nje perberje etnike sipas kategorive ne kete kontekst :0% deri ne 1% e tyre ose 42 anetare, jane Afrikan- Amerikane.1% e tyre jane Amerikane Indian, ose 1 anetare.1% ose 7 prej tyre jane asian.Dhe, 460 prej tyre ose 85% e anetareve te kongresit jane "puro" amerikane. Ndersa 5% e anetareve te kongresit jane hispanik

< 1%

85%

Hispanik

Kategoria

Numeri i Anetareve

Afrikan Amerikan

Afrikan-Amerikan

Amerikan Indian

Asian

Asian Indian

Kaucasian

460

Hispanik

Satusi Civil:

Senati amerikane ka 2% te anetareve te ndare nga burri ose gruaja , ose 2 anetare. Te martuar jane ose kane qene 90 anetare pra 85% e anetareve te Senattit. Beqare ose beqare jane vetem 6 anetare ose 6% e tyre. Jeton vetem pasi i ka vdekur burri ose gruaja jane 2 anetare ose 2% e tyre.

90%

Te ndare

te fejuar

te martuar

Beqare

te mbetur vetem

Kategoria

Numeri i anetareve

Te ndare "Divorced"

Te fejuar "Engaged"

Te martuar "Married"

459

Beqare "Single"

I ka vdekur burri ose gruaja "Widowed"

Kongresi amerikane ka 5% te anetareve te ndare nga burri ose gruaja , ose 28 anetare. Njeri prej tyre eshte homoseksual ose 1%.Te fejuar jane 2 ose 2% e tyre. Te martuar jane ose kane qene 459 pra 85% e anetareve te kongresit. Beqare ose beqare jane vetem 35 anetare ose 6% e tyre. Jeton vetem pasi i ka vdekur burri ose gruaja jane 14 anetare ose 3% e tyre.

< 1%

85%

Te ndare

homosekseual

te fejuar

te martuar

Beqare

te mbetur vetem

Kategoria

Numeri i anetareve

Te ndare "Divorced"

Homoseksual "Domestic Partner"

Te fejuar "Engaged"

Te martuar "Married"

459

Beqare "Single"

I ka vdekur burri ose gruaja "Widowed"

Gjinia:

Sipas gjinise Senati Amerikan ka senatore vetem 16 perqind te tyre ose 16 anetare nga 84 anetare meshkuj ose 84 % e anetareve prej 100 sa jane gjithesejt.

16%

84%

femera

meshkuj

Kategoria

Numeri i anetareve

femera

meshkuj

Sipas gjinive ne kongres vetem 17% e tyre ose 90 anetare jane femra. Ndersa 83% e anetareve jane meshkuj ose 449 e tyre.

17%

83%

femera

meshkuj

Kategoria

Numeri i anetareve

Femra

Meshkuj

449

Statusi partiak :

Me zgjedhjet e fundit te mbajtura me 2004, 49% e anetareve te kongresit jane anetare te partise Demokrate ose 49 e anetareve. Ndersa po 49 e tyre jane te partise republikane, ose 49% e tyre. Te pa parti ose te pavarur jane vetem 2% e anetareve te Senatit i cili ka gjithesjet 100 anetare. Dy te pa varurit votojne kesaj rradhe pro demokrateve.

49%

< 2%

49%

Demokrat

Te pavarur

Republikan

Kategoria

Numeri i anetareve

Demokrat

Te pa varur

Republikan 49

Statusi partiak :

Me zgjedhjet e reja 53% e anetareve te kongresit jane anetare te partise Demokrate ose 285 e anetareve. Ndersa 252 e tyre jane te partise republikane, ose 47% e tyre. Te pa parti ose te pavarur jane vete 2% e anetareve te Kongresit i cili ka gjithesjet 435 anetare.

53%

< 1%

47%

Demokrat

Te pavarurI

Republikan

Kategoria

Numeri i anetareve

Demokrat

285

Te pa varur

Republikan

252

Besimi Fetar :

Te besimit katolik jane gjithesejt 154 anetare te Kongresit. 60 anetare jane baptist. 35 anetare jane te krishter. Dy jane budist. 43 jane xhuish(Jewish). 37 jane episcopal. 4 jane ortodoks grek. 57 jane metodist.24 anetare te kongresit jane protestante. 17 jane lutherane. 16 anetare jane mormon.41 anetare jane te besmit fetar presbyterian.1 eshte i besmit musliman. Nga nje anetare kane pothuajse te gjitha sektet fetare qe njihen ne SHBA-s.

Te besmit katolik ne senat jane 25 anetare te tij. 13 e anetareve te senatit jane xhuish(Jewish). 12 prej anetareve jane te besmit methodist. 10 nga anetaret janepresbyterian. Ndersa 9 anetare jane episcopal. 5 jane mormon po aq sa jane edhe te krishter.4 jane protetante dhe 2 kongregationalist. Te tjeret me nga nje anetare jane te sekteve te ndryshme fetare. Musliman nuk ka asnje anetare te Senatit

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38172

Da: Merita Dabulla <meritadabulla@...>
Data: Ven 7 Set 2007 5:25 pm
Oggetto: Promovimi i librit " Heroi i Dy Kontinenteve Gentian Marku "

meritadabulla@...

Invia email

     Ditet e fundit me 28/08/2007 ne vendin e heronjve te medhenj si GJ. K. Skenderbeu ne qytetin e Lezhes u promovua Libri i Shkrimtarit me banim ne Michigan te Amerikes Ndue Hila " HEROI I DY KONTINENTEVE GENTIAN MARKU " Ky liber eshte nje monografi e heroit me te ri te kombit tone 22 vjecarit Gentian Marku cili i shtoi Lezhes Heroike edhe nje hero tjeter dhe, z. N.Hila biblotekave tona lexuesve , dashamiresve. brezave te ardhshem historise se letersise sone nje liber me vlera heroiko-patriotike, historike dhe vlera artistike.

    Ne sallen e biblotekes kombetare ne Lezhe Promovimi i librit " Heroi i dy kontinenteve Gentian Marku " u be me pjesmarjen e mbi 100 vetave nga qyteti i Lezhes e shume te ftuar nga Tirana si ; Shefi i Shtabit te Forcave te Armatosura ,   Perfaqsues te Ambasades Amerikane ne Shqiperi ; Nga Prefektura; nga Repartet Ushtarake nga Drejtoria e Policise : nga Komuna e Shengjinit; intelektuale nga Zadrima e Rrethi i Lezhes. bashkefshatare e te ftuar te tj. emigrante shkrimtare, poete e artiste me banim ne Amerike , e Greqi.

Fjalen e hapjes e mbajti zoti Rrok Marku,mesues dhe drejtor i shkolles ''Pjeter Zarishti '' ne Blinisht te Lezhes. Pasi pergezoi te pranishmit dhe falenderoi per pjesmarjen e tyre fjala iu dha z. Nikoll Ndreca nje intelektuali nga Zadrima. Ai u vecua me teper ne biografine, portretin dhe jeten e Heroit te librit Gentian Marku. i cili kish ikur ne Amerike qe ne moshen 16 vjecare. Pasi kish kryer shkollen e mesme kish dashur te behej oficer policie por per tia arritur ketij qellimi duhej te vazhdonte shkollen. Keshtu si nxenes i shkelqyer ne mesime ai u rregjistrua ne ushtri per te realizuar dhe endren e tij si oficer policie e me vone per kriminalitetin. Atje filloi karrieren. Deshira e cdo djali amerikan eshte qe te behet marinar, sepse marina eshte forca me speciale dhe me e respektuar e ushtrise amerikane.etj....Pas saj Genti vajti ne Irak .......

Libri permban nje monografi te Heroit por mes saj ka edhe letra urimi falenderimi. nga familja apo te afermit, tregohet konciziteti i natyres intensive, humanizmi i Gentianit ,zemerdashmiresia e tij etj...

Pervec ketyre ne liber jepen caste nderimi nga Shtepia e Bardhe dhe pikerisht nga z George W.Bush ; apo z. Fatos Nano e shume personalitete te tj drejtuar familjes se Gentianit ne shenje ngushellimi.

