Caricamento ...
Spiacenti, si è verificato un errore durante il caricamento del contenuto.

KosovA tek AlbEmigrant

Espandi messaggi
  • Ajet Nuro
    KosovA tek AlbEmigrant ...
    Messaggio 1 di 18 , 28 ott 2009
    • 0 Allegato

      KosovA tek AlbEmigrant


      Prof.Akil Koci: Vaçe Zela,personifikim i këngës shqiptare

      Posted: 28 Oct 2009 02:34 AM PDT

      Vaçe ZelaProfesoresha , Dr.Zana Shuteriqi e konsideron Vaçen si një Edit Piaf të këngës shqiptare.

      70- vjetori i lindjes së Ikonës dhe mbretëreshës së këngës shqiptare

      Nga Akil Koci,Londër

      Kur merr e shkruan për jetën e personaliteteve të shquara ose për veprat e tyre, koncepton skica dhe shënime si mjete veprimi,sepse ato paraqesin krijime që kanë lënë gjurmë të thella dhe të rëndësishme si dhe që përmbushin funksionin edukues,krijues,estetik dhe filozofik,prandaj filozofët mendojnë se “Arti është realizim shpirtëror,rezultat i punës individuale,por edhe aktivitet shoqëror”.

      http://img.youtube.com/vi/T35eGCMMjLc/0.jpg
      Imagjinata krijuese është elementi qenësor,sepse, si thotë Jürgen Habermas “T’i japësh veprës një kuptim,kjo është një paradigmë e vjetër”.

      Duke ndjekur këtë analogji vijmë deri te libri i Nexhat Agollit që e botoi Enti botues LISITAN,me titull,” Vaçe Zela,magjia e këngës shqiptare”, që është një monografi e rëndësishme dhe studim dinjitoz për këngëtaren tonë të madhe me epitete të shumta, si formulime tërësore të punës së saj të pakrahasueshme në lëmin e artit interpretues muzikor.Prandaj ky libër, pos vlerës për muzikologjinë, ka edhe vlerë historike, siç thotë Pr.Dr.Fatmir Hysi në parathënie. “Nga ajo mbetet një shenjë e qartë identiteti e kulturës artistike shqiptare të kohës dhe për dekada të tëra do të jetë një pikë e rëndësishme referimi për nivelet e larta artistike të kësaj kulture”.

      http://www.forumishqiptar.com/attachment.php?attachmentid=16998&stc=1&d=1050997176

      Kjo “Mbretëreshe e këngës shqiptare”,”Ndera e kombit”, “Artiste e populli” që nga viti 1962,kur u laurua me Çmimin e Parë në Festivalin muzikor në Radio dhe nuk zbriti nga skena muzikore deri te koncerti i fundit në vitin 1991, që do të shënonte ngjitjen e fundit në skenë për të, pikërisht në Zvicër, në një koncert për shqiptarët që jetonin atje. Kjo primadonë e shquar e joneve muzikore,kjo hyjneshë e këngës sonë”,kjo aktore e fjalës artistike në këngë,yll i këngës sonë, i fali gjithë dashurinë, këngës që këndoi i dha përjetësinë, duke zënë vendin e nderit në panteonin e skenës muzikore shqiptare, sepse kënga ka qenë vokacioni që shprehej përmes vokalit të shkëlqyer të saj si narracion, si një ideal i botës së saj të brendshme shpirtërore ,si sublim artistik,estetik dhe filozofik. Ajo me talentin e saj, si thotë kompozitori Tish Daia dhe “muzikalitetin e saj tregoi aftësi të ralla për interpretimet dinjitoze,jo vetëm në këngët e trevës myzeqare,por edhe më gjerë në këngë toske, madje edhe në ato dibrane e shkodrane, të cilat i ngriti në nivele të larta artistike”.Ose, si thotë këngëtarja e mirënjohur, Diva e muzikës popullore shqiptare, Nexhmije Pagarusha në letrën dërguar Vaçës “Nuk kam pa shkëlqim më të bukur që del nga shpirti i njeriut se te ti”.

      http://i4.ytimg.com/vi/KHpTHb1Ag_U/hqdefault.jpg

      Pra, nuk janë vetëm këto të thëna miradije për këtë soliste të mirënjohur ,por ka edhe shumë të tjera për të cilat do të flasim në vazhdim, sepse talenti dhe profesionaliteti artistik na obligon që të parafrazojmë edhe shumë mendime të profesionistëve, si edhe të shumë figurave të shquara artistike. Por, para se të flasim për këto, kam obligim moral dhe intelektual që të evokoi kujtimet e mia që nuk datojnë nga sot ,por para më se pesëdhjetë viteve. Vijmë deri te viti 1958, kur studioja në Akademinë e muzikës në Sarajevë. Isha student i vitit të parë dhe në shtëpinë e studenti i vetmi prej të gjithë studentëve shqiptarë kam pasur Radio dhe në mbrëmje të gjithë dëgjonim Radio – Postën, ku mësonim këngë të reja e mandej i përgatitja me korin dhe grupin këngëtarëve që ekzistonte pranë shoqërisë dhe jepnim koncerte anë e mbanë Bosnjës dhe Hercegovinës ,apo në Beograd ku kishim mjaftë studentë shqiptarë, por edhe në Zagreb.

      Për ne si studentë nuk ishin të panjohur emrat e këngëtarëve Bik Ndoja,Anita Take,Pauliana Nikaj dhe shumë të tjerë, por në viti 1962, pas kryerjes së Akademisë muzikore, u emërova si kryeredaktor i programit muzikor i Radio Prishtinës dhe isha i interesuar që në atë, kohë pa kohë, të futja në programin tonë edhe shumë këngë të Radio – Tiranës, edhe pse i kishim të ndaluara. Do të më ngeli në kujtesë fakti se për të parën herë dëgjova një zë të mrekullueshëm në festivalin e Radios, të cilin e dëgjonim në mbrëmjen e 24 dhjetorit dhe e përcillnim me interesim të madh, sidomos unë, sepse i kisha tre vëllezër dhe motrën që jetonin në Shkodër dhe duke e dëgjuar festivalin sikur isha më afër tyre.

      http://i.ytimg.com/vi/lUhmQh7LdoU/0.jpg

      Pra, dëgjova një zë të mrekullueshëm që më tronditi dhe interpretimi i saj më ka shoqëruar shumë kohë, mos të them edhe gjatë tërë jetës sime .

      Pra, Vaçe Zela me këngën “Erë pranverore”të kompozitorit Tish Daia,teksti Llazar Siliqit, fitoi çmimin e parë dhe filloi karrierën që pushtoi skenat jo vetëm të Shqipërisë,Kosovës,Maqedonisë dhe Malit të Zi, por edhe ato të Francës,Italisë,Greqisë,Turqisë,Zvicrës, e tjera.

      Muzika prodhon njëfarë kënaqësie,pa të cilën nuk mund të bëjë natyra njerëzore. (Konfuci)

      Pse po citoj këtë sentencë të filozofit dhe dijetarit të madh kinez Konfuci,(551-479 para Krishtit),sepse mu te Vaçja hasim atë të kundërtën,pra kjo është këngëtare që e demanton thënien e këtij dijetari të shquar, sepse këngët në interpretimin e Vaçes, si natyrë njerëzore, pohojnë atë kënaqësi që e prodhon edhe muzika. Po të dëgjojmë me kujdes këngën “Valsin e lumturisë”kompozitor Avni Mula,teksti Kudret Isai dhe këngë të tjera, nuk spikatin vetëm ngjarjet reale në aspektin psikologjik, por edhe atë estetik dhe filozofik, si sintezë e gjerë frymëzimi në çastin e saj interpretues, pra me të drejtë këtë primadonë të muzikës sonë popullore dhe të lehtë e kanë quajtur “ Mbretëreshë e këngës shqipe”.

      * * *
      http://img142.imageshack.us/img142/3022/5r3453.png
      Me këtë shkrim shpreh respektin tim ndaj kësaj vlere nacionale dhe punës së madhe të kësaj këngëtareje të shquar dhe me ndjenjë, nder dhe obligim që qytetarët do ta evidentojnë si eveniment kombëtar punën dhe vlerat e saja që kanë kontribuar dhe kontribuojnë sot e gjithë ditën në shërbim të artit kombëtar. Siç do të theksoja në vazhdim të këtij shkrimi, në vartësi nga pikësynimet e mia, do të flas për muzikën si destinim jo vetëm kulturor, por edhe më gjerë që shquhet për frymëzimet paralele si reflekse të jetës vetjake e që vlerësohen lart edhe nga dashamirët e muzikës për interpretimet e saja. Fjala e thënë dhe e sidomos ajo e shkruar gjithmonë është vlerësuar si mendim dhe forcë e madhe,prandaj me vrojtimet e mia gjatë më se 50 viteve që i kam dëgjuar këngët e saja të para dhe sa e njoh personalisht Vaçën dhe interpretimet e saja, do të mundohem që të bëj një mbarështim objektiv nga konteksti im jo vetëm intelektual, por edhe muzikologjik, gjithnjë me argumente të natyrës emocionale dhe racionale për shpjeguar nivelin e saj profesional,edhe pse kemi shumë nivele të paraqitjes narrative, por jo si retiçenca,pra si heshtje kuptimplote ,por as si Prozopeja, kur të flasim si për sende pa shpirt, por do të mundohemi t’ i themi gjërat pa apologjizma,pa mistifikime,predikime dhe lavdërime, realisht për ta pasuruar objektivin tonë mbi këtë “Ikonë të këngës shqiptare”,si pat shkruar Hegeli i madh për Kantin “…si fjalë e parë racionale në estetikë”,pra si mishërim i të gjitha këtyre elementeve që i përmendem për ta paraqitur këtë figurë si vlerë kombëtare.

      http://www.galeriashqiptare.net/albums/userpics/10067/vace-zela.jpghttp://www.galeriashqiptare.net/albums/userpics/10067/vace-zela.jpg

      http://www.yllpress.com/fotografite/artikujt_origjinale/_vace_zela_nje_grua_nje_mit_.jpg

      Ishte muaji shkurt i vitit 2008,kur familjes së nderuar të Pjetër Rodiqit dhe bashkëshortes së tij Vaçe Zela ,që me të drejtë e quanin siç i përmendem më lartë dhe siç është ” Mbretëresha e këngës shqiptare”,”Ikona e shenjtë e këngës shqiptare “, bëra një vizitë në Bazel të Zvicrës. Ishte kjo vizitë e parë kësaj familjeje dhe isha i lumtur që e njoha personalisht Pjetrin, një burë plot virtyte të larta si dhe Vaçen, të cilën e kam njohur që nga vitet e mia studentore, por jo si figurë, por për këngët e saja.Kurse në vitin 1978,gjatë një pranie në festivalin e këngës në Radio kur ajo ishte në zenitin e artit interpretues,edhe pse shpesh kam folur me Vaçën dhe me Pjetrin e shumë më tepër kemi biseduar dhe komunikuar përmes telefonit dhe postës elektronike, ishte kënaqësi që isha në mesin e të dyve. Ishte pra ajo një vizitë shumë kohë e planifikuar, por tash e realizuar. Në aeroportin e Bazeli kishte dalë Pjetri bashkë me ca kushërinj të mi të më presin.Pasi u përshëndetëm, vazhduam rrugës dhe bisedat tona ishin rreth Vaçës të cilën s’e kisha takuar që nga ajo kohë e viteve 1981,sepse vizitat në shtetin amë, pas demostratave studentore të vitit 1981, u patën rralluar shumë nga të dy anët, pasi ne ishim për shtetin shqiptar revizionistë,kurse për shtetin e ish Jugosllavisë, pjesë e së cilës ishim, ata ishin armiqtë e Jugosllavisë.

      http://lajme.parajsa.com/images/vace-zela2.jpg

      Më të hyrë në shtëpi, Vaçja menjëherë me njohu dhe u përshëndetëm miqësisht e biseda filloi që nga takimi i ynë i fundit, kur në një kafe të Tiranës ishim: unë,Nexhmije Pagarusha,kompozitori Krist Lekaj,Vaçja dhe ca të tjerë, kur vajza e Pjetrit dhe e Vaçës, Irma ishte e vogël dhe gëzohej për prezencën tonë e që e shprehte me një llastim, deri sa Vaçja ia tërhoqi vërejtjen me këto fjalë “Moj Irma, ç’ ke që je aq e lastuar si me e pasë çliruar Tiranën !”

      Pra kishin kaluar mbi 30 vite që nuk ishim takuar. Ishte kënaqësi t’ i takoja Pjetrin dhe Vaçen në një mjedis familjar, në një banesë të bukur e të rregulluar plot shije. Në atë çaste Irma nuk ishte aty, ndodhej në punë.

      Me të drejtë thonë se “kënga është shkalla më e lartë e sublimimit artistik”,pra e tërë biseda ishte rreth këngës dhe interpretimit të Vaçës. U morëm vesh pasi ma dhuruan librin e Nexhat A.Agolli me titull “Vaçe Zela,magjia e këngës shqiptare”, me përkushtim e me respekt të veçantë Vaçja dhe Pjetri, Bazel, më 19.02.08 .U morëm vesh që t’ i them ca fjalë në promovimin e librit në Bazel që do të organizohej nga komuniteti shqiptar,mirëpo ajo deri sot nuk u realizua për shkak të disa problemeve teknike.Unë menjëherë e mendova fjalinë e parë se si do ta prezantoja dhe me çfarë fjalësh do ta filloja ligjërimit tim me rastin e promovimit të këtij libri dhe fillova- “Më lejoni zonja dhe zotërinj,që sonte para jush të shpreh kënaqësinë time të madhe,nderin që më është bërë,që ta arrij së bashku me ju promovimin e librit të shkruar nga Nexhat A.Agolli për mikeshën, Vaçen dhe bashkëshortin e saj Pjetrin,mikun tim.

      http://www.zemrashqiptare.net/images/articles/2009_04/7630/u1_VaceZela1.jpg

      Pra,ndihem i privilegjuar,që do të flas sonte për legjendën e gjallë,mbretëreshën e këngës shqipe që na erdhi jo nga Mali Helikon, nga ai mal mitik ku jetonin qeniet hyjnore,më të njohura, më të përzgjedhura- muzat e perëndisë,por kjo muzë e jona, me emrin Vaçe Zela,na erdhi nga Lushnja dhe nuk paraqet qenie mitike, por qenie reale të fisit iliro-arbëror, e cila e epizoi këngën shqipe dhe kështu, duke shënuar me zërin e saj dhe duke pandehur lumturinë, sepse shënon faqet më të shkëlqyera të këngës tonë,këngë e cila na përcolli gjatë tërë jetës, dritësoi shpirtin dhe ekzistencën e qenies autoktone shqiptare. Pra,kur të flasësh për personalitete të shquara, s’ ke se si mos të ndeshesh me shumë të panjohura, sepse alternimi i shumë planeve vjen e reduktohet në dialog e shpesh duke kërkuar dhe trajtuar situatat nga më të ndryshmet, herë si realitete, herë si mistere dhe mistifikime artistike, po ta parafrazonim si intimitet e sinqeritet, do të preokupohemi me shumë raporte duke filluar që nga ato psiko-lirike e deri te ato dramatike”.

      Pra, këto fjalë menjëherë i formulova, veçse nuk i thash haptazi, por gjatë tërë kohës nga bisedat që bënim këto fjalë i përsëritja që mos t’ i harroja.

      http://www.shekulli.com.al/2009/08/14/vace-zela1.jpg

      Pasi qëndruam disa orë, ndjeva kënaqësi të madhe që isha përsëri me Vaçën dhe me bashkëshortin e saj, Pjetrin. U përshëndetëm dhe gjatë qëndrimit tim në Zvicër jo vetëm që shfletova librin për këtë këngëtare të madhe, por edhe analizova dhe u kënaqa duke lexuar, sepse nga ky lexim i këtij libri mësova shumë gjëra që nuk i kisha ditur. Pra, autori i librit, as.prof. Nexhat A.Agolli ,kishte bërë një punë të madhe ku do të huazojmë ca mendime jo vetëm të tija por edhe të bashkëbiseduesve të tij për rrjedhën dhe rrugën artistike të Vaçes.

      Që në fillim të librit të këtij autori për Vaçën, e cila me gojë të vet thotë :“Mbaj mend që prindërit e mi nuk donin të bëhesha artiste,kinse unë nuk kisha lindur në familje ku kënga ishte ulur këmbë kryq,në shpirtin e të gjithëve”,do të kujtonte Vaçja. ”Nuk di si të shprehem,as kënga nuk ka ardhur tek unë,as skam shkuar unë te kënga. Si të them,unë e kam ndier vetën me këngën,kam qenë brenda saj. Linda në një familje ku ,edhe po të doja,nuk mund t i ikja këngës”.

      http://www.shqiperia.com/tr/pamje/vacezela.gif

      Një rrëfim i plotë dhe i sinqertë ,pra fati i saj ka qenë edhe si fati i shumë artistëve të mëdhenj, në ato raste kur prindërit nuk kanë qenë pajtuar që fëmijët e tyre të merrnin zejet e këngëtarit,kompozitorit,shkrimtarit,piktorit, duke filluar që nga Shaljapini dhe krijuesit dhe artistët e tjerë të njohur. Veçse kësaj here nuk do të flasim për artistët e tjerë, por për artisten tonë të madhe, duke nisur që nga parathënia e Fatmir Hysit,për ta njohur më së miri këtë këngëtare të shquar,sepse ky libër, që nga parathënie, na çel një botë të re të panjohur sa duhet për artin muzikor shqiptar,sepse,”Historia e muzikës shqiptare,përmes studimesh jo të plota,njeh shumë figura muzikantësh profesionistë,apo gjysmë profesionistë,të cilët kanë lënë vragë me ndihmesën e tyre në kultura të ndryshme gjatë shekujve”1.

      Vaçe Zela,mbretëresha e këngës shqiptare,gjithmonë me këngën e saj, interpretimin e shkëlqyer me plot shkëlqim, ndriçonte jo vetëm në koncertet në Shqipëri, por edhe nëpër turne të shumta në botë, duke e përfaqësuar me dinjitet të madh atdheun e vet, Shqipërinë që ishte e izoluar ,por kënga e saj hapi dyert për një moment e me të drejtë spektatorët bënin pyetje” A është mundur që prej një vendi të panjohur sa duhet, me një regjim makabër ku liria e të shprehurit ishte e ndaluar, të vezullojë në qiellin e lartë artistik një artiste e shquar e pa shoqe, e cila kishte zërin e saj të pakrahasueshëm siç kanë thënë shkrimtarët dhe poetët “brilant dhe të përsëritshëm”. Vaçe Zela për dyzet vjet ngriti veten në pikën më kulmore të interpretimit,krijoi legjendën e saj të pavdekësisë”.Është thënë e shkruar për këtë artiste të madhe për këtë Bylbylin e Muzeqesh”me emrin Vaçe Zela, se është ikona e shenjtë e muzikës shqiptare.Në shenjë të përvjetorit të 70 –të të saj të lindjës, edhe unë po ia dhuroj me kënaqësi këtë shkrim në mënyrë që gjeneratat e reja ta njohin më për së afërmi këtë primadonë të këngës shqiptare që na dhuroi jo vetëm kënaqësi, por artin e vërtetë interpretues; ajo nuk e mbylli një kapitull, por hapi shumë të tjera për të cilat diversiteti ose ndryshueshmëria e mendimeve tona merr sot një kahe tjetër,jo edhe sot e gjithë ditën mendojmë se të rallë janë ata këngëtarë dhe këngëtare që mund të krahasohen me të dhe me interpretimin e saj. Filozofi Renë Dekarti me një rast thotë“Nuk mjafton vetëm të kesh mendje të shëndosh,por kryesorja është të aplikosh mirë”.

      http://ngarkovideo.com/media/thumbs/320/210.jpg

      Pra,ajo diti të aplikojë mirë talentin e saj dhe ne për të gjitha ato që na dhuroi kjo artiste e madhe jo vetëm që do të flasim, por edhe do të aplikojmë të gjitha ato merita,kënaqësi dhe përjetime të një kohe e zymtë në të cilën ajo dhe si vëllezërit tanë jetuan në atë “Gollak”të shëmtuar,pra asnjëherë nuk më ka shkuar mendja që ta flas të pa vërtetën nga e vërteta për këtë personalitet të madh të muzikës sonë popullore dhe të lehtë.

      Vaçe Zela, kjo artiste zulmëmadhe, lindur më 7 prill të vitit 1939, në Lushnje, që u bë artistja e popullit,që në Paris u krahasuar me Edit Pjafin,ndërsa në Itali me këngëtaren e madhe Mina, që për shkak të meritave të saja të mëdha u bë pjesëtare në librin e 500 personaliteteve me më shumë influencë në botë, nga Instituti i Biografive në Amerikë, kjo Vaçe është bijë e denjë shqiptare.

      Me të drejt poeti i shquar Visar Zhiti do të thoshte për personalitetin dhe zërin e e Vaçes, se ajo përmbushte ”një pjesë të lirisë së munguar”. Kurse Flori Sllatina, në gazetën shqipe të Londrës The Albanian, me plotë të drejtë shkruan“Ajo është dhe mbetet një nga këngëtaret më të mëdha të vendit,një yll që edhe pse larg,në zemër të Evropës,ndriçon me plotë shkëlqim në atdheun e saj,Sot është ditëlindja e këngëtares së madhe,”Nderi i kombit”,kurse ne po shtojmë edhe 70 – vjetori i lindjes së kësaj primadone. Talenti I saj u zbulua herët për të qenë si thonë kritikët e kohës pas kësaj “pjesë integrale e të gjitha festivaleve të muzikës në radio dhe më vonë në radio- televizion, që prej organizimit të parë të tyre në vitin 1962 –“Erë pranverore 1966,”Shqiponjë e lirë”,1967,”Shkurte Vata”,1968,”Mësuesi hero”,1969,”Dhuratë për ditëlindjen”,1970,”Mesnatë”,1973,”Gjurmë të arta”,1976,”Nënë moj, do pres gërshetin”,1977,”Gonxhe në pemën e lirisë”,1980,”Shoqet tona ilegale”,dhe deri në vitin 1981, kur u largua nga skena si fituese e dhjetë çmimeve të para”.

      http://47.img.v4.skyrock.net/475/adelina01/pics/2518099251_small_1.jpg

      Kam qenë pjesëmarrës në shumë Festivale të këngës në Radio dhe ende i kam të freskëta këngët e saja, si janë: “Çelu si mimoza”, “Djaloshi dhe shiu”, “E dua vendin tim”, “Ëndrra ime”, “Lemza”, “Nënave shqiptare”, “O diell i ri”, “Sot mbusha 20 vjet”, “Të lumtur të dua”,”Valsi i lumturisë” e shumë të tjera.Pra ,”zëri i saj i jashtëzakonshëm mbushte me energji skenat shqiptare”,pse jo edhe skenat në Kosovë dhe në botën e jashtme e sidomos interpretimi i këngëve të saja nga këngëtarët tonë .Më kujtohet kënga “Valsi i lumrurisë” e kompozitorit Avni Mula, me tekst të Kudret Isait, e cila për të parën herë u ekzekutua me kitarë, më kujtohet edhe një pjesë e tekstit:

      Vals o Vals ti jeto,

      Ne ky Vals na bashkoi
      Dhe na fali lumturinë
      E kujtoj te dëgjoj
      E me te kujtoj rininë
      NE ME T’BUKRIN ATDHE,

      pra ishin këto vargje që pos këngës së bukur të Avniut, interpretimit bravuroz të Vaçës qëndronte edhe teksti i mrekullueshëm i Kudret Isait.

      Megjithatë fjalët e mia, edhe pse paraqesin thënie të epërme që duke marrë për bazë interpretimin e artistik që shkëlqen dhe reflektohet si art i madh duke shfaqur me të botën e saj të brendshme shpirtërore,nuk mjaftojnë, por mirë është që të lexojmë edhe mendimet e të tjerëve se si ata i përjetuan ato momente gjatë interpretimeve bravuroze.

      Romancieri rus ,Dostojevski 1821-1881,thotë” Në kujtesën e popullit mbeten vetëm ai që populli e do”.

      Profesoresha Dr.Zana Shuteriqi e konsideron Vaçen si një Edit Piaf të këngës shqiptare; ajo pos të tjerash thotë”Natyrisht,unë kam pasur parasysh këngëtarën franceze si vlerë kombëtare që arriti me muzikën e lehtë të vendit të saj. Edhe sot emri i saj pëmendet si pikë referimi edhe pse kanë dalë këngëtarët e rinj. Prandaj,duke e parë te Vaçe Zela të njëjtën vlerë historike,si fenomen artistik,dhe po atë glorifikim të personalitetit të saj,e kam konsideruar këngëtaren tonë si një Edith Piaft të muzikës shqiptare”. Pianistja Nora Qashku”kërkonte zbërthimin me mjeshtri të mendimit poetik përmes atij muzikor dhe anasjelltas”.

      http://muzika.albasoul.com/foto/vacezela.jpg
      Manjolla Nallbani “Vaçe Zela është një personazh unikal i skenës shqiptare”.

      Ardit Gjebrea “Vaçe Zela ka qenë një artiste që në brezin e saj u shqua jo vetëm për potencën vokale,por edhe për një sensibilitet artistik”,

      Shqipe Zani,pedagoge e kantos “ Mund të them pa mëdyshje që Vaçja kishte një interpretim brilant”.

      Luan Zhegu,këngëtar: ”Vaçja shpalosi prirjen e saj në një kohë kur mungonin mjetet auditive moderne.”

      Fredinand Deda :”Ishte fat,për ne njerëzit e artit,të kishim mes nesh një këngëtare si Vaçe Zela,për vokalin e saj të shkëlqyer në të gjitha komponente,talenti-inteligjenca muzikore dhe intuita…kur drejtoja këngën e saj më dridhej trupi”.

      Hamide Stringa,artiste e merituar”…talenti i saj artistik,temperamenti,ndjeshmëria,nuhatja për të drejtuar në thelbin emocional të këngës si tërësi muzikore-poetike”.

      Paulina Nikaj :“Vaçja kishte një vokal të përsosur,për rrjedhojë edhe një interpretim të veçantë,perfekt,të cilin e vishte në një botë të madhe emocionale”.

      Osman Mula,regjisor: ”Vaçe Zela ishte një këngëtare e madhe me zemër të madhe. Krijoi një botë të sajën…ajo qëndroi me të dyja këmbët në tapetin e këngës shqiptare,si këngëtarja e krahasuar me një simfoni pambarim e së ardhmes”.

      Avni Mula,artist i popullit: “Me kontributin që i solli këngës shqiptare,Vaçja mbeti një artiste e madhe,një patriote e vërtet”.

      Limoz Dizdari,artist i Merituar: ”Vaçja ishte një këngëtare me zë të veçantë. Kjo veçanti kishte të bënte me gjithë formimin biologjik e intelektual”.

      Romancieri rus ,Dostojevski 1821-1881,thotë” Në kujtesën e popullit mbeten vetëm ai që populli e do”.

      “Ajo mbetet një shenjë e qartë e identiteti e kulturës shqiptare të kohës dhe për dekada të tëra do të jetë një pikë e rëndësishme referimi për nivelet e larta të kësaj kulture”

      Prof.Dr.Fatmir Hysi.
      Kemi edhe shumë të tjera, por nuk do t’i shpalosim këtu, veç do të shohim se si Kryetari i Shqipërisë, Z. Alfred Mojsiu, i uroi dje ditëlindjen, nëpërmjet një komunikimi telefonik, këngëtares së madhe shqiptare, Artistes së Popullit dhe Nderit të Kombit, Vaçe Zela. Sipas zyrës së shtypit pranë presidencës, Kreu i shtetit shprehu urimet më të mira e të përzemërta me rastin e 69- vjetorit të lindjes së ikonës së shenjtë të muzikës shqiptare, interpretueses së jashtëzakonshme të këngëve të muzikës së lehtë e popullore shqiptare, duke i uruar njëkohësisht edhe shëndet të mbarë dhe jetë të gjatë. Artistja e Popullit, Vaçe Zela, e falënderoi nga zemra Kreun e shtetit për urimet dhe interesimin që tregon në vazhdimësi për figurat e shquara kombëtare dhe sidomos ato të fushës së artit e kulturës,me këto fjalë “Kam aq shumë mall përtë gjithë Ju dhe fatkeqësisht nuk kam më zë qëtë këndoj,por shpirti im këndon dhe gjithë jetën do të këndojë për vendin dhe popullin tim”.Titulli i madh që i është akorduar kësaj legjende të këngës shqiptare është tërhequr nga bashkëshorti i saj, Pjeter Rodiqi.

      Ajo ka marrë edhe dhjetra çmime për artin e saj të madh, siç janë: “Artiste e Merituar” në ‘73-in, “Artiste e Popullit” në ‘77-ën, “Mjeshtre e madhe e punës”, “Qytetare nderi e Lushnjes”, po në qytetin e lindjes. Kinoteatrit iu vu emri i saj dhe u ngrit një bust, ndërsa u shpall edhe “Qytetare Nderi” e Qarkut të Fierit.

      http://www.zemrashqiptare.net/images/articles/2009_07/9384/u1_111.jpg

      Çmime të tjera ka marrë edhe jashtë territorit të Shqipërisë. Ajo ka marrë Diskun e Artë nga Amerika, për kontribut në shoqëri në vitin ‘97, është zgjedhur Gruaja e vitit ‘97-98 në Kembrixh të Anglisë, “Mikrofoni i Artë”, nga Ministria e Kulturës e Kosovës, “Çmimi i karrierës” e shumë të tjera. Dhe çka të them për fund pos kësaj se Vaçe Zela ka shënuar epokën muzikore dhe po e mbarojmë artikullin me fjalët e poetit Visar Zhitit: ”Lushnja ishte qyteti i të ardhurve,i të përndjekurve ,dhe i të internuarve. Po të parafrazonim Pol Elyarin (poetin francez)Lushnja u bë kryeqytet i dhimbjes. Në këtë mjedis të dhimbjes rritet edhe Vaçja. Ajo me zërin e saj sikur u dha zë…të pazëve! Ishte mahnitëse. U bë Afërdita e muzikës shqiptare. Zëri i saj mund të quhet pjesë e lirisë së munguar”.

      Posted by AGJENCIONI FLOART-PRESS


      Shqiptaret pranojn islamin

      Posted: 28 Oct 2009 02:09 AM PDT

      Albania, Kosova christ and muslim!

      Posted: 28 Oct 2009 01:34 AM PDT

      Συνέντευξη του Σοφολογιότατου Μουφτή στο Δέλτα TV – Part 3 (greqisht)

      Posted: 28 Oct 2009 01:23 AM PDT

      Saimir Rusheku: Komuniteti Musliman, lidhje me mafien e ndërtimit

      Posted: 28 Oct 2009 01:19 AM PDT

      FMSHKlodiana Lala

      Saimir Rusheku, nënkryetari i sa poshkarkuar nga detyra në Komunitetin Mysliman Shqiptar, shpërthen në një valë akuzat ndaj drejtuesve të këtij institucioni. Më një intervistë për “G.Shqiptare”, Rusheku flet për krizat e fuqishme brenda Komunitetit, përplasjet e fuqishme me kreun e tij, Selim Muça, aferat korruptive me administrimin e pronave të komunitetit.

      “Mafia e ndërtimit influencon fuqishëm në menaxhimin e pronave të komunitetit mysliman. Mund t’ju kujtoj replikën e ashpër me Mihal Delijorgjin në zyrën e kryetarit të Komunitetit, Selim Muça. Mihal Delijorgji është negociatori për tjetërsimin e pronave të Komunitetit”, – tha Rusheku. Ai paralajmëroj se të gjitha faktet dhe provat do t’i depozitojë në Prokurori dhe pret nga organet e Drejtësisë zbardhjen e aferave të mëdha korruptive…

      Z.Rusheku, si kanë nisur përplasjet mes jush dhe kryetarit të Komunitetit Mysliman, Selim Muça?

      Këto përplasje kanë nisur si rrjedhojë e shkeljeve të vazhdueshme statutore nga ana e kryetarit dhe përqendrimit të kompetencave në funksion të interesave personale. Kryetari, me këto qëndrime, e ka shndërruar institucionin në një pronë të tijën dhe nëpërmjet përqendrimit të kompetencave, nëpërmjet tejkalimit të tyre, e ka shndërruar Komitetin në një institucion të varur ndaj influencave të huaja, donatorëve të huaj, por gjëja më e rrezikshme me të cilën mund të përballet Komuniteti Mysliman i Shqipërisë është pikërisht kriza e keqadministrimit të pronave. Doja të ndalesha në këtë pikë, sepse zanafillat kryesore të mosmarrëveshjeve dhe përplasjeve kanë nisur pikërisht për këtë shkak; keqadministrimin e pronave. Mund të përmend këtu debatin që kemi zhvilluar në vitin 2007, ku në zyrën e kryetarit të Komunitetit Mysliman të Shqipërisë kam replikuar ashpër me Mihal Delijorgjin. Që në atë moment i kam bërë të qartë kryetarit të Komunitetit se strategjia, qoftë fetare, por edhe ekonomike e Komunitetit Mysliman është që t’i zhvillojë projektet e administrimit dhe menaxhimit të pronave përmes një plani afatgjatë. Kështu mund të bëhej transparencë dhe do t’u shërbente brezave. Në këndvështrimin fetar, tjetërsimi i pronës nuk mund të lejohet, siç u pretenduar dhe më pas realizua një skenar nga ana e kryetarit të Komunitetit, nëpërmjet shitjes.

      Na flisni për ndonjë rast konkret të tjetërsimit të pronave të Komunitetit?

      Rasti konkret, 1500 metra katrorë të truallit në qendër të Tiranës (bëhet fjalë për godinën e biznesit ngritur shumë pranë selisë së Partisë Demokratike), i dispononte Komuniteti Mysliman. U shit kjo pronë me një çmim tejet qesharak, 824 euro për metër katror. Referencat që paraqiteshin nga ana e kryetarit nuk përkonin me referencat e çmimit të tregut. Debatet lindën për mënyrën sesi ekzistonte tendenca nga ana e tij për të uzurpuar administrimin dhe të drejtën për tjetërsimin e pronave. Natyrisht, unë kam mbajtur qëndrimin tim statutor, kam kundërshtuar me votë këtë qëndrim, duke e konsideruar si një dëm ekonomik me pasojë humbjen e disa milionë eurove, gjë që do të mundësonte pavarësinë e Komunitetit Mysliman. Ky rast u shoqërua në atë kohë me një debat të hapur dhe në Këshillin e Përgjithshëm. Në përfundim të debatit, Këshilli nuk e miratoi, e përsëris, nuk e miratoi vendimmarrjen e kryesisë së Komunitetit Mysliman të Shqipërisë. Përkundrazi, e ka hedhur poshtë. Por, kryetari aktual në mënyrë flagrante ka shkelur përsëri vendimin e organit më të lartë vendimmarrës të Komunitetit, që është Këshilli i Përgjithshëm, duke e bërë fakt të kryer shpërndarjen e fondeve, përdorimin e tyre, edhe mbi këtë proces dhe keqpërdorimin e fondeve, qoftë dhe të përfituara nga kjo shumë e vogël. Unë disponoj dokumente për këtë. Në momentin më të parë është duke u përgatitur një proces, do të kërkohet në mënyrë institucionale një proces i transparencën për mënyrën sesi janë keqmenaxhuar këto fonde. Edhe në këtë rast, kryetari ka vënë duart e tij keqmenaxhuese duke tentuar të manipulojë anëtarët e Këshillit të Përgjithshëm, njëkohësisht duke u bërë presion personave të veçantë për mënyrën sesi duhet të administroheshin në të ardhmen këto prona.

      Ky nuk është rasti i vetëm, e përmenda për faktin se ishte në qendër të Tiranës. Kjo është një aferë monumentale në Tiranë, aty ku ka ekzistuar kompleksi i parë fetar. Pranë varrit monumental është ngritur një aferë monumentale nga ana e kryetarit të Komunitetit Mysliman. Por, e përsëris, nuk është rasti i vetëm, por është pasuar me raste të tjera të keqpërdorimit dhe keqadministrimit të marrëveshjeve dhe kontratave. Komuniteti Mysliman, nëpërmjet kryesisë së Këshillit të Përgjithshëm nuk ka mundur të bëjë një transparencë për mënyrën sesi po administrohen pronat në mbarë vendin. Nuk ekziston një hartë e vlerësimit dhe administrimit të tyre. Dhe, për pasojë rezulton që kontratat që janë nënshkruar prej disa vitesh, në kundërshtim me çmimet e referencës së tregut dhe në përfitim në mënyrë të drejtpërdrejtë nga segmente të interesave të ndërtimit, ku në mënyrë të hapur mund ta shprehim, ka dhe segmente të papërgjegjshëm që i përkasin mafies së ndërtimit. Ata kanë interferuar me influencën e tyre në këtë proces, duke përfituar nga dhënia me përqindje e pronave me një interes qesharak, duke i shkaktuar një dëm ekonomik komunitetit në miliona euro.

      Përmendët pak më parë z.Delijorgji. Çfarë roli ka pasur ai në atë që ju e quani aferë dhe keqmenaxhim të pronave të Komunitetit?

      Natyrisht, unë në këtë rast nuk do të vijoj prononcimit për të dhënë detaje. Organi i Drejtësisë (ky proces duhet të jetë i pandalshëm) duhet të zbardhë të vërtetën e të gjitha aferave. Vetëm një fakt do të përmend. Zoti Delijorgji ka qenë në atë periudhë i kontraktuar nga ana e një personi, që është aktualisht nëpunës në Komunitetin Mysliman të Shqipërisë për të administruar pronat e tij. Pra, rezulton që nëpërmjet një personi të tretë, ai ka krijuar linjën e drejtpërdrejtë, ka realizuar linjën e marrëdhënies me Komunitetit. Për pasojë, ka realizuar qëllimet e tyre dashakeqe ndaj komunitetit.

      Nuk na thatë rolin konkret të Delijorgjit?

      Ai nuk ka administruar në mënyrë të drejtpërdrejtë pronat e Komunitetit Mysliman, por ai ishte interlokutori dhe negociatori për marrëveshjet e kryera. Unë këtë e kam denoncuar. Pra, skema ishte tejet e sofistikuar.

      De fakto jeni i shkarkuar, po de juro?

      De fakto dhe de juro unë ushtroj detyrën e nënkryetarit të Komunitetit Mysliman të Shqipëri. Këtë nuk mund ta kundërshtoj asnjë nga anëtarët, qoftë të kryesisë së Komunitetit apo kryetari. Ne kemi një dokument themeltar, që është statusi, ku çdo anëtar është betuar se do ta respektojë me besnikëri këtë status, parimet fetare dhe të vërtetën. Në statutin e Komunitetit Mysliman, në mënyrë të qartë përcaktohet mënyra e emërimit dhe shkarkimit të nënkryetarit. Duke iu referuar kompetencave të Këshillit të Përgjithshëm, është neni 23, paragrafi 2, ku thuhet se: “Këshilli i Përgjithshëm emëron dhe shkarkon me votim të fshehtë nënkryetarin e Komunitetit Mysliman të Shqipërisë”. Çfarë na rezulton, kryetari në mënyrë flagrante ka ndërmarrë një mbledhje kryesie, duke shkelur dhe procedurat për zhvillimin e mbledhjes dhe e ka bërë fakt të kryer, pa prezencën time lirimin nga detyra, duke e motivuar si një lëvizje rutinë për të qarkulluar kuadrin.

      Ka pasur raste të tjera të ngjashme?

