898. Eppoi te sposo

       Eppoi me sposi, eh? Povero sciuchetto,

fàteme un po’ ssentí ccor un detino

si vv’amancassi mai cuarche ddentino!

Sciavete mamma? Volete er confetto?

       Bravo er zor cascamorto innoscentino!

Co ste bbelle promesse de l’ajjetto,

se scerca  d’abbuscà cquarche ffiletto,

eppoi fume de cappa de cammino.

       Dàmmela e ppoi te sposo: quant’è ccaro!

Er patto è ggrasso assai, ma nun me torna:

rivienite a li trenta de frebbaro. 

       E ttant’e ttanto me credevi sciorna?

Nò cco mmé:   tte conosco, bbicchieraro.

Cqua, pprima de sposà, nnun ce s’inforna.

Roma, 15 febbraio 1833

898. Kaj poste, nupto.

       Kaj poste l’ edzinig’? Vi  kreitajxo,

lasu nur ke mi palpu per fingreto,

cxu eble al vi mankas ja denteto!

Panjon vi sercxas? aux pri  sukerajxo?

       Naive venas vi kun amopeto!

Kaj per vanta parol’ kaj promesajxo,

alveni volas vi al avantagxo,

baldaux svenonta cxe l’ fenestrobreto.

       Gxin al mi donu: diras li, plej kara!!

Allogas tre la pakt’, sed ne konvinkas:

Revenu je l’ trideka februara

       Cxu vere vi supozis, ke mi sinkas,

En la malsagx’? sed  mi la trompon flaras.

Ensxovo antauxnupta: tio stinkas.

Roma, 15an  de februaro 1833