Pastaj e mori fjalen zoti Pashk Vathi, i cili e perqendroi vemendjen me teper tek autori Ndue Hila, duke folur per te si nje shok,mik dhe bashkefshatar te tij.

Z Vathi e njihte mire shkrimtarin e poetin Ndue Hila dhe u shpreh keshtu ; "E njoh vite te tera, gjithmone i thjeshte e i dashur punetor i palodhur. Flas per te sepse ai ka krijuar nje veper arti me kete liber duke i shtuar arshives se librave heroike nje liber monografi per portretin e Heroit Gentian Marku na i ka shtuar ne te gjitheve. Nduja e ka bere kete pa asnje interes, ka dhene kontributin e tij .Ndaj dua ta falenderoj ne emer te intelektualeve te Zadrimes edhe per punen e palodhur ne perpjekjet qe beri ne vendosjen e emrit te G.Markut nje rruge ne fshatin e lindjes se Gentianit dhe shkolles se Heroit ku mesoi germat e para te gjuhes meme ne Piraj. Vazhdon e perpiqet Z,Hila qe nje bust i Heroit te vendoset edhe ne qender te Lezhes.Pervec lartesimit te Heroit lartesohet dhe puna e poetit.

Mbas z.P. Vathi u ngrit nje ushtarak i cili me pak fjale thote; " Heroizmin dhe vepren e kryer te heroit e njohim nepermjet vepres { librit } te poetit Ndue Hila.Ju lumte per vepra te tilla.''

Ne bashkembeshtetje te fjales se tij ngrihet Shefi i shtabit te Pergjithshem te Forcave te Armatosura. Si perfaqsues edhe i Ministris se mbrojtjes tha; '' Libri eshte nje omazh qe i behet Heroit tone me te ri G. Marku. Ju jap pershendetjet e mia dhe te Forcave tona te Armatosura duke ju uruar per kete kontribut te madh te autorit.''

Ndue Dragushi vazhduesi i ketij diskutimi nxjerr ne pah vlerat e sintetizuara te zonave te Zadrimes se Lezhes. Ky esht nje moment historik shton ai se Zadrima eshte nje nga trevat me humane per njerezit tane. Liria ka hapesira te medha por edhe z. N. Hila si autor i librit tregon dhe lind ne keto hapesira. I uroj suksese.

Sic po ndjekim shkrimin fjalen e marrin njri pas tjetrit njerez te ndryshem e te ftuar. Marcel Lacaj tha; " Kujtoj se gjithe bota e duan Lirine dhe e kane Simbol te saj, ndersa zemra e Gentianit eshte simbioze e Nene Terezes.''

Ndersa ne fjalet e Mark Vuit (mesues e popullit ) dallohet intelektuali i fjales dhe i punes. Ai i ben nje lidhje te kohes se Gj. Fishtes ne Zadrime si nje Univers te saj.. Skenderbeu, Fishta , Gentiani etj i japin Lezhes ate percka duhet te mesojne nxenesit ne historine e Shqiperise.....

Ndrek Keli nje ushtarak pensionist duke pergezuar per kete veper propozimin e autorit te librit qe te vihej edhe nje bust ne Lezhe apo qofte edhe ne fshatin Piraj per Gentianin e quajti nje hap akoma me te madh te kontributit te kesaj vepre karshi perpjekjeve te autorit.

Ndersa Nikoll Froku nga Kallmeti nder te tj tha ; " Jemi edhe ne . Treva jone i perket dy kishave te shenjta prej nga lidhen e rrjedhin tre cope fshatra. Ato jane edhe muza per te shkruar nga poetet. E gjeta vendin ku ti shkruaj vendit tend; Eshte ne latinisht por po e them ne shqip qe ta kuptojne te gjithe;;' Do te thoja - Fjalen e merr era ( pra fjala leviz pra e merr era )

Shembulli qendron ( nuk vdes kurre )....... Bravo Ndue....

Pra shembulli i Gentianit, apo i Ndues qe shkruajti per te,nuk vdes kurre...

-- Per te nderuar punen dhe vepren e autorit apo heoizmin e G. Markut sot ka ardhur edhe emigrantia nga Greqia aktoria Merita Dabulla. Ajo u ngrit dhe foli per N. Hilen si poet, si shkrimtar, si anetar i L.Sh.te Shqiperise ne Amerike por me teper dhe Anetar i Lidhjes se Shkrimtareve te Klubit "Drita " ne Greqi. Pra ne emer te klubit '' Drita'' me Kryetar z. N. Jani dhe Shoqates " Liter Art '' me kryetar z. M. Gjini dhe ne emrin tim personal pershendes z. N.Hila thote Merita-per pune te palodhur per, kontributin ,e tij qe dha ne kete veper (liber ) me vlera artistike dhe kombetare." Historia ecen - vazhdoi ajo- por ajo shkruhet nga ne ashtu sic eshte, Brezat e ardhshem duhet te lexojne ate qe ne kaluam per te ditur femijet tane ,cilet jane heronjte qe dhane jeten per Liri e Pavaresi per paqe e drejtesi pavarsisht ne cilin shtet jane apo kujt kombi i perkasin ''

Edhe ne si emigrante e kemi per detyre te shkruajme kete histori me shkronjat tona te arta shqipe qe kushdo qe ta lexoje ate te mesoje historine tone te lavdishme te mesoje punen , vuajtjet perparimet dhe ecurine e ketij kombi te vogel. Te lexojme gjuhen tone shqipe te embel e te bukur ashtu sic thoshte N. Frasheri."

Per te mos u zgjatur shume ne hollesira te librit sepse mire eshte cdo njeri nga ne ta lexoje e te nxjere vete konkluzionet Une - vazhdon -;Merita desha t'ju pershendesja me interpretimin e nje poezie autorin e librit edhe te gjitheve ju pjesmares ne kete promovim. Poezia eshte e shkruar nga vete Z. Hila ne kete liber dedikuar Gentian Markut si Heroi i dy Kontinenteve.

Ja dhe poezia e titulluar ;

                Si   vella    i   tyre do   te jesh

     C' far kane malet, pse mbajne zi ?

     Syte e nenave pse lotojne ?

     Pse bilbilat e kane ndaluar kengen,

     Edhe zogjte valle pse nuk cicerojne ?

     Lajmi vjen si nje termet,

     Nga mergata ne atdhe,

     Se nje luan n'lufte paska mbete,

     Duke e pritur vdekjen si me le.

     Ne kete lufte ishte ne balle,

     me gjithe shoket nga kontinentet,

     duke e ditur se vdekja kishte me i ardhe,

     Kurre nuk kthehet, ai kurre nuk trembet.

     Ka merzitje, ka hidherim,

     Kur nje lule keputet akoma pa cele.

     Lotet nuk rrjedhin kur bie nje trim,

    flamurin e paqes mbi sup e kishte hedh.

     Shume me te prite sot paskan dale,

     Sikur te kishin vella, shok, mik dhe djale,

     Pret Arberia djalin e vet,

     Qe ia lartesoi kete emer te vertete.

     Rri avjoni ne ajri,

     S'don me u ule ne token nane.

     Ne gji don ta mbaje edhe pak kete hero te ri,

     Qe ne dy kontinentet u be me fame.

     Dy flamuj mbi ty i kane vene,

     Si dy motra shqiponjat mbi ty rrine,

     Lotet kurre nuk u pushojne,

     duke shpalosur per ty trimerine.

     Ato prape lotet i fshijne,

     koken ngrene, ta puthin ballin,

     Te lehtesojn dhimbjet, t'i fshijne plaget,

     me ty nuk e shuajne mallin.

     Renkon toka, renkon rende,

     Dielli u shua, qielli u ndez flake,

     Kur avioni i hapi dyert,

     Me te prit, shqipja hapi krahet.

     Prin flamuri gjysem shtize,

    e pas tij Genti duke buzeqeshe,

     Nder i dha kombit shqiptar,

     N'zemrat amerikane si djaledhe vella do te mbese.

Zeri i saj emocional ,melodioz e plot efekte beri qe te pranishmit te emocionohen me interpretimin e saj.