      Absolutisht, ka pasur raste te tjera, në mënyrë të vazhdueshme. Nuk janë respektuar procedurat për të drejtën e ankimit të personave të shkarkuar. Mund të përmendim raste flagrante të shkarkimit të myftijve. Komuniteti Mysliman duhet të ishte një institucion i besimit, vlerave morale dhe t’i rrezatonte kësaj shoqërie modelin dhe shembullin e një institucioni që ndërtohet mbi bazën e parametrave bashkëkohore dhe morale. Është pikërisht ajo iniciativë, që ambasadori amerikan e ka shprehur përmes një projekti; vlerësimi dhe konsiderimi i integritetit moral në të gjithë shoqërinë. Kësaj nisme duhet t’i paraprijnë komunitetet fetare. Komuniteti Mysliman duhet të ishte avangardë e të gjitha nismave që i shërbejnë shoqërisë dhe modelit të ndërtimit të shtetit. Por, fatkeqësisht, ai është shndërruar në një institucion i cili dita-ditës shkon drejt dekadencës dhe shpërdorimit të besimit.

      Çfarë influencash ka ajo që ju quajtët “mafia e ndërtimit” në Komunitetin Mysliman?

      Në Komunitetin Mysliman ka persona që kanë probleme me ligjin. Punojnë në komunitet dhe janë nën hetim si pasojë e aferave dhe falsifikimeve që kanë bërë. Këta persona përdorin si trampolinë një institucion (komunitetin), që nuk ka qenë i imunizuar nga të tillë elementë. Pra, qëllimisht janë rekrutuar elementë të papërgjegjshëm me këto precedentë me qëllim që të shfrytëzohen pronat e komunitetit, të grabiten nga segmente të ndërtimit që penetrojnë në mënyrë të jashtëligjshme, në kundërshtim me parimet dhe kur bashkëvepron me elementë të dyshuar për falsifikime, në mënyrë të drejtpërdrejtë nënkuptohet pikërisht mafia.

      Përplasjet në Komunitetin Mysliman kanë qenë të vazhdueshme dhe deri në ekstremitet. Mendoni se do marrin fund të tilla situata?

      Për sa kohë do qëndrojnë në krye të Komunitetit Mysliman persona të papërgjegjshëm për misionin që kanë, për rolin që duan të luajnë, si dhe me qëndrimet e tyre të papërgjegjshme madje dhe të qëllimshme, kanë precipituar në të gjitha këto zhvillime, ngjarje që Komuniteti Mysliman do t’i ketë si një makth të vazhdueshëm, çlirimin nga kjo situatë dhe kjo krizë aktuale. Unë e konfirmoj qëndrimin tim, do të vazhdoj betejën time ligjore e institucionale, në përballje me gjithë këtë krizë të krijuar, këtë kaos, duke u përpjekur të kryej misionin që i shërben kombit shqiptar, shoqërisë dhe të gjithë besimtarëve dhe harmonisë ndërfetare. Duke i përmendur të gjithë këta faktorë, Shqipëria është një vend që krenohet me harmoninë ndërfetare, ku dhe institucionet fetare mbajnë peshën kryesore në këtë proces. Në këtë mënyrë, Komuniteti Mysliman, duke vazhduar me përshkallëzimin e krizave të brendshme, me keqadministrimin, ka krijuar një precedent të rrezikshëm, duke dëmtuar imazhin e Shqipërisë në arenën ndërkombëtare. Realisht, institucioni ynë është zhveshur nga misioni për të cilin është themeluar në vitin 1923. Në atë kohë, reforma kryesore që u ndërmor ishte të shpallte mëvetësinë e tij nga çdo influencë e huaj. Atëherë ishte Porta e Lartë, pra Kalifati osman, ai që administronte në mënyrë të drejtpërdrejtë jetën fetare në vend. Duke qenë të pavarur, edhe nga ana ekonomike, ky institucion i shërbeu edukimit të shoqërisë. Kështu u hodhën bazat për një tolerancë ndërfetare. Pas viteve ’90-të, Komuniteti Mysliman i Shqipërisë kaloi sfida të vështira, si pasojë e mungesës së fondeve apo burimeve financiare, si pasojë e kapaciteteve njerëzore, si dhe infrastrukturës fetare. Ish-medresitët, ata që i mbijetuan sistemit komunist, ndërmorën hapa për të vendosur bazat e këtij institucioni. Por, fatkeqësisht, i gjithë procesi hasi vështirësi për shkak të pronave. Brenda institucionit tonë ka ndodhur dhe një vrasje. Këto të gjitha kanë ardhur si pasojë e mosfunksionimit të tij, interferencave të influencave të huaja, donatorëve të huaj, por edhe qëllimeve dashakeqe të segmenteve të mafies së ndërtimit, që ka dashur gjithnjë ta uzurpojë dhe kontrollojë procesin e administrimit të pronave. Fatkeqësisht, opinioni i besimtarëve është i zhgënjyer, nuk e gjen më veten në atë institucion. Pra, aktualisht në ndiejmë thellë një krizë përfaqësimi, ku besimtarët nuk mund të pretendojnë imazhin e një drejtimi të jetës fetare nga persona të papërgjegjshëm, madje me precedentë të rrezikshëm penalë.

      Vrasja e Salih Tivarit, sipas jush ka ardhur si pasojë e këtyre përplasjeve brenda komunitetit?

      Le të jetë Drejtësia ajo që të thotë fjalën e saj, që do zbardhë të vërtetën. Jam prononcuar mbi të gjitha zhvillimet që kanë ndodhur në atë periudhë dhe më pas. Një pikë është tejet e rëndësishme, gjenerimi i krizave të brendshme me pasoja nga më të ndryshmet, si në dimensionin fetar, pra një keqpërdorim i institucionit humb besueshmërinë te besimtarët dhe për rrjedhojë, humb autoritetin për ta kontrolluar dhe orientuar atë administrim të moderuar. Çdo krizë gjeneron dhe ekstremitetet e reagimeve të tjera. Nga njëra anë, duke humbur pavarësinë ekonomike apo duke mos e fituar atë gjithnjë gjejnë hapësirë influenca të huaja, por njëkohësisht problemi më kryesor është se institucioni ynë mbyllet brenda guaskës, duke humbur përfaqësimin dhe duke mos kryer misionin që ka. Nëse ky komunitet do funksiononte në mënyrë transparente, mbi baza ligjore, atëherë detyrimisht asnjë faktor nuk do të zhvillonte aktivitetin e tij në informalitet. Një ndër krizat aktuale që ka Komuniteti është informaliteti i tij, si në aspektin e aktivitetit financiar, administrativ, por edhe fetar. Në këto kushte, të këtij informaliteti, lulëzojnë faktorë të ndryshëm që dëmtojnë pikërisht fuqizimin e këtij institucioni. Nëpërmjet tij mund të lulëzojnë individë, segmente të caktuara që dëshirojnë që Komuniteti të mos gjejë misionin dhe dinjitetit e tij.

      Çfarë hapash do të ndërmerrni për të gjitha këto fakte që pretendoni se dispononi?

      Unë e ndërmarr këtë proces në shërbim të interesave të vendit, të Komunitetit Mysliman, ndaj me shumë faktorë të njëjtin qëndrim, pra me shumë anëtarë të Këshillit të Përgjithshëm, me myftinjë të nderuar, që të gjithë janë të shqetësuar për këtë situatë politike. Rruga me e drejtë për të arritur tek e transparenca e këtij institucioni, është trajtimi i çështjes nëpërmjet organeve të Drejtësisë. Komuniteti Mysliman nuk mund të jetë i imunizuar nga detyrimet ligjore, dhe për rrjedhojë duhet t’i nënshtrohet çdo efekti të hetimit dhe zbardhjes së të vërtetës së të gjitha krizave. Në këtë mënyrë, ky Komunitet do të çlirohej nga ajo e kaluar e hidhur dhe do të shihte përpara, drejt një vizioni dhe në traditën e tij reale. Doja ta përmbyllja këtë intervistë: Misioni i këtij Komuniteti është të ruajë, zhvillojë dhe të pasurojë traditën e vyer dhe të çmuar të kombit, harmoninë, paqen dhe tolerancën. Nëpërmjet rikthimit në identitetin e traditës fetare, ne do të shmangim gjithnjë fenomenet negative.

      27/10/2009
      http://balkanweb.com/gazetav5/artikull.php?id=67912


      Qendra Klinike Universitare e Kosovës (QKUK) ka mbetur pa drejtor Ekzekutiv.

      Posted: 28 Oct 2009 12:46 AM PDT

      fisnik.dobreci_qkuQë nga 22 nëntori 2009, QKUK-ja është pa drejtor. Për shkak të skadimit të mandatit, dr.Jusuf Ulaj është larguar, ndërsa është duke e zëvendësuar Rrahim Krasniqi. MSH-ja, ndërkaq, ka formuar panelin intervistues për të intervistuar 14 aplikantët. Shumë interesant, këtë herë premtohet mospërzierje e politikës!

      Qendra Klinike Universitare e Kosovës (QKUK) ka mbetur pa drejtor Ekzekutiv.
      dr.Jusuf Ulaj, i cili mbante këtë pozitë qe 2 vjet, e ka përfunduar mandatit më 22 tetor 2009 dhe nuk ka shprehur as interesimin më të vogël për vazhdimin e punës në këtë pozitë.

      Dy ditë pas përfundimit të punës, dr.Jusuf Ulaj tha të shtunën përmes telefonit se gjendet jashtë Kosovës, ndërsa nuk deshi të komentojë gjendjen në të cilën e ka lënë QKUK-në.

      Përfundimin e mandatit të tij e konfirmoi zëdhënësi i QKUK-së, Shpend Fazliu, sikurse dhe zëvendësdrejtori i deritashëm i QKUK-së, Rrahim Krasniqi. Ky i fundit, për shkak se është zgjedhur pas emërimit të dr.Jusuf Ulajt, ka edhe tre muaj afat në kontratë, ndërsa do ta zëvendësojë drejtorin e deritashëm, deri në zgjedhjen e një të riu.

      “Konform statutit dhe organogramit të QKUK-së, me pëlqim të MSH-së, deri në përzgjedhjen e drejtorit të ri nga ana e MSh-së, të gjitha detyrat dhe përgjegjësitë i kalojnë zëvendësdrejtorit të QKUK-së, Rrahim Krasniqi”, tha zëdhënësi Fazliu.

      Krasniqi është me profesion ekonomist dhe deri në ardhjen në këtë post ka punuar si auditor i Ministrisë së Shëndetësisë.

      Veç drejtorit dr. Jusuf Ulaj, ndonëse kanë pasur kontratë sikurse zëvendësdrejtori Krasniqi, nga pozita e ndihmësdrejtorëve kanë dhënë dorëheqje edhe dr.Afrim Blyta e dr.Arben Grazhdani.

      Ushtruesi i detyrës së drejtorit, Rrahim Krasniqi, tha se shpreson që nuk do të jetë gjatë në zëvendësim. Ai pret që brenda një jave do të zgjidhet drejtori i ri.

      “Unë jam në zëvendësim me pëlqimin e Ministrisë së Shëndetësisë”, tha Krasniqi, duke shpresuar në një zgjidhje sa më të shpejtë.

      Mirëpo gjërat nuk janë duke shkuar sipas parashikimeve të Krasniqit. Së paku, nëse bazohemi në faktin se përfundimin e punës dr.Jusuf Ulaj e ka paralajmëruar dy muaj më parë, ndërsa MSH-së nuk iu është ngutur në këtë proces.

      Faik Hoti, zëdhënës në MSH, tha se institucioni që përfaqëson, konform ligjit ka formuar panelin intervistues që të merret me intervistimin e gjithsej 14 kandidatëve, sa kanë konkurruar për pozitën e drejtorit, paga e të cilit është 515.90 euro.

      “Paneli është formuar dhe sigurisht sot do të fillojnë intervistimet”, tha Hoti.

      “Ka shumë spekulime rreth asaj se kush do të zgjedhjet, por ajo që do të them është se kabineti i ministrit nuk do të përzihet në këtë zgjedhje. Kjo i takon pjesës së shërbimit civil dhe nuk është post politik”, tha Hoti.

      Kandidatët që kanë aplikuar për drejtor të QKU’së:
      Dr.sci.,Mr.sci.Bedri Zahiti , dr.Bajram Koci, dr.Fadil Beka, prof.dr.Xhavit Bicaj, dr.Salih Krasniqi, prof.dr.Murat Zejnullahu, Sebahate Zeqiri, Violeta Husaj, Fitim Selimi, dr.Curr Gjocaj,dr. Izet Sadiku, Ibrahim Shabani, prof.dr.Mehmet Maxhuni dhe Ali Sadriu.

      Të gjithë këta sot do të intervistohen nga paneli vlerësues në këtë përbërje:
      Sali Morina,Florjan Dushi,Fitim Sadiku,Zana Kotorri dhe dr.Haxhi Kamberi.

      Flori Bruqi
      Posted by AGJENCIONI FLOART-PRESS
      – 28 tetor 2009


      Ne dhjetor behet binjakizimi i dy qyteteve te Evropes:Oldhami i Anglise dhe Ferizaji i Kosoves

      Posted: 28 Oct 2009 12:42 AM PDT

      Ju faliminderoje shume per punen tuaj te shkelqyer.!
      New Image Monday, October 26, 2009 4:17 PM From:”Caka Osman” To:floribruqi@...

      Zoti Flori.!

      Une nga zemra ju pergezoj per punen tuaj te shkelqyer profesionale por me shume kombetare. Une kam nje respekt te vecante per juve i nderuar. Ju bani nje pune qe rall kush e bene por vetm nje gje po a them ju lumte dhe zoti ju ndihmofte.

      Ne shqiptaret boll kemi luftuar me pushke dhe shume kemi derdhur gjakun per trojet tona Arberore.

      Toka Aberore eshte mbushur boll ma varre por tani duhet qe me laps ti tregojm botes se ne Shqiptaret jemi nje popull i ditur andaj nuk di se me cka mundet te gjeje fjale per te ju pergezuar per punen tuaj shembullore qe po bani sot me pend.

      Penda juaj tani eshte arma ma forte se pushka.Fjala e juaj e shkruar eshte shume ma i forte se topi dhe atomi.

      Une keto dy foto ua dergova qe te keni si dhurate nga une kur me 30 gusht 2007 ne Manchester te Anglise gjegjesishte ne oborrin e Manastirit ne Gortoni eshte ngritur kjo shtatore per te madhen Nana Tereze.

      Fotoja e dyte,ku shifen Shqiptaret qe ate dite morren pjese ne kete zbulim te kesaj shtatorje qe per mua ka qene dhe do te mbetet nje date e shenuar ne shpirtin dhe mendjen time.

      Une kam respektin t’ju dergoj ca foto te shqiptareve qe kan marre pjese ne turnirin tradicional te shahut qe organizohet nen patrinatin e Klubit te Shahut “Shqiponja”ketu ne Clayton te Federtares se Shahut te Manchsterit.

      New Image-2Ndersa heren tjeter do ti dergoje fotot me rastin e zbulimit te pllakes ne Oldham me rastin e 10 vjetorit te ardhjes se shqiptareve nga kampet e Maqedonise ne Mbreterine Angleze.

      Kurse ne fillim te Dhjetorit 2009 do ta kemi nje delegacion nga Komuna e Ferizajit ne Kosove qe do te vijne per vizite ne Oldham dhe me siguri pas shkembimit te vizitave te anshme do te nenshkruhet edhe binjakizimi ne mes qyetit te Oldhamit-dhe qytetit te Ferizajit.

      Kjo ka qene vetem nje pune shume e vogel e imja qe kam bere ne Manchester te Anglise per shtate vjete.

      Ju pershendes dhe ju pergezoje shume per mundin tuaj.

      Caka Osman

      osmancaka@...

      Posted by AGJENCIONI FLOART-PRESS


      Dova i kamen temeljac u naselju Bajevica Novi Pazar (serbisht)

      Posted: 27 Oct 2009 11:29 AM PDT

      Andrea Llukani: Si u perhap krishtërimi në Iliri

      Posted: 27 Oct 2009 10:47 AM PDT

      Apostulli PaliKrishterimi në Iliri i ka fillimet që nga vitet apostolike, d.m.th që në shekullin e parë pas Krishtit.

      Apostull Pavli gjatë udhëtimeve të tij misionare ka predikuar krishterimin në Iliri. Gjatë udhëtimit të tretë misionar, që e filloi në pranverën e vitit 53 dhe e përfundoi në verën e vitit 56, Apostull Pavli qëndroi dy vjet e gjysmë në Efes, prej ku u detyrua të largohej pas një kryengritjeje të paganëve të udhëhequr nga argjendari Dhimitër kundër tij. Rrëmuja e krijuar në Efes e detyroi Apostull Pavlin të shkonte në Maqedoni dhe prej andej në Iliri. Kjo dëshmi përmendet te letra drejtuar Romanëve (15;19): “Nga Jerusalemi deri në Iliri kam kryer shërbimin e Krishtit”.

      Gjatë udhëtimit nëpër Iliri Apostull Pavli kaloi nga Apolonia. Kjo vërtetohet tek Veprat e Apostujve (17;1): “Dhe pasi kishin kaluar nëpër Anfipoli dhe nëpër Apoloni arritën në Selanik, ku ishte sinagogjia e Judejve.” Lind pyetja:-A e ka vizituar apostull Pavli Apoloninë? Teologu Dhimitër Beduli në një libër të pohon se apostull
      Pavli ka kaluar nga Apolonia. I të njejtit mendim është edhe studiuesi Shaban, por historiani Ilirjan Gjika mendon se Apolonia që ka vizituar apostull Pavli nuk është Apolonia e Ilirisë, por ajo e Maqedonisë.

      Arkeologu Neritan thekson se grekët themeluan 30 qytete me emrin e Apolonit, një prej të cilëve është Apolonia e Ilirisë. Ilirjan Gjika është i mendimit që Apolonia ku ka kaluar apostull Pavli ndodhej midis qyteteve Amfipol (sot Neohori) dhe Neapolis (sot Kavalla). Gjithashtu edhe studiuesi Luan Rama mendon se apostull Pavli nuk ka kaluar nga Apolonia e Ilirisë, por zbarkoi në portin e Neapolis dhe më pas u nis drejt Filipes.

      Ndërsa teologu Pirro Kondili na vërteton se Apostull Pavli ka kaluar vërtet nëpër Apoloni. Kristianizimi i Apolonisë mendohet të jetë bërë në shekullin e parë pas Krishtit prej apostull Pavlit. Pasi predikoi krishterimin në Apoloni, apostull Pavli

      (Message over 64 KB, truncated)

    • Ajet Nuro
      KosovA tek AlbEmigrant ...
      Messaggio 2 di 18 , 27 dic 2009
      • 0 Allegato

        KosovA tek AlbEmigrant


        Të veçantat e vitit 2009 për Vushtrrinë

        Posted: 27 Dec 2009 05:25 AM PST

        Vushtrria 2009, foto e punuar nga Hajdin IslamiVushtrria e cila në luftën e fundit në Kosovë doli me dëme të mëdha njerëzore dhe materiale, tanimë kur e kemi shtetin tonë të Kosovës, dal ngadalë edhe kjo komunë e cila numëron diku rreth 105.000 banorë dhe radhitet si komuna e nëntë për nga madhësia në Kosovë, po ecën drejtë normalizimit në të gjitha fushat e jetës. Tokat pjellore, pozita e saj strategjike në rrafshin e Kosovës, popullsia e re janë disa nga potencialet më të fuqishme të kësaj komune, çka e bëjnë mjaftë atraktive për investitorë të huaj dhe vendorë. Vitin 2009 që po e lëmë pas ashtu sikurse edhe komunat e tjera të Republikës së Kosovës, edhe Vushtrria e rrumbullakon në disa fusha me suksese veçanërisht në atë infrastrukturore ku shumë rrugë urbane dhe rurale gjatë këtij viti u shtruan me asfalt, po ashtu gjatë këtij viti filloi edhe rregullimi i shtratit të lumit “Tërstena” si dhe gjelbërimi i qytetit, por që mbetet prapë shumë për tu punuar në disa fusha tjera veçanërisht në hartimin e planit urbanistik. Në lëmin e Arsimit dhe të infrastrukturës shkollore viti 2009 kishte disa hapa drejtë normalizimit ku shkollat të cilat ishin të mbingarkuara me nxënës u shkarkuan pasi u ndërtuan disa shkolla të reja moderne në qytet dhe fshatra, por shqetësim në disa shkolla mbeten raportet jo të mira nxënës-mësimdhënës. Investimi në aktivitete kualitative kulturore dhe organizimet e ndryshme në Vushtrri përgjithësisht vlejnë të përshëndeten pasi gjatë këtij viti u organizuan dy aktivitete me karakter mbarëkombëtarë “Takimet poeteshave shqiptare” dhe “Ditët e Hasan Prishtinës”.

        Hajdin Islami Po ashtu filluan edhe gjurmimet arkeologjike në kalanë e qytetit, ndërsa disa herë udhëheqja komunale e Vushtrrisë foli me instanca vendore dhe ndërkombëtare për renovimin e monumenteve të trashëgimisë kulturore. Fushata elektorale për zgjedhjet e nëntorit dhe të dhjetorit kaloi pa ndonjë incident dhe pa akuza të mëdha ndërmjet partive rivale në këtë qytet. Partitë politike në krahasim me zgjedhjet e kaluar sivjet kishin fushatë më të moderuar. Situata e sigurisë përgjithësisht gjatë këtij viti ishte e qetë pa ndonjë incident të madh që do ta destabilizonte këtë komunë. Aty ku Vushtrria mund të krenohet pa dyshim se është shëndetësia ky qytet përveç ambulancës së qytetit ka edhe spitalin ndër më modernët në gjithë Republikën e Kosovës ku shërimin e gjejnë edhe banorët e komunave fqinje me Vushtrrinë. Edhe këtë vit shumë familje iu drejtuan Qendrës për Punë Sociale në Vushtrri për të kërkuar asistencë sociale, pasi zhvillimi ekonomik i kësaj komune ende vazhdon t’i vuan pasojat e shkaktuara nga regjimi i pushtuesit serb. Gjatë këtij viti të rinjtë e komunës së Vushtrrisë, nëpërmjet aktiviteteve të tyre arritën që të dëshmojnë se aktivitetet e tyre janë të mirëseardhura për rininë e kësaj komune, këtu vlen të përmenden disa OJQ e në mesin e tyre “Ars Qendra” e cila tashmë si tradicionalisht për një javë organizon “Festivalin e teatrit për të rinj”, ku pjesëmarrës janë grupe teatrore të të rinjve nga e mbarë Kosova por edhe trevat tjera shqiptare, edhe kjo ngjarje e begaton jetën kulturore në Vushtrri si dhe ndikon në shkëmbimin e përvojave ndërmjet të rinjve.

        Shkruan:Hajdin Islami

        (Autori është Profesor nga Vushtrria)


        Ç’presin thesaret e Kosovës nga ministri që bën muzikë tallava?!

        Posted: 27 Dec 2009 02:41 AM PST

        Nga Dhurata Hamzai

        BOX:

        1-Valton Beqiri ka ndikuar për rrëzimin e kërkesës që është drejtuar në kryesinë e Kuvendit të Kosovës, i cili paradoksalisht më 10.11.2009 dha vendimin për ndaljen e aktiviteteve për funksionalizimin e Këshillit të Kosovës për Trashëgimi Kulturore. Ky është një vendim absurd që jepet pikërisht kur janë një gjendje alarmante një numër i konsiderueshëm i monumenteve që UNESKO ka parashikuar që të mbrohen. Sot në Kosovë monumentet po rrënohen dhe po bëhen vatra hedhurinash

        2- Është e qartë se për Kosovën e pavarur mbrojtja e trashëgimisë kulturore është një test i rëndësishëm i nivelit të kulturës së Ministrit të Kulturës, por edhe i nivelit të civilizimit të qeverisë së këtij shteti të ri. Po cili është konkretisht qëndrimi, diplomacia dhe angazhimi shtetëror, përfshi dhe vetë ministrin Valton Beqiri, për ta çuar deri në fund vizionin e tij si mbrojtës i kulturës. A është i aftë ministri Beqiri, “këngëtar e muzikant i njohur” që të kuptojë, të njohë e të ruajë trashëgiminë e Kosovës, tashmë të çmuar edhe si një thesar të Ballkanit

        Ç’presin thesaret e Kosovës nga ministri që bën muzikë tallava?!

        -Ministri i Kulturës, Valton Beqiri, bëhet barrierë për zbulimet  arkeologjike dhe punën e Këshillit të Kosovës për Trashëgimi Kulturore që kryesohet nga Prof.Dr. Edi Shukriu

        A është vetëm zgjedhja e Valton Beqirit si Ministër i Kulturës një ogur i keq për ecjen mbrapa të gjitha fushave kulturore në Kosovë, apo të gjithë ministrat e paaftë i kanë sjellë pothuaj për të rrënuar gjithçka që u fitua, fill gjatë kësaj periudhe të konsolidimit të shtetit. Nëse pyet se cila ka qenë sfida që i kërkohet në detyrën e tij atij ministri kulture që sot mban emrin Valton Beqiri, në Kosovë, e ke të vështirë të gjesh së paku një… (veç hakun jo mos ia hani, është i famshëm me grupin muzikor “Corona”!). Valton Beqiri, jetën aktive të tij më së shumti e ka kaluar mes këngëve, kur njihej si lider në krye të grupit muzikor “Corona” që këtej kufirit po na servirej si një grup që sjell këngë e muzikë folklorike kosovare, e andej kufirit në vendin e vet nuk na paskej qenë ashtu. Muzikantët e artistët profesionistë, akademikët e muzikës e njohës të artit e cilësonin muzikën e Valton Beqirit, jo më shumë se “muzikë tallava”. Kjo është shkurt CV-ja, fama dhe biografia artistike e një ministri kulture që drejton sot në Kosovë, të një ministri që krijuesve dhe intelektualëve të vërtetë të Kosovës po u sjell pengesa në misionin dhe vizionin kulturor e intelektual që ata kanë për rimëkëmbjen e Kosovës, pasurinë e saj kulturore, e cila deri dje mbijetoi mes plagëve të historisë së këtij vendi. Për aq sa ka bërë deri më sot ky intelektual i veshur me petkun e ministrit, “patriotët” le ta duartrokasin për përpjekjet e tij muzikore, se ata mendojnë se ky Valton Beqiri ua ka gëzuar zemrat me muzikë popullore, kompozime. Por, çdo të bënin ata “patriotë”, përkrahës të tij që thonë se “kemi në krye një njeri të kulturës”, nëse do të dëgjonin që ky Valton Beqiri, si ministër i ka marrë të gjitha masat, siç po dëgjojmë; jo që të zbulojë, por që të zhduk gjurmët e prejardhjes së vet.

        Kalaja ngrihet ditën, Valton Beqiri e rrëzon natën

        Qëndrimi ekstrem i Valton Beqirit është shfaqur pikërisht këto ditë, kur në Kosovë është prekur një nga temat më të ndjeshme, ku janë bërë shumë negociata për statusin e Kosovës në emër të mbrojtjes së trashëgimisë kulturore dhe historike. Është e qartë se për Kosovën e pavarur mbrojtja e trashëgimisë kulturore është një test i rëndësishëm i nivelit të kulturës së Ministrit të Kulturës, por edhe i nivelit të civilizimit të qeverisë së këtij shteti të ri. Po cili është konkretisht qëndrimi, diplomacia dhe angazhimi shtetëror, përfshi dhe vetë ministrin Beqiri, për ta çuar deri në fund vizionin e tij si mbrojtës i kulturës. A është i aftë ministri Beqiri, “këngëtar e muzikant i njohur” që të kuptojë, të njohë e të ruajë trashëgiminë e Kosovës, tashmë të çmuar edhe si një thesar të Ballkanit. As demagogjia politike nuk ia dashka atij të luftoj për atë fat të madh që ka Kosova, e shenjuar qëmoti si një tokë e lashtë dhe tokë Dardane?! Këto janë shqetësimet që janë ngritur para autoritetit të këtij ministri gjatë kësaj kohe nga Këshilli i Kosovës për Trashëgimi Kulturore të kryesuar nga Prof.Dr. Edi Shukriu, e cila njihet si një nga studiueset dhe arkeologet më të pasionuara të thesarit që mbart Kosova, por edhe si një intelektuale dhe poete brilante. Ajo e ka drejtuar Këshillin e Kosovës për Trashëgimi në dyert e institucioneve që së bashku të ngrenë shqetësimin e madh, duke i paraqitur edhe Z.Jakup Krasniqi, Kryetarit të Kuvendi i Republikës së Kosovës një kërkesë për zhbllokimin e aktiviteteve përfundimtare për funksionalizimin e Këshillit të Kosovës për Trashëgimi Kulturore të Republikës së Kosovës. Kërkesa është drejtuar në kryesinë e Kuvendit të Kosovës, i cili paradoksalisht më 10.11.2009 dha vendimin për ndaljen e aktiviteteve për funksionalizimin e KKTK. Ky është një vendim absurd që jepet pikërisht kur janë një gjendje alarmante një numër i konsiderueshëm i monumenteve që UNESKO ka parashikuar që të mbrohen. Arkeologët dhe studiuesit ngrenë shqetësimin se monumentet po rrënohen dhe po bëhen vatra hedhurinash. Duke nisur që nga Vushtria, njëri prej qyteteve më të vjetra, jo vetëm të Kosovës por edhe të Ballkanit, e deri në Ulpianë, ndodhen disa monumente me vlera të jashtëzakonshme, por këto janë në rrezik. Po shkatërrohen Hamami i Qytetit në Vushtrri, Kështjella e qytetit, Ura e Gurit (e famshme), një çështje që ka zënë vend edhe në bisedimet shqiptaro-serbo në Vjenë.

        Ligjin e shkel vetë ministri

        Në kuadër të këtyre shqetësimeve disa muaj më parë në Prishtinë është mbajtur një tryezë me temë “Ligji i trashëgimisë kulturore në Kosovë” nga ku kanë dalë konkluzionet se ligji për trashëgiminë kulturore duhej të plotësohej me disa akte nënligjore, sepse ligji është miratuar nga Kuvendi i Kosovës, por nuk zbatohet në praktikë, nuk zbatohet në terren. Janë disa monumente me vlerë që ka Kosova si Manastiri i Deçanit (UNESKO-ja e ka futur në listën e trashëgimisë botërore), Patrikana e Pejës dhe Manastiri i Graçanicës, dhe një trashëgimi shumë e pasur që mbin rrënojash në çdo zbulim arkeologjik. Pasuritë e Kosovës, pohojnë arkeologët dhe studiuesit, janë një thesar me vlera universale dhe i takojnë njerëzimit dhe jo vetëm një kombi. Lënia pas dore e gjithë këtij thesari ka shkaktuar një tronditje të madhe dhe ogur të keq për ruajtjen e trashëgimisë, ndaj ka ngritur zërin sa herë e ka paraqitur kërkesën për vazhdimin e punës në realizimin e aktiviteteve të filluara KKTK-ja. E pyetur për këto probleme prof. Edi Shukriu ka pohuar për gazetën “TemA” se kërkesa për funksionalizimin i është bërë kuvendit me qëllim të vlerësimit, përzgjedhjes, cilësimit dhe trajtimit të trashëgimisë kulturore në mbrojtje të shtetit, në Ligjin për Trashëgimi Kulturore, konform Neni 4.8, që është përshkruar detyrimi mbi themelimin, autorizimet dhe funksionalizimin e organit kompetent, KKTK”. Shukriu ka shtuar më tej se “Autorizimi ligjor për zbatimin e këtij neni është Kuvendi i Republikës së Kosovës. Për ta zbatuar nenin 4.8 të Ligjit mbi Trashëgiminë Kulturore dhe sipas autorizimeve ligjore, Kuvendi ka nisur zhvillimin e aktivitetit për zbatimin e nenit 4.8 të Ligjit mbi Trashëgiminë Kulturore, përkatësisht ka themeluar Këshillim e Kosovës për Trashëgimi Kulturore (KKTK). Me qëllim të funksionalizimit të KKTK, deri në muajin tetor 2009 dhe sipas autorizimeve ligjore, të parapara me nenin 4.8, KKTK, me mbështetje të Kuvendit të Kosovës, ka zhvilluar aktivitete sistematike dhe procesi ka arritur gati në përfundim, përfshirë dhe vendosjen në zyra”. Prof. Edi Shukriu, njëkohësisht kryetare e KKTK-së, tashmë është shumë e shqetësuar për pasojat, që vetëm ajo dhe specialistët e fushës që ka punuar i dinë se sa të dëmshme janë, dhe për ta është krijuar një situatë absurde para një shteti që nuk ndihmon, por vetëm sjell shkatërimin e trashëgimisë kulturore të Kosovës, pa harruar edhe që u krijon një dhimbje të natyrshme shpirtërore, sepse sakrificat për këto pasuri i kanë kushtuar shtrenjtë Kosovës dhe intelektualëve të saj. Nga ana tjetër mësojmë se arkeologët dhe ruajtësit e thesarit të trashëgimisë janë me duar të lidhura, sepse ndërkohë, Ministri i Ministrisë së Kulturës, Rinisë dhe Sportit, z. Valton Beqiri, ai që duhej t’i mbronte, duke shkelur ligjin ka bërë ndërhyrje të paautorizuara ligjore në kompetenca dhe vendime ligjore të legjislativit të vendit dhe të KKTK, me shkresa kundërshtuese, me arsyetime e interpretime ligjore të paqëndrueshme dhe përplotë paragjykime, duke përmendur dhe “pagat e majme”, përderisa shuma e kompensimit të anëtarëve të KKTK nuk është përcaktuar ende, ndërsa për Sekretariatin është caktuar shuma minimale nga Ministria e Shërbimit Publik. Këto ankesa kanë shkuar deri në Kuvendin e Kosovës por nuk ka pasur asnjë zgjidhje. “Mjerisht, ky veprim i Ministrit ka ndikuar në pezullimin e aktiviteteve për funksionalizimin e plotë të KKTK nga dt. 10.11.2009 dhe deri në vendimin e ardhshëm të Kryesisë së Kuvendit të Republikës së Kosovës” pohon Prof.Dr. Shukriu për gazetën “Tema”.

        Kur Rugova shkonte të shihte zbulimet në tokën dardane…

        Punonjësit e trashëgimisë tashmë janë lënë pa mbështetje e të braktisur nga Ministria e Kulturës e cila e përkrah të keqen që ka ngjarë edhe me një etikë skandaloze të ministrit, i cili i konsideron të majme pagat e arkeologëve dhe ruajtësve të trashëgimisë, që njihet si një nga punët më të çmuara në të gjithë botën. Madje ministri Beqiri ka anuluar kërkesën duke e konsideruar si të panevojshme dhe ka injoruar të gjithë punën edhe mundin e KKTK-së në vite. Valton Beqiri sot ka ka harruar për fat të keq kontributin e të ndjerit President të Kosovës, Ibrahim Rugova. Kur ishte gjallë, Rugova veç punës së madhe që bënte për trashëgiminë e Kosovës, shkonte të shihte çdo zbulim që bëhej në tokën dardane dhe i gëzohej aq shumë atij çasti, duke e përkrahur edhe punën e profesionin e arkeologut. Por ministri Valton Beqiri nuk është më një lider idealist, as me shumë dije, ndaj e pengon funksionalizimin e KKTK. Dihet që ky rregullator i pavarur i Kuvendit duhet ta kontrollojë punën e tij, ndaj ministri Valton Beqiri bën sikur s’di dhe s’kupton, e ai kështu shkel vetë ligjin. Prof.Dr. Edi Shukriu pohon se “KKTK ka miratuar rregulloren dhe kjo është përpiluar në bashkëpunim me Ministrinë dhe në zyrat e Ministrisë. Pra, institucionet janë të njohur me të gjitha të drejtat ligjore, por kundështimi ka ardhur dhe kjo çka po ndodh ka të bëjë me injorancën e tyre dhe interesat individuale”. Njëri prej anëtarëve të KKTK-së ka ndjerë nevojën të pohojë për gazetën “TemA se “nëse nuk arrijmë si KKTK deri me 25 nëntor të vendosemi në zyra dhe të selektohen sipas konkursit të përfunduar punonjësit e Sekretariatit dhe proceset e prokurimit që ishin në përfundim e sipër, nuk do të mund të shfrytëzohen më një pjesë e madhe e mjeteve të ndara nga Kuvendi për vitin 2009”. Ky është edhe shqetësimi i madh i kryetares Edi Shukriu. Pra, ata pohojnë se ekziston rreziku të thuhet se KKTK nuk ka ditur t’i menaxhojë mjetet e dedikuara nga korriku 2009, ndonëse të gjitha dokumentat kanë qenë të plotësuar deri më 1 shtator. Ndërkohë ministri i kulturës, Valton Beqiri, nuk kupton asgjë nga rëndësia e këtij institucioni. Mendësia e tij e mjerë arrin të ndal procesin duke gjykuar se pavarësia e KKTK-së, “po bën  institucion paralel si të kohëve të shkuara”. Po cila është vallë koha e shkuar për ministrin Beqiri, ajo që ka bërë 20 vjet muzikë “tallava” siç i thonë atje në Kosovë, apo këta disa muaj karrierrë si ministër duke që po bëhet barrierë për ruajtjen e trashëgimisë kulturore në Kosovë…?


        Flori Bruqi:kush është Naim Salih Kelmendi(1959-Jeton në Prishtinë)

        Posted: 27 Dec 2009 02:38 AM PST

        nga Flori Bruqi:kush është Naim Salih Kelmendi(1959-Jeton në Prishtinë)

        Naim Kelmendi lindi më 10.09.1959 në Ruhot të Pejës.Rrjedh nga një familje e njohur për tradita patriotike në Rrafshin e Dugagjinit.Ëshë biri i nacionalistit të mirënjohur Salih Ramë Kelmendi nga Haxhaj -Rugovë. Për të parët e familjes së tij është shkruar edhe në “Lahutën e Malësisë” së Gjergj Fishtës duke përmendur të parin e kësaj familje -Rrustëm Ukën…

        Babai i Naimit,Salihu ishte i ndjekur dhe i burgosur nga shovenistët serb në kazamatat jugosllave.Deri më vdekje babai i tij mbeti konsekuent ndaj çështjës kombëtare…. Naimi,për disa vjet ka punuar si gazetar i gazetës “Bota sot”,kurse gjatë luftës çlirimtare në Kosovë,ishte reporter lufte në betejën famoze të Kosharës( 1999)prej nga lexuesi shqiptar njoftohej për luftën heroike të vashave dhe djemëve shqiptarë… Poashtu ai njoftonte opinionin mbarëkombëtarë për të bëmat e lavdishme dhe heroizmin e kësaj beteje të lavdishme,por më vonë Naim Kelmendi shkroi edhe mjaftë radhë,artikuj ,intervista etj.,për një tjetër betejë të lavdishme-Betejën e Loxhës në gazetën “Pavarësia News” etj.

        Naim Kelmendi tërë jetën e tij e deri më sot ia kushtojë çështjes sonë kombëtare gjegjësisht penda e tij nuk pushojë kurrë së shkruari poezi e prozë për Kosovën dhe popullin e robëruar shqiptar, dhimbjet e të cilit do t’i përjetojë rëndë në shpirt, njësojë sikur mallin për babanë e tij, ngrohtësinë dhe zërin e ëmbël të të cilit nuk e shijoi kurrë në jetë.

        Naim Kelmendi edhe tash vazhdon të shkruan poezi, të këndojë dhe t’i thurë këngë lirisë së fituar me aq shumë gjak, do të këndojë bashkë me popullin e tij të cilit i thuri aq shumë vargje, dhe për lirinë e të cilit ishte i gatshëm të sakrifikohet në çdo çast.

