ALTESTIMATAJ

Altestimataj, nun per cxi soneto,

mi petas vin  pri bonvola pardono,

se nia vin’ aŭ iu pladpropono

ne bongustis al vi el mia pleto.

Kvankam ne estis tie miliono

da pladoj por festeno en kompleto,

estis sufiĉa manĝo, ne manĝeto,

aŭ pajl’ aŭ fojno, ĉu bon’ ĉu malbono.

Se oni plendas: “Floro de oranĝo,

dum vi poemas, ni klopodas stulte

por havi nian panon dum la manĝo”,

mi tuj rebatas: “Floro sur la planko,

pri vi mi devas pacienci multe:

mi servas vin kaj eĉ ne venas danko!”.

Giuseppe Gioachino Belli,

trad. Giuseppe Pascucci - Giuseppe Castelli

(23.2.2005)