Veshtire ish per autorin qe e kish shkruar por edhe per te qe e intrpretoi.Ajo solli me bukur vargun e lire apo lirine tragjike te te dy kontinenteve ne zemrat e te pranishmeve.

      Ne fund e morri fjalen autori i librit " Heroi i Dy Kontinenteve Gentian Marku "    Ndue Hila.

"' Ndodhem shume i mallengjyer ne keto momente. Duke ju falenderuar te gjitheve per te gjitha sa thate per mua ,librin dhe vepren e Gentianit , te cilat do te mbeten gjithmone te gjalla, desha te theksoja nje thenie te nje filozofi te madh. Ai ka thene ; Ai komb qe ka heronj duhet ti respektoje dhe ai komb qe nuk ka heronj duhet ti nxjerre.'' Lezha i ka, dhe i ka nxjerre pra, tashme duhen respektuar.

Z. N. Hila foli per Gentianin Heroin e dy kontinenteve me te riun e kesaj epoke, per begatine per njerezit tane bujare te Zadrimes ku intelektualet e saj duhet ta nxjerrin akoma me ne pah si dhe per luften ne Kosove. Nje rendesi te madhe ze edhe vizita e Z. Bush ne Shqiperi ku dhe zjarri i Kosoves eshte ane e mbane.

Duke pershendetur e falenderuar te gjithe te pranishmit z. N. Hila e mbylli kete promovim me sukses duke i lene vend nje kokteji ne fund te saj.

Pas koktejit u bene fotografi me pjestare te ndryshem me ushtarake dhe pjesmares intelektuale nga treva e Zadrimes e Lezhes.

Edhe mediat , televisioni i Lezhes dhe "Rozafa' e dhane dhe e perhapen kete lajm per dy dite me rradhe.

Mire u pafshim Ndue Hila dhe suksese ne Libra te tjere dinjitoze.

     Athine 7/09/2007

                                                              M E R I T A       D A B U L L A

×ñçóéìïðïéåßôå Yahoo!
ÂáñåèÞêáôå ôá åíï÷ëçôéêÜ ìçíý ìáôá (spam); Ôï Yahoo! Mail äéáèÝôåé ôçí êáëýôåñç äõíáôÞ ðñïóôáóßá êáôÜ ôùí åíï÷ëçôéêþí ìçíõìÜôùí
http://login.yahoo.com/config/mail?.intl=gr

×ñçóéìïðïéåßôå Yahoo!
ÂáñåèÞêáôå ôá åíï÷ëçôéêÜ ìçíý ìáôá (spam); Ôï Yahoo! Mail äéáèÝôåé ôçí êáëýôåñç äõíáôÞ ðñïóôáóßá êáôÜ ôùí åíï÷ëçôéêþí ìçíõìÜôùí
http://login.yahoo.com/config/mail?.intl=gr

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38173

Da: moisiu8@...
Data: Ven 7 Set 2007 3:27 pm
Oggetto: Pse ngado dhurojne libra me poezi ,por blejne pak?Esse nga Riza Lahi.

moisiu8

Invia email

PSE NGADO DHUROJNE LIBRA ME POEZI POR BLEJNE SHUME PAK?

                                                                             Esse

Pjesa derrmuese e krijimtarise popullore gjendet ne vargje. Keto vargje zakonisht gjenden te rimuara, jo te rimuara, gjithmone me kerkese llogarie te rrepte per rrokjet dhe kadencen ( me siguri ngaqe e kerkonte tingulli i lahutes, ta zeme )e, sidomos, me koncizitet te perkryer.

Edhe sot e kesaj dite, nga gjerat me te bukura te dasmave tona jane bejtet thumbuese qe shkembejne dasmoret me njeritjetrin gjate banketit, ndersa pihet por kur eshte nderprere edhe kenga vete.

   Gjyshja ime nga babai kishte deri vone nje sherbyese besnike; ajo vinte kohe pas kohe edhe vone pas clirimit dhe gjyshja I thoshte si pa gje te keq te mbushte dy kova uje poshte. Katrina, plake tanime si gjyshja ime kurse une tre â€“ kater vjec, shkonte, i sillte kovat duke iu derdhur ujet ndersa ngjitej shkalleve, dhe pastaj bente kafete per te dyja dhe e pinin duke kuvenduar dhe duke pire cigare. E pra, nga Katrina qe mbante veshur mbetje te veshjes malesore, une kujtoj nje proverb â€“ â€œKa thane peshku, ndo uje, ndo vene, ndo com tek jom keneâ€ si edhe faktin qe ajo thoshte pa pushim vargje te eposit te maleve dhe te Gjergj Fishtes. Ishte krejt pa shkolle.

      Mua me vjen shume â€“ shume keq, shpeshhere, kur pasionante te shumte me sjellin per te lexuar poezite e tyre dhe ata nuk verejne te shperthej nga entuziazmi, i cili, per dreq, nis qe nga syte e mi qe marrin menjehere ngjyre tjeter.

E pra, jane qe te gjitha te shkruara me shpirt. Pa asnje diskutim. Poezite e shkruara per tematike, nga nxitje, te tâ€™I permbledjim me â€œ gjithfareshe â€œ, ja, ta zeme, per shembell, ne kohen e komunizmit, per 1 majin, po afrojne festat e nentorit, Partise,etj, apo tash , â€œper Nene Terezenâ€, etj, qe kane qene poezi zakonisht pllakateske, pa perjetime te drejteprejta shpirterore, pra, pa mundur tâ€™i dridhin shpirtin dikujt, nuk me kane terhequr. Enver Hoxha, duke e ndjere, duket, sulmin e pafund te servileve edhe ne art, jepte dikur udhezime qe gjerat qe do tâ€™I dedikoheshin atij dhe Partise se Punes , te ishin sa me te zgjedhurat, sic qene, psh â€œPerse mendohen keta maleâ€, â€œShqiponjat fluturojne lartâ€, â€œNene Shqiperiâ€, â€œMekati I pareâ€, â€œDevoll devollâ€, etj. Vini re! Edhe keta gjenij te penes shqiptare, sikurse Migjeni, Mjeda, Ali Asllaniâ€¦qe te gjithe kane ooperuar detyrimisht, kush rreptesish e kush me lireshem, me elementet baze te poezise, si rima, ritmi, kadenca, melodiaâ€¦

Brezi im di vjersha permendesh shume. Mirepo, sa nga autoret e panumurt qe shkruajne shpirterisht poezi, qe shpenzojne aq shume kohe, mund, para, zhgenjim, etj dine vargje per mendesh? Sa te tjere dine te bejne bejta? Sigurisht qe bejtat jane nje kurs i mrekullueshem, si pompat ulje â€“ ngritje qe ben nje gjimnast. Personalisht une jam bere I famshem ne repartin tim te aviacionit jo per cfar shkruaja per nate kur I kasha mundesite, por thjesht nga disa bejte qe I bera fet e fet ne klasen e piloteve, pasi ishin rrahur nje dite me pare nga ne ne futboll tekniket.

Sigurisht qe, karagjoze qe bejne vargje karagjozesh ka nxjerre dhe nxjerr panderprere populli yne Impulsiv, I ndjeshem dhe shume I interesuar per fatin e te tjereve qe ka perqark. Po te kujtohet ndonje gazete dhe te botoje â€œpoezite populloreâ€ qe u shkruanin drejtueseve te firmave piramidale, do te smbanim ijet me dore te gjithe; jo vetem nga lajkat me rime, por edhe nga autoret e tyre â€“ gjitsesi delenxhinj te njohur tanime apo ende jo.

Me mire nje djale a nje vajze e ndereshme qe shkruan câ€™I ka shpirti, ano pse shkruan dobet, sesa nje delenxhi qe ben bejte te rimuara, me rrokje te sakta popullore dhe qe, megjithse te shkruara per gjera serioze, vetem te bejne te qeshesh, duke harruar edhe dhimbjen.