        Poetët janë zëri më i bukur i një populli, janë këngëtarët më të mëdhenjë që i këndojnë lirisë, janë bilbilat më të bukur të botës që ia thonë këngës në çastet më të vështira kur të tjerët vajtojnë, vetëm e vetëm që ta mbajnë të gjallë shpirtin e popullit kur ai kërcënohet me zhdukje, siç ishte rasti para një decenie me popullin të cilit i takonte Naimi. Për këtë ai deri më tani ka botuar mbi 12 përmbledhje poezish, ka shkruar me dhjetra punime publicistike dhe gazetareske, është marrë me aktivitete të shumta kulturore, qoftë në Kosovë(Pejë,Ruhot,Prishtinë) në Zvicër,Shqipëri etj.

        Naimi ishte redaktor i disa revistave shqipe në diasporë si “Top-Kultura” , “Mërgimtari”, etj. ka organizuar me dhjetra takime dhe mbrëmje letrare, promovime librash, ishte reporteri i parë i gazetës “Bota Sot” që arriti të raportojë nga fronti i luftës në Koshare, ishte bashkëpuntor i shumë botimeve në gjuhën shqipeIshte pra gjithmonë ndër të parët në front, në ate intelektual dhe ate të luftës, nuk i frikësohej as vdekjes, sepse trimërinë ia kishin lënë trashëgim të parët e tij nga Rugova, gjysh e stërgjysh, denbabaden deri në ditën e kijametit.

        Veprimtaria letrare e Naim Kelmendit , siç na është e njohur mirë përveç vlerave të larta letrare, stilistike, ka edhe vlera pozitivisht të theksuara gjuhësore. I lindur e i rritur në Ruhot, ai si një fëmijë e më vonë si një djalë e veçmas më vonë si nxënës dhe student vërejti se të folurit e Rugovës ka një veçori të vetën e cila po të mbledhet e të ruhet, jo vetëm që do të jetë një thesar i paçmuar për gjuhësinë, por edhe burim e leksik i pashterrshëm për letërsinë, posaçërisht për poezinë.

        Qysh në përmbledhjen e parë të poezive me titull “Shtreza në fjalë” është hetuar tek ai se adhurimi i tij është shumë i forte për leksikun autokton rugovas dhe se ato fjalë të vjetra do të mund të shfrytëzohen pafundësisht në poezi. Kjo prirje e tij vazhdoi të thellohet edhe te veprat e tjera, deri tek ajo e fundit. Mund të thuhet se Naim Kelmendi një numër të madh fjalësh të leksikut rugovas e futi me gjeturi në poezi, ia gjeti vendin e përshtatshëm aty dhe ashtu e mbetur ajo u ngulit aty edhe më tej nga bashkëfrymëzuesit e tij, kështu që në saje të meritës dhe të pasuesve të tij, gjuha jonë e ka rinuar një numër fjalësh e shprehjesh të vjetra, ua ka rigjeturur vendin aty dhe aty kanë mbetur e do mbesin përgjithmonë si pasuri edhe e leksikut letrar.

        Një meritë tjetër e Naim Kelmendit si poet e prozator e ka edhe për gjetjen e neologjizmave (fjalëve të reja), për krijimin dhe formimin e tyre, duke i dhënë një kontribut të madh neologjisë shqiptare. I dhënë pas letërsisë, ku e ka gjetur strofullën shlodhëse për shpirtin dhe ndjenjat e tij, ai si gjuhëtar tërthorazi ia begatoi leksikun gjuhës së vet, e cila në pendën dhe gjeturinë e tij, gjeti një mjeshtër kulmor për ruajtjen e të vjetrave dhe krijimin e fjalëve të reja sipas dhe në saje të mendjes dhe syrit shigjetues të tij(Nyja e Gordit).

        Nga leksiku popullor Naim Kelmendi ia doli të fusë në përdorimin letrar me dhjetra e dhjetra fjalë, të cilat, jo vetëm që nuk ia ulnin vlerën letrare asaj gjuhe, por, përkundrazi ia ngrisnin, ia larushonin dhe ia mbushnin me poezicitet. Natyrisht se një vlerë të tillë nuk mund ta ketë çdo fjalë e leksikut popullor, prandaj ai arriti mjeshtërisht të zgjedhë ato fjalë që në vetvete kishin bukuri fjale, bukurtingëllim, veçanësi emërtimi ose shënjimi(Pse ashtu Pandorë).

        Nga sa u tha, Naim Kelmendi në lëmën e leksikut ka sjellur një pasuri leksiku jo vetëm me brumin vetanak por edhe duke e rikthyer në jetë një numër fjalësh të gjuhës sonë, të cilat poezisë i japin hijeshi, gjerësi kuptimi e sidomos melodicitet autokton.

        Fjalët e reja të qëmtuara nga veprat, shkrimet dhe shënimet e tij mua më kanë hyrë në punë si lëndë e pakapërcyeshme në punën time gjatë hartimit të FJALORIT TË FJALËVE TË REJA. Ndër krijuesit më të frutshëm të fjalëve veçohet i dalluar edhe Naim Kelmendi ashtu si Azem Shkreli dhe Ramiz Kelmendi. Prej pendës së Naimit kam qëmtuar dhe shënuar me dhjetra fjalë të tipit të neologjizmave.

        Naim Kelmendi këngën e ka ndërtuar me fjalë ngjyrimesh të ndryshme ndër të tjera edhe me përmbledhjen me poezi “Nyja e Gordit” . Ai me një “daltë fjale” në dorë këndoi edhe kur shkroi përmbledhjen me poezi “Përballje me vdekjën” me atë formën më të bukur që dinë poetët të bëjnë mjeshtërinë e fjalëve (Eklipsi i diellit,Albanoi,Nyja e Gordit,Pse ashtu Pandorë,Kohë për të folur gurët,Sipërfaqja e padukshme etj).

        Publicisti Naim Kelmendi ka shumë libra dhe vlejnë t’i veçojmë disa prej tyre:

        1.Shtreza në fjalë,poezi,Prishtinë ,1984.

        2.Albanoi,poezi,Prishtinë,1986.

        3.Nyja e Gordit,poezi,Prishtinë,1987.

        4.Ç’ të bëj me dhembjen,poezi,Prishtinë,1987.

        5.Pse ashtu Pandorë,poezi,Prishtinë,1989.

        6Përballje me vdekjën,poezi,Prishtinë,1993.

        7.Eklipsi i diellit,poezi,Prishtinë,1993.

        8.Vrasja e deputetit,monografi,Prishtinë,2003.

        9.Shqiptari vdes duke kënduar,poemë për Adem Jasharin,Prishtinë,2003.

        10.Kohë për të folur gurët,poezi,Prishtinë 2004.

        11.Sipërfaqja e padukshme,poezi,Prishtinë 2005.

        12.Beteja e Kosharës,monografi,Prishtinë,2008.

        13.Pikëpamje dhe reagime ,2008.

        Naim Kelmendi është njëri nga publicistët që, me penën e tij, i doli përballë krimit që mbiu në Kosovë menjëherë pas përfundimit të luftës, pjesëmarrës i së cilës ka qenë edhe vetë si reporter në Koshare.

        Për këtë guxim të tij, për këtë përpjekje në funksion të ndërtimit të një shteti të mirëfilltë ligjor, për vizionin e tij për një Kosovë demokratike-ishte për një kohë të gjatë i kërcënuar nga grupet kriminale që u konvenonte anarkia, për ta shfrytëzuar këtë (anarkinë) për pasurim brenda nate.

        Naim Kelmendi krejt çka mendoi për zhvillimet e pasluftës në Kosovë, e tha haptaz. Prandaj, vlera e shkrimeve të tij qëndron jo vetëm te ana cilësore e tyre, por edhe te guximi për t’i thënë me emrin e vërtetë të bardhës e bardhë dhe të zezës e zezë.

        Në shënjestër të shkrimeve të Naim Kelmendit, ndër të tjera, ka qenë edhe politika e “re” e Beogradit dhe lëvizjet e saj të vazhdueshme për ta frenuar procesin e pavarësimit të Kosovës. Çdo lëvizje antiKosovë nga ana e kësaj politike, publicisti në fjalë bën përpjekje ta demaskojë në sytë e opinionit tonë.

        Njëkohësisht, i analizon edhe politikat ndërkombëtare në raport me Kosovën dhe, sa herë sheh të meta në të, bën thirrje që ajo të mos bjerë viktimë e taktikave të reja të politikës së “re” të Kalimegdanit kundër pavarësisë së saj. Po ashtu, parashtron fakte të shumta në favor të pavarësisë së Kosovës, e cila edhe u realizua më 17 shkurt 2008.

        Shkrimet e përmbledhura në këtë libër janë të shkruara në gazetën “Bota sot”, “Pavarësia”, “Pavarësia news” etj. gjatë viteve të pasluftës.

        Në të janë përfshirë vetëm disa prej shkrimeve të tij të shumta të publikuara në këto gazeta. Me penën e tij, ishte njëri nga heronjtë e demokracisë në Shqipërinë Etnike . Themi Hero për faktin se t’i identifikosh gjërat negative për një shoqëri dhe një komb, kur nata qe bërë kulçedër që i “hante” atdhetarët e Kosovës, është vërtet heroizëm.

        T’ua vësh gjoksin përpara grupeve kriminale, që gati sa s’e patën dërrmuar përpjekjen e Kosovës për pavarësi, ishte ana tjetër e atdhetarizmit të Naim Kelmendit, pas përfundimit të luftës. Ana tjetër e atdhetarizmit të tij të treguar qysh në kushtrimin e parë për luftë kundër Serbisë.

        Shkrimet e publicistit ,shkrimtarit ,gazetarit dhe patriotit Naim Kelmendi do ju shërbejnë gjeneratave te ardhshme se si mbrohet Kosova edhe në liri. Se si liria e merr kuptimin e saj të vërtetë….

        NAMË RUGOVASE

        U lafsh ne gjak ujk i pangopur
        e te ardhte vera e zeze,
        e mos e tjefsh qyqen ne rremb
        e te rafte mishi cope-cope
        e era njeri mos te ardhte
        egur u befsh ujk i pangopur.

        DASHURI

        Me vite me shekuj
        e njejta force
        me terheq kah ti.

        veshtire

        se mund te shpiket
        fjale tjeter mashtruese

        per ta pershtatur
        zjarrin e Prometeut
        ne Zot ne Njeri.

        GJAKU PO TË KËRKON

        Gjaku po te kerkon
        ishull i larget

        te gjitha kenget e mia
        ne truallin tim
        hiresise tende i kendojne

        ne varken pa busolle
        lundrojme hullirave
        gjaku po te kerkon
        ishull i larget.

        SHKËLQIM I ZI

        Ai erdhi ai shkoi si erdhi
        ai erdhi prape ashtu si shkoi
        ai shkoi ashtu si erdhi me kuterbim

        dhe serish erdhi
        me shkelqimin e zi
        dhomen na e mbushi

        zhurme te mistershme

        mjer ata me fatin e qenit
        qe u rreshtuan si kafsha
        pa tru e pa sy pas shkelqimit tij.

        FJALËE DREJTË

        E dua zjarrin e saj
        dhe hirin dhe prushin

        koken e saj te forte
        e dua edhe atehere
        kur s´kemi gjume ne sy

        per ta thene te verteten
        para syvete botes
        edhe sikur te na pushkatojne
        qe ne mengjesin e pare.

        FRINGO

        Guri në valë
        koha në Flakë
        kujdes.

        Natën kujdes
        në Mesnatë

        Ditën kujdes
        në Mesditë
        midis
        Skiles e Haridbes
        kujdes bregun.

        NË FUNDIN E ÇDO LOJE

        shikim mbi lule merr hov
        zemra i pëlcet bardhësisë

        pse rrini heshtur
        farë e kuptimit
        mes njerëzish

        SHQIPONJAT

        S´është e vërtetë
        se mund të bien
        e të mos ngrihen

        nëntëdhjetëenëntë herë
        sikur të bien
        edhe njëherë do të ngrihen.
        fundi le të jetë
        fillim i vërtetë.


        Naim KELMENDI


        Kush po i frikësohet transparencës së zgjedhjeve?!…


        U fol si shumë, këto kohët e fundit, për vendosjen apo jo të kamerave në qendrat e votimit në zgjedhjet e 15 nëntorit. Herë u fol për instalimin e tyre e herë u fol kundër, ndonëse me arsyetimin se, “e prishka privatësinë e votuesit”. Këtë “justifikimin” e dytë e kanë dhënë ata që ose nuk e kanë “ditur” funksionin dhe vendosjen e kamerave. Meqë zgjedhjet e 15 nëntorit janë zgjedhjet e para që Kosova i organizon, tashmë si shtet, dhe të parat pas pavarësisë së shtetit, ka qenë në rregull, që kamerat, ato që në këtë mënyrë garantojnë transparencën në vendvotime, pra në procesin e zgjedhjeve, duke mos lënë hapësirë për manipulimin e zgjedhjeve, të instaloheshin patjetër. Në këtë mënyrë edhe para qytetarëve edhe para të tjerëve, transparenca e procesit të zgjedhjeve nuk do të linte vend për dyshime nëse ka patur manipulime. Duket se kësaj transparence iu frikësuan ata që tashmë lënë vend për dyshimin e manipulimit të zgjedhjeve, ngase për transparencë në Komisionin e zgjedhjeve kanë qenë përfaqësuesit e LDK-së, AAK-së, LDD-së etj, ndërsa këta u mbivotuan nga ata të PDK-së dhe të tjerët, që votuan me shumicë votash kundër instalimit të kamerave. Kjo tregon më së miri nivelin tonë demokratik dhe të nivelit të demokracisë. Pse u dashka të frikësohen nga transparenca e zgjedhjeve. Ata që votuan kundër vendosjes së kamerave nëpër qendrat e votimit, sollën një justifikim të pajustifikueshëm. Tashmë kjo lë mjaft hapësirë për të dyshuar në vetë procesin e zgjedhjeve lokale dhe mbarëvajtjen e tyre korrekte. Në fund, nuk duam që të prejudikojmë, por na mbetet të presim se kush është i interesuar që të manipulojë me votën e qytetarit, funksioni i së cilës është i patjetërsueshëm dhe i respektueshëm. Ata që votuan kundër transparencës, pra të vendosjes së kamerave në vendvotime, lënë mjaft hapësirë për të dyshuar në vetë nivelin e tyre dhe të subjekteve të tyre politike prej nga vijnë. Meqë Kosova kësaj radhe organizon vet zgjedhje, ta parat në shtetin sovran dhe të pavarur, dhe të njohur ndërkombëtarisht nga më se 60 shtete demokratike, ka qenë e udhës që të jemi sa më transparent, korrekt dhe të mbahen vërtet zgjedhje demokratike si çdokund në Evropën e civilizuar. Kjo vetëm sa e tregon atë pjekurinë tonë demokratike, për të cilën po flasim saherë para të tjerëve, por kur jemi te zgjedhjet atë çka e kemi deklaruar duhet ta arsyetojmë dhe ta dëshmojmë në praktikë. Zaten, transparenca në zgjedhje, në mos për asgjë tjetër, atëherë është pasqyrë për vetë nivelin e demokracisë sonë në shtetin më të ri demokratik në botë...
        (http://kosova.info/2009/08/kush-po-i-frikesohet-transparences-se-zgjedhjeve/)


        Tomë Mrijaj: Mbas 20 vitësh botohet “Imzot Pjetër Bogdani në New York”

        Posted: 27 Dec 2009 01:53 AM PST

        picture Imzot Pjeter BogdaniMendime rreth botimit të kumtesave mbi Simpoziumin, në librin: “Imzot Pjetër Bogdani në New York”

        Aktivisti i hershëm i komunitetit shqiptaro – amerikanë ish Kryetar i Këshillit të Kishës “Zoja e Këshillit të Mirë” (për shumë vite në Bronx NY) z. Tonin Mirakaj, Kryetari i Komisionit për organizimin e Simpoziumit, kushtuar figurës së madhe të kombit tonë Imzot Pjetër Bogdanit, u kujdes që punimet e pesë studiuesve të shquar të botohen për herë të parë në një volum të përmbledhur mbas 20 vjetëve në New York.
        Ky libër është botuar me shpenzimet e z. Mirakaj, duke kryer kësisoj një amanet dhe nxjerrë në pah kontributin e vyer, që kanë dhënë albanologët shqiptarë, për të na dhënë Arqipeshkëvin Bogdani si personalitet i madh i kombit tonë, që ndërroi jetë 320 vjet më përpara.
        Përmbledhja studimore, që ofrohet sot për herë të parë për lexuesit shqiptarë, ka në qendër të vëmendjes përsonalitetet e studiuesit shqiptare, sikurse dhe studiuesit dhe shkrimtarët, që për shumë dekada kanë jetuar në botën e lirë deri sa komunizmi rrëzohet në Shqipëri.
        Me pak fjalë po japim jetëshkrimet e shkurtëra të studiuesve shqiptarë, që erdhën për herë të parë në New York.
        1. At Danjel Gjeçaj O.F.M. (1913 – 2002), kapelan i katolikëve shqiptarë në botën e lirë, një ndër shqiptarët më të njohur asokohe për vepra fetare dhe kombëtare, shkrime e perkthime etj.
        2. Prof. Arshi Pipa (1920 – 1997), pedagog univesiteti në Amerikë, shkrimtar disident dhe botues i një serë veprash të çmueshme në prozë, poezi, kritikë letrare, publicistikë, editor etj.
        3. Dr. Ibrahim Rugova (1944 – 2006), shkrimtar, studiues i apasionuar i figurës poliedrike të burrit të madh dhe eruditit Imzot Pjetër Bogdanit, kritik letrarë, politikan dhe më vonë udhëheqës i shquar i LDK-së dhe President i Parë i Republikës së Kosovës Martirë.
        4. Prof. Martin Camaj (1925 – 1992), albanolog, linguist, shkrimtar modern, pedagog universiteti në Gjermani, i mirenjohur për shumë vepra letrare etj.
        5. Prof. Dr. Engjell Sedaj (1943 – 2006), shkrimtar dhe studiues i begate ne lemin e historise, me nje seri veprash.
        Në librin e ri me 220 faqe, shoqëruar me foto origjinale historike të vitit 1989, janë përfshirë kumtesat shkencoro – historike, që botohen për herë të parë, kushtuar Imzot Pjeter Bogdanit.
        Në hyrje të librit botuesi z. Tonin Mirakaj, tregon arsyet e daljes me vonesë të kumtesave në fjalë. Ai mbasi thekson rëndësinë e këtij Simpoziumi, për komunitetin shqiptaro – amerikanë (mbajtur 20 vjet më përpara), e gjen me vend arsyen e botimit të kumtesave historiko – shkencore, që i shtohet sot fondit të artë të kulturës shqiptare, duke hedhur dritë mbi figurën shumë të njohur të shekullit XVII, që punoi dhe jetoi pranë popullit të tij, që e deshti me mish e shpirt.
        E ky bir i denjë ishte e mbeti intelektuali, humanisti, shkrimtari, historiani dhe prelati i lartë i Kishës Katolike Shqiptare Imzot Pjetër Bogdani, që gjithnjë mbetet një burim frymëzimi, për të gjithë atdhetarët e vërtetë të popullit tonë.
        Z. Mirakaj e mbyll shkrimin e tij: “Një botim i vonuar” me fjalët: “Sëfundi, nëqoftëse nuk janë shumë 300 vjet pritjeje, për një përkujtim me kaq dinjitet, atëherë lexuesit do t’a vlerësojnë këtë botim, duke gjykuar rëndësinë dhe jo arsyen e vonesës.” (Mirakaj, f. 16)
        Në fillim të Seminarit Dom Rrok Mirdita (sot Shkëlqësia e Tij Arqipeshkëv Metropolitan në Arqipeshkvinë Metropolitane Tiranë – Durrës), bëri një përshëndetje mirëseardhjeje për pesë miqtë ligjërues dhe bashkëatdhetarët tanë të ardhur nga shumë shtete të Amerikës dhe Kanadaja.
        Dom Pjetër Popaj, bëri paraqitjen e folësit të parë At Danjel Gjeçaj O.F.M. i cili, më pas kumtoi studimin e gjatë: “Jeta e Pjetër Bogdanit”, të ndarë në 12 pjesë (f. 25 – 68) historiko – shkencore dhe të shoqëruar me një literaturë shumë të pasur.
        Në librin në fjalë, mësojmë se botuesi Mirakaj, bëri një përshkrim të shkurtër të shkodranit disident Prof. dr. Arshi Pipa. Duke qenë një linguist i njohur e studiues i kulturës dhe letërsisë shqipe, shohim se në punimin shkencorë me titull: “Bogdani dhe gjuha shqipe” (f. 71 – 94), autori Pipa e trajton në një plan shumë më të gjerë gjuhën në përmbajtjen e veprave të shkrimtarit Imzot Bogdani.
        Profesor Pipa, i referohet me shumë respekt gjatë leximit të punimit të vet, Dr. Rugovës, që sipas tij është ndër hulumtuesit më skrupoloz dhe serioz mbi figurën poliedrike të Imzot Bogdanit.
        Profesor Emeritus i Minnesota’s Pipa, për më shumë e trajton dialektin gegë dhe futet në thellësi të argumentimeve të veta. Ai për më tepër shton, se në periudhën e komunizmit (ku po jetonte Shqipëria e Kosova), letërsia, arti dhe kultura e treves së plleshme të shkrimtarëve veriorë gegë, ndër dekada janë lënë mbas dore dhe përbaltur pa të drejtë nga ithtarët e komunizmit dhe të ashtëquajtur Kongresi i Drejtëshkrimit, mbajtur në Tiranë në vitit 1972, nën kujdesin e drejtperdrejtë te diktatorit Enver Hoxha.
        Dr. Ibrahim Rugova, ndryshe nga të tjerët në fillim bën përshëndetje për bashkëatdhetarët e shumtë në sallën e Fordham University në Bronx NY, i cili, ndërpritet herë pas herë nga duartrokitjet frenetike.
        Në librin: “Imzot Pjetër Bogdani në New York”, mësojmë, se edhe gjatë paraqitjes së kumtesës të Dr. Rugovës: “Historia shqiptare në veprën e Pjetër Bogdanit në vitin 1685”. (f. 99 – 105), duartrokitjet e shpeshta e shoqëruan gjithnjë deri sa ai me buzëqeshje të sinqertë i falënderoj dëgjuesit për vëmendjen e treguar ndaj përmbajtjes së ligjeratës së tij.
        Në analizën e tij argumentuese Dr. Rugova ndalet më shumë në rrafshin e kronologjisë historike të popullit tonë, të cilat shumë mirë lexuesi mund t’i mësojë tek lexon me endje çështjet: “Parahistoria dhe antika ilire – shqiptare”, sikurse dhe në pjesën e dytë dhe tretë me tituj: “Mesjeta shqiptare – Skënderbeu” dhe “Nga koha e tij”.
        toma per bogdanin“Vepra e Pjetër Bogdanit nga aspekti i traditës kulturore kosovare” (f. 107 – 122), është në këtë libër punimi shkencorë i Prof. Dr. Engjell Sedaj, i cili, më me hollësi trajton kryeveprën e Bogdanit me titull: “Çeta e Profetëve”, që gjithashtu në fund e shoqëron studimin e vet me një literaturë shumë të pasur.
        Linguisti, poeti, romancieri, studiuesi profesori i Universitetit të Mynihut (Sektorin e Albanologjisë) në Gjermani, Prof. Martin Camaj, është edhe kumtesa e fundit e botuar në librin kushtuar Imzot Bogdanit, me titull: “Pjetër Bogdani, mjeshtër i gjuhës e i stilit” (f. 125 – 140).
        Dy shkrime shumë interesante janë shkruar nga publicistët shqiptaro – amerikanë: redaktori i librit: “Imzot Pjetër Bogdani në New York” Klajd Kapinova dhe Anton Çefa me publicistin veteran Tonin Mirakajn, të cilët, në esencën e tyre trajtojnë kontributin e madh për shumë dekada, që ka dhënë dhe jep Kisha Katolike Shqiptare “Zoja e Këshillit të Mirë” (sot “Zoja e Shkodrës”), e themeluar dhe udhëhequr nga meshtarët: Mons. Dr. Zef Oroshi (1912-1989) dhe vijuesit e veprës dhe punës së tij: Prof. dr. Andrea Nargaj O.F.M. (1919 – 1999), Shkëlqësia e Tij Imzot Rrok Mirdita Arqipeshkëv Metropolitan Tiranë – Durrës, Dom Pjetër Popaj dhe Dom Nikolin Pergjini.
        Falëminderit për vemëndjen!

        Tomë Mrijaj, New York

        Shenim:
        Ky punim i mësipërm është mbajtur më 13 Dhjetor 2009, në Librarinë e Qytetit Stamford CT. (The Ferguson Library One Public Library Plaza), që është organizuar nga Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro – Amerikanë (The Sociaty of Albanian – American Writers).


        At Gjergj Fishta – poezi

        Posted: 27 Dec 2009 12:52 AM PST

        At-Gjergj-Fishta “Çohi të dekun”

        E n’kjoftë se lypet prej s’hyjnueshmes Mni,
        Qi flije t’bahet ndo’i shqyptar m’therore,
        Qe, mue tek m’kini, merrni e m’bani fli
        Për shqyptari, me shue çdo mni mizore. -
        Oh! edhe pa mue Shqypnija kjoftë e rroftë,
        E nami i sajë përjetë u trashigoftë!
        Po: rrnoftë Shqypnija! E porsi krypa n’Dri
        E porsi krandja e that n’nji flakada,
        U shoftë me arë, me farë me mal e vrri.
        Kushdo shqyptar, qi s’brohoritë me za,
        Kushdo shqyptar, qi s’brohoritë me uzdajë:
        Oh! Rrnoftë Shqypnija! Rrnoftë Flamuri i sajë!

        ( Publikoi Raimonda Moisiu ne http://groups.yahoo.com/group/ttkclub/message/7630 )


        Sami Repishti: KAMBANAT BIEN PËR TË GJITHË

        Posted: 26 Dec 2009 10:08 AM PST

        Profesor Sami Repishti-3Qe nga mesi i muajit tetor, nje grup prej gjashte qytetaresh shqiptare, ish te perndjekur politike, jane ne greve urie me qellim qe te terheqin vemendjen e publikut ne pergjithesi, dhe te qeveritareve ne vecanti,mbi gjendjen e tyre te mjerueshme. Grevistet e urise jane te ngulitur prane hyrjes se Kuvendit te Republikes ne mes te Tiranes, dhe te hapet per te gjithe ata qe kane sy te shikojne.

        Keto viktima te pafajshme qe detyrohen me ndermarre aksione te rrezikshme me cmimin e shendetit te tyre -dhe ndoshta edhe te jetes se tyre -jane qytetare te dermuem nga smundja, varferia, e mungesa strehimit per vete dhe per familjet e tyre, gra dhe femij. Akte te ketilla ekstreme jane zakonisht rezultati i nje mosperfillje te paskrupull nga organet qeveritare qe jane te detyruar me ligje per perkujdesje te qytetareve. Fatkeqsisht, keto “autoritete“ qe kalojne dite e vite ne kolltuket komode te zyrave te ngrohta ne dimer dhe te fresketa ne vere, nuk jane ne gjendje me kuptue cfare don te thote te jeshe gjysem invalid, pa strehim, pa pune, dhe i pa-afte me sigurue buken e perditeshme per femijt qe vuajne. Qeveritaret, “fetyret e te cileve ndritin nga dhjami“ qe fitojne nga ushqimi i siguruar me rroget e majme e te rrituna nga te ardhuna “legale“ qe u siguron pozita e tyre ne pushtet, nuk kane as aftesine me sigurue buken per te uriturit, as ndergjegjen qe i zgjon nga gjumi i rende i mos-kokecarjes kur ballafaqohen me viktimet e akteve zyrtare.

        Keto viktima, te diktatures dje dhe te “demokracise” sot, kane nje emer: Fatmir Lamaj, Gjergj Ndreca, Lizak Bejko, Konstantin Gjordeni, Petrit Shpuza, Lico Cola. Te gjithe se bashku, ata kane kaluar me shume se 100 vjet ne burgje dhe kampe te punes se detyruarshme per arsye te bindjeve te tyre politike ne kundershtim me ideologjine dhe praktiken terroriste te rregjimit komunist ne Shqiperi. Sot, kur “pushteti” qe i perbuze, mbeshtetet ne kapitalin moral te ish te perndjekurve, keto viktima shohin veten si “lecka te hjedhura poshte” nga ata qe nuk pranojne te trazohen nga tregimet e tyre -historira te kaluara qe u kujtojne pushtetareve karrieren gjate rregjimit komunist. Para ndergjegjeve te ketilla, te gjithe ne ballafaqohemi nga nji rrezik vdeksor: ringjallja e diktatures me nje maske te re.
        Vllezer, motra! Degjoni kembanat e grevisteve te urise; ata bien per te gjithe ne!

        Ne mbeshtetje te evidences pjesore qe kemi, dhe qe eshte vetem nje pjese e dokumentimit te plote, keto viktima kane kundershtuar nje rregjim qe shkeli pa skrupull dhe sistematikisht te gjitha te drejtat e njeriut, rregjimin komunist ne Shqiperi. Ai rregjim ka vrare me gjyq dhe pa gjyq mijera shqiptare te pafajshem, ka internuar ma shume se 12 000 familje te pafajshme, ka detyruar nje popull te tere te izoluar nga bota ne pune te renda dhe per buken e gojes, ka pervetesuar arbitrarisht te gjithe pasurine private te qytetareve duke e shpenzuar ne armatime te pa kuptim, ka shtype cdo liri personale e qytetare, dhe ka nenshtruar gjysmen e popullsise me terror, frikesim e uri tue i detyruar me informue kunder gjysmes tjeter qe refuzoi nenshtrimin me sakrifica te papershkruarshme. Grevistet e urise jane pjese e kesaj ushtrie fisnike qe perfaqson anen morale te shoqerise sone.

        Dje ne kondita ekstreme mbrojten te drejten, te verteten, njerezoren dhe nderin e kombit shqiptar. Sot, ata deklarojne boterisht:
        “ Te jeshe luftetar i se vertetes dhe i se drejtes ne nje vend ku sundojne genjeshtra dhe padrejtesia eshte nje detyre fisnike e njerezore. Padrejtesia ne kete vend eshte kthyer ne formen me te keqe te sundimit duke hedhur mbi vete mantelin e “demokracise”.
        Ky mesazh i tyre merr nje karakter universal. Sepse, mos me pranue sjelljet e qeveritareve tuaj kur ata krijojne pershtypjen e qendrimit te gabuar don te thote me ruajte humanitetin e te gjithe popullit tend.

        Kohet kane ndryshuar, sistemet diktatoriale shkojne e vijne, por individet me karakter, dhe koncepti i dinjitetit njerezor jane vlera te perhershme. Dhe kjo me kujton mallkimin e Amos-it ne Biblen e Vjeter: ”Ju (sundimtare) urreni cdo njeri qe kundershon padrejtesine, cilindo qe flet te verteten e plote para gjykatesit. Ju keni shtype te varferin dhe keni grabite djersen e punes tij. Ju persekutoni njerezit e mire, ngopeni me bakshishe, dhe perbuzeni te varferit sa here qe ata kerkoine drejtesi…”

        Grevistet e urise nuk kane iluzione me permbyse qeverine; ata kane vendosmerine dhe autoritetin moral me turpnue qeveritaret para botes se qytetruar – dhe Bashkimit Europian – tue tregue qartesisht ku qendrojne te shtypurit dhe te harruarit, ish te persekutuarit ne keto dite te turbullta per vendin tone. “Aty ku nuk ka drejtesi, aty nuk mund te kemi paqe!” qortonte Papa Gjon Pali II. Eshte detyra e te gjithe neve me eliminue konditat qe shpien individet ne deshprim, dhe perfundime shkaterruese.

        Duket sikur qeveritaret shqiptare jane jashtezakonisht larg popullit shqiptar. “Prezenca e “se keqes” ne shoqenine shqiptare do te perfundoje, ne menyre te paevitueshme, ne korruptimin e plote te atyre qe sundojne, ose ne revolten e atyre qe persekutohen. Historia eshte e mbushur plot me shembuj te ketill. Duket sikur ne Shqiperi ka elemente qe punojne per nje “zgjidhje” te ketill. Megjithate, nuk duhet harruar se ne politike “fitorja” nuk eshte njelloj si “suksesi”.

        *

        Eshte bere zakon ne Shqiperi qe per te mbuluar te verteten, elementet demokrate akuzohen si “shfrytezues” e “parazite”, sepse shume prej tyre kerkojne rekuperimin e pasurise dhe pronave te sekuestruara pa te drejte. Nuk eshte turp te keshe pasuri, ose te jeshe pronar tokesh, persa kohe qe ata njihen nga ligji si prona private.

        Ne Kushtetuten Amerikane gjinden tri fjale qe percaktojne filozofine e themeluesve te kesaj demokracie te madhe: liria, jeta, dhe kerkimi per lumturi. (life, liberty and the pursuit of happiness). (ne versioning e pare, ishte : jeta, liria, dhe prona private. Me qene se ne 1776, skllevet zezake njiheshin si “prone“ (chattel) e jo si qenie njerezore si te gjithe, nje percaktim i ketill do te kishte formalizue skllaverine. Prandej u zevendsue me “kerkimin e lumturise). Ne thelb, koncepti i prones private kishte aq rendesi sa edhe jeta dhe liria.

        “Prona private” (the private property) eshte dicka qe i takon vetem pronarit te ligjshem, don te thote nje e drejte ekskluzive me posedue, me gezue ne kuptimin me te gjere te fjales cdo gje qe ka nje cmim, ose nje interes, e konsiderohet kryesisht si burim pasurie.

        Rendesia e prones private qendron ne faktin se eshte burim i te ardhurave qe sherbejne per plotesimin e nevojeve materiale e kulturore vetiake, e familjare. Nje gjendje e ketill e ben pronarin te lire e te pavarur nga ‘shteti”. I lire, dhe i pavarur ne nje shoqeri ku sundon ligji, individi quhet qytetar i lire, dhe ne shoqerim me te tjeret, ai perben shoqerine e lire, ose “boten e lire” qe ne na pelqen. Kjo gjendja ideale qe frymezon cdo qenie njerezore.

        Me ardhjen e komunizmit ne Shqiperi, koncepti i prones ndryshoi rrenjesisht. Ajo u parcaktue si “…dicka qe eshte ne perputhje me parimet e nje shoqerie qe i pergjigjet kerkesave te moralit komunist” (Fjalori i Gjuhes Sotme Shqipe,1980,f.370) Kjo don te thote pasuri shtetrore ose kooperativiste, jo private. Si rrjedhim, pa burime jetese te pavarura dhe plotesisht ne meshiren e “shtetit”, d.m.th. nji proletar. Natyrisht, shume shqiptare e kundershtuen nje sistem te ketill dhe perfunduan ne burgje dhe kampe perqendrimi, ose u detyruan te punojne ne qendrat e punes me te veshtira per buken e gojes dhe u persekutuan pa meshire. Keshtu jetoi Shqiperia per 45 vjet me rradhe.

        Por absurditeti i nje zhvillimi te ketill cfaqet sot kur sistemi komunist eshte permbyse dhe metodat e tia vazhdojne te aplikohen nga qeveritare te indoktrinuem qe refuzojne te pranojne kuptimin e mirefillte te prones private: jete te lire e te pavraur nga “shteti”. Eshte absurde kur shihen viktimet e rregjimit komunist te siellen verdalle zyre ne zyre me kerkue te drejten e tyre, pasurine e trashegueme, dhe te sorollaten nga nje administrate shurdhe-memece qe ‘sundon” dhe nuk “qeverise”, nga “aparatciket” e sistemit komunist e jo nga “sherbestaret” e demokracise, te shoqerise se lire. Ku vete sot Shqiperia dhe shoqeria shqiptare?

        Gjendja e sotme ne Shqiperi eshte mjaft shqetesuese. Nuk jetohet vetem me buke dhe per buke. Nje jete pa liri, pavaresi e dinjitet nuk vlen te jetohet. Me protesten e tyre, grevistet e urise i bien kembanes dhe paralajmerojne se fati i tyre sot eshte para-rendes i nje fati qe rezervohet per te gjite ata qe sot heshtin e qendrojne indiferent.

        Heshtja vret; indiferenca vret. Eshte e veshtire me besue se ndergjegja e popullit shqiptar eshte aq e fjetur sa te lejoje vdekjen e atyre qe gjeten guximin me sakrifikue gjithcka, ndoshta edhe jeten e tyre, per nje Shqiperi te lire, dhe nje shoqeri shqiptare te lire e demokratike. Koha do te tregoje!

        23 dhetor 2009

        Ridgefield, CT, USA
        ———————————————————————————————
        Sami Repishti ,PhD.
        City University of New York (ret.)
        Ish i burgosun politik ne
        Shqiperine komuniste (1946-56) dhe ne
        Jugosllavine komniste (1959-60)
        Aktivist per te drejtat e njeriut

      • Ajet Nuro
        KosovA tek AlbEmigrant ...
        Messaggio 3 di 18 , 28 dic 2009
        • 0 Allegato

          KosovA tek AlbEmigrant


          Pader Anton HARAPI: Shka duem na katoliket !

          Posted: 28 Dec 2009 01:02 AM PST

          Pader Anton Harapi-OFM “Për katolikun shqyptar flijet per atme, besniknija ndajë autoritetit ligjuar, guximi der në heroizëm, mundimi per plotësimin moral e kultural nuk janë mall qi qitet në treg të fitimit as tandjevet por janë detyrë ndergjegjje e virtyte të thëmelueme nder parime të paluejshme…”

          Asht bukur do kohë, që se, nder rrethe të ndryshme t’inteligjencës sonë kumoi njiushtimë e re, e kushtrimi per kulturë u qit. Kjo shfaqe e re jete sa amel tinglloi në shpirtin e kohës, aq kandshem preku e zgjoi tharmin e ndiesivet t’idealistave tonë; por pse, mje më sod, kjo rrymë miroi duken ma fort se kenen, permirsim landuer para trajtimit shpirtnuer, njimend nxiti, por nuk njiti, shtoi e zmadhoi nevojët, por nuk përftoi gurra të reja energjish, kje më kuti me kalue si nji ushtimë në shkreti, pa lanë shej as gjurmë në shqirtin e shqyptarit.

          E qe sod, shtypi kombtar, barometri i ndiejave të nji popullit, fuqishëm thekson nji hap të ri: kushtrimin për kulturë e nalton nder vlerë reale, në trajtim shpirtnuer, në krijesën e nierzvet të paisun me zotsi menje e me karakter vullnese, të cillat cilësi janë palci i kultures, pse madje, e la fjalë pedagogu i madh, Pestalozzi, se nuk pshtohet nji popull vetem me shtimin e pasunivet as me ndima tjera materiale, e ata në shka mun u nimojm nierzvet ma mirë asht, me i bat ë zott e vetit.

          Ktu kemi dashtë të dalim me at kontributin e vogel të së përkohshmes sonë 11 vjeçare. Urojm t’ia mrrijm ditës kur, në përkim të plotë ndër pika themelore, pa ndërlikim pikëpamjesh, tue pasë të mirën e të marën e kombit, të shohim kahë të gjith idealistat shqyptarë t’ia shtrijmë doren shoqishojt me fjalën-program: Të punojm per kulturen shpirtnore të shqyptarit!

          Zo’thue, se ky dishir e kjo shpres jan vetëm nji andrrim? Jemi plotësisht të bindun, as s’asht gja qi na e trandë ket persuazjon, se sado të largta e të ndryshme, po thuej në daç edhe të kundërta të jenë pamjet e planet e udhhjeksavet t’idealogjis shqiptare, jemi të sigurtë, ka Shqypnija nierz të zhveshun pasionesh, vullnetmirë der në palc, të cillët me ide të kjarta e të pasteta si rrezja e diellit, të vum në përpjekje me tanë sinqeritetin në vështrim të fjalës e të zotnuem prej atij synimit të haptë, të dejë për nji idealist, janë të zott të krijojn kulturën shpirtnore të shqyptarit. Jemi pra të zott na shqyptarët të merremi vesht e të perftojm a shka të gjithë dishrojm: harmonin e jetës nder rrethe e elementa të nryshem, neper kulturen shpirtnore të shqyptarit.

          ta shka kerkote Bakoni porsi qyshk per t’ia mrrijtë me siguri së vertetës ditunore: zhdukjen e paragjykimeve, qi i thrret idola fiori, idhujt e kohes, kta kerkojm na si pikë e qyshk të parë prej idealistavet shqyptarë: të shporremi paragjykimesh ndaj tjetër, të mkamim respektin per persuazjone të shoqishojt.

          Sado i dobtë të jetë nji nieria nji ent moral, ka me pasë diç të mirë shka me nderure me te, e sado i mirë a i plotsuem të jetë nji nieria nji çetë ndersh, ka me pasë gjithherë shka me u ankue me te.

          Nderimi per ideologji te tjetrit nuk asht poshtnim, por asht madhni shpirtnore e themeli i perpjektjevet shoqnore per nierz e popuj të gjytetnuem.

          Kta, mas menimit tonë, janë gurët e themelit per ndertesën e kultuerës sonë e njiherit permajtja e asaj carta magna, e cilla me shkrola të pashlyeshme do ta ruej të mendueshme harmonin e jetës shqiptare, me nji modus vivendi të drejtë e t’arsyeshem.

          ***
          Tash nji fjalë e nji pyetje elitës shqiptare. Vall, pse fjala klerikal do të vrasë keq nder rrethe tona kulturave? Pse, kush vehet në përpjekje t’aferme a bashkëpunon me kler edhe në lamen letrare e kulturave, shikjohet s’dij, si personë e dyshimtë, si nieri i paaftë per mendim e veprim të vetin? E per me folë edhe ma shqyp, se nji shkrimtar, nji zyrtar, nji nieri i kohes, pa ia vu kush lakun në fyt as shqelmat në bark, dron mos të komprometohet, po foli, shkroi e punoi perkueshem me parimet tona shoqnore e kombtare? Si e pse u krijue ky mentalitet e kjo atmosferë?

          Fakti si fakt nuk ka farë dyshimi, por edhe në vështrim e në frymëzim të vet sigurisht shenon përçarje e dasi, e jo bashkim as bashkëpunim në lamen kulturave e kombtare në Shqypni.

          Nuk duem ta lokalizojme – si duen të kujtojn disa per ne e pergjithsisht per katolikët shqyptarë – duem të pergjithsojm; por me përjashtime elementash, vetjesh e fuqish, sigurisht nuk pergjithsojm, por lokalizojm. Kavin e parë ky fenomen e ka në kujtimin a priori – po flasim ktu per katoliçizem, se ky gjoja asht intransigjent, i kufizuem, antimodern, pse konservativ, qi vjen si me thanë i vjetruam e nuk hecë ma me kohë të sodit. Catholica non leguntur, qe nji arsye e dytë e ktij paragjykimi: ideja katolike nuk asht studjue nder ne sa duhet e si duhet, prandaj, turrë pa folë (a priori), qitet poshtë e perbuzet.

          Për katolikun shqyptar flijet per atme, besniknija ndajë autoritetit ligjuar, guximi der në heroizëm, mundimi per plotësimin moral e kultural nuk janë mall qi qitet në treg të fitimit as tandjevet por janë detyrë ndergjegjje e virtyte të thëmelueme nder parime të paluejshme.

          Edhe kjo asht nji nder ma të fortat arsye per të cillat katolicizmi porsi sistem jete shikjohet disi me sy të shtremtë, pse, i palakueshëm nder parime themelore, kujtohet i paperkueshem me kohë e nevojë të reja. E pra në gjithshka, edhe nder faktorët e jetës shoqnore e kombtare, ma i miri e ma i shndoshti element nuk asht gjithmonë aj qi pershtatet ma kollaj e ma fort, pse zakonisht asht edhe ma i ligshtë; mesa, marrë pergjithsisht në botë, fuqin e vetjevet e gjejm nder ata të cillët dijn shka marrin e dijn shka lanë, janë të zott të ruejn personalitetin e vet kundrejt tana shndërrimevet të jetës. Me i permendë besimin – veçanerisht katolicizmin – nji neo-shqyptarit, sjellë kryet më njenë anë, ndoshta edhe me dispjeg; e kta, jo per mni qi ka, pse idealisti i vertetë asht i zhveshun prej që do pasjonit, por per droje dasije e pengime përparimi te kujtuese, te permbajtuna ne besim, e veçanerisht në katoliçizëm…….

          Pader Anton HARAPI

          Marre nga http://www.korcanews.com/korcanews_118.htm


          Bekim Rexhepi: Islami dhe tendencat e reja brenda tij shumë fundamentaliste…..

          Posted: 28 Dec 2009 12:47 AM PST

          Bin Laden-AhmadinexhadFormalisht islami nuk ka kler. Por me tendencat e reja brenda tij shumë fundamentalist aspirojnë të arrijnë këtë gjë. Madje kjo metodë për tu bërë më i pranishëm brenda islamit po provohet vetën me disa njerëz qe po orvaten të paraqiten si të rrezikshëm, dhe vërtet të rrezikshëm për vlerat ndërkombëtare, si bie fjala me Bin Ladenin, Ahmedinin, dhe ndonjë që më pas do të tentoj po ashtu të bëjë vetveten figurë, e qe në theks të veçantë do të synojnë të marrin një mbështetje të fortë nga bota islame për tu bërë kler.

          Islamit akoma nuk e ndan zyrtarisht xhamin nga shoqëria, më tepër sesa formalisht e ndan xhaminë nga shteti. Ai nuk e ka, siç qe thënë për disa qytetërime të tjera se kishin, një qendër tipike e cila e mban Idealin për njeriun, qoftë në fushën politike apo fetare. Ideali islam sikur bie më këtë, sepse ata që duan të bëhen dijetar mund dhe të bëhen, të përfitojnë njohuri të ndryshme të idealit shoqëror/ligjor, të shënuar në librat e shenjtë dhe, prandaj, mjeshtërinë dhe vullnetin që atë ta ushtrojnë dhe ta jetësojnë dhe asgjë më tepër.

          Autoriteti politik mbetet nën mëshirën e retorikës, se të tjerët na sulmojnë dhe ne duhet të mbështetemi tek ndihma e allahut, i cili na del gjithsesi si një autoritet fiktiv i gjithë politikës islame. Pra tendenca për tu civilizuar me realitet bëhet e pa prekshme nga cilësia cinike e ideologjike.

          Shqiptaret duhet ta pranojmë se kanë kulturë perëndimore dhe për këtë kanë dhënë prova të shumta, dhe është e kot ti vardisesh me retorika boshe se mund të kthehen si të dehur në lindje.
          Mirela Bogdani nuk ka thënë diç nga konteksti i kulturës shqiptare, madje për ta gjykuar si jo shqiptare, ndaj fuqimisht i mbes pran deklaratave te saja. Shqipja është burim i krishterë qe nga meshari i Gjon Bozukut e këtej.

          Me nderime e respekt për të gjithë shqiptaret qe e duan kombin e tyre vërtet e pa hile.

          P.S

          Meqenëse redaksia pranë E-Mailit: cameria@yahoogroups.com i bën vet redaktimet e postumeve që vijnë pranë saj, ajo duket se vetë zgjedhë se çfarë duhet publikuar në rrjetin e saj. Por, e konsideroj jo normale nëse vendos të përdor shkopin dhe karotën ndaj shqiptarëve të bardhë dhe të zi. Dikujt i botohet edhe ndyrësira si bije fjala me Tanon kur nuk le njëri pa sharë, dhe dikujt i ndalohet plasimi i një mendimi të lirë, i cili vije në mbështetje të dikujt qe ka të drejtë të thotë atë që ndjen. Redaksi bëhu korrekt më gjithë dhe jo injorante vetëm me disa, ndryshe nuk ja vlen fare…

          Bekim Rexhepi
          Marre nga http://groups.yahoo.com/group/cameria/message/8405


          Akademik prof.Akil Koci:Rexhai Surroi–figurë poliedrike dhe shumë vlerëshe mbarëkombëtare

          Posted: 28 Dec 2009 12:14 AM PST

          Rexhai Suroi(Në vend të parathënies)

          Kam pasur fatin të njoh një numur të madh njerëzish të shquar, me të cilët jeta më ka lidhur në një masë apo në një tjetër dhe sëbashku me ta kam mundur edhe unë të sjell një ndihmesë sado të vogël në mbarëvajtjen e kulturës e të shoqërisë shqiptare. Me disa syresh kam bashkëpunuar ngushtë, por kam pasur edhe ndonjë kundërthënie. Ama të gjithëve u kam rezervuar një „kthinë” të ngrohtë në kujtesën time për virtytet dhe veprat që kanë krijuar në dobi të kombit tonë. Sa herë që shkruaj për ta nuk pretendoj t’u bëj portretet, sepse pothuajse për secilin prej tyre janë shkruar një numur i madh artikujsh apo librash, me vlerësime ku më shumë e ku më pak objektive, ku më të besueshme e ku tejet subjektive.

          Në materialin e mëposhtëm do të kufizohem vetëm në fakte të jetuara e të përjetuara. Si rrjedhojë, kujtimet e mia do të cekin kryesisht momentet që kam kaluar bashkë e pranë të ndjerit Rexhai Surroi. Nuk do të guxoja t’ua harxhoj kohën lexuesve me çikërrima anekdotike pa interes apo të parëndësishme. (Me këtë nuk kam parasysh atë kategori anekdotash, që kanë pasur jehonë në histori: bëma dhe njerëz të ndryshëm kanë mbetur të paharruar në kujtesën e brezave falë një fjale „të kripur” apo një ndodhie të papërsëritshme).

          Edhe këtë herë kam synuar të vihem në kërkim të atyre referencave, që mund të shtojnë ose të plotësojnë ndonjë zbrazëti në ato çka janë thënë e shkruar për Rexhaiun deri tani. Meqënëse kujtimet e mia i bëjnë jehonë një veprimtarie të zhvilluar në një periudhë trandjesh e trazirash të mëdha, – fjalën e kam për katër a pesë dhjetëvjetshat e gjysmës së dytë të shekullit të kaluar, – nuk duhet të habitë askënd përmendja e ndonjë konteksti, në të cilin ky personalitet i shquar të përshfaqet në një dritë paksa më të zbehtë. Miti i njerëzve të mëdhenj si Rexhai Surroi është konsoliduar tashmë një herë e mirë mbi bazën e realiteteve të padiskutueshme. Por edhe njerëzit e famshëm, sado lart të qëndrojnë në krahasim me njerëzit e rëndomtë, gjithsesi janë njerëz dhe si të tillë kanë mangësitë dhe dobësitë e tyre në kuptimin e mirëfilltë të termit, por edhe në atë të figurshëm. Duke nxjerrë në pah edhe ndonjë fakt të kësaj natyre, – ku kam qënë dëshmitar i drejtpërdrejtë, apo edhe bashkëgabues, – nuk ndjek as për nga larg qëllimin për të cënuar, qoftë edhe një grimë, vlerat e njohura e të mbarëpranuara të Rexhaiut, por vetëm të sjell elemente të rinj veçorizues, saktësues të tipareve të caktuara dhe qartësues të disa momenteve apo veprimeve të tij, të cilat deri tani janë lënë me qëllim të lundrojnë në mjegull. Madje edhe janë mënjanuar apo shmangur, duke kujtuar se me këtë veprim prestigji i Rexhaiut mund të zbehej.

          Që të mos shfaqen eventualisht dyshime lidhur me vërtetësinë dhe autenticitetin e disa momenteve të panjohura deri më sot e sidomos që të mos i le shteg ndokujt të mendojë se, meqë e kam pasur mik të afërt Rexhaiun, po sajoj merita të paqëna, theksoj se u kam ndenjur larg pohimeve që bazohen vetëm e vetëm tek kujtesa. Konfuzionet që mund të krijonte kujtesa, sado e mirë që të jetë, i kam anashkaluar, – aq sa kam mundur, – duke u dhënë përparësi dokumenteve të kohës, të cilët i ruaj në arkivin vetjak: artikuj, letra, botime të ndryshme e në mënyrë të veçantë shënime dhe ditare, që i kam mbajtur gjatë viteve dhe ku, jo rrallë, mjaft ngjarje i kam përshkruar me hollësi.

          Kërkoj ndjesë, nëse, në rreshtat e këtij artikulli, do të zemëroj ndokënd, drejtpërdrejt apo tërthorazi, sidhe do të përsëris ndonjë gjë, çka është e pashmangshme në rastet kur, në aksh ngjarje kanë qënë të pranishëm edhe persona të tjerë, për të cilët kam bërë fjalë në shkrime të mëparshme. E vërteta është se dëshiroj të mos mërzis kërkënd, por, në të njëjtën kohë, dëshiroj edhe të jem i ndershëm me ndërgjegjjen time, pra t’i paraqit gjërat në dritën e tyre të vërtetë.

          Theksoj qysh në krye se nuk është aspak e lehtë të paraqes një pasqyrë të qartë për një figurë si Rexhai Surroi, i cili ka jetuar dhe vepruar në një periudhë, – në të cilën kam qënë dëshmitar e pjesëmarrës, – të mbushur me ngjarje të rëndësishme për një popull e një shoqëri si e jona, për një përcaktim jo vetëm në aspektin e strukturës e të integrimit në rrjedhat e natyrshme të progresit, çka e ka diktuar në radhë të parë interesi kombëtar. Për ta përqendruar vëmendjen në krijimtarinë e gjithëmbarshme të këtij personaliteti poliedrik, si objekt i këtij shkrimi, jam frymëzuar nga mendimet demokratike pluraliste që kemi përqafuar, sidhe nga sentenca e njohur e Kantit në veprën „La raison pratique”: “Vepro gjithmonë në atë mënyrë që të mund të dëshirosh që maksima jote të bëhet ligj universal”.

          Maksima e kohës së intelektualit zullmëmadh Rexhai Surroi nuk u bë vetëm ligj universal, por edhe mishërim i shkrirjes së konkretes dhe abstraktes në botën reale, ngaqë, ndër të tjera u krijua Universiteti i Prishtinës, u realizua pra kjo ëndër shekullore madhore.
          Veprimtaria e Rexhai Surroit, e zhvilluar në një periudhë, sa të vështirë, aq edhe të bukur, përkoi me përmbushjen edhe të kërkesave të tjera jetike të popullit tonë, pas përpjekjesh e therrorish titanike.

          Emri i Rexhai Surroit është i lidhur ngushtë me një veprimtari shumëpërmasore e shumëvlerëshe prej gazetari, shkrimtari, diplomati, politikani të suksesshem dhe sportisti, me kontribut të madh në të gjitha këto fusha.

          Duke e cekur në veçanti krijimtarinë letrare, s’kemi se si mos të vërëjmë se proza e tij si strukturë nuk hyn vetëm në vazhdën e investigimeve heterogjene të strukturave të reja grupore me një semantikë të qartë si filozofi e një botë gjithëpërfshirëse njerëzore të mjedisit tonë, por ajo, edhe në rrafshin e përceptimeve shtron probleme jetike të mirëfillta si arketipe që i analizon dhe i prezanton si komunikime komplementare.

          I pajisur me një talent dhe aftësi të rrallë, Surroi i shpalos konceptet krijuese si realizime artistike që janë jo vetëm të qarta, por edhe tërheqëse, sepse në tregimet e romanet e tij parashtron zgjidhje origjinale për një morì problemesh përmes një ligjërimi modern bazuar në kode estetike dhe artistike, çka bie menjëherë në sy gjatë leximit të çdo vepre të tij.

          Edhepse nuk jam gjuhëtar e as kritik letrar, nuk e kam pasur të vështirë të vërej pasurinë e pazakontë leksiko-semantike dhe zhdërvjelltësinë sintaksore-stilistike, fjalët e urta e frazeologjinë e shkruar në një gegërishte të kulluar, që përmban në vetvete, krahas muzikalitetit poetik krejt të veçantë, edhe begati morfologjike.

          Duke i pasur parasysh të gjitha këto elemente ose tipare të evoulimit shpirtëror të tij, nuk ka se si mos bëjmë një lidhje me të tanishmen, kur jetojmë në një kohë pa kohë, në largimin nga qytetërimi i vërtetë, kur superprodhimi i plehut dhe i kiçit në të gjitha sferat e artit e të shkencës i ka çmitizuar ka zhdukur çdo kriter e sens mase.

          Nga ana tjetër, „terrorizmi institucional” ka marrë hov të pashëmbullt dhe askush nuk çan më kokën për krijime të mirëfillta.

          Emrat e krijuesve të mëdhenj nuk vlerësohen, madje as që zihen në gojë, edhepse kanë lënë një krijimtari të bollshme dhe cilësore. Me sa duket, për nomenklaturën shtetërore veprat e vërteta nuk ngrenë ndonjë peshë. Ndoshta është rasti t’u kujtojmë sentencën shumë të njohur të Kantit: “Vepro në atë mënyrë që, në personin tënd sidhe te çdo person tjetër, ta trajtosh gjithmonë njeriun si qëllim e kurrë si mjet”.

          Përse ndodh që emri dhe vepra e krijuesve tanë janë lënë në harresë?

          Kjo ndodh sepse niveli kulturor i pushtetarëve aktualë është nën nivelin e qytetarit të rëndomtë, duke filluar nga qeveria e deri te personeli I Ministrisë së Arsimit dhe Kulturës. Retorika e zbrazët, diskutimet me fraza të pakuptimta të tyre zor të na bindin se gjoja janë duke bërë shumë për kulturën, artin dhe shkencën. Që të bindemi për këtë, nuk duhet të jemi shumë të mençur e as të humbim kohë.

          Mjaftojn të themi se emrat e krijuesve të mëdhenj jo vetëm që nuk vlerësohen, por, në shumicën e rasteve, as që zihen në gojë.

          Po të bëjmë një shëtitje nëpër qëndrat e qyteteve tona do të shohim se sa janë të pranishëm në kujtesën e njerëzve personalitetet të shquara që kanë ndrruar jetë. E kam fjalën për shtatoret, emrat e rrugëve e të institucioneve etj.

          Këto ditë që ndodhem në Kosovë, kam vënë re se, përveç bustit të shkrimtarit Hivzi Sulejmani, para bibliotekës së Prishtinës, filozofit Fehmi Agani, para Fakultetit Filozofik, sidhe bustit të princit të letërsisë sonë kombëtare Faik Konicës në një shkollë që mban emrin e tij , sidhe emrit e bustit në ndonjë shkollë tjetër, nuk të ze syri më gjë.

          Dhe kjo, në një kohë që në vendet e tjera evropiane mirënjohja ndaj artistëve, kompozitorëve, shkrimtarëve dhe shkencëtareve, pasqyrohet me tërë plotërinë, në forma nga më të larmishmet. Në rrethana të tilla zhgënjyese, në këtë anomali fatkeqësisht prin qyteti im i lindjes, Prizreni, i cili, sikurse dihet botërisht, gjithnjë, që nga kohërat më të lashta, ka qënë qëndër e kulturës, e artit e sidomos e muzikës.

          E sot shërben si shembull i moskulturës për shkak të oligarkisë komunale dhe të rrjetit të institucioneve që ka në vartësi. Nuk e ditkan, vallë, këta pushtetarë provincialë se disa nga krijuesit që e kanë parë dritën e diellit bash në këtë qytet të bukur, janë emra të njohur e të çmuar lart nga kultura e metropoleve evropiane? Përse nuk u bie ndërmenbd t’u akordojnë të paktën një diplomë apo titullin „qytetar nderi”, çka do të ishte nder, në radhë të parë, për vetë administratën lokale.

          Çfarë përshypje le një qëndrim i tillë shpërfillës dhe i pakualifikueshëm?

          Jo vetëm mua, por edhe vizituesit e huaj, i nxit të pyesin: „A nuk paska Kosova krijues edhe në shumë fusha të tjera, apo vetëm në fushën e luftës me armë në dorë? (Vetëkuptohet se kontributin e UÇK-së dhe luftëtarëve të rënë e çmoj dhe e vlerësoj shumë lart dhe botërisht shpreh falenderimin tim të madh për të gjitha ato që pjesëtarët e saj kanë bërë për ta çliruar Kosovën, bashkë me forcat e NATO-s e të miqve tanë).

          Mos vallë roli i krijuesit në fushën e artit e të shkencës dhe figura e tij qënkan zhvlerësuar deri në atë masë, saqë nuk ka mbetur ndonjë gjurmë krijimtarie të mirëfilltë?

          Ndoshta analistëve dhe kritikëve të kohës nuk u bien në sy këto mangësi, ama popullit nuk i shpëtojnë. Apo u dashkan thirrur në ndihmë kritikët klasikë, që nga Aristoteli e deri tek Horaci që „ta kuptonin përse një farsë e çorganizuar e gojëshprishur, e ngjashme me dramën-satirë, duhej të ishte burim i tragjedisë, ndonse e kishte të qartë se ajo ishte e tillë”, sikurse shprehet Northrop Fraj në librin e tij „Anatomia e kritikës”.

          E përdora këtë thënie, sepse i përshtatet pikëpërpikë gjendjës së tanishme në tërë Kosovën e veçmas në Prizren.

          Në këtë qytet u lind e u varros edhe gazetari, shkrimtari, sportisti, politikani dhe diplomati i ynë i shquar Rexhai Surroi, i cili, me veprimtarinë e tij të gjithanshme, ka lërë gjurmë të pashlyeshme.

          Ky krijues, erudit e ka pasuruar kulturën tonë me një morì veprash letrare të atij niveli, që do ta bënin çdo vend të kulturuar të mburrej me të drejtë. Në vendin tonë, mjerisht, është lënë në harresë, bashkë me shumë sivëllezër po kaq të shquar e, çka është e dhëmbshmja, sidoqë eshtrat e tij prehen në qytetin e lindjes, asnjëherë, ama bash asnjëherë, nuk është përkujtuar në ndonjë përvjetor me ndonjë akademi solemne, orë letrare apo In Memoriam. Le më pastaj që asnjë ent kulturor nuk mban emrin e këtij dekani të kulturës kosovare e më gjerë. Së paku të botohej ndonjë monografi për tërë atë veprimtari të shumanshme e të nivelit të lartë që Rexhaiu ka zhvilluar si gazetari, shkrimtar, diplomat, politikan e sportist. Kur ne vetë nuk i evidentojmë e nuk i respektojmë vlerat tona, atëhere çka presim nga të tjerët?

          Po u rikthehem me përvuejtni dhe respekt vigjilimeve të mia për të ndjerin e paharrueshëm Rexhai Surroi.

          Si nxënës i shkollës muzikore e kam përcjellë aktivitetin krijues të Rexhai Surroit që nga formimi i revistës “Zëri i Rinisë” në Beograd, ku bashkë me Masar Murtezain, Gjon Shirokën e Ramiz Kelmendin, hodhi bazat e këtij organi shtypi, i pari i ilustruar në gjuhën shqipe, që i hapi sytë rinisë duke i sjellë lajme e materiale të shumta nga bota e artit dhe e kulturës.

          Ardhja e fqinjit tim, Rexhaiut, nga studimet në Beograd, për pushime në qytetin tonë të lindjes, Prizren, për mua dhe për gjithë të rinjtë e rrugës sonë, ishte burim kënaqësie, sepse ai veçmas gjithnjë na tubonte dhe na fliste për jetën studentore dhe sidomos për të na bindur që të ndiqnim shembullin e tij, si e vetmja mundësi për të përgatitur kuadro shqiptare për Kosovën, aq më tepër kur dihej se pushtetarët sërbë bënin çmos që të rinjtë shqiptarë të mos shkolloheshin, të merreshin vetëm me zejtari, që të mbeteshin qytetarë të dorës së dytë.

          Unë, bashkë me ca shokë të mi, fjalët e Rexhait i bëmë realitet. Pas shkollimit të mesëm, u regjistruam në fakultete anembanë ish-Jugosllavisë të cilat i kryem me sukses dhe u kthyem në Kosovë.

          Rexhaiun më vonë e kam pasur edhe koleg, sepse, pas përfundimit të studimeve kemi punuar sëbashku në Radio Prishtina, ai në gazetari, unë në sektorin e muzikës.

          Emisionet e tij shquhesin për problematikën që shtronte. Temat që trajtonte, ishin përherë aktuale dhe me brumë. Për më tepër, që shkruante me maturi e në një gjuhë të pasur në figura stilistike e artistike të qëlluara. Në të vërtetë, Rexhaiu nuk ishte vetëm gazetar, por edhe drejtues i shumë emisioneve javore në radio, të cilat dëgjoheshin me ëndje. E njëjta gjë duhet thënë edhe për shfaqjet publike që organizonte Radio Prishtina, në krye të të cilave ishte po Rexhaiu. Këtu përmendim “Milkrofonin e artë”, garat e këngëtareve, muzikantëve dhe poetëve të rinj në krejt Kosovën. Bashkë me të ishim përzgjedhës të kandidatëve që konkurronin në veprimtaritë e sapopërmendura.

          Rexhaiu më pat lënë përshtypje të veçantë edhe si sportist, si portier. Tok me Skënder Gjinalin, Reshat Isën, Ramadan Vraniqin e shumë të tjerë, Rexhaiu luante futboll në skuadrat kosovare dhe ishin ndër më të mirët. Ne të gjithë ishim dashamirë dhe tifozë të tyre.

          Më vonë u bë drejtor mjaft i suksesshëm i Radio Prishtinës.

          Më kanë mbetur si kujtime të çmuara dy prej shumë rasteve që kam pasur me të.
          Ishte viti 1962. Në kolegjiumin e programit të radios kryeredaktor ishte Velo Tadiq. Në njërën prej mbledhjeve të rëndomta të kolegjiumit programor, ky propozoi që për festat e Vitit të Ri të përgatisnim edhe emisione me muzikë të kombeve dhe kombësive, si thuhej atëhere. Unë dhe Petrit Dushi, por jo edhe antarët të tjerë të kolegjiumit, reaguam, sepse nuk kishim lejë nga Pleqësia e Radios për emisione të atilla. Programi muzikor njoftohej vetëm në gjuhën shqipe dhe përmbante kryesisht muzikë popullore dhe argëtuese shqiptare. Fill paskëtaj, kryeredaktori i programit muzikor, me një vendim të veçantë, që vetëm ai e di, më shkarkoi duke më caktuar në shkallën më të ulët të hierarkisë muzikore në Radio Prishtina, pra bashkëpuntor të thjeshtë muzikor.

          Por, me t’u emëruar, pas ca kohe, drejtor Rexhaiu, më ktheu në vendin e mëparshëm, pra kryeredaktor të programit muzikor.

          Rasti i dytë: Rexhaiu ishte shumë komunikues dhe i dashur, bisedonte me çdo puntor për punët e përditshme në radio, por tregonte kujdes edhe për jetën e tyre private, për hallet që kishin. Kështu një ditë ditë e ndali puntorin, i cili çdo ditë merrte postën e radios. Kur e pyeti se si po ia kalonte me punë, ky iu ankua se mezi i mbante në krahë dy çanta plot e përplot me letra e kartolina. U interesua të dinte se nga vinin në numur aq të madh. Puntori-postier e bëri me dije se të gjitha ishin kërkesa për emisionin mëngjezor “Këngë e mahi për pleq e të rij”, që e përgatisja dhe e drejtoja unë. Nuk kaluan veçse ca ditë dhe Rexhaiu më ftoi në bisedë dhe më pyeti hollësisht se çfarë përmbante ai emision, që transmetohej në orën pesë të mengjezit. E vura në dijeni se tekstet për muzikën folklorike të interpretuar nga Mixhë Rama alias Fitim Domi, i shkruante Rifat Kukaj. Pastaj shtova se ky ishte emisioni më i dëgjuar dhe çdo javë na vinin në redaksi mbi pesë mijë letra dhe kartolina nga dëgjuesit tanë me mahi.

          Kur i pa me sytë e veta, u habit dhe u ngazëllye.

          Kaq për Rexhaiun drejtor. E njoha Rexhaiun edhe si shkrimtar, sepse, përveç botimeve të shpeshta publicistike në gazetat dhe revistat e pakta shqipe, tregime dhe fragmente nga romanet e tij dilnin vazhdimisht edhe në revistën “Jeta e re”, e cila ishte „Bibla shqiptare” e letërsisë dhe e artit. Im atë, Marku, ishte simpatizues i madh i shkrimeve letrare në përgjithësi dhe i Rexhai Surroit në veçanti. Shkruante edhe poezi në vargje tetë dhe dymbëdhjetërrokësh.[1][2] Njihte shtatë a tetë gjuhë. Pas lufte doli në pension dhe i lexonte rregullisht të gjitha gazetat e përditshme në gjuhën serbo-kroate e sidomos „Rilindjen”, e cila pat filluar të dilte asokohe, së pari një herë e më pastaj dy herë në javë. Më vonë blinte edhe revistën „Jeta e re”. Një gjë e tillë më kujtohet fare mirë edhepse nuk i kisha më shumë se trembëdhjetë vjeç.

          Rexhai filloi të botonte tregimet e para që kur ishte nxënës e më pas student, por në vitin 1949 i botonte pikërisht në “Jeta e re”. Më kujtohen krijimet që botoi duke nisur nga numuri 2 i vitit 1954. Kam parasysh tregimin “Friga”, kurse në numurin 4 të korrikut dhe gushtit të po atij viti, i doli tregimi “Dy herë dhandër”. Pasuan krijime të tjera të tij në prozë: në vitin 1955 botoi tregimin “Poezia”, më 1956 tregimin “Gjak me grushta”, më 1957 tregimet “Lindja e padëshirueshme”, “Buka e re”, “Rrethi ngushtohet” e shumë të tjera. Në vitin 1958 vazhdoi me botimin e tregimit “Kënga mbi varr”, më 1959 – “Trimnesha”, më 1960 – “Buzëqeshja” dhe “Rrëfimi” e plot të tjera e deri te romanet “Besniku” (1959/89), „Dashuria dhe urrejtja,,, përmbledhje tregimesh (1962/1989), “Prandvera e tretë”, roman (1970/89), “Orteku I e II”, romane të botuar jo vetëm në Kosovë, por edhe në Tiranë.

          Sido që jetonim nën një regjim, i cili doktrinën marksiste dhe materializmin dialektik e historik e kishte si bazë filozofike të krijimtarisë, Rexhaiu nuk i përfillte interpretimet dogmatike të Marksit. Tregimet e romanet e Rexhaiut mbanin parasysh porositë e njohura të dy klasikëve grekë: „paraqitjen e njeriut ashtu siç duhet të jetë” (Sofokliu) dhe „ashtu siç është” (Euripidi).

          Nuk jam kritik letrar sepse vokacioni im është muzika, por pas leximit të të gjitha romaneve të Rexhaiut kam ardhur në përfundimin se parimet e tij krijuese janë mbështetur jo vetëm në vrojtime emocionale, por edhe morale, si kontrapunkt i groteskut, ironisë dhe moralit, në emër të përparimit e modernizimit të krijimtarisë, jetës ekonomike dhe shoqërore-politike.

          Shpesh kam lexuar vështrime dhe kritika për veprat e tij nga studiuesit tanë, në të cilat thuhet se Rexhaiu “i vëren, i gjurmon dhe i pasqyron çështjet me syrin e gazetarit, të një përshkruesi”. Por edhe sikur të jetë kështu, nuk ka asgjë të keqe, sepse e ka pasqyruar jetën ashtu si e ka parë dhe kuptuar.

          Fabulën e romanit të dytë të tij, “Pranvera e tretë”, – flas gjithmonë si lexues e jo si kritik i letërsisë, – e kam kuptuar si konflikt nëmes të rinjve dhe të moshuarve në familjet partriarkale shqiptare. Idetë në morinë e episodeve të qëlluar, Rexhaiu i potencon me doza estetike dhe filozofike të peshuara mirë. Fshatarësia jonë, e raskapituir nga pesha e një jete të rëndë, në rrëfimet e babait të Faikut, Dines, pasqyron në të vërtetë ruajtjen e një botëkuptimi të vjetër, siç është, pos të tjerash, edhe “krenaria” tipike për fshatarin e katundeve tona, i cili nuk do dhe nuk mund të lirohet aq lehtë nga patriarkalizmi klasik. Tipik në këtë drejtim është djaloshi Sadik, vëllai i Faikut, i cili nuk është përfaqësues i thjeshtë i kësaj mendësie, por një „prijës” i përbetuar i mbrojtjes të paprekshme të parimeve patriarkale. Për të ilustruar idetë e Faikut, si njeri që, më në fund, përqafon të renë dhe aktualen, do të riprodhojmë ca pjesë nga fillimi i romanit. Aty shihet qartazi edukata patriarkale. Fragmentet e shkëputura nga fundi i romanit, na e paraqitin si njeriun e progresit në një mjedis patriarkal:

          Çka kam unë?

          Përnjimend,çka kam?

          Kurr nuk kam qenë kështu…Ka të drejtë baca:nuk jam ai i pari!

          Çka dreqin po due ma?!

          Tash i kam të gjitha ato që andërrojshe në ushtri”- qortonte ai vetën e,padashtë,iu kujtuen fjalët e shefit,të repartit:” Ti do të behesh mekanik i mirë.

          Faik.
          Ke mjaft “vjaska” për këto punë.

          Mbas ushtrisë mund të hysh në ndonjë sipërmarrje të qytetit;madje,jam i sigurtë se kishe me përparue e me u aftësue ma tepër”….

          Unë shok toger,jam katundar,katundar do të mbes.

          Nuk kam kurfarë dëshire tjetër.

          Të gjithë të parët e mi kanë qenë bujq.

          Edhe unë do të mbetëm ashtu.

          Do të përpiqem qe edhe fëmijët e mi të mbeten bujq!”

          Çfarë përgjegje!…

          Po tash,pse mendoj kaq shumë për këto gjana?

          Çka po due ma?

          Jo,nuk jam në rregull….”

          Në fund të romanit, pra, po ky njeri, me botëkuptim e mendësi patriarkale, shndrrohet në një protagonist e zëdhënës i së resë si rrjedhojë e krijimit të një situate krejt të re.
          Le ta përcjellimin dialogun nëmes Faikut, vëllait të Sadikut dhe babait, Dines:

          “Sadiku nuk i ka hallet e mia.

          Thuaje qartë:due në sheher.

          Kështu kisha me të marrë vesh ma mirë.

          Shehri,kinemaja,ahengjet,bukuroshet…
          E jo kështu:

          -Bacë,mos më keqkupto;unë due me qenë i dobishëm.

          E kam në gjak mos me ndejtë kurrë pa punë.

          Nuk e kam fjalën për qytetin e as për katundin.

          Prej njerëzve ma të mençëm ndëgjojshe se ka me ardhë një kohë,kur puna s’ ka me qenë barrë për njerinë,por nevojë,shprehi,kënaqësi,ashtu si asht buka,gjumi….

          -Kush po të thotë mos me u ba i dobishëm,mos me punue?

          A ashtë ndie deri tash kund në katund që njeriu ka ,mbetë pa punë?

          Jo,s’ asht ndie.Beli,nuk asht ndie!.

          Biseda e të t jatit me të birin i pergjante nji procesi gjyqsor.

          Tue mos pasë shteg,Dina ndërroi temën:

          -Ajo ishte e fejuemja e jote,paska krye klasën e pestë fillore.

          -A nuk mbaroi ende kjo punë?

          -Kishte mundë me u përtri.

          Shumë kollaj.

          Nuk asht shtëpi e keqe,besa,ha?

          -Unë s kisha dashtë,bacë….

          -Në dreq të mallkuem”-u idhnue ky dhe heshti.

          Rexhai Surroi, përveç që ia ka dalë mbanë të portretizojë me mjeshtëri të lartë artistike dhe me vërtetësi historike këto personazhe tipikë në mjedise tipikë, ka krijuar botën e vet jo vetëm letrare, por edhe filozofike, që hetohet qartë jo vetëm në imagjinatën e begatshme dhe të gjërë, por edhe në sublimimin e diskursit estetik dhe artistik nga shumë aspekte.
          Përkundër këtyre proceseve të një zhvillimi paralel me prezantimin mjeshtëror të një galerie figurash e protagonistësh të jetës reale, duhet pohuar që, prapëseprapë, këto mesazhe domethënëse të Surroit kritikët, mjerisht, nuk i kanë kuptuar ose nuk kanë dashur t’i kuptojnë.

          Theksojmë se autori e ka shkruar romanin „Pranvera e tretë”, me temë për atë kohë mjaft aktuale, duke u bazuar në instinktin, përjetimet dhe emocionet e veta. Mbresat e pashlyeshme i ka vjelë nga ngjarje të vërteta, që i ka parë dhe i ka „prekur”, i ka përndjerë përmes kontakteve me njerëz kur shkruante reportazhe për emisionet e veta radiofonike të përjavshme. Këto dukuri kanë dramacitet të lartë dhe kritiku, me një të lexuar, pa i përjetuar, e ka vështirë, madje të pamundur, t’i marrë vesh.

          Lënda e romanit “Pranvera e tretë”, e potencuar në mënyrën që e cekëm më lart, por edhe në rastin e Burbuqes që i ndrron dashnorët, jo si lavire, përbën atë fakt që edhe liria e tepërt në një rreth aq patriarakal, është dështim, siç kemi raste edhe sot. Pra, ky roman ka mbetur në vazhdimësi aktual.

          “Besniku” padyshim ka qënë romani më i kërkuar në kohën time të rinisë. Duke pasur parasysh të ardhurat e pakta të shumë familjeve të atëhershme të Prizrenit, librin e blinte njëri dhe e lexonin grupe të tëra. Pastaj pyesnim: a e lexoi Flamuri, Gjoni, Beqiri romanin? Pra, kalonte dorë më dorë dhe linte mbresa tek secili, pavarësisht nga mosha, profesioni apo niveli kulturor i lexuesit përkatës. Arsyet për këtë duhen kërkuar, jo vetëm në faktin që ky roman ishte shkruar me stil e gjuhë të rrjedhshme, por, para së gjithash, ngaqë kumtonte një mesazh për një problem, sa aktual aq edhe shqetësues për kohën dhe i cili, dikur, në një farë mënyre ose në një tjetër, duhej shtruar për zgjidhje. Kështu shpjegohet, pra, edhe ribotimi i kësaj vepre me subjekt shumë të prekshëm, që ngërthen konflikte të brendshme shpirtërore njerëzore dhe paraqet një realitet të vërtetë, ku sintezat janë reale. Kështu, bie fjala, në lagjen tonë kemi pasur një “shok”, Besniku, në të vërtetë Besa, që tërë jetën ka luajtur rolin e djalit, sidoqë ne e kemi ditur se është vajzë. Ajo nuk dallohej aspak nga ne djemtë.