Sa per ilustrim, ja te permendim nje delenxhi qe, per te marre vize ne ambasaden amerikane ne Tirane, kishte shkruar keto vargje per Klintonin:

O pasardhesi i Baba Bushit

Jake ne malet e Lekdushit

Te hash mish, te pish leng rrushit

O Klinton, o mal mbi mal

Nâ€™dac per dhe, nâ€™dac me oral

Hallall femrat, more djale

Zgjidh me tâ€™miren, e ke pak

Te jap dhe timen, o kajmak

Por , câ€™e do, ore Klinton vellai

Por câ€™e do se eshte plakeâ€¦

Sigurisht qe, po te mos qe kaq e godituar kjo poezi e ketij delenxhiu, sic jane delenxhinj jo pak qefllinj te politikes aktuale shqitare, as une nuk do ta kisha mbajtur ne mendje dhe as ti nuk do te ishe shkrire se qeshuri, sic po qeshen tani, o miku im lexues.

           Kush ka patur rast te vizitoje amfiteatrin e Butrintit, po te shohe me vemendje, do te dalloje ne dhomen e cveshjes se gladiatoreve disa emra te gdhendur. Jane te githe emra femrash. Kushedi se sa poezi permban emri i nje femre gdhendur nga nje skllav â€“ gladiator qe po shkon drejt dy alternativave te sigurta â€“ ose te vdekjes se nje tjetri si ai, ose te vdekjes se atij vete. Mirepoâ€¦Nuk eshte ende pozi ai emer. Sigurisht qe do nje dore poeti qe te â€œredaktojeâ€ poezine e atij njeriu qe pas pese minutash do tâ€™ia presin koken apo do te prese nje koke.

     Para disa ditesh me dhane te lexoja poezite e nje vajze 24 vjecare. Babi i saj qe shume entuziast per poezine e se bijes te cilat I kishte shtypur vete , por une jo. I thashe se, qe poezia e bijes se tij, duhet te mos sherbeje per â€œhumusâ€ ndaj ndonjerit qe edhe i falen mburrje te tilla dhe poshterime te tilla per te tjeret. I thashe edhe se duhet te kete frike ne kete beteje konkurentesh, sepaku, nga kontigjenti i shqiptareve qe kane ikur nga Shqiperia pas 90 es dhe kane mbaruar shkolle te larte. Ata, qe te gjithe shkruajne poezi. Per me teper., duke qene te poshteruar qe te gjithe, sic eshte normal i poshteruar nje emigrant i ri, ata mezi presin naten; nata u perket atyre, vetmia â€“ atyre. Nisin te fjalosen me hijet e njerezve qe kane lene ne atdhe dhe â€¦kontrasti I atyre oreve me oret nen urdherat e padronit eshte kaq I madh, saqe eshte e pamundur te mos krijohet nje shtrat I mrekullueshem per te lidur poezi.

Pra, te hedhesh ndjenjat e tua ne leter me sinqeritetin me te madh, eshte gjeja me prane poezise; eshte mbase vete poezia, porâ€¦Kujdes vajzen! Sado ta kesh te bukur, ajo do veshur merrobe nusesh se eshte nisur per dasmen e saj. Dhe, kujdes, se mos e ngarkon nusen me ndonje thike a kallash e tâ€™ia vesh ne brez, kur, ajo prike, per rastin konkret, i perket , shume â€“ shume dhenderrit

Keto dy tre dite une lexova ne internet vargje qe i perngjisnin nuseve qe I kane zbukuruar me te tera qe ka patur shtepia. Ishin poezi emigrantesh. Njeren e shkruante â€“ poeme â€“ nje shkodran me pseudonimin Leom, dy te tjerat shkruheshin nga Vitore Stefa ,etj. Keta emra â€“ thuajse te panjohur ne fushen e poezise, porâ€¦ja qe poezia e tyre mâ€™u duk e perpunuar me kujdes. Gje per te cilen kan nevoje te gjithe poetet ; sidomos ata qe kujtojne se poezia mbaron ne castin qe sapo ke hedhur ne leter nje gjendje tenden te trishutar apo euforike.

                                  RIZA

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Get a sneak peek of the all-new AOL.com.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

#38174

Da: moisiu8@...
Data: Ven 7 Set 2007 5:00 pm
Oggetto: Elisabeta Qyrsaqi- violinistja shkodrane - talenti qe sfidon bozuqet greke!

moisiu8

Invia email

VIOLINA SHKODRANE DUARTROKITET PAPUSHIM NGA BUZUKU GREK

   Ne Shqiperi, mbase askush nuk e dinte se, ndersa kamera vigane e gjith globit ndiqte pishtarin grek qe po udhetonte drejt Athines ne kuadrin e Olimpiades Boterore te vitit 2004, kishte dicka qe lidhej perdrejt me â€˜te.

Kete gje mbase e dinte vetem vellai I violinistes shkodrane; mbase vetem ai, Nikoja, qe e pat lene shtangen e hekurave ne kulmin e lavdise se tij. Nikoja, me siguri ende ishte skeptik qe ajo, Elizabeta, nje emigrante nga Shqiperia e vitit te tmerrshem 1997, do te ishte ata caste violine e pare ne grupin prej 12 virtuozesh helene te kryesuar prej viganit athiniot , violinistit Jani Giorgiadhi. E ku dukeshin ne syte e miliarda telespektatoreve detalet e orkestres , ndersa shoqeronte tenorin boteror qe kish udhetuar enkas nga Argjentina, Hoze Kurra! Kurra mund te kendonte ne secilen pjese te itinerarit qe pershkonte pishtari, por kishin zgjedhur per â€˜te pikerisht ishullin Hios qe tanime kumbonte nga ajo orkester e perbere prej 12 luftearesh te Leonidhes, te kalibrit qenga Filipidi e deri Fedipi - luftetare te embelsise dhe delikateses se artit. Ishulli Hios ka pas mahnitur dikur romantikun e paperseritshem me, Viktor Hygoin. Ishulli Hios, kjo rokaforte helene e luftes per liri, u be i njohur anembane botes nga nje poezi â€“ â€œDjaloshi grekâ€.

Orkestra e Giorgiadhit ka dhene disa here shfaqje ne zemren e aristokracise athiniote, ne â€œMegaro Muzikisâ€, ku biletat jane extremisht te shtrenjta.. Kjo, â€œalvanikoja e bukurâ€ kish dhene kocert atje, madje, me pianistet qe i njihte njeh gjith Greqia, Korkolis e Garufali. Kjo â€œkali kopellaâ€ me sy te zgjuar shume, si greket, me levizje femrore brilante, si i njeh gjith bota greket, vecse, lindur e rritur nga nje familje vetem shkodrane; me origjine nga fshati pikoreskt buzeliqenas Shiroke eshteâ€¦Eshte   mbesa ( bija e vellait) e nje Artistit te Popullit; eshte dobesia e tij dhe krenaria e tij, krijesa artistike e tij dhe mburrja e tij, rrahja e shpejte e zemres, shtangia dhe lendina e Artistit te Popllit Pjeter Gaci - Elizabeta Qyrsaqi ( Dodmasej),.

           â€œ PO E KUJT JE MOJ VAJZUKE QE KENDON KAQ BUKUR?â€

Kovaci virtuoz Ndoc Qyrsaqi ( Gaci) dhe Lena, shtepiakja e tij e kudogjendur si nje engjell i sapo kthyer per paksa nga parajsa, kishin nje tufe femije dhe banonin ne nje shtepi modeste te zones se quajtur dikur â€“ â€œzona katolikeâ€ e Shkodres. Ne ate zone banojne zakonisht njerez qe jane shume te kujdesshem te mos fyejne njeri, pasionante te vjeter te veglave muzikore dhe piktures, qe, kur shkojne mysafire, edhe te uritur po te jene , vene doren ne zemer dhe thone se jane te ngrene; njerez qe kenaqen shume me lulet, flasin nje dialekt shkodranishteje qe te kenaq shpirtin , bejne humor dhe krijojne barcoleta qe te bejne te mbash ijet me dore , kurr nuk bertasin dhe fyejne njerezit e shtepise dhe kendojneâ€¦kendojne . Ku kendojne, ku pijne raki e ku qeshin, thote nje proverb, atje ka njerez te mire.