          Ka luajtur futboll bashkë me ne, ka marrë pjesë në të gjitha aktivitetet e djemve dhe për asnjë çast nuk është ndarë prej nesh djelëve. E kemi trajtuar si mashkull e si shok tonin. Prandaj protagonisti i portretizuar me talent të rrallë nga Rexhai Surroi në romanin për të cilin po flasim, është i besueshëm sepse është marrë nga realiteti, duke i veshur petkun artistik me hijeshi dhe elegancë pa të dytë. Që të bindemi për këtë, mjafton të riprodhojmë një fragment të shkurtër nga romani:

          “Ka me ba djalë-përseritte me vendosmëni tue dashtë me bindë ma tepër vetëvehten.
          -Rendi asht ma…S’mund at bajë çikë”.

          A habitet njeriu kur sheh t’untin që dëshiron me u ngi.tepër vetëvehten.

          Ose t’ etshmit në shkreti që nuk din me çue kryet prej burimit të ftohtë,gjetun rastësisht në ndonjë oazë?

          Ose Sahiti që po do dëshiron me u gëzue,me e çue kryet naltë,pse don me pas djal?

          Sahiti s ‘donte me u shtie edhe nji herë se s’ po e ndiente talljen e gjithë njerëzve të katundit në hesap të tij.

          Sidomos atë në dasmen e Agushit,kur mbas humbjes në lojën e kapuçave,u çuen te gjithë dhe filluen me ia këndue kangën tallse,si udhëheqsit të grupit që humbi lojën.

          Përjetonte përsëri çdo hollsi të saj:

          Çka ka more ky Sahiti,

          Që veq vajza po na qit?

          Në këto pak rreshta Surroi aq bukur e përshkruan tërë situatën dhe këtë lojë, e cila për Sahitin dhe gjendjen shpirtërore të tij ishte e rëndë. Me rëndësi për t’u nënvizuar këtu është njohja e realitetit tonë fshatarak përmes “Lojës kapuçash”, që mund ta hasim në çdo fshat tonin. Nuk kemi të bëjmë thjesht me lojën si të tillë, që zakonisht praktikohet në netët e gjata të dimrit, por si simbol të një morali të etabuluar, si një parodi, si diçka apokaliptike, si art i analogjisë së pafajsësisë. Tek e fundit, çfarë faj ka Sahiti që bashkëshortja e tij i lind vetëm çika?

          Përmes lojës në odat e burrave shfaqen mahitë, në një atmosferë sa të gëzuar, aq edhe problematike, sepse ka raste që cenohet dinjiteti i personit të pranishëm ose jo, me huqe të kultivuara dhe të kënduara si provincializma, që shpesh herë kanë përfunduar me përfolje dhe hidhërime. Një pjesë e familjes së madhe e ka ndjerë veten të fyer dhe e ka braktisur odat e burrave, ku zhvillohej loja.

          Është interesante të shohim se si e pershkruan Surroi lindjen e fëmijës:

          -Çka?
          kush?
          Pse
          -Shpetoi ,pra,Zadja….

          -A lindi djalë?

          -A lindi… e pyeti tue iu afrue arkës ku kishte mshehë mavzerin e vet,që kushedi prej kur pritte me lajmue gëzimin e të zotit të shtëpisë.

          Nxori pushkën,e mbushi,iu afrue dritarës së vogël,e për me u sigurue,pyeti edhe nji herë:

          -Djalë?
          -Zoti ta ka falë një fëmi si luan…

          Fol ma shpejt! Fol menjiherë!…Djalë? A ç….-nuk mundi me mbarue fjalen,sepse prej fytyrës së Nuhës kuptoi atë që ajo i tha ma vonë:

          -Asht si djal;,por….Çikë? Çikë?!….Çikë! Ah shtrigë,bre!Tash ta tregoj un ty qejfin hej nanën… Çiiiikë-bërtiti so mos t’ ishte ai,Sahiti I vjetër.

          Syt iu skuqen si qenit të terbum.I rrotullonte dhe shikonte, diku pacaktueshëm,kurse prej gojës i dilshin vetëm shamje,fshamje,dhe një fjalë e rëndë,më e rënda që mund të flitte n ‘atë rasë: çikë.

          Ky përshkrim është shumë real dhe autentic,po flas nga përvoja e ime.

          Në spitalin e Prishtinës në repartin gjinekologjik para 23 viteve më pat lind djali im Arbëri dhe pritnim në derë,sepse nuk lejonin që të hym.

          Njeri prej pacientëve përmes portierit kërkoi që të merrte vesh se çka i ka lind bashkëshortja,pas një kohe Ii erdhi përgjigja dhe portieri i tha vajzë.

          Zgurdulloi syt dhe me një bërtimë,”Vallahi ajo grue e imja ska se çka vjen në shtëpi, pas të gjitha atyre çikave prap lindi çikë”.

          Pra,kjo ishte një skenë Shekspiriane në lokalet e spitalit të Prishtinës.

          Në ngjarjet e mëvonshme .

          Nuk lajmoj gëzimin.Për të pestën herë humbi shpresa.Për të pestën herë Sahiti duhej t’ ulte kryet dhe të skuqej para burrave për diçka që nuk kishte faj.

          …..A din tjerkush që ka le….?

          Çka po don me ba ky njeri?

          Mos po don me e mbytë fëminë mendoi Zadja dhe ,si të donte me e mbrojtë,e tërhoqi tue shtrëngue në parzëm.

          -Jo,jo- u përgjegjegj gati njizani Zadja dhe plaka Nuhë.

          -Grue,për hajr të qoftë djali!

          ….Ka le…

          -Çika si djalë.Do të jetë për ne dhe per mbare botën.

          -Po,po.Ndëgjoni çka po thom:kushdo që të trathtojë prej jush kam me e vra!

          Tash mendoni!

          Ky përshkrim hyn në radhën e krijimeve antologjike ngase Surroi, me një retorikë të qartë, në trajtë rrëfimi tragjik e mimetik të epërm, me pesë moduset përkatës, i shpjegon me mjeshtëri si katarsis, në përputhje me konceptin tradicional, ato që ndodhin në gji të popullin tonë. Qoftë edhe pot ë marrim parasysh këtë fakt, vepra e Surroit e ka peshën e vet, jo si sajesë letrare fantastike, por pikërisht si një sinonim i „gatimit” të kryetipave me „brumë” nga „drithi” vendës, jo i importuar.

          Veç të tjerash, kemi të bëjmë me një reagim emocional që e ka zanafillën në një „ndjenjë, që nuk është domosdo tragjike, por që e bën të mundshme tragjedinë”. Shëmbuj të tillë në letërsinë botërore të të gjitha kohërave janë të shumtë, që nga eposi i Iliadës dhe i Odisesë e deri te romanet e dramat bashkëkohore.

          Personi tragik, në rastin konkret Sahiti, njeri si gjithë të tjerët, gjendet në një situatë, që, sipas një teze hegeliane, „nënkupton një reagim; çdo lindje e re provokon kthimin e një vdekjeje hakmarrëse”. Surroi i largohet me mjeshtëri kësaj tragjedie teksa zbraz fishekët bam-bam-bam, si një lajmtar i gëzimit të madh me rastin e lindjes së “djalit” … Romani shënon pikën kulmore kur „djali” zbulohet te mjeku dhe i tregon se nuk është Besniku, por Besa:

          Unë…nuk jam. S’jam mashkull….,

          Unë jam mashkull fallso… unë jam fe….

          -Ju, ju femen?

          Edhe te mjeket.

          Tri doktoresha përbajshin commissioning e posaçëm mjeksor.

          -Besniku hynoi me njëdhomë të madhe dhe tëpastër.Ishte sjkuqë.

          -Ju jeni Besniku?

          -Po.
          -Duhet të xhvisheni.

          -Ju keni jetue,fjetë,bisedue si mashkull?

          -Mashkull,por….
          Pas një kohe dualme dokumenta në dorlësi Besa.

          Lajmi u perhaps si rrufgeja në mbarë qytetin.

          Pas mortises Agimin.

          - Besë…Si do at quajmë….tue mos mbarue fallen tregon me sy ka fëmija që embante në dorë.
          - Besa buzëqeshi tue shplue dhambet e veta të bukur që lshonte një shkelqim t’ambel.

          -Mundohu me ja qillue vetë? tha tue u afrue me dorë burrin për me e përqafu.

          -Besnik?
          - Kësaj here….Besnik i vërtetë!

          Pra, pas asaj drame, në jetën e Besnikut, alias Besës, fundi shënohet me happyend.
          Vepra “Orteku I dhe II”, me temë nga lufta dhe revolucioni, është pa dyshim romani më voluminoz në letërsinë tonë të kohës kur u shkrua dhe u botua. Edhe në këtë prozë të gjatë Surroi na paraqitet si shkrimtar që bën përpjekje të pasqyrojë qëndresën e popullit të këtij vendi ndaj pushtuesit fashist, me një retorikë të qartë plot konflikte, kurse protagonisti kryesor Fatos Gashi me Fluturën dhe bashkëluftëtarët e tjerë, i rezistojnë dhunës me përkushtim e organizim shëmbullor.

          Si shumë krijues të tjerë, edhe Surroi i shtjellon me rrjedhshmëri e bindshëm ngjarjet, edhepse ndonjëherë të krijohet përshtypja se aksh aksion mund të mos ketë ndodhur.

          Përkundër një lloj didaskalizmi, situatat shtjellohen në mënyrë realiste dhe mjaft bindëse, pa e lënë mënjanë imagjinatën krijuese, për ta përfshirë brenda caqeve të së besueshmes. Ky konstatim mund të ilustrohet me bëma protagonistësh, si Tefik Gashi, apo axha Tefik, i cili luftoi me vetmohim, pavarësisht se policët e Sërbisë së Vjetër ia vranë njeriun më të dashur, luftëtarin e paepur e të pakomprometueshëm. Si personazh qëndror, ky na paraqitet në situata të llojllojshme. Edhepse i dashuruar me Fluturën, ai gjithnjë ka ideale, të cilat, pa e nënçmuar dashurinë për të zgjedhurën e zemrës, qëndrojnë më lart, sepse janë zëdhënëse të idealeve të lirisë së një populli të tërë, të martirizuar.

          Portretizime të suksesshme kemi jo vetëm në rastin e revolucionarit Tefik Gashi, në rolin e prindit dhe në rolin e liridashësit, si njeri që ka hequr të zitë e ullirit, i bindur se me luftë do të realizohet njëherë e përgjithmonë çlirimi nga dhuna, por edhe të Fatosit, sidhe të luftëtarëve të tjerë, siç janë Markoja me të birin, të pozicionuar në një tjetër vijë të frontit. Kemi edhe personazhe negative, siç është ajo e profesorit Metë Syla, i cili nxin më fort se kushdo tjetër në galerinë e zymtë të personazheve të liq: është më i egër se sa vetë pushtuesi. Për këtë shkak dënohet nga Partia dhe asgjësohet.

          Sikurse dihet, Lufta Nacionalçlirimtare, jo vetëm nga Surroi, por edhe nga autorë të tjerë të trevës sonë, gjithnjë është paraqitur si luftë për çlirimin e popullit kosovar, nëse bazohemi në atë realitet kohor. Në rastin e romanit të Surroit, kemi të bëjmë me një shtjellim që i pasqyron ngjarjet si luftë liridashëse. Si e tillë, kjo vepër, e shkruar rrjedhshëm e me stil të zhdërvjelltë, nga brezi im i asaj kohe është lexuar me interesim, – shpesh edhe si lektyrë shkollore-, sidomos po të kemi parasysh se ka dalë qartë jo vetëm lufta e pabarabartë, por edhe pjesëmarrja aktive e popullit të kësaj treve. Në këtë kuptim, është fjala për pasurim të letërsisë shqipe me tematikë nga revolucioni, i cili nuk duhet injoruar, por rivlerësuar nën prizmin e realitetit historik.

          Në fund po i shkoqisim edhe ca pikëpamje etike, estetike dhe filozofike në të menduarit e Rexhaiut si shkrimtar.

          Në veprat e tij, të shkruara me talent të spikatur, me stil elegant e gjuhë të pasur në figura artistike e në frazeologji popullore, interesimi nuk bazohet thjesht e kryekëput në orientimin individual, por në qëndrime të përgjithshme dhe sendërton jo vetëm procedimin ligjërimor, por, përmes qëmtimit e zgjedhjes së fabulave, arrin ta „popullojë” romanin me personazhe tipikë, që përbëjnë strumbullarin e shumë ngjarjeve reale nga jeta e përditshme e nënqiellit tonë, duke portretizuar personalitete, siç janë, bie fjala, Besniku në romanin me të njëjtin emër, Dina në romanin “Pranvera e tretë” apo bashkëluftëtari i Bajram Currit, Tefik Gashi alias Axhë Tefiku në romanin “Orteku”.

          Surroi zgjedh një narracion që nuk e ngarkon perceptuesin me çështje joparimore. Duke njohur përsëthelli realitetin e kohës, botëkuptimet e paragjykimet, ai zbërthen me ndjeshmëri të lartë shumë çështje si vlera të çmuara letrare, estetike dhe filozofike. Nga ky këndvështrim, Surroi na paraqitet si zotërues i situatës, i konflikteve të brendshme dhe i përjetimeve shpirtërore me një narracion të qëlluar.

          Procedimi ligjërues dramatik e njëherazi lirik i Rexhai Surroit përputhet me atë sentencë të njohur të filozofisë greke, që thotë: “Arti si tërësi jo vetëm që duket se është qëndror ndaj ngjarjeve dhe ideve, por edhe letërsia duket në njëfarë mënyre qëndrore ndaj arteve”.
          Në mbyllje të këtyre mbresave, dua të ve në dukje rëndësinë e posaçme që ka gjesti i Grupit „Koha”, i cili me të drejtë ka themeluar Shpërblimin vjetor për gazetari dhe letërsi “Rexhai Surroi”, që do të fillojë të ndahet tradicionalisht duke filluar nga data 22 dhjetor 2008. Ky akt përbën një homazh plotësisht të merituar për veprën madhore të gazetarit, shkrimtarit, diplomatit, politikanit e sportistit kosovar. Në këtë mënyrë nderohet një vlerë, një figurë e madhe e letërsisë sonë dhe e kulturës gjithëkombëtare.

          Me citatin e Henrik Ibsenit: “Njoh vetëm një aristrokraci-aristokracinë intelektuale”, po e mbyll këtë shkrim në shenjë respekti ndaj këti personaliteti poliedrik, për mikun, shokun, udhërrëfyesin, gazetarin, shkrimtarin, diplomatin, politikanin e sportistin Rexhai Surroi. Njëherazi me këtë,pledoaje dua t’i kujtoj qeverisë e ministrit të Kulturës se vlerat tona kombëtare nuk duhet t’i promovojnë vetëm në një rast të vetëm, por vazhdimisht e sistematikisht, pa anashkaluar asnjë lëvrues të arteve tona, pra të progresit njerëzor.

          [1] Si një ndër të paktët intelektualë të Prizrenit, im atë pat shërbyer si përkthyes në Konsullatën e Austrisë që nga viti 1900 e deri në vitin 1938. Kur kjo u transferua në Shkup, u shpërngulëm familjarisht në Shkup. Atje im atë punoi deri më 1941, kur, pas bombardimit të Shkupit, u kthyem sërish në Prizren. Më pas punoi edhe në organizatën e puntorëve gjermanë Tot-i, gjithmonë si përkthyes i afirmuar.

          (Akil Koci)
          -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
          -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

          Rexhai Surroi: Gazetar dhe shkrimtar brilan-Diplomat dhe patriot i shquar…

          Rexhai Surroi ishte politikan dhe zyrtar i lartë i diplomacisë së ish-RSF Jugosllavisë, gjithashtu ishte ambasador i Jugosllavisë në Spanjë dhe një numër të vendeve Latino Amerikane.

          Rexhai Surroi është autor i disa librave dhe i ati i publicistit të njohur kosovar, Veton Surroi, dhe aktivistes Flaka Surroi.

          Rexhai Surroi vdiq në një incident që përshkruhej si aksident trafiku derisa ishte ambasador në Spanjë, por dyshohet se mund të ketë qenë vrasje me motive politike.

          Shpërblimi vjetor Rexhai Surroi për gazetari dhe letërsi është themeluar nga Grupi Koha duke filluar nga viti 2008.

          (Flori Bruqi)


          Gjuha Zyrtare e Kosoves – (Filmi Etenit dhe Bijt)

          Posted: 27 Dec 2009 11:53 PM PST

          Dergoi nga New Yorku studjuesi Nik Leshai

          http://www.youtube.com/watch?v=U1VOx7RHcSo


          Serbia premton reforma dhimbshme

          Posted: 27 Dec 2009 02:36 PM PST

          Gazeta gjemane “Die Welt”, nga Christoph B. Schiltz, 23. dhjetor

          Kryetari Tadiç bëri kërkesën e vendit të tij në BE – ngurrime në Bruksel: Krimineli serb i luftës Mladic, akoma në liri

          Brukel/Stokholm – Evropa gjendet para një raundi të ri të zgjerimit. Pas hyrjes së 12 shteteve në vitet 2004 dhe 2007, në vitet e ardhshme do të hyjnë vendet e Ballkanit Perëndimor me 25 milion banorë. BE aderimi u pat premtuar vendeve të Ballkanit në Selanik në vitin 2003. Tani ata ngulin këmbë në mbajtjen e premtimit. Dje Serbia parashtroi kërkesën zyrtare për pranim në BE.

          Kryetari serb Boris Tadiç ia dorëzoi kërkesën në Stokholm Kryeministrit, që është kryetari radhës Frederik Reinfeldt. Tadiçi foli për një „pikë kthimi“, për një periudhë ku se në Serbi do të pasojnë „reforma të thella dhe nga një herë edhe të dhimbshme“. Ministri i Punëve të Jashtme të Suedisë Carl Bild tha: „Ka një lëvizje të re në tërë Ballkanin Perëndimor“. Kërkesa për aderim bëhet 9 vite pas rrëzimit të kryetarit serb Sllobodan Millosheviç, i cili duhej të përgjigjej për krime e luftës në Den Hag.

          Qarqet e larta të BE presin që Serbia t´i bashkëngjitet Unionit në fillim të vitit 2014. Një proces i gjatë aderimi me plot barriera si në rastin e Turqisë përjashtohet në rastin e Serbisë. Vendi, i cili gjendet mu para derës së BE-së, sipas mendimit të evropianëve, është shumë i rëndësishëm për stabilitetin e Ballkanit.

          Në anën tjetër, shumë vende evropiane, si për shembull Holanda apo Belgjika kanë shumë dyshime për pranimin e Serbisë në këtë kohë. Edhe raportuesi i Parlamentit Evropian për Serbinë, Jelko Kacin, tërhoqi vërejtjen se aderimi nuk duhet të ndodhë aq herët. Ata që ngurrojnë përmendin para së gjithash se forcat e sigurisë serbe, akoma nuk kanë arrestuar dy të akuzuar si kriminelë të luftës; shefin e armatës serbe të Bosnjës Ratko Mladiç, si dhe udhëheqësin e dikurshëm të serbeve të Kroacisë, Goran Haxhiç.

          Përveç kësaj, e ashtuquajtura marrëveshje për stabilitet dhe asociim, që është e domosdoshme për bisedimet e aderimit, akoma nuk është ratifikuar plotësisht.

          Me gjithë ngurrimet, shumë Qeveri të BE-së, kryetari i radhës Suedia dhe para së gjithash Spanja, që do ta udhëheq BE në gjashtë muajt e ardhshëm, insistojnë në përshpejtimin e procesit. Kjo vjen edhe nga Italia. Kryesisht ishin këto vende që inkurajuan Qeverinë e Beogradit të bëjë tani kërkesën për aderim. Ministri i Punëve të Jashtme të Spanjës Miguel Angel Moratinos do të bëjë çdo gjë që është e mundur që Serbia ta fitojë statusin e kandidatit. Kjo është parakusht për fillimin e bisedimeve për aderim. Kandidat, mirëpo bëhet një vend, vetëm atëherë, kur vendosin 27 shtete të BE-së, kjo bëhet pas përgjigjeve të një pyetësori të gjatë. Kjo mund të zgjasë shumë, siç shihet për shembull tek Mali i Zi. Vendi ka bërë kërkesën në vitin 2008 dhe nuk është akoma kandidat. Edhe Shqipëria duhet të presë ende për statusin e kandidatit. Qeveria e Tiranës në prill të këtij viti ka bërë kërkesë aderimi. Para disa javëve Komisioni e BE-së ia ka dorëzuar 2280 pyetje, në të cilat duhet të përgjigjet. Fjala është për pyetjet në ekonomi dhe sistemin juridik.

          Tani kandidat veç Turqisë, janë Maqedonia dhe Kroacia. Kroacia edhe pse ka problem tani me Slloveninë për shkak të kufirit në Adriatik, pritet të anëtarësohet në janar të vitit 2011. Në 17 prej 35 fushave politike bisedimet e aderimit kanë përfunduar, për 11 të tjera janë në bisedim e sipër. Hyrja e Kroacisë do ta rriste shumë presionin e vendeve të Ballkanit Perëndimor mbi BE-në për t´u pranuar më shpejtë. Kjo mund t´i japë impulse procesit të hyrjes Serbisë, Shqipërisë, Malit të Zi dhe Maqedonisë. Unioni gjendet para debat

          (Message over 64 KB, truncated)

        • Ajet Nuro
          KosovA tek AlbEmigrant ...
          Messaggio 4 di 18 , 13 gen 2010
          • 0 Allegato

            KosovA tek AlbEmigrant


            AGIM BAJRAMI: Shënime për romanin “RRJEDHË” të Matish Gjelucit

            Posted: 12 Jan 2010 10:35 PM PST

            Rrjedhë - 1E VËRTETA DHE TRILLI NË RRJEDHËN E HISTORISË SË PAZAKONTË TË NJË KOMBI

            Jeta e një njeriu shpesh herë është një përpjekje e pavetëdijshme e tij për të gdhendur vetvetes një portret në basoreliev. Ka shumë prej tyre që ketë lloj porteti e ndërtojnë në rërë ose në shtuf. Dihet jetëgjatësia e tyre. Të paktë janë ata që kanë fatin e madh t’i flasin kohës nga portrete të mermerta.
            Deri pak kohë më parë unë kam jetuar me përshtypjen e mirë për Matish Gjelucin si një nga njerëzit e nderuar të qytetit tonë, profesorit të apasionuar të letërsisë, që ka lënë mbresa të pashlyera tek nxënësit e tij të shumtë, intelektualit të nderuar që krahas erudicionit të tij të pafund, ishte i aftë të mbillte në çdo tryezë buzëqeshje dhe një humor të këndshëm, me aromë Shkodre, qytetit të tij të lindjes, nderimin e mallin për të cilin ia lexon ndër sy sa herë flet për të e që ruan gjithmonë në zemër. E kush nuk e njeh në Durrës Matish Gjelucin për fjalën e matur, këshillen e urtë, njeriun ë gjindshem ndaj cilitdo që ka nevojë për mendimin dhe ndërhymjen e tij.
            Matish Gjelucin durrsakët e njohin edhe si krijues të kushedi të sa teksteve të këngëve, të tablove dhe operetave për fëmijë e sidomos të libretit të operas “Bijtë e Skëndërbeut”, që u shfaq në të gjithë Shqipërinë me sukses të plotë.
            Por kur mora ndër duar këto ditë romanin e tij voluminoz “RRJEDHË”dhe kur nisa ta lexoj me kënaqësi dhe me shumë vëmendje, në vizionin tim, porteti i tij si njeri dhe si krijues u bë më i plotë e më shtjellues.
            Thashë romanin voluminoz të Matish Gjelucit, duke patur parasyshë se ai është i rëndë jo nga sasia e fletëve dhe numri i përsonazheve që gjallojnë në të, por nga pesha specifike e ideve dhe e mesazhit të rëndësishëm që merr përrsipër të parashtrojë dhe të zbërthejë, nga sasia e përthyerjeve dhe intensiteti i paradokseve të historisë shqiptare në kontekstet kohore.
            Ajri i kohës në të cilin frymojnë e veprojnë përsonazhet e këtij romani, në shumë raste më kujtojnë ajrin që thith një nga përsonazhet e çuditshëm të Samuel Beket në tregimin i tij surrealist “Akt pa fjalë”, megjithëse përsonazhet e Matish Gjelucit bëjnë të kundërtën. Ata dijnë të ngrihen nga shkretëtirat trullosëse, dijnë t’i orientojnë sytë e vështrimin e tyre edhe nën dritën verbuese të diejve vrastarë.
            Në romanin e Matish Gjelucit koha e njerëzit sikur shkelin mbi toka të minuara. mjafton vetëm një gabim i vogël dhe gjithçka mund të hidhet në erë, sepse vendi ynë, ka qenë e thënë, ta ndërtojë ekzistencën e vet përballë mërisë e urrejtjes shekullore të fqinjëve të pabesë. Shekuj të tërë hitorie, kur shqiptarit i është dashur që për hir tëmbijetesës të konsumojë energjitë e tij më të mira, duke dalë si thotë kënga popullore
            nga çarku i hutës.
            Shumica e përsonazheve të këtij romani e mbartin këte histori në krahë, e ndërtojnë identitetin e tyre shpirtëror dhe moral, jo duke lëshur britma se çfarë po bën atdheu për ta, por duke u përojekur të bëjnë ata diçka për atdheun e tyre.Me veprime të matura spontane dalin nga ëndrrat e lirisë dhe nacionazlizmit të kulluar. Sakrifica e tyre bën që ndërgjegja sociale e kohës të tronditet. Matia i vogël, Leka, Mara; Anton Kurbini, Ilir Bezaku, Andrea Gurabardhi etj. janë statuja të gjalla dhe modele të përkryera se si mund të jetë shpirti idealist i një atdhetari.
            Mënyra e pikturimit dhe e shpalosjes së këtyre përsonazheve përpara lexuesit është sa njerëzore dhe e natyrshme aq edhe emocionuese.Bashkimi i tyre në një polifoni qëndron në qiellin e veprës si një thirrje kujtese e adhurimit për këta pionierë të lirisë.
            Autori sikur i ka në thellësi të gjoksit këta përfaqësues të denjë të shqiptarizmit e të lirisë kombtare dhe me padurim pret rastin t’i shpërfaqë. Rëfimet lineare por asnjëherë të tejzgjatura, gjithmonë në funksion të mesazheve që mbartin, i krijojnë lexuesit, krahas emocionit, edhe një lehtësim shpirteror të veçantë.
            Në vepër nuk ka kufinj të përcaktuar ndërmjet përsovazheve historikë dhe të trilluar. Ndërthurja dhe bashkëveprimi i frymëve të tyre në rrjedhat e ngjarjeve, të vetëm sa i bëjnë më të tejdukshme shtjellat e i deve dhe shqetësimet e autorit. Kjo gj ë është një nga tiparet e karakeristikat e Matish Gjelucit.
            Duke hyrë në fain e Matias së vogël dhe të rrethit të tij shpirtëror secili nga ne sikur sheh një fragment të gjallë nga dimensioni i kohës dhe ashtu si mendimtari i Rodenit që në një çast të vetëm sjell nëpër mend historinë e jetës së tij edhe autori rreket me anë të këtyre përsonazheve të ritregojë ngjarje dhe momente sinjifikative, të depërtojë në të padukshm, të zbërthejë misterin, të ballafaqojë arsyen me paradoksin, duke dhënë mundësi ndërgjegjës së kohës të ndjehet e qetë.
            Atdheu në syrin e shkrimtarit edhe pse shpesh jeta jepet e shkrirë brenda një metafore të plagosur dhimbjeje, shpaloset përpara lexuesit me një pamjë optimiste dhe të gjallë. Në roman njerëzit dhe malet e qëndresës mbajnë njeri tjetrin. Çastet më të vështira dhe tragjeditë e herëpasherëshme të historisë vetëm sa i forcojnë dhe i bëjnë më të vëtëdijshëm këta përsonazhe me inde prej ëndrash dhe gjaku, për t’u bërë më të zgjuar dhe më të fortë njëkohësisht. Ndonëse prania e paradoksit i ndjek hap pas hapi këta njërez, ai nuk është i aftë t’i mposhtë dhe t’i tjetërsojë ata.
            Më ka bërë përshtypje fryma e mirësisë dhe e dashurisë për jetën që në çastet më të vështira karakterizon përsonazhet e romanit “Rrjedhë”. Ndonjë herë më është dukur se autori i ka ndërtuar këto përsonazhe fill mbas dëgjimit të baladave të kreshnikëve, të këngës së Oso Kukës e Hodo Sokolit. Autori ka dijtë të marrë prej dridhjes së lahutave dhe gjëmimit të topave sekretin e ritregimit të historisë dhe qëndresës shqiptare. Ai e rindërton rrëfimin e tij më tepër se nga ato që sheh, me ato që ndjen dhe i kanë mbetur më shumë në mendje. Subjektet me të cilat është ndërtuar ky roman sa janë tërheqës dhe plot veprim, aq e kanë të theksuar anën nëntekstuale: një atdhe integruar dhe i shkrirë aq imtësisht në indet e bijëve të tij
            Rrjedhë - 2Mund të jetojë në këtë botë nga dashuria dhe besa. Është kjo arsyeja që edhe pse nga kapitulli në kapitull, nga faqja në faqe lexuesi përjeton fate të trishta dhe tragjike të këtij dheu të lagur me gjak, edhe pse të shoqëron vazhdimisht ngrica dhe një lloj ankthi fishtian, kjo vepër të kujton vazhdimisht pranverën. Vdekja dhe rënja e gjetheve, (nënkupto e heronjëve) nuk është gjë tjetër veçse një riciklim i natyrshëm i jetës në arealin shqiptar.
            Autori rikrijon brënda bashkësisë së pejsazheve një sagë të fuqishme e të gjallë të mbijetesës së kombit. Çdo personazh i këtij romani ka lindur në këtë jetë me një mision të përcaktuar qartë. Rrjedha e jetësa së tyre, sido që të vejë puna, është e orientuar në atë kah që çon në plotësimin e asaj që thamë më sipër. Leka në një farë mase nuk mund të ishte i plotë nëse nuk do të marte në vetvete pak nga dashuria dhe dëshira iluministe e të atit. Lindja dhe fundi i tij janë si një lloj plotësimi të segmentit jetësor të një fisi të
            tërë. Andrea dhe qëndrimi i tij përballë Filip Tharkoviçëve janë në vetvete antipodi i prishjes së këtij segmenti. Idetë e autorit dhe vetë romani hyjnë e dalin nga skenat e mëdha të historisë kombëtare të veshur me kostume protagonistësh që nuk mund të zhvishen lehtë nga koha. Hyrjet e daljet e tyre në këto skena nuk kanë nevojë për regjizurë e skenare të stisur. Duket se porteti i tyre ekziston në këtë botë vetëm nga kërshëria për të zbuluar etimologjinë e rrënjëve të tyre. Është ky shkak që këto heronj ashtu siç e kanë të bukur lindjen e kanë të tillë edhe vdekjen. Autori ashtu siç bën ekografinë e qëndresë së shqiptarit në shekuj, duke portretizuar lloj-lloj heronjsh dhe antiheronjsh, të tille e ka edhe dinamikën e luftës së klasave, ardhjen e komunizmit në Shqipëri dhe tendencen për të mbjellur vëllavrasjen në këto troje autori e sheh këtë si një nga të këqijat më të mëdha në ekspozenë e tij filozofike, përshkrimit të babait dhe birit plang prishës, që jepen me nota tepër rrënqethëse. Barbaria e ideologjisë së importuar, edhe pse ngjan tepër mjerane, përballë dokeve dhe zakoneve fisnike të këtij kombi, ishte e aftë ta kthente këtë vend në një lloj ferme ourelljane, ku të gjitha kafshët kanë të drejta, por disa kafshë kanë edhe disa të drejta më shumë. Në ndërtimin e këtij peisazhi paradoksal autori më ngjan se ka mbledhur një nga një kumbimet e frikshme të kambanave ogurzeza. Ka ardhur një kohë- thotë një nga përsonazhet e këtij romani kur nuk mund t’i besosh as gruas, as vetvetes. Fundi tragjik i shkencëtarit atdhetar Andrea Gurabardhi dhe Kel Nokajt janë pasazhe domethënëse i fytyrës së vertetë dhe natyrës antikombëtare të sistemit që u monta me dhunë në Shqipëri. Allegoria e thellë dhe zemrata me të cilen pasqyrohet hapja e kutisë së pandorës komuniste në Shqipëri, faktet e trishta e të pakontestueshme me të cilat autori i motivon ato, krahas vlerave artistike, që ai reflekton, është një kontribut me vlerë edhe për brezat e ardhshëm për ta njohur më së miri arsyet dhe autorët e vërtetë të kësaj tragjedie.
            Vepra letrare e Matish Gjelucit nuk vuan nga urrejtja dhe revanshi politik. Ajo vetëm sa kërkon të grricë alibitë dhe heshtjen e pabesë të atyre që tentojne të mashtrojnë historinë me trillime dhe improvizime prej Ijagosh. Duke i vendosur rrëfimet e tij në peshoren e së vërtetës personazhet e këtij romani vetvetiu arrijnë të ndërtojnë një tempull.
            Ata mbetën dhe do të vazhdojnë të jetojnë të strukur në kujtesën dhe legjendën e këtij populli bashkë me heronjtë e tjerë të epopesë shqiptare, do të thoshte shumë vjet më vonë për ta një ndër martirët dhe figurat e shquara të historisë së shkruar shqiptare, atë Zef Pllumbi, në librin e tij “Histori kurrë e shkrueme”. Zërat e jetës dhe të vdekjes në këtë roman seç kanë një harmoni e raport të baras vlefshëm. Ata të shoqërojë gjatë të gjithë kapitujve. Ndryshimi qëndron në atë se sa janë të aftë për t’u pranuar secili prej tyre nga veshjet e ardhmërisë.

            Matish Gjeluci-1(Ne foto Matish Gjeluci – autori i romanit)

            Autori ka krijuar dy grupe njerëzore në këtë roman. Turma e parë e vetëdijshme dhe e prirur drejt një ylberi bilik, shënuar nga Shkopi i Moisiut (nënkupto zëri i lirisë) e përbërë ndër të tjerë nga Leka Gjergji, Andrea, Gurabardhi, Maliq Bezaku, Anton Kurbini, Ilir Bezaku, Iliri, Anton të vetëdijshme për detyrën dhe misionin e ardhjes së tyre ne jetë, dhe grupit të dytë të shërbyesve të së keqes, të Ijagove dhe firaunëve të tipit Ballabanëve, Holbave, si përfaqësues të rrjedhës së keqe në jetë, që me pavetëdijen e detyrës së tyre në jetë, i sollën kaq vuejtje dhe ligësira të pafalshme atdhet. Në gjykimin e historisë, sipas autori, ata do të mbetën si njësi të anatemuara historike. Për fat të keq të tillë karaktere e ndotën e vazhdojnë ta turbullojnë edhe sot jetën shqiptare.
            Është thënë e vazhdon ende të thuhet nga elementë të sferave të caktuara të politikës aludimi për mos hapjen e dosjeve të kohës së diktaturës, janë hedhur e po hidhen ende në tregun e opinionit shqiptar arguente të paskrupullta të bashkëfajtorë e bashkëvuejtës në diktaturë që nuk janë gjë tjetër veç tentativ e gjarpërit për të fshehur këmbët e tij. Kalvaret e mundimeve dhe torturat që pësojnë mbi shpinat e tyre përsonazhet bindëse të kësaj vepre janë një mjet i gjetur artistik që i bëjtë kujtesës së lexuesit që të rizgjohet.
            Në roman lëvizin si shenjtorë dhe heronj të urtësisë edhe disa figura klerikësh si Arqipeshkvi, Atë Anton Kurbini, Kryemyftiu etj. Për mendimin tim këta përsonazhe janë kryeheronjtë e këtij romani. Të lindur nga dhimbja, kryefjala e tyre ishte atdheu dhe lumturia e njerëzve, nën përkujdesjen atnore të Zotit. Si kujdestarë të grigjave të tyre këto njerëz e zbërthejnë vetveten vetëm nëpërmjt të kodit të besimit dhe sakrificave sublime. Largimi nga kjo jetë e atë Anton Kurbinit dhe Kryemyftiut, më tepër se ikje fizike ishte një sakrificë e vetëdishme që këta njerëz ia blatuan Zotit dhe njeriut.
            Duke studiuar deri në imtësi kontributin dhe harmoninë e feve në Shqipëri, autori kërkon të debatojë me të ashtuquajturiot analistë e zhgarravitësh që me tendenza të hapura tentojnë t’i nhedhin benzinë një konflikti të paqenë, por të stisur për fetë në Shqipëri.
            Romani i Matish Gjelucit e shfleton historinë nëpërmjet të hapjes së disa koridoreve drite. Ai sjell të gjallë përpara lexuesit në formë të koncentruar disa nga ngjarjet historike që kanë lënë gjurmë në ndërgjegjen shqiptare. Rrethimi dhe pushtimi i Shkodrës nga trupat serbo-malazeze, sundimi austro hungarez, Lufta e Vlorës, Koha e mbretësë së Zogut të Parë, Pushtimi fashist dhe diktatura komuniste. Për të bërë identifikimin e tyre secila prej këtyre kohëve vetërrëfehet. Ky lloj vetërrëfimi është njëlloj autoportreti mbi të cilin autori vëzhgues ka gjetur mundësi të bëjë shenimet dhe përfundimet e nevojshme.
            Pa tejzgjatje, me një stil të ngrohtë rrëfimi, i pajisur me njohuri të këmaqëshme dhe të plota autori Matish Gjeluci e shpalos narracionin e tij natyrshëm para lexuesit. Vëzhgues i vëmendshëm i jetës dhe i hollësirave të saj Matish Gjeluci ta l ë në dorë rrëfimin, duke shprehur njëkohësisht edhe unin e tij të vërtetë prrej qytetari dhe intelektuali të shqetësuar.
            Shumë vjet më parë në një intërvistë të tij shkrimtari i madh amerikan Ernest Heminguej shprehej se “ shkruhet mirë kur je i dashuruar” dhe Matish Gjelucin kjo ndjenjë e mban përherë në këmbë.
            AGIM BAJRAMI poet

            ( Botuar në gazeten “Ndryshe” dhe “Bulevard” )


            Freedom House: Shqipëria asnjë progres në liritë civile e politike

            Posted: 12 Jan 2010 10:05 AM PST

            TiraneTIRANE- Shqipëria mbetet një vend pjesërisht i lirë. Kështu thuhet në raportin e përvitshëm për ‘liritë në botë’ të përpiluar nga organizata prestigjoze Freedom House.

            Shqipëria nuk ka bërë asnjë progres në liritë civile dhe ato politike gjatë gjithë vitit 2009. Vendi ynë nuk ka shënuar përparime, pavarësisht se vitin e shkuar ne u pranuam si anetarë të barabartë në NATO.
            Sipas drejtorit të studimeve të Freedom House, Shqipëria ndryshe nga vendet e tjera të Ballkanit që kanë bërë përparime, ka mbetur në vend numëro. Madje përparimi në rastin e Shqipërisë ka ngecur.

            Raporti citon vecanërisht presionet që qeveria e kryeministrit Sali Berisha ka ushtruar tek media por edhe tek organet e drejtësisë. Korrupsioni është një tjetër shqetësim për situatën e lirive në Shqipëri dhe që pengon punën transparente vecanërisht të Prokurorisë dhe Gjykatave. Sipas drejtorit të studimeve Uoker, në Shqipëri nevojiten refroma të thella institucionale. Një nga sfidat kryesore për Shqipërinë është edhe angazhimi i publikut në diskutime publike.
            Media nuk është plotësisht e lirë, ndaj nuk mund të flasë për çështje serioze politike që shqetësojnë vendin, si reforma sociale, ekonomike apo çështje të sigurisë që shqetësojnë vendin.
            Raporti përmban në terma të detajuara arritjet dhe problemet në liritë civile dhe politike për Shqipërinë, por varianti i plotë për gjithë vendet do të publikoht në fund të muajit prill.

            (e.n/News24/BalkanWeb)


            Faik Bèj Konica mbi “Muhaxhirët” !

            Posted: 12 Jan 2010 09:27 AM PST

            Shkrim i Faik Bèj Konices në Nr.8, faqe 121, të Revistes “Albania”, që publikohej në Bruksel në vitin 1901.
            Faik Bej Konica-MENDIME TE VOGLA-Muhaxhiret


            Ismail Kadare: Los Premios “Asturies Banana” – Çmimi “Bananja e Asturies”

            Posted: 12 Jan 2010 07:15 AM PST

            Kadarè dhe çmimi Asturies


            You are subscribed to email updates from KosovA tek AlbEmigrant
            To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.
            Email delivery powered by Google
            Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610



            --
            http://www.albemigrant.com
            Faqja e emigrantëve shqiptarë në NET

            http://tribunashqiptare.com/kanuni/
            http://tribunashqiptare.com/autoret/
            http://www.facebook.com/group.php?gid=6918065431
          • Ajet Nuro
            KosovA tek AlbEmigrant ...
            Messaggio 5 di 18 , 15 gen 2010
            • 0 Allegato

              KosovA tek AlbEmigrant


              El escritor albanés Ismail Kadarè

              Posted: 15 Jan 2010 12:20 AM PST

              El escritor albanés Ismail Kadarè(Ne foto Ismail Kadare sipas gazetes spanjolle http://www.hoy.es)

              «Me siento muy próximo a la literatura española. La frecuento desde mi juventud. Si eres escritor y te interesas por tradiciones distintas a la de tu lengua materna, es normal que repares en una de las más ricas y originales de la historia», manifiesta el escritor. …… el Gobierno de Enver Hoxha,…”

              http://www.hoy.es/20090625/sociedad/solo-sonador-20090625.html


              Ajet Nuro: Meditime rreth gjuhës sonë të bukur amtare

              Posted: 14 Jan 2010 10:35 AM PST

              Ajet NuroKëto ditë është hapur një debat në Tribuna Shqiptare mbi gjuhën shqipe dhe dy janë temat që janë trajtuar: gjuha e njësuar shqipe dhe alfabeti. Së pari, dua ti falenderoj të gjithë ata që kanë marr pjesë në diskutime duke e bërë këtë me një respekt të pashoq ndaj njëri-tjetrit. Kjo ka një rëndësi të jashtëzakonshme kur bëhet fjalë për debate të qytetëruara. Duke qenë se më duhet ti publikoj opinionet rreth kësaj teme të nxehtë nuk kam dashur të ndërhyj duke rujatur në njëfarë mënyre një farë neutraliteti. Por, herë mbas here edhe unë jam shprehur për probleme të ndryshme të gjuhës shqipe, ndërsa këtë herë do të doja të flisja pak më gjatë.

              Kush duhet të diskutoj për gjuhën shqipe?
              Kam dëgjuar ditët e fundit reagime si « ti nuk je gjuhëtar dhe nuk ke të drejtë të flasësh
              për gjuhën shqipe…» apo edhe të tjera mendime të këtij lloji. Dihet që mendimi i një
              gjuhëtari, fjala vjen, mendimi i Prof. Emil Lafe është një mendim i specializuar dhe
              askush nuk mund ti thotë « s’ke të drejtë të diskutosh për gjuhën shqipe » por, veç kësaj
              kategorie siç janë gjuhëtarët, ka edhe mësues të gjuhës shqipe, ka gazetarë, ka
              shkrimtarë, ka poetë që gjuhën shqipe e kanë materialin bazë me të cilët ata punojnë dhe
              na dhurojnë ne « konsumatorëve » veprat e tyre, artin e tyre. Nga ana tjetër, gjuha është
              e të gjithëve dhe secili ka të drejtë të thotë fjalën e vetë, me një kusht që të dij ta thotë
              atë. Në një shoqëri të emancipuar dhe demokratike marrja e mendimit të konsumatorëve,
              në rastin tonë, konsumatorëve të gjuhës shqipe, është pasuria më e madhe nga e cila
              mund të përfitoj një shoqëri. Janë intelektualët ata që udhëheqin debatet në shoqëri dhe
              mendimi i njerëzve tê thjeshtë i ndihmon ata të shikojnë ku janë ata vetë në raport me
              dëshirat me mendimet e atyre që e përdorin gjuhën.
              Nëse një vendim do tu lihej shkencëtarëve, përse do të duheshin sondazhet apo studimet mbi sjelljet e
              konsumatorëve?!… Elementi që e dallon gjuhën është fakti se ajo prek në nervin tonë
              nacionalist dhe për këtë arsye jo pak njerëz kur debatojnë, para se të përdorin një
              argument, nxjerrin një … « ti je një armik i shqipes, ti je një armik i kombit tonë… »
              Madje, ka nga ata që thonë se nuk është koha për të diskutuar për gjuhën. Unë do të
              thosha se koha për të diskutuar për gjuhën është gjithmonë. Gjithmonë gjuha ka nevojë
              për tu pasuruar, për tu mbrojtur, për tu zhvilluar, për tu bêrë pjesë e zhvillimit tonë
              ekonomiko-shoqëror. Jam dakord nga ana tjetër që qëllimi final i diskutimit rreth gjuhës
              shqipe të ketë bashkimin tonë si komb. Nëse ka një element rreth së cilit ne shqiptarët
              mund të bashkohemi pa i kërkuar leje Ban Ki Mun-it apo edhe shteteve të tjera të këtij
              planeti, ajo është gjuha jonë. Nga ana tjetër nëse ka një element që mund të bëjë atë që
              as serbët nuk ia dolën dot ta bëjnë, pra ndarjen e shqiptarëve edhe kjo është gjuha. Për të
              ilustruar këtë ide po u kujtoj se bullgarë e maqedonas do të ishte e njëjta gjë nëse
              maqedonasit nuk do thoshin « Jo, ne nuk jemi bullgarë por jemi maqedonas dhe flasim
              maqedonisht ». Prandaj, nëse ndokush do mendoj se flet kosovarçe apo labçe shpresoj të
              mos mendoj se ka ndonjë kombësi që mund ti shkoj përshtat kësaj “gjuhe”. Shqiptarët
              kanë një gjuhë dhe dhjetra dialekte.

              Gjuha shqipe, është gjuha e të gjithë shqiptarëve.

              Kush mendon se shqiptarët janë komb dhe duhet të bashkohen, bashkimi vjen nga
              integrimi që mund të jetë ekonomik dhe kulturor. Integrimi i rrëzon vet barrierat që
              mund të jenë sot mes shteteve ku jetojnë shqiptarët, përfshi edhe dy shtetet zyrtare të
              shqiptarëve, Shqipëria dhe Kosova. Nuk dua të zgjatem në këtë çështje se hyjmë në
              debate politike që dalin nga tema veç se dua të theksoj se zhvillimi i një gjuhe të
              përbashkët nuk është në kundërshtim të asnjë marrveshje ndërkombëtare dhe nuk ka
              forcë që ta ndaloj. Në këtë kuptim gjuha shqipe e përbashkët merr rëndësi të
              jashtëzakonshme.

              Kongersi i drejtëshkrimit i vitit 1972

              Pavarësisht nga reagimet që mund të shkaktoj kjo ngjarje, kongresi i drejtshkrimit i vitit
              1972 ka qenë ngjarja më e madhe e periudhës kur shqiptarët vuanin murtajën komuniste.
              Arritja e një marrveshje të tillë prej shqiptarëve siç është krijimi i një gjuhe letrare të
              përbashkët është një vendim që i kalon kufijtë e gjuhës dhe është baza e mbajtjes gjallë
              të nacionalizmit të shqiptarëve në kuptimin pozitiv të fjalës. Vet fakti që kongresi
              mblodhi në një sallë shqiptarët nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi dhe
              arbëreshët e Italisë është domethënës po aq sa edhe adoptimi i gjuhës së njehsuar shqipe.
              Por, duke adoptuar dialektin tosk si baza e gjuhës letrare kombëtare, kur Shqipëria
              jetonte nën diktaturën komuniste të dominuar nga toskët (të paktën diktatori kishte
              lindur në Jug të Shqipërisë), bënë që kongresi dhe produkti i saj, gjuha e njehsuar, të
              bëhen pre e kritikave të atyre që do të donin që gegërishtja të ishte baza e gjuhës letrare
              kombëtare. Nuk kam ndërmend të analizoj kongresin por duke u nisur nga teoria
              deduktive (ndikimi i regjimit në letërsi apo edhe në shkencat e tjera shoqërore) mund të
              themi se kongresi duhet të ketë qenë i influencuar nga regjimi i Tiranës. Në çfarë mase u
              ndikua kongresi dhe si do të ishin rezultatet nëse ai do të zhvillohej jashtë çdo influence
              politike, u takon atyre që ishin dëshmitar të kësaj ngjarjeje dhe atyre që mund ta
              studiojnë nga afër. Por, megjithë mangësitë, megjithë adoptimin i toskërishtes si baza e
              gjuhës letrare kombëtare, kjo nuk do të thotë se sot duhet ti rikthehemi atij vendimi dhe
              të shkatërrojmë produktin e saj. Nuk e them këtë pse unë kam lindur në Jug aty ku është
              edhe baza e gjuhës son letrare kombëtare. Gjithsesi jo. Ashtu si Italia (por edhe shumë
              gjuhë moderne kombëtare…) adoptoi toskanishten e Dante Aligerit dhe e ngriti nga
              dialekt në gjuhë mbarëkombëtare, ashtu dhe shqipja u mbështet tek toskërishtja, gjuha e
              Naim Frashërit. Në fund të fundit diçka duhet sakrifikuar. Problemi është sa vend i është
              lënë dialektit tjetër. Ashtu siç e ka theksuar Prof. Eshref Ymeri në një artikull të ditëve të
              fundit ku thekson « Por këtu nuk mund të mos ritheksoj se shqetësimi kryesor i zotit Elezi
              përmblidhet në faktin që gegërishtes iu mohua pasuria leksikore në Fjalorin e Gjuhës së Sotme
              Shqipe që Akademia e Shkencave botoi në vitin 1980. Për këtë qëllim ai, me nismën e vet, mori
              përsipër një punë me të vërtetë kolosale për “zhvarrosjen” dhe nxjerrjen “në dritën e diellit” edhe të 41
              mijë fjalëve “të burgosura” të gegërishtes »1 Unë do të thoshia që veç aspektit leksikor, duhet
              parë edhe pasurimi i gramatikës së shqipes dhe ridimensionimi i gegërishtes brenda
              gjuhës së sotme letrare. I takon specialistëve të përcaktojnë detajet e këtij rigjenerimi që
              duhet të pësoj gjuha. Pra në vend që të vazhdojmë ti kthehemi rishikimit të vendimit të
              kongresit të drejtshkrimit të vitit 1972, le ti përkushtohemi pasurimit të gjuhës letrare të
              adoptuar prej tij, dhe pasurimi i saj vjen nga elementët e munguar të gegërishtes. Në të
              njëjtën kohë ne duhet të jemi të interesuar sa në pasurimin e gjuhës sonë të letrare
              kombëtare aq eshe në ruajtjen, sa të jetë e mundur e dialekteve që e pasurojnë gjuhën
              letrare. Në këtë kontekst, botimi i gazetave në dialekt siç është gazeta e Migjen
              Kelmendit nuk duhet marr si kërcënim ngaj gjuhës së njehsuar por si pasurim i saj.
              Sigurisht përsa kohë nuk nxisim krijimin e një shtypi vetëm në gegërisht apo vetëm në
              toskërisht. Botime të veçanta në dialekt duhet të shërbejnë si laborator i pasurimit të
              shqipes.

              Rreziqet që i kanosen gjuhës shqipe

              Në këto kohë moderne që po jetojmë, kur informatika dhe interneti por edhe realiteti i ri
              politik i pas viteve ’90, e kanë demokratizuar shprehjen e mendimit të lirë, gjuha ka
              marr një rëndësi të dorës së parë por edhe është ekspozuar nga rreziqe që më parë nuk
              egzistonin. Nuk po flasim për gjuhën e përdorur në çate (e dini rregullin sipas së cilit
              nuk shkruajmë kurr fjalën të plotë por të cunguar si pash tung, lol, flm etj etj sepse unë
              nuk jamë anëtar i këtyre klubeve…) por për gjuhën e përdorur në faqe serioze në internet
              por edhe për shtypin e shkruar dhe atë audio-vizuael respektivisht radio dhe televizion,
              pra në media. Në parantez po u bëjë një rrëfim: – Një gazetar më shkruan shpesh nga
              Tirana dhe me sa kuptoj unë ai boton shkrime në shumë gazeta. Pasi më dërgon shkrime
              gazetash më dërgon oferta hotelesh. Mirpo prej mëse një viti e-mailet e tij i kaloj direkt
              në SPAM pra në emailet që sistemi i konsideron si reklama të padëshirueshme dhe
              arsyeja e këtij veprimi tim nuk janë mesazhet për hotele… Arsyeja e vetme është
              përdorimi i barbarizmave pa doganë dhe shpesh mungesa e lidhjes logjike në atë çfarë ai
              shkruan dhe kjo pasi ai dëshiron të shprehet me fjalë sa më të mëdha. Kjo e fundit nuk
              ka të bëjë me çështjen që po diskutojmë por problemi më i madh për mua është
              përdorimi i fjalëve të huaja. Dhe kjo është një sëmundje sidomos e gazetarëve që jetojnë
              në Shqipëri e Kosovë. Shumë rrallë e ndeshim këtë fenomen tek intelektualët shqiptarë
              1 Prof. Eshref Ymeri « Rikthim te një temë e kahershme » – TribunaShqiptare.com
              http://tribunashqiptare.com/news/132/ARTICLE/3207/2010-01-05.html
              që jetojnë në botën e jashtëme dhe që shkruajnë herë mbas here në shtypin e përditshëm
              të Tiranës apo Prishtinës. Duke dashur të gjejmë aryet për të shpjeguar këtë tendencë,
              mund të imagjinojmë arsye si ajo dëshira për tu dukur sa më perëndimorë, sa më
              poliglotë (shumë gjuhësh) apo sa më modern. Le të pranojmë se shqiptarët që jetojnë
              nëpër botë jetojnë me një gjuhë tjetë dhe ndodh që ata të bien pre e kësaj gracke. Nga
              përvoja personale mund të them se ndonëse urrej përdorimin e fjalëve të huaja të
              panevojshme, herë-herë edhe unë përdor fjalë të huaja që janë të vështira të dallohen nga
              fjalët shqipe. Për të qenë më i qartë, kur na duhet të përkthejmë fjalën frënge
              « ambiance » fjala mund të përkthehet mjedis por në shqip përdoret edhe ambient dhe
              kuptohet që kur « jeton » me ambiance është e vështirë të të vijë në mendje mjedisi…
              Ky problem nuk është veç shqiptar por pak a shumë ndërkombëtar. Ka shtete ku qeveritë
              kanë ndërhyrë për ta mbajtur gjuhën të pastër. Dhe këtë e bëjnë me mjete presioni. Le të
              përmendim këtu Francën. Por nuk do të mjaftonte ndërhyrja e qeverisë. Vet folësit e një
              gjuhe duhet të mobilizohen. Në rastin tonë, i duhet thënë ndal përdorimit të fjalëve të
              huaja të panevojëshme. Nga ana tjetër, institucionet shkencore të ngarkuara me studimet
              e gjuhës duhet të ndërhyjnë dhe të ndihmojnë në pranimin e fjalëve të huaja që mund të
              pranohen në gjuhën shqipe, në krijimin e fjalëve që nuk egzistojnë për terma të rinjë.
              Edukimi i të rinjëve në shkolla apo edhe nëpërmjet botimeve të spacializuara duhet të
              ndikoj gjithashtu. Ndërsa sektori provat mund të ndihmoj me krijimin e çmimeve për
              mediat që respektojnë gjuhën shqipe apo me anë të konkureseve të ndryshme.
              Barbarizmat janë një rrezik për gjuhën. Mendoni se ç’kërkojnë në gjuhën shqipe fjalë si
              performancë, trendi, draft për të përmendur veç disa raste të përdorimit të fjalëve të
              huaja. Para disa ditësh një shkrim kritik për festivalin e këngës në RTV, shkruar nga Pilo
              Zyba bënte fjalë pikërisht për përmbytjen e shqipes nga barbarizmat dhe pikërisht në një
              aktivitet aq të rëndësishëm si ky që po përmendim. Shkrimi i zotit Zyba (ndoshta nuk
              është i vetmi…) duhet të shërbej si kambanë alarmi për të gjithë ata që i shqetëson
              pastërtia e gjuhë sonë nga fjalët e huaja.

              Alfabeti i gjuhës shqipe

              Alfabeti i gjuhës shqipe që ne përdorim sot është frut i Kongresit të Manastirit që u
              mbajt në Manastir në vitin 1908. Miratimi i një alfabeti latin nga ana e kongresit, ka
              qenë një fitore për gjithë shqiptarët. Kjo rëndës ka anën e vetë politke dhe morale pse i
              bënte shqiptarët të mos vareshin as nga turqit, as nga grekët dhe as nga sllavët, por edhe
              nga ana teknike e bënte të lehtë pajisjen me mjete si shtypshkronja e makina shkrimi nga
              Perëndimi. Por a ka difekte alfabeti i gjuhës shqipe?
              As që do bëhej një pyetje e tillë para viteve ’90. Problemet me alfabetin e gjuhës shqipe
              vijnë nga disa shkronja të vështira për tu shkruar nga të gjitha tastierat e kompiuterave
              dhe të vështira për tu pasqyruar edhe në faqet e internetit. Të tilla janë shkronjat /ë/
              dhe /ç/. Problemin e ka ngritur intelektuali dhe publicisti zoti Bashkim Kopliku.
              Para se të jap mendimin tim dua të them dy fjalë për zotin Kopliku. Zoti Kopliku është
              një intelektual me një kulturë të gjerë dhe të gjithanëshme. Kur ai trajton një çështje e ka
              studiuar mirë dhe e argumenton me prova të pakundërshtueshme. Nga ana tjetër ai është
              një diskutues jashtëzakonisht i duruar. Edhe kur ndonjëri e shan (nuk flasim për
              kritika…) ai gjen kohën ti përgjigjet me argumenta dhe me një urtësi e gjakftohtësi të
              tillë që do t’ia uroja çdo debatuesi, madje edhe vehtes sime. Nuk dua të shkruaj gjithë sa
              ai propozon por po shkruaj veç një element të propozimit të tij. Ai propozon ndryshimin
              e /ë/ me /f/ pasi kjo të zvendësohet me /ph/ dhe ndryshimin e /ç/ me /cs/. Meqenëse
              propozimi për ndryshimin e alfabetit vjen prej tij, pyetja është: Është e drejtë të
              mendojmë një ndryshim të alfabetit? Përgjigja vjen nga përvoja botërore: -Po. Ka shumë
              vende që për një arsye apo për një tjetër kanë propozuar dhe kanë bërë ndryshime në
              alfabetin e tyre. Më 1928, Mustafa Qemal Ataturku e ndryshoi komplet alfabetin turk
              duke e romanizuar atë. Por edhe gjermanët kanë bërë ndryshime jo më larg se viti 2005
              dhe ndryshimet që ata kanë bërë ngjajnë me ndryshimet e propozuara nga zoti Kopliku.
              Pra nuk ka vend për të akuzuar zotin Kopliku se po kërkon të shkatërroj gjuhën shqipe
              apo alfabetin e saj. Përkundrazi, shqetësimi i tij është mëse i drejtë dhe i justifikuar.
              Ndryshimet në rregullat e një gjuhe apo në alfabetin e saj bëhen nga specialist dhe kjo
              pas studimeve që ndërmarrin komisione të posaçme. Pra, nuk më takon as mua dhe
              askujt që dikuton për këto ndryshime për të vendosur. Por, kjo nuk më pengon të jap
              edhe unë mendimin tim. Duke përgëzuar guximin e atyre që janë për ndryshimin e
              alfabetit, unë nuk jam për një veprim të tillë. Së pari, ne duhet të tentojmë të përshtasim
              teknologjinë me karakteristikat e alfabetit të gjuhës shqipe. Frëngjishtja i ka të dy format
              grafike për të cilat bëhet diskutimi i ndryshimit pra edhe /ç/ edhe /ë/. Madje, frëngjishtja
              ka edhe forma të tjera që bëhen problematike si /é/, /è/, /ê/,/ô/ etj etj. Unë kam përdorur
              dhe përdor sisteme të ndryshme shfrytëzimi kompiuterash si windows, linux dhe mac
              dhe të gjithë kanë mundësi të përshtatësh tastierën në gjuhën e duhur. Unë përdor
              sistemet në gjuhën angleze (software) me tastierën në gjuhën franceze kanadeze
              (software dhe hardware). Me sa di unë shumë sisteme kanë të integruar gjuhën shqipe
              (software) por besoj se duhet të ketë edhe tastiera në gjuhën shqipe (hardware), pra
              tastiera që të kenë butonat me shkronjat në fjalë.
              Së dyti dhe kjo mendoj se është më e rëndësishme; efekti psikologjik i ndryshimit. Të
              kërkosh ndryshimin e alfabetit do të thotë të mësosh dy alfabete, të riun dhe të vjetrin
              (sepse nuk mund të hedhim poshtë një libër të shkruar me një alfabet të vjetër…) Do të
              jetë e lehtë për ne që jemi mësuar gjithë jetën me /ë/ dhe /ç/ të ndryshojmë e të
              përshtatemi me dy forma grafike të tjera?!
              Edhe njëherë, ky është mendimi im. U takon të gjithë përdoruesve të gjuhës shqipe dhe
              specialistëve të saj të thonë fjalën e tyre nëse janë apo jo për një ndryshim të alfabetit
              tonë.

              Së fundi dua të shpreh atë entuziazëm dhe atë krenari që e ka shprehur Ndre Mjeda para
              mëse një shekulli për bukurinë e gjuhës shqipe të cilën duhet ta ruajmë dhe pasurojmë:

              Përmbi za që lshon bylbyli
              Gjuha shqipe m’shungullon…

              Ajet Nuro anuro@...
              Montreal, Kanada, 14 janar 2010
              -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
              -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-
              Gjuha Shqype

              Përmbi za që lshon bylbyli,
              gjuha shqipe m’shungullon;
              përmbi er’ që jep zymbyli,
              pa da zemren ma ngushllon.

              Ndër komb’ tjera, ndër dhena tjera,
              ku e shkoj jetën tash sa mot,
              veç për ty m’rreh zemra e mjera
              e prej mallit derdhi lot.

              Nji kto gjuhë që jam tue ndie,
              jan’ të bukra me themel
              por prap’ kjo, si diell pa hije,
              për mue t’tanave iu del.
              …………………………..

              Ku n’breg t’Cemit rritet trimi
              me zbardh, Shqipe, zanin tand,
              e ku Drinit a burimi
              që shpërndahet kand e kand.

              Geg’ e tosk’, malsi, jallia
              jan’ nji komb, m’u da, s’duron;
              fund e maj’ nji a Shqipnia
              e nji gjuh’ t’gjith’ na bashkon.

              Qoftë mallkue kush qet ngatrrime
              ndër kto vllazën shoq me shoq,
              kush e dan me flak’ e shkrime
              çka natyra vet’ përpoq.

              Por me gjuhë kaq t’moçme e mjera
              si nj’bij’ kjo që pa prind mbet:
              për t’huej t’mbajshin dhenat tjera,
              s’t'kishte kush për motër t’vet.

              E njat tok’ që je tue gzue,
              e ke zan’ tash sa mij’ vjet,
              shqiptaria, që mbet mblue
              sot nën dhe, edhe shqip flet.


              Fric Radovani: 65 VJETORI I KRYENGRITJES SË MALËSISË SË MADHE

              Posted: 14 Jan 2010 09:04 AM PST

              Prenk Cali Ne foto Prenk Cali

              Kush e di sa herë kam mendue me vedi: “…Pse, qeveria jugosllave nuk i ka ngritë mu në qender të Beogradit një monument sherbëtorit ‘besnik’ të tyne Enver Hoxhës..?”.

              Të gjithë trathtarët e Atdheut që kanë ardhë në krye të Shtetit Shqiptar, që nga viti 1925, gjoja si “çlirimtarë”, kanë ardhë me ndihmën “vllaznore” të qeverisë së Beogradit.

              I vetmi kryeminister që nuk asht kenë agjent i tyne asht kenë Mustafa Kruja dhe, si i tillë, vazhdon me kenë i veshun me epitete dhe cilësi të cilat nuk i përkasin fare, mbasi asht kenë dhe vazhdon me kenë i vetmi kryeminister Atdhetar që ka pasë Shqipnia, qyshë se asht formue nga themeluesi i Shtetit Parë Shqiptar në vitin 1912, nga Atdhetari Ismail Qemali.

              Okupacioni italian dhe ai gjerman (ndonse të ndryshem në mes tyne) kanë sjellë në fletët e historisë së Shqipnisë shumë pasoja, edhe pse veprimet e tyne asnjëherë nuk janë marrë me pelqimin e qeveritarve shqiptar, përsa i përket aneksimit të Trojeve tona me tokën Nanë, të cilat, ishin nën zaptimin sllav që nga 1912 – 1913. Një e vertetë nuk mund të mohohet se ajo hartë e Shqipnisë e vitit 1943 – 44, kur, Shqipnia u pushtue nga Gjermania, asht harta e Vetme e Trojeve Shqiptare, që ka kenë dhe asht Shqipnia e Vërtetë.

              Kjo u ba nga ata shtete për antisllavizmin e Shqiptarve, apo, të gjermanve, duhet pranue se u ba…ashtu, si, duhet me pranue se u zhba nga Aleatet e Luftës së Dytë Botnore, sëpse, interesat e tyne për Jugosllavi dhe Greqi, ishin ma të mëdha se për ne kur u vendos fati i shtetëve ballkanike në Jalta. Pra, në tavolinën e tyne ku, lohëj “poker” me fatin e shtetëve të vogla, Shqipnia u përdor si monellë shpërblimi!.. Aq asht e vertetë kjo, sa vetëm sot, që shumë nga ata dokumenta kanë dalë haptas, mund të thohet se, Ruzvelti asht dhuruesi i Tokave Shqiptare tek Tito dhe Stalini …dhe, se Enver Hoxha asht trathtari ma i madh i Popujve e Tokave tona, të shituna rreth e rrotull Shqipnisë, ndër sllav e armiq shekullor për kolltuk dhe, me ato pare me u pasunue ai vetë, trashigimtarët e tij dhe pushtetmbajtësit mbasardhës, të cilët, nuk i prekun me pupël as dekoratën që me datë 1 korrik 1946 trathtarit Gjenaral Kolonel Enver Hoxhës, i dha “druzhe” Tito në Beograd: “hero i popujve të Jugosllavisë”, menjëherë posa deklaroi në konferencën e Paqës në Paris, se: “Shqipëria nuk ka asnjë pretendim nga qeveria jugosllave!”

              Atdhetarët e vërtetë e dinin me kohë kush janë komunistët dhe kujt i shërbenin ata. Në përpjekje të tyne me mujtë me shpëtue Atdheun nga rreziku sllavo – komunist, me 24 Shtator 1943 Ata formuen “Beslidhjen e Veriut të Malësisë së Madhe, Rranxave dhe Postribës” e, në pikën e parë të programit të saj shënohej: “Mbrojtja e kufijve të sotëm të Tokës Shqiptare…”.

              Kjo “Beslidhje e Veriut” ishte organizue si gjithmonë mbi parimin e parzmores dhe mburojes së Trojeve Shqiptare, që ndër shekuj ishin Malësorët e Veriut të Shqipnisë, ishin Ata Burra të Lekës, që ruenin në gjakun e Tyne parimet e shenjta të Kanunit, ku Atdheu, Feja, Familja dhe Toka e të Parve përjetësisht janë të paprekëshme nga askush, por, kur bahej fjalë për cenimin e Tyne nga armiqët shekullor sllav, atëherë, vdekja ishte si me lé së dyti!…

              Besoj, se për çdo shqiptar asht i kjartë ky vendim, prandej, menjëherë posa erdhën në pushtet komunistat në Shqipni, drejtuen armët drejtë Veriut dhe kryesisht kundër qendrave ku ishte e organizueme kjo Beslidhje e Veriut, në Malësi të Madhe, Dukagjin, Postribë, Dibër, Mirditë, Pukë etj. Kur forcat partizane të brigadave terroriste që drejtonte krimineli Mehmet Shehu u drejtuen nga Shkodra, për me shfarosë rezistencën antikomuniste që ishte organizue nga Abaz Ermenji e Jup Kazazi në Berdicë dhe Anë të Malit, ku partizanët “trima” nuk kishin guxue ende me vue kambën, mbas kufinit shqiptar ishin vendosë disa formacione të mëdha të ushtrisë jugosllave, që, në marrveshje me trathtarët e qeverisë komuniste shqiptare, ishte në gatishmeni me ndërhy në Tokën Shqiptare për me shtypë me armë rezistencën antikomuniste.

              Në zonat e Koplikut e deri në Selcë, ishin të organizuem malësorët që drejtonte Llesh Marashi dhe Gjelosh Luli. Në Shllak vepronte grupi i Gjergj Vatës. Dukagjini që kishte dalë e marrë shpellat kishte mbi 400 burra të armatosun ndër male ku, Pal e Mark Thani, Martin Sheldija, Nik Sokoli, Mark Mala, Gjon Destanishta, Ndue Pali etj. nuk lenin kambë partizani me shkelë aty. Mirakajt e Pukës bashkë me Markagjonët e Mirditës, të cilët i drejtonte Princi Legjendar Mark Gjon Markagjoni, me vëllaun e vet Lleshin, formonin kunorën e rezistencës deri në zonën qendrore të Shqipnisë, ku, ma vonë trimat Alush Lushanaku, Gjon Mark Ndoj, Mark Zef Pali, kishin formue “Frontin e Bashkuem të Rezistencës Shqiptare”. Hamit Matjani e Çeta e Hekurt e Sulë Selimes, u bane tmerri i komunistave të Tiranës…Nga Dibra e deri në Vaun e Dejës, forcat e ndjekjes shfaroseshin nga Burri i njohtun Muharrem Bajraktari…

              Kjo asht arësyeja kryesore që Enver Hoxha me kliken e tij gjakatare, në bashpunim me komunistët e qeverisë jugosllave, vendosën me shfarosë me të gjitha format e terrorit dhe të genocidit të njohtun komunist këte rezistencë mbarëkombëtare, tue fillue nga koka që ishte Malësia e Madhe e Prenkë Calit, Atij Burri që e kishte fillue luftën për mbrojtjen çdo pëllambe tokë t’ Atdheut dhe Flamurit të Skenderbeut, njëheresh me fillimin e shekullit XX.

              Brigadat partizane që kishin ardhë në Veri me një grup terroristash të njohtun dhe të kryesuem nga Mehmet Shehu, Sheuqet Peçi, Rahman Parllaku, Dilaver Sadiku, Gjin Marku, Zoi Themeli, etj. “gjenerala” të graduem për krimet që kanë krye ndaj Popullit Shqiptar, dhe të njohtun si përçarës dhe fanatikë, kundrejt popullsisë së Gegnisë, fillojnë operacionet e tyne kundrejt Malësorve të Kelmendit. Mbas thyemjeve të para dhe humbjeve që pësuen kur janë drejtue nga Selca, atëherë, si gjithmonë, komunistët menduen rrugën e trathtisë, tue kërkue mënyrën e sulmit mbas shpine. Kjo dredhi që u ba nga Mehmet Shehu, shpjegohet nga At Zef Pllumbi se u arrijt nëpërmjet Kolë Maçit, i cili u tregoi brigadave partizane disa shtigje shumë sekrete, nëpërmjet të cilavet ata arrijtën me depertue në Kelmend, tue u ra mbas shpine nga tokat shqiptare të marruna nga jugosllavët që në 1913. Sulmi i brigadave partizane nga ai drejtim ishte i papritun, kështu, Kryengritësit e Malësisë u detyruen me u ngujue ndër shpella bashkë me drejtuesin e tyne Prenkë Calin. Derisa ata mërrijtën me iu afrue vendit ku ishte ngujue Prenka, u bane disa përpjekje në mes të brigadave dhe malësorëve, dhe, kryesisht një nga betejat e rrebta që Brigada XXIII pësoi humbje të randa ishte beteja e Urës së Tamarës, në fillim të Janarit 1945. Sigurisht, kjo mbahet mend edhe sot, por betejat ishin aq të shumta e të përgjakëshme sa nuk ka penë që që i përshkruen, ndonse shumica e tyne nuk janë shkrue asnjëherë as nuk janë shpjegue ashtu si kanë ndollë, mbasi partizanët kanë kerkue jo vetëm me mëshef e mos me tregue humbjet e tyne në njerëz e spijunë që kishin angazhue për me shtypë Malet, por edhe donin me mëshef krimet e shemtueme që kanë krye ndaj popullsisë së pafajshme, tue vra e therë në bajoneta, tue djegë gjallë njerëzit ndër shtëpija të malësorve, gra, pleq, fëmijë e të rinjë të plagosun, tue u dhunue edhe ma keq pikërisht nga ata partizan, që kur u zenin rob nga malësorët, vetëm çarmatoseshin dhe leheshin të lirë, mbasi urdhni i Prenkë Calit, ishte: “Nuk do të çarsim asnjë nga vllaznit tonë shqiptar..!”, mbasi Ideali i Tij për të cilin luftonte ishte: “Na kem me luftue kundra partizanve veç në paçin në flamur shejat e Rusisë, ndryshej, na nuk kem si gjuejmë në vllazën tonë, n’shqiptarë…” (Nga libri i studjuesit M. Korça, “Histori të pashkruara” fq. 50. Tiranë, 2005.)

              Z. Mergim Korça, asht një nga dëshmitarët që e ka pa me sytë e Tij: “Kreshnikun Prenkë Cali, i cili ecte kryenaltë me mjekerr të dendun, si me kenë fitues. Por shkjau, brateja i partizanve ngadhnjyes, ia kish n’vesh të vjerrun trimit inadin. E ndalne mjedis Fushës së Çelës, e ulne në gjuj e një partizane e egzaltueme ia rroi mjekrren pa lagë atij.” (po aty, fq.51)

              Kam lexue me sytë e mij 118 emna të Malësorve të vramë dhe të humbun në humnera e proska, siç i quen krimineli Koçi Xoxe, i cili tregon se, “kishim urdhër me i tretë trupat e tyre nga shoku komandant”. Vërtetë, se Prenkë Cali ishte në shpellë dhe mund të vazhdonte qendresën, po shpjegimin e së vertetës që u dorëzue, pothuej nuk e dokumenton asnjeri mbasi Ai, këte e bani për me shpëtue një djalë që kishte me vete e mos me u shue një Fis i Maleve.

              Kjo e vërtetë që u keqpërdor nga komunistët, tue i marrë fjalën e besës Prenkë Calit, duhej të shkruhej nga vetë ai që ndërhyni tek Prenka, i shtymë nga Mehmet Shehu, të cilin, e kemi pa deri vonë në rrugët e qytetit të Shkodres, pa i hy një ferrë në kambë dhe, madje, pa ba as një ditë burg tue kenë klerik, që i besoi “besës” komunistave dhe, tue i dorëzue gjallë grupin e Prenkës që ishte i ngujuem në shpellë për me u çue me kambët e veta në Zallin e Kirit, me inaugurue vendin e pushkatimit të mijra Atdhetarve, dhe me krye edhe akte të turpëshme ndaj kufomave, ku rrugaçët e vagabondët komunistë arritën deri aty, sa mbasi e pushkatuen të Ndjerin Prenkë, e mbështetën për murin e Rrëmajit, të veshun me xhamadan e çakçir dhe në gojë i vune dhe një cigare..! Fatkeqësisht, ky ndermjetës ishte nga rradhët e klerit, At David Pici, i cili, ma vonë jo vetëm nuk ka tregue shenja pendimi, po ka marrë pjesë në vepra tjera, mbasi emni i tij kujtohet edhe në nënshkrimin e të shumpërfolunit Statuti i Kishës Katolike Shqiptare, të vitit 1951. Po, të kishte tregue një shenjë pendimi, unë nuk do të shkruejshe këta rreshta për te, po, as nuk kam ndigjue as lexue një gja të tillë prej tij.

              Burrat e Malësisë janë ata që kanë falë gjaksorin kur ishte fjala për shuemje Fisi. Kanë pranue edhe fjalën e randë edhe nga një gjaksor kur ai shuhej e, kjo, pikë aq delikate e nderës dhe e burrnisë së Tyne, asht keqpërdorë edhe me Llesh Marashin, e shumë Burra të tjerë Malesh, për të cilët, shpesh, asht drejtue pyetja: “Pse, u dorëzue Ai Burrë, tue i njohtë se kush ishin partizanët e komunistët serbo – sllav të Shqipnisë..?”

              Përgjigja asht ajo që Prenkë Cali i dha Mehmet Shehut, kur, ky i tha: “E more Prenkë Cali, të pat ardhur dita t’a mbyllje historinë tënde me shkronja ari po t’ishe bërë me ne! Po, pse bërë kështu?” dhe, trimi legjendar i gjegjët burrnisht: “Zotni, faji bjen mbi ju, se ju u batë aleatë me anmikun tonë shekullor, me serbin!” (Arkivi Min. Mbrendshme Tiranë, 1998.)

              Ja, pra, Burri i Maleve, që braktisi “lavdinë” serbo – komuniste e, që për 65 vjet vazhdon me qendrue nën grumbujt e plehut ende sot, pa një Shenjë tek koka..!

              Ja, pra, Burri i Maleve, që nuk pranoi me u shkrue emni i Tij me “shkronja të arta” ashtu, si u shkrue emni i trathtarit t’Atdheut, që i ofroi “nderimin” komunist..!

              Ky ishte dhe asht sot Prenkë Cali, Burri i Malësisë së Madhe, që brezat e ardhëshem një ditë do të përulën me respekt para Atij Guri, që do të daltohet me Shkronja të Arta Emni i Prenkë Calit dhe i gjithë Atyne Atdhetarve të Malësisë së Madhe, që ngritën kryet e Tyne kundër komunizmit, të Parët në krejt Lindjen Evropjane, të pushtueme nga Rusia bolshevike.

              Ja, pra, Kjo asht Parzmoria dhe Mburoja e Shqiptarisë, Kjo, dhe vetëm Kjo, asht:

              Malësia e Madhe…Kelmendi…e Alpet Tona..!