Ku kendojneâ€¦

Nje dite muzikanti i njohur ne ter Shkodren, Tonin Daija, djale i ri atehere, 40 vite me pare, vendosi te ndalej gjate para asaj dritareje ku kishte vene re prej kohesh qe dy vajza te vogla, si dy gardalina , koke me koke, kendonin e kendonin papushim, pa pyetur nese kalonin apo nuk kalonin njerez atje poshte.

Ishin dy bijat e vogla te zotni Ndocit ato, me e madhja, hehe, vetem shate vjece.

â€œThueji babes, vajzuke, qi kendoke kaq bukur se po due me e takue sa ma pare te jete e mundunâ€.

Elizabeta, e zgjuar si nje djallush kuptoi dicka menjehere , ndersa e motra, Viloleta -Lola, qeshte dhe qeshte kot me kot ; vetem se aq te gezuar nuk e kishte pare te motren ndonjehere.

Te dyja vajzat, duke nderprere njeratjetren, i treguan ne fillim nenes qe ishte duke hekurosur ne dhomen tjeter. Ate nate shtepia me artiste e kovacit Ndoc, me shtate femije, ishte e gezuar vecanerisht.

Nuk ishte gje e vogel te te kerkonte bijezen e vogel Tonin Daia .

Ndoc Qyrsaqi, megjithate, nuk vendosi tâ€™i tregonte gje te vellait te famshem ne Tirane. Le ta shihte nje here Tonini Beten e tij, qe, ja, tek po e hidhin si top te nejritjetri Zefi me Nikon , ndersa Maria kerkonte tâ€™ua merre nga duart per tâ€™ia bere thonjte me manikyreâ€¦.

            NE VEND TE KUKULLES â€“ ME VIOLINE NE DORE

Vajza po shkonka me u paraqite te zotni Tonini.

Te gjith u sulen kush ta zbukuronte me shume bukuroshen me bukleha bionde. Maria I solli nje tufe me lulevjollca dhe ia vuni ne xhepine vogel. Nena i tha asaj qe duhen do lule edhe per zotni Toninin dhe Maria fluturoi e i solli sakaq. Zefi, vellai i madh, nderkohe, kishte marre penelin dhe po e piktronte motren qe, ndersa po u puthte faqen te gjithve, nena i vuri nje zhige ,nga fundi I tiganit, pas veshit, â€œqi mos me na e marre vajzen kush me syshâ€. Babi, nderkohe po bisedonte te telefon me te vellain, te cilit, kohe pas kohe, Tamara, e shoqja ruse, ia merrte telefonin nga dora.

â€œNjate vajze, a po na nep mu?â€

Baba qeshte.

â€œ Ia marrte axha Pjeter te keqenâ€ e mbyllen biseden ne telefon te dy vellezerit .

Pas pak , mbsesa e Artistit te Popullit do te duartrokitej nga te gjith pjestaret e jurise.

Vajza e kovacit qe kish shtangur shtetaret e kohes me nje novacion te pashembellt, nga i cili kursehej puna drobitese e 22 punetoreve, pas pak, do te regjistrohej ne duart e nje shkodrani tjeter, po kaq zemrebardhe, Robert Prendushit.

Dhjetvjetorin e virtuozes se vogel, e ter familja do ta festonte me nje hare kaq te bukur, sa, edhe sot, artistja shkodrane qe eshte nga violinat e shkelqyera te Greqise, ketij vendi ku muzika dhe poezia jane pjese e ajrit te frymemarrjes, e kujton duke perenduar syte dinake gjith sinqeritet dhe gati me te shperthyer te loteve. Vajza, u dhuroi prinderve te saj cmimin e dyte ne shkalle republike ne nje konkurs ne Durres..

â€œUne kam pase talent, por edhe kam punue shumeâ€¦Kushedi se sa here une kam studjue ne banjo, kur isha dhjete â€“ njimbedhjete vjece; ishim ngusht, mor burr, e nuk kishim shtepiâ€ â€“ thote vetullmberthyer reja e mesuesit tim te vizatimit dhe njerit prej piktoreve me serioze te Shkodre, Anxhelin Dodmasejt.

   Ne vitin e dyte te shkolles se mesme â€œPrenk Jakovaâ€ u arrit gjeja me e paparashikuar per nenezen Lene qe nuk dinte ta ngrinte kurr zerin para te shoqit apo te ushtronte dhune te bijt e saj dhe qe, megjithate, sukseset e femijeve , ne ate shtepi, ajo i merrte vesh e fundeta. Dhe i kundronte krijesat e saja, sic mund te kundroje hajmaline e sherimit nje plake myslimane shkodrane.. Câ€™kish ndodhur?

       TANI   NEPER DUART E â€œBRILANTIT TE PAGDHENDURâ€

Ne te vertete, shkolla e fameshme sovjetike e muzikes klasike , e baletit, e pianos dhe sidomos e violines, ka patur gjigantet e saj, qe zbukuronin si zmeralde krenarine ruse. Njeri prej tyre ka qene Profesor Jampolski. Jampolski, qe tanime mbase nuk rron, kur ishte ne kulmin e tij, i pat ngritur nje nofke dikujt, nje te huaji, madje. â€œO brilanti i pagdhendurâ€

Ky I â€œpagdhenduri brilantâ€ besoj qe lexuesit e kuptojne se kush ka qene.

Ka qene pedagogu personal i tre virtuozeve ende te pazevendesuar deri tani ne terrenin violinstik shqiptar, Ibrahim Madhit, Lorenc Radovanit dheâ€¦I heroines sone â€“ Elisabetes. Ky Brilant, ishte, pra Pjeter Gaci, i cili, qenga Tirana, u caktua qe tâ€™u jepte mesime personalisht â€“ sigurisht me rrogen e shtetit â€“ dy shkodraneve qe parashikoheshin te shendritnin skenen e violines se vendit â€“ Radovanit dhe â€¦oooh, mbeses se tij, per te cilen, kushedi se sa here, si gjasme me te qeshur, i kish thene te vellait ndersa pinin raki e shijonin doren e mrekullueshme te mezeve te zonjes Lene â€œMa nep, more mu, nji kyt vajzeâ€.

Vajza tanime ishte nje adoleshente 16 vjecare, ne vitin e dyte te shkolles se mesme te muzikes.

Mbesa e tij e bukur kish dhene prova te jashtezakoneshme qe kish ardhur puna qe te vinte pedagogu qenga Tirana tâ€™i jepte mesim, djaloshit Radovani dhe asaj. Kur sapo kishte mbushur 15 vjec â€¦

â€œSa marre me viiiinteeeeeee â€¦Me vune ne spala ( violine e pare) te orkestres se Shtepise se Kultures . Me vinte turp prej mesueseve te mi, qe i kishin vu mbas mejet. Poâ€¦kete e bani vete dirigjenti, Ermir Krantjaâ€¦me ndigioi nji here,dy here, e, â€œhajde ti, ketu!â€, beritit nji mbasdite dhe â€¦ kur e pashe se dikush tjeter levizi prej spales dhe me liroi vendin mueâ€.

Ambiciozi me gjak prej peshkatareve trima te Shirokes e qe sfidojne trimerisht prej shekujsh â€œDallgen e Zezeâ€ te ketij liqeni, Pejter Gaci, vendosi te luante me nje karte shume te ashper dhe te rrezikeshme.

Te dy nxenesit e tij tani, qe kishin mbaruar maturen, do te shkonin ne Tirane qe te konkuronin per ne konservator. Rivaliteti ate vit parashikohej i jashtezakonshem. Prashikohej te vinin mbi 100 konkurente dhe do te perzgjidheshinâ€¦oh, vetem 12, asnje me shume. Kaq ishin kapacitetet e shtetit ne ate kohe.

â€œTa marte axha Pjeter te keqen. Ti ke me pregadite Johanes Brahamsâ€¦asht shume i zorshem per moshen tande. Po une kam besim se ke me e ba si nuk a ma e mira. Hajt, te keqen axha Pjeter.â€

Qe te lexoheshin te gjitha partiturat e Brahams duheshin njezet minuta. Maturantia i mesoi te gjitha permendesh. Edhe sikur era tâ€™ia rrembente me vete partiturat para duarsh, ajo do te vazhdonte me po aq saktesi.

Parashikimi i â€œBrilantit te pagdhendurâ€ dolen te sakta.

Mes te 12 fitueseve Elizabeta Qyrsaqi u vleresua si me e mira prej tyre.

Ndersa zhvillohej konkursi, axha Pjeter nuk u pa asfare ne Tirane.

â€œ Se paku, mos hajde si axhe, po hajde si pedagogu jemâ€¦Pash besen, axha Pjeter, hajde me mue ne Tiraneâ€¦.Me co se paku deri te dera e shkolles e, mandej ike. U, sa frike qe kamâ€

Megjith veshtrimin e dhembshur te kunates se tij, Lenes, megjith lutjet e mbeses se tij te bukur, â€œBrilanti â€œ u pergjgij vetem kaq:

â€œStofi i mire e shet vedinâ€ â€“ dhe u ul te pinte kafe me te vellain, qe e dinte mre se cfar bente tjetri.

   Ne konservator, vajza shkodrane, qe pothuajse perdite vinte qe ne pese te mengjesit, tok me pastrueset e shkolles e studionte e studionte, do te arrinte te merrte kete vleresim nga drejtori Ibrahim Madhi:â€ Sikur te kishte note 12, ti do ta merrje patjeterâ€

                                     â€œSHPEJTâ€¦EJA, KA KONKURS!â€

Te dyja motrat qe dikur kendonin ne dritaren e shtepise, tani u bene bashke serish. Lola â€“ stabilizuar tanime ne Athine, kurse, ja, heroina jone, po shkonte atje me Orkastren e Harqeve te Akademise â€“ is gjithnje spala.

Ishte shtatori i vitit te tmerrshem per shqiptaret, 1997. Sapo kishta perfunduar marsi me aq vrasje dhe me premisa te pjekura plotesisht per lufte civile. Ne zemer te Evropes , ishte i vetmi rast pas luftes se Dyte Boteroe, qe nje shtet shkermoqej krejtesisht si nje keshtjelle rere. Per jo pak analiste te huaj â€“ llogjiken e te cileve e ndiqnin me shume kujdes intelektualet ne Shqiperi â€“ ky vend i ngjiste tanime nje ujku qe i jane thyer kembet dhe e ter kopeja sulet qe ta shqyeje.

Shqiperia e artises shkodrane , tanime qe mbushur me ushtarake te trupave shumkombeshe. Ata shoqeronin ndihma humanitare qe sillnin shtetet e tyre per shqiptaret e, kur kishte rast, demonstronin edhe forcen e tyre ushtarake pa qene te shoqeruar me karvane ndihmash, sic ishte kontrata shteterore. Ne psikologjine e jo pak shqiptareve, kesi demontstrimesh kishn pamjen e trupave te pushtimit, qe memorja historike e shqiptareve i njeh me detale.

Gjendja psikologjike e artisteve dhe shkrimtareve, sidomos e kesaj kategorie, ishte (dhe vazhdon te jete ) e shkaterruar

Neper dejet kryesore te rrugeve te vendit silleshin banda te armatosura ; grupe â€“ grupe kishte nisur te gjallerohej ajo pak tradite qe, gjithsesi, egzistonte, per te plackitur udhetare rruges. Plackitesit dilnin me maska te zeza ndersa shteti i rimekembur po grumbullonte ku ishin e ku nuk ishin kuadro e nejrez besnike per tâ€™i mobilizuar ne vendosjen e rendit dhe qetesise. Njerezit shtienin perqejf me karikatore te tera kallashnikovesh, qe qene grabitur nga depot e shtetit; nje pjese â€“ per tu shitur kontrabande.

Shkodra e artisteve; Shkodra e harese, humorist, e luleve dhe e te qeshurave, ende vazhdonte te mbyllej qe ne oren dy pasdreke, kurse rinia shkodrane, ende dilte naten ne krye te rrugeve e rrugicave te veta, per te mbrojtur familjet e veta dhe te komshinjve, krejt zonen e tyre, nga cfardo sulmi. Shkodra, keshtu, po i kthehej tradites se dikureshme , kur iu pat dashur te luftonte e vetme gjashte muaj e rrethuar nga totaliteti i nje shteti. Mirepoâ€¦oh, e tera kjoâ€¦Ishte qe te mbyllje syte dhe te qaje, te qaje , te qaje, per cfar e kishte gjetur qytetin e kultures, e te qeshurave dhe muzikes.

Nderkohe â€“ nje turne e Orkestres se Harqeve te Akademise; ne Greqi. Shteti kufitar I jugut , megjithe konjukturat e njohura, po perpiqej te ndihmonte me sa mundete komshiun e vet verior. Ja, as dy muaj nuk kishin kaluar nga zgjedhjet e qershorit te pasmarsit â€™97 dhe, nqs komshiu verior i shqiptareve po mprihte hanxharet e luftes ne Kosove, ja, komshiu tjeter,jugori, po ftonte artiste per shfaqe; po i ftonte me shpenzimet e veta, po I priste me dinjitet dhe shume ngrohte.

    â€¦Te dyja motrat, tanime te bera nena, po veshtronin nga dritarja Athinen ne muzg. Pas pak do te shperthente fluksi mahnites i dritave ne kete pafundnaje ndertesash, makinash. Mirepo, ne vend qe te kendonin, si dikur, te trishtuara, ata po bisedonin ; nganjehere Elizabeta qante.

â€œ Rri, mos u ktheâ€¦Jena bashkeâ€¦tan artistat kane ike, kush ka mujteâ€¦A don me tâ€™I numurue?â€.

Elizabeta nuk kish menduar ndonjehere se do ta linte atdheun . Ajo kish qene ne Itali ne vitin 1992 me nje orkester te shkolles se mesme â€œ Prenk Jakovaâ€. Kishte qene nje prezantim shume dinjitoz i artit nga qyteti i lashte shqiptar ne atdheun e Paganinit, Berliozit, Belinit e Verdit. Beta , ne shkelqimin e saj , kishte nje bazament te mrekullueshem me nxenes dhe pedagoge nga me te perzgjedhurit e shkolles . Qene duartrokitur gjate ne Bari, Brindisi, Fierence, Romeâ€¦ Ajo me zi qe kish pritur qe te kthehej ne atdhe dhe tâ€™u tregonte te gjithve se te gjithe, edhe ajo vete, ja , kish mundur te bente dicka me shume per vendine sajâ€¦

â€¦Pas kembenguljes se Loles, Elizabeta vendosi te rrrinte ne Greqi.

Orkestra e Harqeve u kthye ne Tirane pa yllin e vet .

      â€œMbas nja dy diteve, gjeta nji numur te Cin Simonit. Ai ka kene violine e pare , spala, ne orkestren e radio Televizionit, me te cilen kishim marre pjese prej kohesh ne festivalet tona kombetareâ€¦Ai, si me tha se ishte ne Volos, gati tre ore me makine prej Athines, shtoi me hare qe te nxitoja shpej se kishte nje konkurs. Une vrapvrapvrap , hyna ne konkurs me nje pjese te Bahut , si dhe me nje te Moxartitâ€“ â€œKoncert ne La Magioreâ€. Fitova fillâ€.

Tanime â€“ ne Volos, dy shqiptare. Njera â€“ banonte tre ore larg me makine.

                                                INTERMEXO

Permasat e grupeve artistike muzikore, poetike, teatrove , ne Greqine fqinje, i perngjet nje plantacioni te pafund ku parcelat me lule kane detyre te mahnitin cilindo visitor qe vendos tâ€™i afrohet. Qenga ishulli me i vogel i banuar, qe nga fshtati me i vogle , ngulmojne drejt metropolit athinjot grupe dhe banda muzikore qe nga folkloriket e deri te muzika e lehte. Te muzika e lehte mahnitese greke.