              Melbourne, 13. Janar 2010.

              mARRE NGA http://tribunashqiptare.com/news/136/ARTICLE/3265/2010-01-14.html


              Frang Bardhit – I treti i shqipes dhe fjalori i tij latinisht-shqip

              Posted: 14 Jan 2010 08:28 AM PST

              FrangBardhiFrang Bardhi

              Bardhyl Demiraj sjell Dictionarium-i te Frang Bardhit në një botim kritik të veprës ku një gjuhë popullore e papërpunuar si shqipja arrin të ballafaqohet me gjuhën më të ngritur letrare të kohës. Më në fund lexuesi shqipfolës mund të lexojë për herë të parë rrjedhshëm dhe në sistemin e sotëm alfabetik tekstin origjinal të Frang Bardhit

              Pas një mungese të gjatë në publik, autorët e vjetër të shqipes vitet e fundit po dalin nga harresa e po shohin rishtas dritën e botimit, nëpërmjet ribotimeve të tipit filologjik tekstual, tashmë nga studiues shqiptarë, të cilët kanë marrë në dorë me kompetencë studimet filologjike në fushë të shqipes. I pari që hapi rrugën në fushën e botimeve filologjike të teksteve të vjetra shqipe ishte Eqrem Çabej me botimin e tij kritik shembullor të “Mesharit” të Gjon Buzukut në vitin 1968, i ndjekur me distancë të madhe kohore nga albanologu danez Gunnar Svane, i cili botoi veprat e Pjetër Budit bashkë me konkordancën elektronike në 12 vëllime në vitet 1985-86. Më pas u desh përsëri një kohë e gjatë derisa filologjia e teksteve të vjetra në hapësirën shqiptare të rizgjohej, me botimin kritik të veprës së Pjetër Bogdanit “Cuneus Prophetarum” prej nesh në vitin 2005.

              Botimi më i ri filologjik-tekstual që plotëson mozaikun e katër autorëve më të vjetër të shqipes është “Fjalori latinisht-shqip” i Frang Bardhit, i vitit 1635, autori i tretë në radhë pas Gjon Buzukut (1555) e Pjetër Budit (1618, 1621), i përgatitur nga prof. Bardhyl Demiraj, prej disa vitesh titullar i degës së albanologjisë pranë Universitetit të Mynihut. Pas një periudhe studimesh në fushën e gjuhësisë historike-krahasuese e të etimologjisë së shqipes, prof. Demiraj tashmë i është kushtuar me zell e profesionalizëm filologjisë së teksteve të vjetra shqipe, një fushë që kërkon njohuri të gjera nga degë të ndryshme të shkencave humanitare, përveç kompetencave të plota në fushën e gjuhësisë. Serinë e botimeve të teksteve të vjetra shqipe ai e hapi me botimin kritik të “Doktrinës së Kërshten” të Gjon Nikollë Kazazit të vitit 1743, botim i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës, Prishtinë, 2006, i pari ribotim i kësaj vepre, i pajisur me një studim të gjerë për jetën dhe veprën e Kazazit mbi bazën e të dhënave burimore të nxjerra nga kërkimet vetjake në arkivat e Propagandës së Fesë dhe të Vatikanit, me një studim për tekstin e veprës dhe grafinë e tij, me dy riprodhime të tekstit: atë fotografik dhe riprodhimin diplomatik të zgjeruar, me botimin kritik të tekstit të shoqëruar me shënime shpjeguese të hollësishme dhe me konkordancat leksikore ose fjalësin e përbërë nga lemat bazë të ndjekura nga të gjitha fjalëformat sa herë hasen në tekst, me kontekstet përkatëse.

              Me botimin kritik të “Dictionarium latino-epiroticum” të Frang Bardhit Bardhyl Demiraj shënon një hap tjetër të rëndësishëm në këtë fushë, për të vazhduar me përgatitjen e botimeve të teksteve të tjera, më të reja në kohë, por me vlerë të madhe për dokumentimin e fazave të ndryshme të zhvillimit të shqipes.

              Botimi fillon me një Parathënie para lexuesit ose “Të primitë përpara letërarit” të autorit, shkruar në një shqipe eksperimentale që përpiqet të imitojë gjuhën e autorëve të vjetër, ku paraqiten arsyet e ndërmarrjes së një pune të tillë. Më pas ndjek hyrja e ribotimit të parë anastatik nga Mario Roques, dy shtojca nga vetë autori i botimit kritik dhe pastaj vjen puna kryesore e veprës, që janë dy riprodhimet e tekstit (fotografik dhe diplomatik) si dhe botimi kritik i tekstit shqip, pajisur me aparat kritik, shënime e konkordancat leksikore dhe me indeksin e fjalëve shqipe.
              Atë që dimë deri sot për jetën dhe veprimtarinë intelektuale-fetare të Frang Bardhit e kemi nga studimi i thelluar i botuesit të parë të Fjalorit të tij, filologut të shquar francez Mario Roques, njëri ndër hulumtuesit e parë të teksteve të vjetra shqipe. Ai pati mbledhur material jetësor e bibliografik në arkiva dhe biblioteka dhe e paraqiti atë të sistemuar në hyrjen e botimit anastatik që i bëri Fjalorit të Bardhit në vitin 1932. Meqë të dhënat për Frang Bardhin nuk kanë mundur të pasurohen me zbulime dokumentesh të reja, kjo hyrje, të cilën e pati përkthyer në shqip studiuesi Villy Kamsi në Buletinin e Institutit të Shkodrës (1964), është ribotuar në botimin kritik të Fjalorit që kemi tashmë në dorë.

              Në këtë hyrje gjejmë të dhëna të rëndësishme për historinë, sidomos kishtare, gjeografinë, përbërjen etnike dhe fetare të popullsisë së krahinës së Sapës ose Zadrimës ku ka vepruar Bardhi, për familjen e Bardhejve dhe klerikët e lartë që ka nxjerrë ajo, për jetën dhe veprën e Frang Bardhit dhe në veçanti më gjerësisht për Fjalorin e tij latinisht-shqip: historikun, përmbajtjen, sistemin grafik.

              Studimin e Mario Roques-ut e ndjekin dy shtojca të botuesit-filolog Demiraj, e para mbi disa vërejtje shtesë për grafinë e tekstit, ku vihet në dukje më një anë vijimësia e traditës shkrimore me alfabetin e autorëve të vjetër të Veriut katolik apo të ashtuquajturin alfabet të Propagandës, meqë veprat u botuan nga Kongregacioni i Propagandës së Fesë me qendër në Romë, dhe më anë tjetër ndonjë risi e këtij alfabeti në fjalorin e Bardhit. Si një nga këto risi, në të vërtetë sporadike, mund të përmendim shkronjën ‹æ› të përdorur për të dhënë tingullin [ë] të shqipes. Kjo grafemë haset vetëm në dy raste, por paraqet interes për përkimin e saj me grafemën e njëjtë që përdori arbëreshi Lekë Matranga dyzet vjet më parë (1592), me po atë vlerë funksionale, pra për zanoren [ë]. Kodin alfabetik të Frang Bardhit mund ta shohim të përmbledhur në mënyrë të qartë e të sistematizuar në një tabelë, për lehtësi leximi të krahasuar me alfabetin e sotëm të Manastirit dhe me vlerat tingullore përkatëse sipas alfabetit fonetik ndërkombëtar, ilustruar edhe me shembuj nga teksti. Zbërthimi i këtij kodi dhe përcaktimi i vlerave të sakta fonetike funksionale të tingujve të tij e ka ndihmuar autorin në botimin kritik të tekstit shqip për zëvendësimin e alfabetit të origjinalit me atë të shqipes së sotme letrare.
              Shtojca e dytë përmban vërejtje mbi botimin kritik të tekstit shqip. Aty përshkruhet edhe puna e bërë për metodat e ndryshme të riprodhimit të tekstit…

              Botimi kritik nuk e prek aspak gjuhën e tekstit, por synon vetëm të riprodhojë tekstin origjinal me sistemin e sotëm grafik e drejtshkrimor për të lehtësuar leximin e tij. Ndërhyrjet normalizuese janë minimale dhe kanë të bëjnë më tepër me variacionet grafike të origjinalit. Ndërsa variantet e lira që i përkasin së folmes së autorit, në kushtet e një gjuhe letrare ende të panjësuar, janë ruajtur pa u ndryshuar në botimin kritik. Të gjitha ndërhyrjet janë argumentuar në “Vërejtjet” e autorit dhe secila prej tyre është dokumentuar në aparatin kritik në fund të faqes. Për zbërthimin dhe shpjegimin e rasteve të veçanta që dalin nga rregulli i zakonshëm shkrimor i autorit, siç janë variantet e lira ligjërimore, ose për shpjegime të natyrave të ndryshme filologjike, fonetiko-morfologjike, dialektore etj. botimi kritik është pajisur me rubrikën “Shënime” në fund të riprodhimeve të tekstit. Atje gjejmë shpjegime interesante për shumë dukuri të gjuhës së autorit, edhe në kontekstin e autorëve të tjerë të vjetër të shqipes, si dhe komente për zbërthimin e leximeve të vështira.

              Një ndihmesë të veçantë dhe shumë të çmuar për leksikografinë shqipe përbëjnë “Konkordancat leksikore” të tekstit shqip të Frang Bardhit, domethënë fjalori vetëm shqip i tij i përpunuar elektronikisht dhe i renditur alfabetikisht. Jepet në fillim fjala lemë me përcaktimin e kategorive gramatikore dhe nën të të gjitha fjalëformat e saj sa herë dalin në tekst me vendndodhjen përkatëse dhe me përgjegjësen latinisht në kllapa. Pra kemi të bëjmë me inversin e fjalorit latinisht-shqip të Bardhit. Një punë të ngjashme, por vetëm si tregues alfabetik të fjalëve shqip të Fjalorit të Bardhit, e kishte bërë në vitet ‘30 botuesi i parë i tij Mario Roques duke përgatitur me të një vëllim të dytë të botimit, punë që për fat të keq nuk arriti të dalë në dritë.

              Nga përqasja e fjalëve shqipe me gjegjëset latine të fjalëformave të veçanta na del një pasqyrë e aftësive shprehëse të shqipes së shekullit XVII, një gjuhë që, megjithëse mjaft e vjetër, vetëm prej pak kohe kishte filluar lëvrimin me shkrim të saj dhe paraqitej shumë e varfër për të përballuar konceptet e përpunuara të një gjuhe të shkruar prej shumë shekujsh si latinishtja e të ngritur në nivelet më të larta të përpunimit si gjuhë ndërkombëtare e qytetërimit evropian për sferat e kulturës, të shkencës dhe të fesë. Një leksemë foljore e shqipes si ndritunë është e detyruar të përballojë kuptimin e nëntë leksemave të ndryshme të latinishtes, si illustrare, internitere, nitere, pellucere, perlucere, praelucere, stellare, sublucere. Nuancat kuptimore jepen nëpërmjet perifrazimit në togfjalësh, si ndër ta me ndritunë për “perlucere”, me ndritunë ndër të tjerat kafshë për “internitere” ose me ndritunë porsi yll për “stellare”.

              Megjithatë është i rëndësishëm fakti që një gjuhë popullore e papërpunuar si shqipja arrin të ballafaqohet me gjuhën më të ngritur letrare të kohës. Me gjithë të metat që ka dhe që janë vënë në dukje nga studiuesit, Dictionarium-i i F. Bardhit ka rëndësi të jashtëzakonshme për studimet albanologjike si dëshmi e rrallë e një faze të caktuar të shqipes së vjetër dhe si e para vepër leksikografike në historinë e gjuhësisë shqiptare.

              Në një konkordancë elektronike zakonisht nuk jepet kuptimi i fjalës, por ai del nëpërmjet kontekstit të fjalëformave në fjali apo togfjalësh. Megjithatë në një farë mënyrë kuptimet e lemave të fjalorit jepen duke dhënë përgjegjëset e tyre në shqipen e sotme përmes një “Indeksi të fjalëve shqipe” në fund të punimit. Ky indeks niset nga trajta e lemave në shqipen e sotme letrare të cilave u vihet përbri trajta gjegjëse e gjuhës së Bardhit. Aty ku këto trajta nuk ekzistojnë në shqipen e sotme ose nuk pasqyrohen nëpër fjalorë lema shënohet me një rreth për ta dalluar. Nga ky ballafaqim i trajtave të sotme me ato të shqipes së shekullit XVII shohim se si ka evoluar gjuha jonë gjatë shekujve. Lexuesi mund të nxjerrë vetë edhe përfundime etimologjike për rrugën e zhvillimit të fjalëve të veçanta, siç është fjala lemzë që te Bardhi del lefmëzë, duke bërë të dallohet më qartë prejardhja e saj nga folja leh / lef. Një fjalë moderne si biskotë e marrë nga italishtja, në shqipen e vjetër popullore shqiptohej bërskot, ose trajta e sotme ankoj në shqipen e vjetër tingëllonte nëkoj. Nga krahasimi me latinishten nganjëherë gjejmë edhe kuptimin e saktë të fjalës shqipe. Kështu leksemës shqipe fatos i përgjigjet lat. “fortunatus”, pra “fatlum”, dhe ky duhet të jetë edhe kuptimi fillestar i kësaj fjale, siç duket edhe nga prejardhja e saj fjalëformuese prej fat me prapashtesën -os. Më vonë, p.sh. te Pjetër Bogdani gjejmë kuptime të tjera të kësaj fjale, si “athleta”, “celebre”, “valente” dmth. “atlet”, “i famshëm”, “trim”, por kuptimi i parë del te Frang Bardhi.

              Mund të shohim se si në shekullin XVII ka filluar depërtimi i turqizmave që do të vinë duke u shtuar në shekujt e mëvonshëm. Te Bardhi gjenden mjaft të tilla, si aferim, aksham, allah, bajrak, bajraktar, çaush, çisme, davëxhī “grindavec, lat. litigator”, davī “grindje, zënkë”, dert, deve, elçī “lajmëtar, i dërguar, lat. legatus”, hain, hakshī “kuzhinier, akçi, lat. cocus”, hambar, haraç, hesap, hiç, horriat, ibrik, kallauz, kamare, kazan, kurban, lojlek “lejlek”, maskara, mireqep “bojë shkrimi, lat. atramentum”, nozullë “ushqime udhëtimi, it. vettovaglia”, okë, pazar, perçe, qemal “lat. praeco,-nis, lajmëtar, tellall”, qendī “iqindi, mbasdite”, qervasare “lat. taberna, dyqan i vogël, pijetore” nga turq. kervansaray, qyrshī “qyrkxhi”, rajé, sanxhak, tepsi, tesqere, xhambaz, dylber “ylber”, ylefé “rrogë”, zagar, senxhir etj.

              Më në fund lexuesi shqipfolës mund të lexojë për herë të parë rrjedhshëm dhe në sistemin e sotëm alfabetik tekstin origjinal të Frang Bardhit, parathënien e tij ku u drejtohet shqiptarëve bashkëkohës për qëllimin përse e ka shkruar këtë libër, dëshirën për t’i ardhur në ndihmë gjuhës shqipe që po prishet e po përzjehet sa më shumë kalon koha, por sidomos dëshirën për të ndihmuar klerikët që nuk njohin latinishten e nuk kuptojnë atë që lexojnë kur thonë meshë. Këtë plagë të përhershme paditurie të popullit, që ndjehej sidomos te priftërinjtë, janë përpjekur ta luftojnë klerikët tanë më të vetëdijshëm që patën fatin të shkollohen në kolegjet e perëndimit, siç ishte Frang Bardhi dhe shkrimtarët pas tij Budi, Bogdani, Gjon Kazazi e të tjerë. Padijen e priftërinjve ata e shihnin edhe si shkak të rrudhjes së besimit të të parëve nën trysninë e fesë së re që solli pushtuesi osman. Prandaj me librat e tyre synonin përhapjen e dijes, që do të thoshte edhe forcim i fesë së krishterë, si pengesë për konvertimet në islam që kishin filluar në masë.
              Një burim i çmuar për antropologët kulturorë janë proverbat e fjalët e urta të shqiptarëve që ka mbledhur Frang Bardhi dhe ia ka shtuar fjalorit të tij, bashkë me shprehje të ndryshme urimi, dëshire ose nxitjeje.

              Botimi i fundit kritik i “Dictionarium latino-epiroticum” të Frang Bardhit do t’u vlejë jo vetëm studiuesve të gjuhës shqipe e të albanologjisë për studime nga këndvështrime të ndryshme ndërdisiplinore, por edhe lexuesve të thjeshtë, që mund të shijojnë nga afër dhe me lehtësi gjuhën e vjetër shqipe të fillimit të shekullit XVII.

              Nga Anila Omari | 19/08/2009 | Kulture |
              http://www.shekulli.com.al/2009/08/19/i-treti-i-shqipes-dhe-fjalori-i-tij-latinisht-shqip.html


              Mihai Antonescu: PËR LIBRIN “RRËNJËT” TË SHKRIMTARES VILHLME VRANARI HAXHIRAJ, PËRKTHYER NË RUMANISHT

              Posted: 14 Jan 2010 07:59 AM PST

              Rrenjet-Vilhelme HaxhirajSHQIPËRIA, NJË BOTË E PREKUR NGA FLATRAT E DASHURISË VËLLIM POETIK NË EMËR TË JETËS DHE DASHURISË

              Kush është ai që di të këndojë më mirë për lumturinë e një loti? Kush i përjetëson më mirë shenjat e dashurisë për pavdekësinë e këtij populli të mrekullueshëm e të veçantë, siç është populli shqiptar? Në veshin e kohës kanë depërtuar këngët e këngëtarëve të tij, për mahnitjen e Zotit që gjithmonë i ka dashur martirët dhe poetët duke ua bekuar dheun dhe fjalën, ajrin dhe dritën ndërmjet djepit të lindjes dhe përkujtimit të përjetshëm. Më vjen të besoj se tejmatanë energjisë së bjeshkëve, ky komb i përjetshëm si gjethi dhe si kullosa(kullota) e pranverës, endet së bashku me historinë e tij në zemër, që të ketë mall siç ka zogu ndaj shpatit apo pusi ndaj gurrës së tij. Si mund të kalojë lexuesi pa i dëgjuar këngët, apo pa i shikuar shenjat e përmallimit të vëllaut, të rradhitura kaq thellë në kalendarin e qenjes sonë të përbashkët?

              Në emër të dashurisë, të jetës dhe të historisë, na zbut me fjalë edhe Vilhelme Vranari-Haxhiraj në vëllimin poetiK “Rrënjët”, botuar në Bukuresht, në bashkëpunim me Bashkësinë Kulturore të Shqiptarëve të Rumanisë (2009), duke e përgëzuar rikëndimin në gjuhën rumune nga Baki Ymeri, një luftëtar energjik për afirmimin e vlerave të një kombi të shquar për trimëri dhe besnikëri, një poet hijerëndë në dukje të parë, dhe plot zjarr në zemrën e tij, siç janë shqiptarët gjithandej në botë. Vargjet e përfshira në këtë vëllim kanë konsistencën e glinës së përshkuar përmes rrjedhës së ujërave dhe flakës për zbutjen e shenjave, duke u bazuar mbi thjeshtësinë e shprehjes dhe duke reveluar një hijeshi të pafshehur që mban në flatrat e saj të vërteta universalisht të kapshme, si një leksion i padyshimtë, pa lulëzime të padobishme. Janë rrënjët e ditëve që kanë mbëltuar (mbjellë) në këtë dhe të bekuar nga Zoti dhe vaditur me gjak. Janë rrënjët shqiptare që janë shpërndarë nëpër botë, duke e përlotur syrin e përmallimit, kur ndjeshmërinë e kanë ndjerë dhe dritën e së vërtetës e kanë parë.

              Në vargjet e Vilhelme Vranarit jehon gjuha e ëmbël e mëmës dhe vaji i qengjit të palindur. Ajo dëgjon përpëlitjet e muzgut të botës që tringëllin në qenje e sende, duke e zgjuar atje përlindjen e tyre, kuptimin për të cilin çdo gjë është masë dhe kuptim që na shëron nga frika dhe pakuptimii së vërtetës. Ajo shkel mbi gjethet e vjeshtës duke e ndjerë nën këmbë zërin e atij që qan ngadalë, rrënjët duke ia prekur. Gjurmave të saj ecën koha përmes buzëqeshjes engjëllore dhe rend fëmijëria mbi gjurma dafinash, mes iluzioneve euforike rritet dhe shtohet rinia, me gëzime/trishtime/ëndërra dhe shpresa lumturie. Së bashku me mua, me ty e me të, ec koha kur poetesha parashtron pyetje që synojnë çrrënjosjen e përkohshme si pjesë e padukshme e mallit ndaj njeriut, duke pritur përgjigje përmasash të përzemërta, ngase poetesha duke shkelur mbi gjurmat e mendimit, vetvetiu shprehet përmes një humanizmi ku bota i duket e vogël, ndërsa njeriu “një atom mikrospkopik i saj”. Ku është atdheu im që në këtë botë të lëvizshme ka vend për të gjithë, pyet poetja duke dëgjuar zërin tim, zërin tënd, zërin e saj, “që dridhet ngadalë.”

              Dhe kthehet prapë te fjalët e fshehtësisë, në lutjen e zemrës dhe rrëfimin e realizuar nën fëshfërimën e faqeve të shkruara, me një çiltri të cilën vetëm engjëjt e kanë, dhe ja, edhe poetja, motra e tyre në një bashkëpërkim, që tenton të rrëfehet, duke kërkuar një rrëfim intim që nga shpirti i saj depërton në shpirtin tonë. Në ngjyra të sigurta, pa hamendje, Vilhelme Vranari përcakton fshehtësitë e zemrës, ndjenjat njerëzore, pasojat dhe moralin që rrjedhin nga dhembja e përjetimi, jo duke akuzuar, por vetëm duke e bërë të njohur për të dhe për botën, për memorjen e së tanishmes, dhe sidomos të ardhmërisë. Ajo ndjen dhembje ndaj fatit të pafatshëm të lavires që bredh netëve të pagjumë, duke u zhytur në skëterrë dhe baltë, ditën duke u rrokullisur si një lule maji, “vetëm në vdekje duke e kërkuar/ mëkatin për ta larë”.

              Flasim për një libër thellësia dhe vlera e të cilit nuk mbështeten mbi lulet e metaforës, as në formën e ekspozimit tekstual, por në thjeshtësinë dhe madhështinë e mesazhit të destinuar për të arritur në adresë të lexuesit, si një zog që në stuhi di gjithmonë ta gjejë ngrohtësinë dhe kuptimin e çerdhes, atje ku dëgjohen tingujt e melodive hyjnore, ku syri i botës i përkëdhel me admirim aromat që të dehin, atje ku hyjnitë kanë krijuar mrekullitë për këtë vend të mrekullueshëm, për Shqipërinë time. Transmetova këto që ka thënë autorja, pasi e kuptova siç meriton të kuptohet dhe ndjehet, afshi i dashurisë ndaj Shqipërisë.

              (Autori i këtij shkrimi, Mihai Antonesku) është poet, prozator, eseist dhe anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Rumanisë)


              Behar Gjoka: Martin Camaj i ndëshkuar gjuhësisht

              Posted: 14 Jan 2010 06:45 AM PST

              Martin Camaj(Ne foto Martin Camaj)

              Në historinë e hershme dhe moderne të letërsisë shqipe, figura e Martin Camajt, aq e shumanshme në kontribute shkencore dhe atdhetare, e veçmas në krijimtarinë e gjerë letrare, ka hyrë në shtegtimin e letrave shqipe dhe ka bërë vend në zgrip të ekzistencës përmes një forme të çuditshme, në heshtje lakmitare, por edhe me një shkëlqim verbues estetik, dhe ashtu siç hyri ka mbetur në nivelin e një rasti specifik. Natyra e veçantë dhe specifike, e shtrirë në morinë e teksteve letrarë, aq të larmë dhe magjikë në sendërtimin e realitetit letrar, përpos tjerash, buron nga gjuha e përdorur prej tij, nga gjuha poetike, e prozës dhe studimeve gjuhësore dhe letrare, e cila formaton vazhdimin e ligjërimit të variantit letrar të gegënishtes, në një nivel të admirueshëm në përqasje me zhvillimin e letërsisë zyrtare, të mbytur në molin dogmatik letrar dhe gjuhësor. Kjo sipërmarrje personale, që realisht tejkalon punën e kryer prej akademive të molepsura ideologjikisht, kaq e plotë dhe e gjithanshme, ka ndodhur me vetëdije të shpallur gjuhësore dhe letrare, me vetëdijen që shpërthen dhe vjen e plotë si dimension, vertikal dhe horizontal, prej njohjes së vlerave shkrimore të këtij dialekti dhe të shqipes në përgjithësi, në diakroni dhe sinkroni, sidomos prej bindjes së thellë se larmia shkrimore është thelb i sendërtimit, vetanak dhe autorial të letrares, është materie letrare e papërsëritshme.

              Mërgimi i shkrimtarit jashtë Shqipërisë dhe vendosja fillimisht në Malin e Zi, pastaj në Prishtinë, kryeqendrën e Kosovës, shënon vetëm ikjen e parë nga ky realitet i hidhur, ku partia-shtet po e dhunonte njeriun sistematikisht dhe me bazë diktaturën e dhunës, prej këtij mjedisi absurd, të zhytur në mjerimin e lumturisë së marrë, ku dhunohej çdo ditë qenia njerëzore, e megjithëse dhunohej vijonte krenaria e çmendur. Dhe, ikja e parë ndodhi, kryesisht dhe vetëm për shkaqe politike, e pothuajse pa ndonjë shkas kryesor të shtysave ekonomike, të cilat ishin mos më zi, e prapëseprapë ne ishim krenar dhe të paepur, siç tentohet të shpjegohet pa argumente ndonjëherë, mjerueshëm edhe nga ndonjë shkrimtar, që mjerimin e shumëfishon deri në habi, po sidomos prej rrethanave politike, të pushtetit të palumturisë heroike.

              Lëngata dhe dhimbja e pakufijshme e mërgimtarit, dëshira dhe shpresa për një jetë më të mirë, e shpërndërron veprën e tij letrare në magji malli, brenge të thellë, përgjërate dhe krenarie për vendlindjen dhe dheun e të parëve. Vazhdim

              (Message over 64 KB, truncated)

            • Ajet Nuro
              KosovA tek AlbEmigrant ... - Shqiptarë që luftojnë në Siri? Pse jo, 5 vjet burg! - Tre simbolet
              Messaggio 6 di 18 , 4 gen 2014
              • 0 Allegato



                KosovA tek AlbEmigrant


                Shqiptarë që luftojnë në Siri? Pse jo, 5 vjet burg!

                Posted: 04 Jan 2014 04:25 AM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                Nga Siria vijnë vazhdimisht lajme për shqiptarë të vrarë në luftën civile në atë vend, aq sa në Maqedoninë fqinje kanë nisur planet për të modifikuar kodin civil që të mund të dënohen me burg.

                Deputeti dhe kryetari i Lidhjes Demokrate në Maqedoni (LDM), Pavle Trajanov, ka kërkuar që përmes Kodit penal të aplikohen masa ndëshkimore për të gjithë pjesëmarrësit në luftërat e huaja. Sipas tij, një nismë e tillë është bërë në Bosnjë – Hercegovinë, Serbi dhe pritet të aplikohet edhe në Kosovë, njofton INA.

                Autoritetet shtetërore sipas gazetës “Dnevnik” nuk kanë publikuar vlerësime dhe shifra se sa shtetas të Maqedonisë  janë të përfshirë në luftën në Siri. Por, sipas informacioneve të deritanishme, deri tani kanë humbur jetën tre shtetas të Maqedonisë, duke luftuar në anën e kryengritësve. Masat e pritura ndëshkimore parashikojnë sanksione me burg prej 1 deri në 5 vjet.

                Një masë e tillë do ishte mirë të shikohej edhe në Shqipëri, ku janë raportuar lajme “vullnetarësh” që marin rrugën deri në Siri për “luftë të shenjtë”.

                http://www.respublica.al/artikuj/2014/01/04/shqiptare-qe-luftojne-ne-siri-pse-jo-5-vjet-burg

                Tre simbolet

                Posted: 04 Jan 2014 04:16 AM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                Kurkulas: Serbia mundet shpejte deri te antarsimi ne BE

                Posted: 03 Jan 2014 12:35 PM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email
                d

                Ministri grek per qeshtjet evropiane Dimitris Kurkulas eshte i bindur qe Serbia ka kapacitete qe shpejte te perparone ne procesin e bashkangjitjes ne BE, duke vlersuar qe vendimi per mbajtjen e konferences Nderqeveritare plotesishte e merituar. Kurkulas ka vertetuar qe pergaditjet per hapjen e bisedimeve per bashkangjitje jane duke u zhvilluar. Greqia e cila nga viti i Ri ka marre kryesimin gjashte mujor e Keshillit te ministrave te BE, eshte e gaqeshme per organizimin e konferences se pare Nderqeveritare ne mes BE dhe Serbise, e cila do te mbahet me 21.janar. Kurkulas ka then qe Greqia gjat gjithe kohes po perkrah Serbine ne rrugen e saj evropiane.

                http://voiceofserbia.org/sq/content/kurkulas-serbia-mundet-shpejte-deri-te-antarsimi-ne-be

                Muftia Jusufspahiq per RNS: Te gjithe problemet tona jan te perbashket

                Posted: 03 Jan 2014 12:33 PM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email
                jus

                Muftia I Beogradit Muhamed Jusufspahiq, eshte I lindur ne Beograd, ne kryqytet ka mbaruar shkollen fillore. Medresen shkollen e mesme ka mbaruar ne Sarajev, kurse Fakultetin e shkencave islamko-arabe ne Sarajev dhe ne Kairo, ku ka magjistruare. Ka pergaditur Tihana Paviqeviq.

                Muftia Jusufspahiq ne bised per RNS thote qe ne Serbije ka rreth 200 mije musliman, qe kane lirine e plote fetare. Ata qe jetojne ne kryqytet munde te luten ne 16. vende, perveq xhamise Barjakli, ket munde ta bejne edhe ne tre vende ne Zemun, ne dy vendet ne Beograd te Ri, Palilul dhe Qukaric dhe ne nga nje vend ne Vraqar, Savski Venac dhe Mladenovc.

                Sipas fjalve te Jusufspahiqit, bashksia islame e Serbise tani mundet pushon dhe mendon per ndonje ngritje kulturore e cila kupton edhe hapjen e Muzeumit te kultures islame ne Beograd.

                ,,Rethanat jane njashtu qe Muzeumi I kultures duhet te jet ne qender te Dorqollit, ne komunen Stari Grad, sepse aty eshte vendi ku muslimaneve te gjitha ju kane ndodhur neper histori”.

                Muftia ka theksuar qe do te jet normal qe Muzeumi I kultures islame, te jet nen ingerencen e Ministrise se kultures se Republikes te Serbise, nen sekretarjatin e kultures se qytetite ne bashkpunim me bashkesin Islame, qe disa bashkesit ket e kan, siq eshte bashkesia e Hebernjeve e cila jeton ne Beograd.

                Ai ka spjeguar qe bashkesia Islamike nuk ka mundur te mendon per Muzeumin deri para pak kohe, sepse besimtaret musliman, nuk kane pasur edhe vendin pergjegjes per lutje, dhe ase vendin per varrimin e muslimanve, tani eshte situate krejt tjeter.

                ,,Te gjitha problememt qe kane muslimanet ne Serbije jane te perbashket, edhe ateher kur eshte me veshtire dhe kur eshte me lehte”.
                Muftia Serbian posaqerishte ka permendur qe do te ishte ,,porosia e mire e shtetite te Serbise kethimi I xhamise Barjakli ne pronesin e bashkesise islame sepse kjo eshte shprehje e Serbise dhe Beogradit”.
                Ne Serbije egzistojne tri shkolla te medreses, medresa e grave ne Prijepolje dhe ajo e meshkujve ne Novi Pazar dhe Beograd. Egziston edhe fakulteti Islamik ne Novi Pazar.

                http://voiceofserbia.org/sq/content/muftia-jusufspahiq-rns-te-gjithe-problemet-tona-jan-te-perbashket

                 

                Konferencë për Sirinë në Vatikan

                Posted: 03 Jan 2014 12:29 PM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                Vatikani do të organizojë një konferencë për Sirinë më 13 janar. Takimi me temë: “A mund të jemi moskokëçarës?” do të zhvillohet në selinë e Akademisë Papnore të Shkencave, pak ditë para bisedimeve që i paraprijnë mbledhjes së anëtarëve të qeverisë siriane me përfaqësuesit e opozitës, e cila do të mbahen në Gjenevë më 22 janar.
                Synimi kryesor i kësaj konference është arritja e armëpushimit, për të bërë të mundur hyrjen e ndihmave humanitare. Janë ftuar të marrin pjesë tetë anëtarë, ndër të cilët ish-kryeministri britanik Tony Blair, ish-zëvëndëskryeministri egjiptian Mohamed El Baradei dhe kryetari i Këshillit Papnor për Dialogun Ndërfetar, kardinali Jean-Louis Tauran.
                Kjo seancë punimesh synon të mbështesë edhe mbrojtjen e të krishterëve në vendet e Lindjes së Mesme. Akademia Papnore e Shkencave ngulmon në kërkesën e ngutshme për t’i dhënë fund përndjekjes së të krishterëve dhe inkurajon dialogun ndërfetar. Do të merret në shqyrtim edhe formimi i një qeverie kalimtare të bashkuar, që do të ketë për detyrë të organizojë zgjedhjet. Në fund do të flitet edhe për trafikun e qenieve njerëzore dhe për prostitucionin, në këtë vend të rraskapitur nga lufta.
                Akademia ka përgatitur një dokument pune prej tetë faqesh, në të cilin vlerësohen përpjekjet e presidentit rus Vladimir Putin për të penguar sulmin ushtarak, që kishin kërkuar Shtetet e Bashkuara, por njëkohësisht qorton ata që e kanë furnizuar regjimin me armatime të sofistikuara, sikurse edhe ata që financojnë kryengritësit.
                Të shtunën e kaluar një delegacion i qeverisë siriane u prit në Vatikan nga Sekretari i Shtetit, Imzot Pietro Parolin dhe nga Sekretari për Marrëdhëniet me Shtetet, Imzot Dominique Mamberti. Delegacioni kishte ardhur për të dorëzuar një mesazh të presidentit Bashar al-Asad për Papën dhe për të shpjeguar pozicionin e autoriteteve siriane.

                Teksti vjen nga faqja e internetit http://sq.radiovaticana.va/news/2014/01/02/konferenc%C3%AB_p%C3%ABr_sirin%C3%AB_n%C3%AB_vatikan/alb-760655
                Radio Vatikani

                Patriarku Irinej: Kosovën po na e rrëmbejnë, ajo është zotimi ynë!

                Posted: 03 Jan 2014 12:25 PM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                 “Kosova e jonë është vend i tmerrshëm i ekzistencës, në të nuk pushojnë vuajtjet e padrejtësitë në të nga dita në ditë po bëhen më të mëdha. Trazirat dhe dhuna mbretërojnë në Kosovë. Me dhjetëra shekuj po e rrëmbejnë këtë krahinë, Serbinë e vjetër nga qenia jonë. Kosova nuk është vetëm territor serb, por edhe zotimi ynë!”, ka thënë Patriarku serb Irinej sot në një shërbesë të tij fetare në Beograd. Ai u shpreh më tej se, në Kosovë vuajtjet dhe padrejtësitë nuk po pushojnë dhe se po vazhdojnë përpjekjet për rrëmbimin e saj. Në të njëjtën kohë, siç shkruan “B92”, ai i ka këshilluar serbët e Kosovës të jetojnë në këtë vend, se nuk janë të vetmuar dhe se me ta është i gjithë populli serb.Zh. 

                http://www.respublica.al/artikuj/2014/01/03/patriarku-irinej-kosoven-po-na-e-rrembejne-ajo-eshte-zotimi-yne

                Kosovë, Nuk na duhet islami i importuar

                Posted: 03 Jan 2014 09:21 AM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email
                03.01.2014 – 15:20
                Shefi i diplomacisë kosovare, Enver Hoxhaj e konsideron të rrezikshme importimin e një islami tjetër në Kosovë

                Ministri kosovar i Punëve të Jashtme, Enver Hoxhaj është deklaruar kundër infiltrimit të rrymave të reja islame në Republikën e Kosovë. Ai ka thënë se rrymat e ndryshme fetare të cilat mundohen që islamin ta bartin në jetën publike kosovare, mund të paraqesin rrezik për shtetin kosovar.

                Kështu ka thënë ministri Hoxhaj në një intervistës dhënë gazetës “Zëri”. Ai kërkon nga  Ministria e Brendshme dhe nga ministritë tjera, që të jenë më të vëmendshëm ndaj këtyre strukturave.

                “Këtë se çfarë unë po e them para jush e kam ngritur edhe në  takime të caktuara edhe në Evropë, por edhe në Lindje të Mesme”, ka thënë Hoxhaj. Sipas tij, Kosova dhe qytetarët e saj në kuptimin e historisë, gjeografisë, në kuptimin e kulturës janë evropianë, prandaj Kosova nuk ka nevojë as të eksportojë e as të importojë islamin ndryshe.

                “Unë mendoj që sekularizmi është një vlerë e shenjtë e shtetit të Kosovës, edhe në të kaluarën, dhe përmes akteve konkrete’, deklaron Hoxhaj.

                http://www.albinfo.ch/sq/aktuale/nuk-na-duhet-islami-i-importuar

                Prof.Robert Prennushi, muzikolog: Pianistja e re Gaia Sokoli

                Posted: 03 Jan 2014 06:27 AM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                Pianistja e re Gaia Sokoli mahnitë publikun italian e jo vetëm
                 (Një histori e bukur muzikore nga Diaspora shqiptare)
                (Marrë nga Kontrapunkti 45, botim i “Gazeta 55”, 30 dhetor 2013)
                Prof.Robert Prennushi, muzikolog
                Shpesh nuk kujtohemi, por e verteta është se rreth një e treta e shqiptarëve jeton tashmë jashtë territorit të Shqipërisë. Diaspora shqiptare bën jetën e vet me problemet e përditshme që i dalin. Por jeta e saj është e gjallë edhe në fushën e artit. Sidomos tek brezi i dytë, që ka pasë fatin e nderin të kenë prind që kanë çarë me mund të madh për t’i parë fëmijët e tyre “njëlloj” me bashkëmoshatarët e tyre vendas, po shohim të ndrisin yje, që na bëjnë krenarë që jemi shqiptarë; ata edhe na gëzojnë e na heqin komplekset që na ngerthejnë nganjëherë edhe pa dashje. Genet e popullit tonë, ndër më të vjetrit në Europë, si origjinë, e më të riut, si moshë, janë të veçanta, edhe në fushen e artit. Është mirë që këto yje të njihen edhe në Shqipëri.

                Në 17 vitet e punës këtu në Itali, nuk kam pasë fatin të kem nxënës shqiptarë, përveç nipit tim. Kur përpiqesha të nxitnja për studim ndonjë nxënës këtu, gjithnjë merrja si shembull nxënësit tanë në Shqipëri. Nuk them se prindt italianë nuk më besonin, por edhe ndonjë dyshim e kam parë tek ata. Fati ma solli që, tre vite më parë, një ish nxënëse ime italiane, Silvia Donati erdhi për vizitë tek unë me të shoqin shqiptar, Kreshnik Golemi e, mes të tjerave më tha: “Hai avuto ragione, maestro. Voi, albanesi, siete veramente bravi”. E më folën me entuziazëm për një fëmijë të talentuar shqiptar, pianisten Gaia Sokoli, atëherë 12 vjeçare.