Greket u kushtojne jshtezakonisht vemendje gjith elementeve te kenges, kesaj gjinie aq popullore dhe, per fat, aq te sulmuar nga spekullante gjithfaresh. Atje, psh, ndrysh nga ne vendin tone ku tekstet e festivaleve tona kombetare pergatiten nga nje grup i kufizuar emrash me vleraâ€¦aq vlera sa dihen tanime, â€œTekstet e kangeve greke, pothuajse ne te tana rastet vetem per dashni, kane nje bukuri tronditese ; me sa di vete, ngado kerkohet bashkepunimi me i ngushte me poetet me te mire te Greqiseâ€, thote violinistja shkodrane.

Greqia organizon festivale disa mujore e te perviteshme ee teatrove dhe grupeve muzikore te cilat, sigurisht qe perzgjidhen me skrupulozitet perpara se te kene privliegjin qe, ne naten e tyre, te ngjiten ne skenen e amfiteatrit â€œAttiko Alcosâ€ .

    Stari I paperseritshem I muzikes greke kengetarja klasike Maria Kalas tani nuk rron me. â€œPushtonjesitâ€e skenave e stacioneve muzikore Marinela, Janis Parus, Mariza Koh, Jorgo Kacaru vazhdojne te lulezojne ne menyre pervelonjese. Elizabeta Qyrsqaqi ( Dodmasej) ka patur rast te luaje me kengetarin â€“ kompozitor â€“ saksofonist Jorgo Kacaru, me qipriotin e famshem Mario Toka, me grupin e te cilit ajo ka dhene tri shfaqje ne Qipro por ajo ende nuk ka patur rast te provoje artin e saj me gjeniun e violines greke Leonidha Kavafos .

Ne vitin 2004, kur eshte dhene â€œNata e dymbedhjeteâ€ e Shekspirit â€œ (â€œDhodhekato nikhtaâ€), eshte dhene nje vit rresht dhe me shume sukses, nga aktore te teatrit kombetar grek si arvanitasi Jorgo Mataranga, Vasili Kolovo, Mina Hiemona, Babi Klajoti, ka qene edhe nje violiniste e veshur me rrobe shekspiriane qe luante solo. Ka qene pierisht Betaâ€¦

Artistja shkodrane me sy gjith shkendija â€“ sidomos kete pjese bisede- thesksoi disa here se ajo ka respekt te vecante per te gjithe artistet greke qe e ka lidhur puna ne Greqi, se ata nuk kane treguar ndaj saj asnje note rracizmi, injorimi â€œse kekam shqiptareâ€, nenvleftesimi apo dukuri te tjera te shfaqura nder njerez te pashkolluar apo gjysmake ( semidokse)te te gjitha kombeve.

               SHPERTHEN VIOLINA SHKODRANE

Shkodrani Cin Simoni gati sa nuk fluturon per simpatine spektakolare qe fiton kolegia e tij e vjeter qysh ne kotaktet e para me publikun sqimtar grek. Porâ€¦

Persri nje tjeter konkurs. Shkodrania gjuan me antena ngritur per ndonje tjeter mundesi , diku sa me prane shtpise se Loles ne Athine, megjithse tanime eshte miqsuar me trupen greke te Volosit e cila i rezervoi pa nje pa dy violinen e pare ne gjirin e sajâ€¦.

Kane kaluar tri vite qe atehere. Beta â€“ keshtu e therrisnin tanime te gjithe edhe atje sikurse ne ambjentet e afreta ne Tirane, pranonte dhe dhuronte shaka me te gjithe koleget duke ruajtur si nje shqiponje e serte fort cfardo tendence te ndokujt per tâ€™ia cenuar sadopak personalitetin. Ajo ka fituar shpirtin e te gjithve.   Dirigjenti largpames rus, koh pas kohe organizon qe, mu ne mes te koncertit, ajo te shkeputet nga buqeta e artisteve dhe te nise ndonje pjese solo. Beta te cmend me tingujt marramendes te cardasheve hungareze qe luan. Porâ€¦

Oho, konkursi ishte per ne orkestren e bashksie se kryeqytetit helen.

Artistja shqiptare , me kursimet e saja, shtron nje darke te permalleshme per te gjith trupen. Ata do te jene perhere ne zemren e saj. Sigurisht qe duhej ta konsideronin perhere pjestare te tyre. Ajo po ndahej me â€˜ta me lote dhe nuk do tâ€™i harronte kurr. Ate nate, per nder te kolegeve te saj nga te cilet , ja, po ndahej, ajo desheron te luaje nje pjese nostalgjike. Edhe kete e desheron, por edhe lote nuk don te shikoje. Se, te paret, do te ishin lotet e sajâ€¦

Cin Simonit i duket sikur po i largohet nje cope e zemres se tij. Ajo kish qene per te nje moter e dhimbshur , shume e dashur qe , po i largohej sic largohet nje shpend i bukur qe te gjith e dine se nuk do te kthehet me.

   Kishte bindje absolute se do te fitonte ne konkursin per trupen orkestrale te Bashkise se Athines dhe nuk qe gabuar aspak.

Perseri , edhe atje, u gjend menjehere nje tjeter Ermir Krantje - nje maestro grek, Simeonidhi, qe do ta vendoste automatikisht ne radhen e violinisteve te seres se pare.

Gjithsesi, pavaresisht nga te ardhurat aspak te paperfilleshme, puna ne kete orkester, te krijonte hapsire kohe te cilen heroina jone eshte mesuar ta shfrytezoe me nje ashpersi spartane. Gjithsesi, tanime nuk eshte puna per te shfrytezuar banjon, si atehere, ferishte, ne shtepine e babes apo te celte deren e konservatorit qe ne oren pese te mengjesit edhe ne thellimen e dimritâ€¦

Dhe..kater shoqe, te katertat shqitare, artiste shume te njohura ne atdhe por qe e kishin lene edha ato, bejne nje plan. Sikur te krijonin se bashku nje kuartet? Qe te jepte shfaqje krejt te vecanta nga furia e mrekullueshme e orkestrave me buzuke e me kenge te permalleshme dashurie greke, qe I njeh dhe I adhuron e tere bota.

Pas pak kohesh â€“ katershja prej dy violinave Lindita Laros dhe Betes, nje viole t e Katerina Xhixho dhe nje violinceli te Irini Anastasiu , dha nje shfaqje ne kryeqytetin e lashte grek. Menjehere prane vajzave avitet nje menaxher i shkathet dhe aq i talentuar, sa câ€™i njeh e gjithe bota menaxheret e zgjuar greke. Eshte Manol Haxhiandreu. Haxhiandreu, me kete mbiemer ku shihet simbolikisht mjeshtria e manovrimit per te fituar nder situate pa prishur aspak ekuilibrin, nis dhe veshtron pertej . I sakte, ai propozon turne te grupit me femra te bukura shqiptare qe te loznin nga fiqiri me zhdrevjelltesine femerore te perdorimit te ketyre veglave qe prodhonin muzke klasike nga me e nderlikuara.sigurisht dhe nga me e bukuraâ€¦

   Nje nate, ndersa e kish keputur malli per njerezit qe kish lene ne Shqiperi, sidomos per vellain Zef qe kishte shkuar ne Amerike, sapo mbylli telefonin, e shtangu nje telefonate e panjohur

Ishte e drejtoreshes se shkolles gjermane te muzikes ne Athine. O, jo, niuk kishte nevje aspak qe te konkuronte. Te dhenat ishin krejt te sakta. Neqoftese artistja do te ishte e kenaqur me pagen dhe kushtet e punes, ne emer te drejtorise, ajo, zonja Krisa Apostolato, e ftonte te fillonte pune sa me pare.

Pa nje pa dy, violinsitja shkodrane e pa veten ne poziten e Borebardhes te rrethuar jo nga shtate xhuxha, por nga nentembedhjete syresh. Qe te gjithe femije dhjete vjec e poshte.

â€œIshin kaq te mire , kaq te bukur, kaq te talentuarâ€¦Une sapo i pashe, mendova te ngre nje orkester me ata, dhe e ngrita paspak. Ishte shume e bukur tâ€™i shihje para publikut ata femije, ja, kaq, sa Natalia ime ( bijeza e saj e vogel qe nuk iu shqit nenes asnje cast , si nje pellumb i ulur mbi supet e saj, ndersa ne bashkebisedonim ne nje lokal te Shkodres, disa metro larg bustit te Migjenit); sa Natalia dhe kaq serioze , saqe salla, kur dhame shfaqe disa here, nuk pushonte se duartrokituri dhe se qeshuri plot hare dhe perzemersi. Publiku gek eshte i mrekullueshem; shume sensibel dhe qe rrembehet pas muzikes se bukur si nje adoleshente e rene ne dashuri per heren e pareâ€â€¦

                                          â€œ AMFIVOLES MERESâ€

Eshte nje trupe e re athinjote qe kerkohet panderprere nga publiku . Nga gjiri i popullit grek dalin panderprere kesi grupesh sfidante qe papritur marrin qiejt erpara syve te te gjitheve , si nje balone .Ne krye te kesaj trupe super te zgjedhur, eshte nje burr 41 vjecar I quajtur Niko Pitloglu - pianist, kompozitor, kengetar. â€œAmfivoles Meresâ€ ka dy violina, nje violencel, piano,kontrabaz, xhaz dhe saksofon ; jep koncerte me kenge te perzgjedhura te bagazhit te vjeter, kenge bashkekohore, klasike e moderne, thuajse te padegjuara me pare dhe me tekstet e mjeshtrit grek te fjales Andrea Tarnana. Kengetari nga me te degjuarit e Greqise Manolis Haxhimanoli , kendon pikerisht ne kete trupe te dashuruar me melodine greke, ku bejne perjashtim vetemâ€¦cardashet , me te cilet del nga trupa para spektatoreve heroina e tregimit tone. Del dhe, si mbaron, per minuta e minuta te tera nuk pushojne duartrokitjetâ€¦

    Elizabeta ndodhet per pushime ne vendlindje, por mendjen e ka edhe te koleget e saj qe, ne nder te saj dhe per emrin e saj, anoluan nje shfaqje qe do tae jepej. Ne shkembim te kesaj shfaqjeje, bija shkodrane duhej te linte Shkodrenâ€¦ Velipojen â€¦ Shqiperine gjate ketij muaji qe ajo me zi po e priste. Pitloglu e anuloi shfaqen.

Me shume dashur e ndaloi aid he , e ter trupa, I uroi gruas qe I shihte te gjithe me dhimbje; po anulohej shfaqja prej saj, qe ajo te shkonte me pushime.

Por, kujdes.

Para se shqiptarja te merrte avionin e linjes per ne Rinas, â€œAmfivoles meresâ€ qe paraqitur me shume dinjitet, pikerisht ne daten e caktuar per te nga juria, me 10 gusht, ne skenen e lakmuar per jete nga te gjtihe artistet e greqise , ne â€œAttiko Alcosâ€. Qe duartrokitur , si rralle ndonje trupe tjeter, nga 700 spektatore. Papushimâ€¦.

Elizabeta jone ka deshire te zjarrte qe te vije dhe te jape koncerte ne Shqiperi me grupin e lakmuar aq shume nga publiku athinjot. Mundesisht te jete ne kete turne edhe artdashesi kokekrisur dhe organizatori pasionant qe nuk le shfaqe pa qene mes artiteve te â€œAmfivoles meresâ€, Komi Dhefkaliona

Nga ana tjeter, ajo ka deshire qe ta shikoje te ballafaqohet me publikun grek edhe te gjeniut korcar te serenatave Mihallaq Andrea. Por, te kendoje nen tingujt e violines se saj te florinjte

                                                                                                 Post scriptum

I ra mjergulla Buenes

Ndejt tri dite e ndejt tri nete

Mbas tri ditesh e mbas tri netesh

Fryni nje freskine e holle

E naltoi, o mjergullenâ€¦

Keta vargje me sillen ne mend kete agim, kur sapo ka nise te zbardhe dhe ndodhem mbi uren e lumit te Shkodres, Bunes. Kam ardhur ne Shkoder te shoh nenen time, te shoh motren, vellain, njerezit e gjakut tim, shoket e mi te panumurt qe perbejne Shkodren per mua, te cilen, qysh 18 vjec e vizitoj si mysafir, megjithse ate dua me shume ne kete bote.

Jam ngritur qe kur ishte erresire, kam hapur lehte deren e shtepise, kam dale ne rrugen pa njerez dhe jam nisur buzagaz me shpresen e sigurte per te shijuar parajsen e agimit permbi Bune. Buna, o zot, sot paska mjergull. Si atehere, mbase 5 â€“ 600 vite me pare, kur ka lindur kjo kenge, kenga e kalase se Shkodres. Nje poet i atehereshem i ketyre brigjeve qe lindin njerez pasionante, ka pase kundruar kete mjergull mbi Bune, si une keta caste.

Buna ngjan me tisin e lehte te mjrgulles si nje vajze e bukur qe e ka zene gjumi me nje kurore luledelesh mbi krye. Kjo vajze ende po fle dhe ka veshur nje kemishe te holle, te kalter nate. Kemishes i jane zberthyer kopsat te gjoksi , sikur per te ngacmuar mashkullinen e Taraboshit pa floke, prozaik dhe qe ben shaka te trasha meshkujsh . Buna ende fle. Fle zbuluar; as nga une nuk ka turp. Ajo me ka pare kur kam qene krejt kerthinje dhe lahesha ne gjoksin e saj fare cveshur , pa asnjee rrobe, si me ka lindur nena ime. E pse te kete turp nga une tani, qe po ia kundroj kemishen e zberthyer ? Te cilen ia kundron dhe ajo as qe perpiqet tâ€™ia mbuloje Rozafe, e cila i rri mbi krye si nje vjeherr e armatosur .

Buna nuk e perdor asnjehere, madje, as naten, carcafin e blerte te livadheve. Nga gjoksi i saj i zberthyer dalin disa tinguj fare te lehte, qe une, megjithate i ndjej. Ato tinguj qe Buna kendon ne gjume me kemishen e saj te nates , nuk gjinden askund. Sepse i prodhon vetem kjo bukuroshe, ndersa ende fle me kete kurore luledelesh mbi krye. Ja perse, mbase, e duartrokasin buzuket e paperseriteshme greke Ekisabeten qe , pa asnje diskutim, ka shtene ne tingujt qe prodhon violina e saj, keta zera melodioze dhe te pergjumur te Bunes . Keta zera aq te pakapshem, aq te mte dhe aq te mahniteshem, sikur erezat e orientit qe paten shastisur drekat e aristokracine evropiane te kohes se Magelanit.

     Mjergulla nuk ndejt mbi Bune tri dite. Ndejt aq, sa per te me marre mendjen mua dhe tani po largohet.

Mjergulla tani po i ngjitet Taraboshit

Mergulla neper Tarabosh ngjan me kacurrelat e shkujdesura te rinise sime.

Me kacurrelat qe nuk i kam me, qofte edhe te bardhe, si kjo mjergull qe sapo u ngrit nga Bunaâ€¦

                           RIZA LAHI

                                                 20 â€“ 25 GUSHT 2007

   rizalahi@...      cel 0692214773

See what's new at AOL.com and Make AOL Your Homepage.

See what's new at AOL.com and Make AOL Your Homepage.

Rispondi | Messaggi relativi a questo argomento (1)

Yahoo! Italia Gruppi

Informazioni sul Gruppo

Suggerimenti

Lo sapevi che...

Messaggi

Albania hidden for so long

Expect the unexpected in this mountainous Adriatic country whose citizens weren't allowed to own cars until 1991

ANN ELSDON, Freelance

Ndrenika i madh

Familja Agalliu: Ajo që luftoi për demokraci por u persekutua në komunizëm

Riza: Mosha, një cak konvencional

Mother Teresa and Princess Diana meet again on a stamp

Mother Teresa and Princess Diana meet again on a stamp

Udhëtim në Tokën e Djegur…na ishin pyjet e Oroshit

Kur te te tjeret mendojne per ne e ne njeri-tjetrin duam ti nxjerim syte.

Me kuaj përmes Shqipërisë