                 Koncerti i parë: Gaia Sokoli 10 vjeçe 

                Pas atij tregimi entuziast të çiftit të ri italo-shqiptar dhe dëgjimit të CD që më kishin sjellë, me shumë dëshirë u përpoqa, duke shfrytëzuar edhe njohjen që kisha me miq e të njohur në Shqipëri, t’i siguroj Gaia-s një njohje, edhe me vendin e prindve të saj, përmes një koncerti. U përpoqa sepse Curiculum-i i saj, që atëherë, ishte i shkelqyeshëm: plot çmime kombëtare e ndërkombëtare për moshën e saj! Ishim para një talenti të jashtzakonshëm. Por nga Shqipëria doli “një pengesë”: Njëqind vjetori i Pavarsisë. Pengesë? A nuk duhet të ishte një shkas, një rast edhe më shumë që ajo ta njihte Shqipërinë dhe vendi ta njihte bijen e vet? Por nuk do të ishte e drejtë as të fajsohet njeri për këte, sepse vertetë programi i institucioneve të atij viti ishte i ngjeshur. Me thanë të drejten, si mësues, pata një deluzion jo të vogël sepse premtimet që kisha marrë më kishin bindë për të kunderten. Ndjehesha në borxh ndaj Gaias edhe pse personalisht nuk e kisha njohur, as ate, as prinderit e saj të mrekullueshem që kishin lindë e rritë një talent të rallë.

                Pas nji përjudhe zhgenjimi, (gati si një nështrim pa shpresë), ishte miku im, kompozitori Akil Koci që, pas një bisede telefonike, i entuziasmuar më nxiti ta shkruaj këte “histori”.

                Rifillova kështu kontaktet me familjen e pianistes Gaia Sokoli, që tashma 15 vjeçare, vazhdonte udhën e saj të suksesit, vazhdonte të shkruante historinë e bukur të jetës së vet muzikore, por këte herë “me dorën” e gazetarëve të huaj, që mbushnin gazetat e shkruanin me entuziazëm për koncertet e saja.

                Këte histori të bukur, kam dëshirë ta ndajë me lexuesit shqiptarë permes faqeve të Kontrapunktit (Gazeta 55), ku, në saje të konceptimit mbarëkombëtar të redaktorit të apasionuar, kompozitorit, Prof.dr.sc. Akil M.Kocit, shkrimet aty ndjekin  njëlloj, si zhvillimet muzikore shqiptare, ashtu edhe ato të diasporës e të kombit, (që ka kaq nevojë të gjejë përkrahje nga vendi mëmë).

                x          x          x

                Më mirë mos të flasim për vështirësitë tona në vitet e  para të inserimit tonë këtu, në Itali. Më mirë ta fillojmë nga gëzimi më i madh i jetës sonë, nga lindja e Gaia-s, me 16 maj te vitit 1998”, nisin të më tregojnë prindt e Gaia-s, Evis Alimerko e Dashamir Sokoli. Ata kanë të drejtë që kërkojnë të fshijnë nga kujtesa atë fillim. Kush i ka përjetuar ato situata e kupton mirë këte…

                Gaia, e squetë, e vemendshme dhe e vullnetshme, ishte gëzimi e çlodhja jonë”, më thonë. Por kurrë nuk mendonim këta prind të mirë se shpejt do të merrnin për Gaia-n një lajm kaq të papritun që, vertetë do t’i nxirte “telashe”, por kësaj herë të bukura… Ishte mësuesja e klasës së tretë, Floriana Liberatore, – familja Sokoli nuk e harron ate, – që u tha se Gaia kishte prirje të veçanta për muzikë dhe u këshilloi ta dergonin tek një specialist që konfirmoi talentin e Gaias, pra edhe përshtypjen e mësueses së mirë. Kur voglushja zgjodhi pianoforten, prindt u panë në sy dhe vendosen, në fillim, t’i blejnë nji pianolë digjitale, sepse nuk ishin të sigurtë nëse ajo do të vazhdonte. Kështu pra, bashkë me gëzimin, për familjen Sokoli nisi edhe një preokupim i ri, edhe pse i bukur. Nuk e njihnin fare atë ambjent, aq ma shumë sepse “tek ne asnjë nuk ka qenë muzikant”, më thonë. Por Gaia ishte dashunuar pas muzikës e rrinte me orë të tëra duke luajtur e duke përparuar kështu, në mënyrë të dukshme. Pas dy muajsh Gaia u ndie shumë e lumtur, sepse prindërit i kishin blerë një pianofortë vertikale. Vertetë ajo ishte e vogël, por e kuptoi se çfarë sakrifice kishin bërë prindt e saj. E kjo e nxiti edhe më shumë.

                Gaia i filloi mësimet për pianofortë në Erba (afër Como-s), me profesoreshen Claudia Boz.

                (Për lexuesin, mendoj se është e nevojshme një parantezë: Kur edha në Itali, bashkë me përshtypjet e mira për një vend të zhvilluar e me kulturë, si Italia, pata edhe një zhgenjim jo të vogël, për mënyrën më të dobët të mundëshme se si trajtohej lënda e muzikës në shkollat e kulturës së përgjithëshme, nga fillorja deri tek e mesmja (në ndryshim me nivelin e lartë të konservatorëve dhe akademive). E ku, në vendin, “per eccellenza”, të muzikës! Jo vetëm kaq. Në Itali, nuk ka shkollë muzike, ashtu si është e konceptuar në Shqipëri, ku kultura e përgjithshme dhe artistike zhvillohen në të njëjten strukturë dhe që fillon, për violinë e piano, duke filluar nga klasa e parë fillore. Këtu sakrificat janë gati të gjitha të familjes, ku njeri prej prindërve duhet të bëjë pa tjetër edhe “taksistin”…).

                Por sodisfaksionet e para, për Gaian e familjen e saj, erdhen shpejt dhe i kalonin sakrificat.  Mbas pak muajsh studimi, me 1 nandor 2007, 9 vjeçe, G. Sokoli mori pjesë në konkursin e parë të jetës së vet në Tortona (Torino), ku u paraqit me pjesë nga Bachu, Pozzoli dhe Çajkovskij. Zuri vendin e dytë; po Gaia nuk dukej e kënaqur. Prindt, duke dashtë ta drejtonin nga një qendrim më realist, i thanë se ky çmim ishte një rezultat shumë i mirë, por voglushja mbeti me mendimin e vet. Ajo kërkonte perfeksionin në çdo pjesë që luante dhe këte e realizonte me studim e falë talentit të saj të rallë. Mbas dy viteve, u trasferua në “Accademia Giovani Talenti”, në Alzate Brianza, sëbashku me profesoreshen e vet e cila zbuloi se tashma Gaia kishte edhe “vesh absolut”. Nandë vjeçe me vesh absolut! Përparimet e saj ishin impresionuese. Çdo ditë që kalonte prindt kuptonin gjithnjë e më shumë se muzika ishte bërë qellimi i jetës së Gaia-s. “Studionte me shumë pasion dhe ne menduam se kishte ardhë koha t’i blinim një pianofortë coda, por dëshëronim t’ja banim këte dhuratë, si surprizë”, – tregojnë prindt e saj. Gaia nuk e kishte pretenduar kurrë e as i shkonte në mendje se prindt mund të bënin një sakrificë të tillë. Kjo ndodhi në Krishtlindjen e vitit 2008, kur Gaia-s, me komplicitetin e fqinjëve, ju desh të dilte nga shtëpia për disa orë dhe të gjente, në mesnatën e asaj feste, jo një pako nën pemë, por një pianofortë Coda. Gaia ndjehesh më e lumtura e botës! Prindt e saj po ashtu. Edhe pse fëmijë, Gaia-s nuk ju rrit mendja, përkundrazi. Kjo dhuratë e bëri më të përgjegjëshme në punën e saj të dyfishtë: mësimet e përditshme dhe pianoforta; por në nivele të larta. Koha që do të vinte, muajt e vitet e ardhëshëm, do të “mbusheshin” gjithnjë me çmime e koncerte, me duartrokitje e sodisfaksione. 

                    Është vetëm 10 vjeçe e po bën të veten panoramen muzikore, shkruan gazeta

                Në moshën dhjetë vjecare, pedagogia e saj mendoi se Gaia ishte tashmë në gjendje të përballonte edhe një koncert të vetin. Duke parë programin, nuk është e vështirë të dallohet se sa ambicioz ishte ai repertor për moshën dhe kohën e paktë që kishte kaluar nga dita që voglushja kishte venë duart për herë të parë në pianofortë… Gaia egzekutoi nga J.Haydn: “Sonata Hob XVI, G1”; nga F.Chopin: “Valzer op.69 n.2”, “Valzer op. 64 n.2”, Impromptu op.29; nga Çajkovskij “February, April op. 37”, nga B.Bartok: Romanian Folk Dances. Suksesi ishte i mrekullueshëm.

                Por edhe konkurset do të bëheshin pjesë e jetës së saj artistike; pjesë e jetës së saj dhe e prindve që duhet ta shoqëronin, me gjithë problemet që rrjedhin … Në konkurset e tjerë kombëtare e ndërkombetare Gaia meritoi gjithmonë vendin e parë. 

                Nizza , nandor 2009, në sallen e konservatorit Gaia 11 vjeçare me flamurin shqiptar 

                Në nandor të vitit 2009, në Nizza të Francës, Gaia 11 vjeçare fitoi vendin e parë në konkursin ndërkombëtar Simone Delbert-Fevrier për pianofortë. Ky çmim ju dha Gaia Sokolit nga një juri shumë e zgjedhur, ku bënin pjesë koncertistë e dirigjentë të njohur sidhe emra shumë të njohur në botën e muzikës. (Kur mori çmimin e parë, Gaia mori një flamur shqiptar dhe e ngriti lart, “si sokoleshë”, do të shtoja, – se  e ndjente sikur po përfaqsonte Shqipërinë edhe pse nuk e kishte parë ende…). Gazetat italiane natyrisht shkruan për suksesin e pianistes së re “italiane”… 

                Pianistja e re, 13 vjeçe, fiton çmimin ndërkombëtar Simone Delbert-Fevrier

                Në 2010 Gaia u ftua edhe në veprimtarinë më të vjetër e më të famshme të botës për këngën e fëmijëve, në të 53-tin festival “Zecchino d’Oro” që zhvillohet në Teatrin Antoniano të Bologna-s e që u trasmetua edhe në Eurovision. Gaia ndjehej e lumtur dhe pyetjes së gazetares se si ndjehej pas atij suksesi, Gaia ju pergjegj me sinqeritetin e fëmijës: “Jam e kënaqur, më pelqen  shumë kontakti me publikun…”. Gazetarja do të shkruante se Gaia kishte edhe një filing me telekamerat…

                Jeta e Gaia-s është në lëvizje dhe e mbushur me punë; është një kërkim i vazhdueshëm për prefeksion. Sa orë e orë studimi! Por edhe sa sodisfaksione! Është vetëm 13 vjeçe kur Gaia Sokoli luan në një koncert në sallën prestigiose Carnegie Hall  të New York-ut. Në USA ajo u ftua si “premio”, që përmbante vendi i parë që ajo fitoi në Bradshaw and Buono International Piano Competition.

                Në 2012, Gaia-s ju dha e drejta të luajë me orkestër sinfonikes kohën e parë të një koncerti. Kjo ditë e shumë pritur erdhi! Me 20 janar, e shoqëruar nga orkestra sinfonike e Cannes, Provenza e Costa d’Azzurra, ajo arriti të luajë me sukses të madh dhe juria e vlerësoi me çmimin e parë. Për ata nxënës, por edhe për prindt që lexojnë këta rrjeshta e që ëndërrojnë që edhe fëmijët e tyre të bëhen artistë, jeta e sakrificat e Gaias dhe të familjes së saj, janë një shembull i shkelqyer për t’u ndjekur. Konkurset kombëtare e ndërkombëtare, ku ajo ka fituar vendin e parë dhe të gjitha koncertet, që janë zhvilluar të gjitha jashta shtetit ose në Itali, por  shumë pak në vendbanimin e saj, kërkojnë ditë tëra shkëputje nga shkolla. Por Gaia po e përballon këte. “Fatmirësisht kam kujtesë të mirë, – i përgjigjet një gazetarje, – megjithë që janë problem mungesat”, duke nënkuptuar se, shumë herë, nuk ka mundësi të ndigjojë spjegimin e profesorëve.

                Vitin 2012 Gaia e vazhdoi me një sukses të madh mediatik, sepse Revista e njohur muzikore “Suonare News” i dedikoi Gaias rubriken “Meglio Gioventù”, ndërsa, nga ana koncertale ajo e mbylli me suksesin e madh, kur ezekutoi Koncertin K414 të Mozartit në Milano në Palazzina Liberty, ku u shoqërua nga  Orkestra Shtetërore M. Jora e Rumanisë.

                Deri më sot Gaia ka fituar mbi 40 konkurse kombëtare e ndërkombetare; ka bërë mbi 30 koncerte në Itali e në vende të ndryshme si Zvicer, Francë e USA.  “Është gëzimi e krenaria jonë”, thonë prindërit Sokoli. “Në ato momente kur gjithë teatri çohet në këmbë për ta duartrokitë, harrojmë gjithë sakrificat tona sepse prindi do më të miren për fëmijën e vet dhe Gaia po ja arrinë kësaj”.

                Gaia Sokoli është vetëm 15 vjeçe. Vitin e kaluar ka hyrë në Shkollën e Mesme. Krahas mësimeve në kulturen e përgjithëshme (si të gjithë nxënësit e tjerë), ajo përballon konservatorin dhe të gjithë impenjimet muzikore që ka marrë.

                Për të dhënë idenë e aktiviteteve të ngjeshura, që pianistja e re Gaia Sokoli përballon, po tregojmë vetëm disa nga ata të realizuara gjatë këti viti dhe disa të tjera, që janë tashmë të programuara.

                Viti 2013 filloi për Gaian pianiste, nga dita e parë, me Koncertin e Vitit të Ri, ku luajti, e shoqëruar nga Orkestra Filarmonike Ettore Pozzoli, në Seregno (Mi), me drigjentin Mauro Bernasconi. Mjafton të përmendim se në këte koncert mori pjesë edhe soprano Eva Corbetta e trombisti i parë i Arenës së Veronës, Massimo Longhi, për të kuptuar se cilët janë partnerët e pianistes sonë ndër koncerte. Vetëm katër ditë më vonë, me 5 janar, Gaia bëri një recital New Year Music Festival në Gstaad (Zvicer), organizuar nga Princesha dhe pianistja e famshme franceze Karolin Murat Haffner (që e kishte pelqyer aq shumë pianisten e re në Nizza, pasi kishte qenë në Juri e i kishte dhënë Gaia-s çmimin e parë). Pianistja do të shkruante me entuziazëm për Gaia-n, duke deklaruar se ndigjimi i pianistës së re kishte qenë për te një eksperjencë e madhe sepse tek ajo shihte talentin natyror, intuiten e rallë e spontanitetin. Ishte një rast i mirë, – vazhdonte pianistja e famshme, – për të asistuar në ate më të mirën që mund të ofrojë muzika: entuziasmin, dhuntitë natyrore, freskinë e spontanitetin e egzekutimit.

                Tre ditë më vonë, me 8 janar, G.Sokoli do të jepte një  recital në teatrin Manzoni, në Pistoia, kurse me 12 shkurt dha një tjetër koncert në sallonin Musa, në Como.

                Në radhën e impenjimeve të pianistës, po përjashtojmë këtu, me dashje, disa nga performancat e saja, për të ardhë në majin e këti viti, ku Gaia mori pjesë në konkursin e famshem për pianoforte e orkestër “Citta di Cantù”, ku fitoi çmimin especial, si më e reja konkuruese italiane. Theksojmë se në këte konkurs marrin pjesë edhe pianistë të njohur nga të gjitha vendet. Gaia Sokoli fitoi edhe një bursë studimi dhe të drejten për një koncert në Rumani, në vitin që vjen. Në këte rast do të shoqërohet në egzekuzimin e saj nga orkestra sinfonike shtetërore e atij vendi. Për këte eveniment G. Sokoli po përgatitë Koncertin K271 të Mozartit.

                Në mes gjithë këtyne takimeve e angazhimeve shkollore, ajo po përgaditet edhe për konkursin e rëndësishëm TIM Torneo Internazionale della Musica që do zhvillohet në Paris, ku Gaia ka kaluar eleminatoret.

                Por pianistja e re mendon se ka ende shumë punë për të bërë. Ndaj edhe kërkon më të mirën. Në mes konkurentëve nga e gjithë bota, që kërkojnë të hyjnë në Akademinë  “Incontri col Maestro” e Imola-s, Gaia ishte në mes tyre. Nga tetori i këtij viti, pra, ajo është nxënëse e profesorit me famë ukrainas Leonid Margarius. (Mjafton të shihet në yotube emri i profesorit, për të njohur famen e tij: pjesëmarrës në juritë e konkurseve më me famë botërore e i kërkuar të japë mësim Master Classes në shumë vende të botës). Gaia e prindërit ndjehen shumë mirë me profesorin, sepse, më konfidojnë: “na ngjan se ka mentalitetin tonë, na duket si shqiptar”. (Janë ndoshta ata 50 vite, të kaluara  “njëlloj”, që na kanë bërë të ngjashëm?).                 

                Pianistja Gaia Sokoli e shoqëruar nga orkestra sinfonike. Nizza 2012

                Gaia flet pak. Edhe nga kjo kuptohet se ajo ka zgjedhë “një gjuhë tjetër”, ate të muzikës, për të shprehë më mirë ndjenjat e saj. Arrij të marr nga ajo esencën e asaj që dëshëroja. Më konfidohet në këte mënyrë: “Kur luaj në pianofortë ndjehem se “kaloj” në një dimension tjetër e kerkoj t’ia trasmetoj edhe publikut ata emocione që ndjej… Ndjehem mirë kur luaj, por jam edhe më e lumtur kur kuptoj se loja ime ka lënë gjurmë tek ndigjuesit.”  Nuk mund të mos i bëja edhe pyetjen më të zakonshme për të cilën njeriu kërkon të ketë përgjigje: “Në cilin koncert je ndjerë më e lumtur?”. Më thotë: Eksperjenca më e bukur, ndoshta, ka qenë kur kam luajtur në New York.  Carnegie Hall është “tempulli” i muzikës klasike. Shumë artistë të famshëm kanë luajtë në atë sallë prestigiose…e unë jam e lumtur që kam pasë po atë nder.

                Nëse lexuesi do të dijë më shumë për Gaian Sokoli-n, dëshëron edhe ta dëgjojë e shohë ate, mjafton të klikohet në internet dhe do të shfaqen dhjetra  egzekutime e të dhëna për artisten e re. Siti i saj në internet është www.gaiasokoli.com (me të cilin Gaia nuk ka kohë të mjaftueshme të merret, pse ka punë të tjera më të rëndësishme. E bën mirë.).

                Në mbyllje të këtij shkrimi, duke i uruar Gaias një rrugëtim të suksesshëm në botën e bukur të muzikës, dëshiroj e uroj që edhe instuicionet artistike e televize në Shqipëri ta kenë Gaian, si të ftuar, në programet e tyre; shpresoj e uroj gjithashtu që edhe Gaia Sokoli, të bëjë të  pamundurën e të gjejë kohë për një koncert në Shqipëri, me gjithë impenjimet si studente e koncertiste, në veprimtaritë që ajo i ka të programuara me kohë.

                 

                Ancona, nandor 2013

                Shenim i Redaktorit: Nëse ndonjë institucion artistik shqiptar, dëshiron të realizojë ndonjë koncert me pianisten G. Sokoli e do që t’i sugjerojë ndonjë pjesë të autorëve shqiptarë (koncerte, rapsodi, ose pjesë), mund të kontaktojë me e-mail me autorin e këtij shkrimi  robert.prendushi@...

                In Memoriam Copëza kujtimesh për mikun tim të paharruar Kapidanin e Mirditës Ndue Gjonmarku (1914-2011)

                Posted: 03 Jan 2014 06:15 AM PST

                Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                Tomë Mrijaj, New York 

                Trojet etnike shqiptare, gjatë shekujve të historisë së lavdishme, kanë nxjerrë burra të shquar të pushkës dhe penës, të cilët, ishin dhe mbetën ndera e krenaria, jo vetëm e krahinës, ku, ato janë lindur dhe rritur, por edhe më gjërë, duke qenë gjithëkombëtarë, për kontributin e madh, që dhanë gjatë jëtës së tyre.
                Kur këto patriot të shquar, nuk ndodhen sot në mesin tonë, ne me nostalgji përkujtojmë veprën e tyre, që gjithnjë do të mbetët e pavdekshme në panteonin e ndritur të historisë shqiptare.
                Nga ana tjetër, kur një personalitet të komunitetit tonë shqiptaro-amerikanë e ke njohur nga afër (për shumë dekada), ke folur dhe kuvenduar shtruar, me orë të tëra, në takimet mes liderëve apo bisedave të lira si miq shtëpie këtu, në çdo çast, kur përmendet emëri i Kapidanit të Mirditës Ndue Gjonmarku, më rizgjohen kujtime të hershme të paharruara dhe shumë domethenësë, për këtë pinjollë të derës së famshmë, që ka një histori të lavdishme shumë shekullore.
                Kur lexon sot bilancin e hidhur, që përjetoi Dera e famshme e Kapidanëve të Mirditës, shohim, se kjo principatë, është ndera dhe krenaria jonë e ligjshme, që mundi të mbijetoi me stërmundime për 5 shekuj mizorisë otomane, por që për hironi të fatit të keq, u tjetërsua (bijtë më të mirë të Derës së Kapidanëve) u vranë, u burgosën (torturuan mizorisht deri në vdekje), u internuan familjarisht,  në kampet e përqendrimit, u vodhën dhe shkatërruan të gjithë pasurinë materiale, dokumentare dhe sekuestruan kullat e famshme historike në Orosh të Mirditës dhe në qytetin e Shkodrës…).
                Kjo histori e hidhur, u ndodhi sistematikisht nga bashkëkombasit komunistë, që po me barbarizëm dhe urretje po realizonin planin bolshevik për zhdukjen e plotë të historisë së lavdishme të Principatës zëmadhe të Kapidanëve të Mirditës.
                Mbas pushtimit dhe kolonializimit pesë shekullorë të Perandorisë mizore Otomane në trojet e Arbërit, shohim, se për fat të keq, kemi shuarjen e plotë të gjithë principatave shqiptare (për një arsye apo tjetër), gjatë rrjedhave të historisë, të cilat sot nuk ekzistojnë më, por që përmenden në analet e historisë dhe librat shkollore të arsimit shqip në trojet etnike shqiptare.
                E vetmja, që mundi t’i bëj ballë me sukses rrëbesheve të përgjakshme të armiqve shumë shekullorë, ishte dhe mbeti Principata e Dukagjinit, që kulmon me histori të lavdishme të mishëruar tek Pal Dukagjini dhe më pas shumë i mirënjohuri Lekë Dukagjini, që na la trashëgim Kanunin, me të njëjtin emër, që ndryshe është kodi juridik i malësive tona, e cila vijon të ndiqet me respekt deri në kohën moderne.
                Nga kjo derë principate në fjalë, vjen pinjolli, juristi Kapidani i Mirditës Ndue Gjonmarku, i shkolluar në universitetet më të njohura të Europës, si Austri dhe Itali.
                Këtë vit mbushën 3 vjet, kur më 4 Janar 2011, në Spitalin “North Shore” Forest Hills, Queens NY, në moshën 97-vjeçare, u nda nga jeta Kapidani i Mirditës Ndue Gjomarku, i rrethuar nga familja, vëllai Kapidan Nikollë Gjonmarku, djali Gjoni dhe vajzat: Kristina, Bardha dhe Aleksandra. Ishin të pranishëm meshtari Dom Pjetër Popaj dhe miqte e ngushtë të familjes Gjomarku: Dr. Gjon Buçaj Kryetar i Federatës Panshqiptare “Vatra”, miku i familjes Tomë Mrijaj, Sekretar i Përgjithshëm i “Lidhjes së Tretë të Prizrenit” në ShBA.
                Si e njoha unë Kapidanin Ndue Gjonmarku?
                Me ardhjen time në New York, në vitin 1978, pata fatin, nderin dhe kënaqsinë e veçantë, të njihem nga afër dhe të mbesim miq të pandarë, me mikun e paharruar deri sa ai kaloi në amshim.
                Në Orosh të Mirditës, lindi më 29 shtator 1914 Ndue Gjonmarku, që i shton gëzimin prindërve të vet dhe vëllait të parë Markut. Kjo familje e madhe oroshase, do të ketë 10 fëmijë, pesë djem dhe pesë vajza.
                Aty lindën fëmijët njëri mbas tjetrit, duke filluar me Markun, që është fëmija i parë dhe më pas u lind Ndoja, Lleshi (Aleksandri), Deda, Nikolla dhe motrat: Dava, Gjela, Marta, Dila dhe Bardha. Kapidani Ndue Gjon Marku, nga nëna ishte nipi i Bajraktarit të Kurbinit i Gjok Pjetër Pervizi, një përsonalitet i njohur askohe për besë, burrëri, zakone e tradita të hershme e bashkëkohore shqiptare.
                Babai Gjoni, përkujdeset që djemtë të ndjekin shkollën fillore, ku, midis tyre edhe Ndue Gjomarku vijon pesë vitet e para fillore dhe gjimnazin pranë shkollave private katolike në vitin 1934 në qytetin e Shkodrës.
                I prirur pas botës së librave dhe kulturës civilizuese perëndimore, adolishenti Ndue niset në vitin 1937 për studime të larta sëbashku me vëllaun Lleshin në Universitetin (College) në Terezianum të Vjenës në Austri. Pas disa vitesh kthehet në Shqipëri dhe pas disa muajsh shkon në Universitetin e Firences (Itali), për të ndjekur studimet e larta në Jurisprudencë.
                Ai, për asnjë çast nuk e shkëputi lidhjen me vendlindjen, miqte e huaj dhe vendas, të cilët e donin dhe respektonin, mbasi gjithnjë Dera e Kapidanit të Mirditës, ka respektuar popullin e Mirditës dhe krahinat të tjera të Atdheut.
                Me anije i riu Gjomarkaj në vitin 1943 kthehet në Shqipëri. Jeta studentore, miqtë e rinj dhe shokët në vendindje bëjnë, që ai të zgjerojë rrethin e të njohurve. Kështu sikurse kujtojnë disa bashkëkohës që ende jetojnë sot në qytetin e Shkodrës dhe në Orosh të Mirditës, familja dhe ai vetë, ka pasur nderin, fatin, privilegjin dhe kënaqësinë të marrë pjesë në shumë ngjarje atdhetare, fetare dhe kulturore në qytetin e njohur të Shkodrës etj., duke kuvenduar me krerët, parinë e qytetit, klerikë të lartë katolikë, konsuj dhe udhëtarë të huaj, që vinin shpesh në Shqipëri dhe në veçanti në trevën e Veriut.
                Gjatë bisedave të lira e pyes Kapidanin, se a keni përjetuar ndonjëherë në jetën tuaj, një çast, i cili, ju ka mbetur në kujtesë. Dhe ai me një buzëqeshje fisniku m’u përgjigj: “Isha shum i ri, rreth 16-17-vjeçar e m’kujtohet rasti kur n’Shkodër po pergaditej nga Kleri Katolik shugurimi i Ipeshkvit të qytetit dhe Primat i Shqipnis Imzot Gaspër Thaçi (1882-1946). Paria e Shkodres, vjen në shtepin time dhe me thon t’ju prij në ket ceremoni të randsishme për qytetin dhe besimtart e devotshëm katolik. U thash se baba gjindet n’Mirditë. Ata me thanë, se ju mund t’a zavendsoni Kapidan Gjonin. Unë me shumë knaqsi mora pjesë në shugurimin e Ipeshkvit. Paria e qytetit, ku banin pjesë krent e familjeve ma të njohuna të qytetit, si: Çoba, Muzhani, Pistulli, Pogu, Bianku, etj., ku ma caktuen vendin n’krye të sofres n’mesin e dy konsujve italian dhe jugosllav. Isha shumë i ri me marrë pjesë në atë rreth të madh, në mesin e atyne figurave të nderueme të qytetit, por e kalova mirë proven e parë, mbasi në Kullën e Oroshit kishim mësue të dëgjonim e jo të flasim…”.
                Edhe studiuesi Idriz Lamaj, në shënimet biografike për Kapidanin Ndue Gjon Marku shkruan, se: “…Ndojt i paraqitën raste me pritë e përcjellë përsonalitete të shqueme shqiptare dhe të hueja dhe me perfaqsue oxhakun e tij të njoftun… Por simbas tij, në Mirditë në kontakt me popull e krenë, dhe të krahinave të ndryshme, formohet në pikpamje tradicionale e kanunore. Të gjitha këto kontakte e formojnë moralisht e politikisht, me kuptue realitetin e gjendjes të ndërlikueme të kohës”. (Idriz Lamaj, “Komiteti Kombëtar “Shqipëria e Lirë” 1949-1956”, New York, USA, 2000, fq.101).
                Në bisedë e pyes Kapidanin, se si e kalonit kohën në malet e pashkëlura të Mirditës. Ai si zakonisht, me një buzëqeshje fisnike, më përgjigjet: “Mirdita, për mue asht vendi ma i bukur në botë e ma i dashtuni. Populli fisnik i krahines së Mirdites, na ka dasht e respektue edhe ma shumë. Na nuk kena prit asnjiher qi populli me na pershndet ne, por na i kena pershendet përpara të gjithë, pavarsisht se a kanë kenë të rij apo ma të vjetër se ne. Na kena shkue shumë mirë me popull dhe kena kenë tamam si nji familje e madhe. E prandaj Oroshi e tanë krahina e Mirditës asht gjithçka për mue e Derën tonë”.
                Dera e Gjonmarkut
                ishte alfa dhe omega në luftën kundër komunizmit
                 E gjithë treva e Veriut dhe qarqet diplomatike e shoqërore të komunitetit shqiptar në atdhe, asokohe e kanë njohur e vlerësuar lart figurën e madhe të Kapidan Gjon Marka Gjonit dhe të bijve të tij: Dr. Mark Gjonmarku (Ministër i Brendshëm), Ndue Gjomarkut dhe Llesh Gjonmarkut, të cilët, gjithnjë kanë qenë shumë aktiv dhe janë marrë përherë me politikë, kurse Ndoja, sikurse e thotë edhe vetë ka pas më shumë kënaqësi në jëtën private e familjare.
                Atë e bir, duke nuhatur afrimin e furtunës së tërbuar komuniste, që kishte bërë kërdi në Europën Lindore dhe kryesisht në Rusi, fillojnë të përgatisin terrenin për të rizgjuar ndërgjegjën e forcave nacionaliste, që t’i bëjnë ballë komunizmit, kësaj ideologjie të shkatërrimit, moral, material, filozofik, ateist dhe paatdhe të njerëzve, që jetojnë historikisht në trojet stërgjyshore autoktone.
                Koha kërkonte, që bijtë e shqipes më shumë se kurrë të tregojnë atdhetadashurinë, për të ruajtur vlerat e lënë trashëgim nga të parët, dinjitetin e shqiptarit, fenë, pasuritë private të individit, pluralizmin e mendimeve, përparimin ekonomik dhe lidhjen shpirtërore, ekonomike dhe politike me vendet e Europës Perëndimore.
                Për të bërë një politikë më të konsoliduar Kapidan Gjoni, në pranverë (mars) të vitit 1944, i jep jetë themelimit të “Grupit Nacional Indipendent”, ndërsa i biri Dr. Marku, duke gjetur përkrahje dhe mbështetje në nismen e vet krijon “Lidhjen e Shkodrës”, duke mbledhur rreth vetës të gjithë eksponentët kryesorë antikomunistë, që ishin rreshtuar në organizatat e mirënjohura nacionaliste, si: “Legaliteti”, “Balli Kombëtar” dhe “Grupi Nacional Indipendent”.
                Jo rastësisht, por interesat e larta patriotike, e bëjnë Ndojën që të përfshihet menjeherë në politikë dhe sapo merr vesht, se forcat e ashtëquajtura partizane po i afrohen vendlindjes së tij të dashur (Mirditës), lajmëron vëllain e vet në Tiranë, se krahina dhe e gjithë Shqipëria e Veriut po sulmohet nga bisha e kuqe, që për fat të keq kishte emër e gjak shqiptari.
                Ai, ndër të tjera kërkon të lëshoj kushtrimin e qëndresës me vullnetarët e vendosur antikomunist. Menjëherë i vjen përgjigjja pozitive dhe inkurajuese e vendosmërisë nga i vëllai Dr. Marku, që ishte shumë i shqetësuar për fatet e brishta të vendit.
                Sikurse kujton Kapidani Ndue Gjon Marku dhe shkruan z. Lamaj për këtë çështje, i thotë se: “Ndue i dashtun, sot fillon nji kthesë e re në historinë e Derës sonë, të Mirditës e Shqipnisë mbarë. Mbledh sa më shumë vullnetar e fillo qëndresën kundër brigadave komuniste. S’kemi rrugë tjetër”. (Idriz Lamaj, Vep. e cit., fq.102).
                Organizimi i forcave politike dhe luftëtarëve nacionalistë bënë që një ditë Ndoja të takohet me përfaqësuesit më të lartë të grupimeve nacionaliste të “Legalitetit” dhe “Ballit Kombëtar”, të cilët, gjatë përleshjeve të tyre të mëparshme kishin pësuar humbje në forca, por që nuk iu dorëzuan komunistëve.
                Ata tashmë kishin arritur në Veri të Shqipërisë. Udhëheqësi i Organizatës “Balli Kombëtar” patrioti Mit’hat Frashëri dhe drejtuesi i “Legalitetit” Abaz Kupi, kishin mbërritur në shtëpinë e Gjon Fushës në Bulger të Mirditës. Mit’hat Frashëri, që mbetet në Mirditë, sëbashku me ballistët e tjerë shkojnë në Sh’Pal, ku, i pret Ndue Gjomarku atë natë dhe të nesërmen i përcjellë me besnikët e tij për në Shkodër.
                Me shërbestarin e kombit Mirt’hat Frashërin (i biri i patriotit të flaktë të Rilindjes Kombëtare Abdyl Frashërit), Ndoja, do të ketë edhe takime të tjera dhe bashkëpunime të frytshme në luftën e rezistencës kundër komunizmit në Shqipëri, Europë dhe ShBA.
                Ngjarjet asokohe zhvilloheshin me shpejtësi. Si gjithnjë truri dhe kryet e lëvizjes antikomuniste mbetën në Veri të Shqipërisë, me seli në Mirditë. Nga ana e tjetër Dr. Mark Gjonmarkaj, me të gjithë forcat vullnetare, që kishte nën kontroll, duke mos u demoralizuar, më 26 nëntor 1944 len qytetin e Shkodrës dhe merr rrugën drejt malëve të Veriut. Tashmë Ndoj me bashkëluftëtarët e tij, për pesë muaj në shi e dëborë, luftojnë pa u mposhtur me të gjithë brigadat partizane, të drejtuara nga Mehmet Shehu, me urdhër direkt të gjeneralit e komandantit asokohe Enver Hoxha.
                Forcat e brigadave komuniste, duke pasë ushtri të madhe në numër dhe të armatosur mirë pushtojnë krahinën e Lumes dhe Lurën, duke iu afruar shumë pranë trevave të Mirditës. Forcat nacionaliste, të drejtuar nga Ndue Gjonmarku gjenden para një rrethimi shumë të vështirë, kur brigadat komuniste sulmojnë në tre drejtime menjëherë, pa i dhënë mundësi nacionalistëve që të organizohen mirë.
                Në këtë situatë të rëndë të krjuar, sikurse kujton Kapidan Ndoj, asokohe nuk i mbeti asgjë tjetër veçse të ngujohet në Sh’Pal. Kështu fillon një luftë e ashpër, midis komunistëve, që kërkonin të gjunjëzonin e pushtonin me dhunë krenarinë e historisë së lavdishme të Mirditës dhe nacionalistëve, që kërkonin të mbronin vlerat demokratike dhe lirinë e popullit nga një robëri internacionalistëve proletare, që ishin për një botë pa Zot dhe robëri, nata e zezë e së cilës filloi më 29 nëntor 1944 në tërë Shqipërinë.
                Megjithë rezistëncën e madhe, për tre ditë me radhë, duke parë edhe humbjet e mëdha në radhët e forcave nacionaliste, Ndue Gjomarkaj, jep urdhër për tërheqje në drejtim të Shkodrës, që ishte kthyer në një qendër të madhe të rezistencës antikomuniste.
                Kapidan Gjoni, Dr. Marku dhe Ndoj takohen dhe zhvillojnë bisedën e fundit, për planin e ri, që kishte menduar Dr. Marku. Kështu, ai kishte vendosur sipas logjikës së tij të shëndoshë, që i ati Gjon Marka Gjoni dhe vëllai i tij i dytë Ndoja, duhet të largoheshin nga Atdheu, me arsyetimin, se nuk duhet të shuhet dera e tyre nga përpjekjet luftarake, që do të bëhen me forcat komuniste.
                Vërtetë e dhimbshme, por e domosdoshme kjo zgjidhje e menduar shumë mirë nga Dr. Marku, të cilën pas 9 dekadave mbi supe Kapidani Ndue Gjonmarku e kujton me dhimbje, kur flet për momentin e ndarjes me antarët e tjerë të familjes. Ka qenë pikërisht Kisha e Kastratit në Malësi të Madhe, kur Ndoj ka shtrënguar dorën për herë të fundit me Dr. Markun.
                Atë e bir nisën prej Kastratit në Tuz, Kolashin, Vishegrad, Sarajevë, Zagreb, në Vjenë, Linz dhe në Insbruk, në një dimër të ashpër dhe nën breshërinë e bombardimeve të shpeshta nga forcat e aleatëve. Nga qëndrimi për disa ditë në Insbruk, me një makinë udhëtojnë drejt Italisë, duke kaluar në “Passo di Resia” afër kufirit të Zvicrës. Për pesë muaj ata qëndruan në Merano deri në gusht të vitit 1945 dhe më pas morën drejtimin drejt Romës, që mbetet edhe stacioni i fundit i tij.
                Me të mbërritur në Perëndim (Itali), Kapidani Ndue, mendoi të bashkoi forcat nacionaliste dhe antikomuniste, për të hedhë bazat e krijimit të një organizate të mirëfilltë politike, kundër rregjimit të kuq të Tiranës zyrtare, që po e zhyste popullin në mjerim. Fryt i këtyre përpjekjeve, është edhe krijimi i partisë politike me emrin  “Bloku Kombëtar Indipendent” në vitin 1946 e cila do të ketë jetëgjatësi deri me përmbysjen e komunizmit në Shqipëri më 13 dhjetor 1990, duke i qëndruar me dinjitet deri në fund, ku e mbylli me nderë e njerëzi.
                Gjatë vitit 1948, në bashkëpunim me aleatët perëndimore anglo-amerikanë, Kapidanit Ndue i paraqitet rasti për të dërguar vullnetar për të përmbysur komunizmin në Shqipëri, duke krijuar në këtë mënyrë Komitetin Kombëtar “Shqipnia e Lirë”, ku, bënin pjesë shumë antarë të Blokut.
                Në lidhje me këtë mision Kapidani kujton: “Në pikëpamje morale ishem kryenalt, tue marrë në konsiderim luftën kundër rregjimit komunist, vendosa me ftue dy luftarë besnikë, të cilët pranuen pa kurrfarë kundërshtimi. Kështu filloi ndërmarrja e jonë kundër rregjimit komunist në Shqipni”.
                Bloku, bëri hapin e parë dhe ruajti linjën e përpjekjeve qëllimmirë për të bërë bashkimin e të gjithë forcave antikomuniste shqiptare në mërgatë, që ishin ndarë dysh në Komitet dhe jashtë Komitetit. Kjo inisiativë, synonte afrimin e grupeve të ndryshme dhe harmonizimin më të plotë e të qartë të veprimtarisë së tyre në dobi të atdheut dhe në një front të përbashkët kundër komunizmit. Mirëpo, rruga e nisur nuk ishte e kollajt, mbasi fillojnë polemikat dhe pengesat ndaj inisiatorit të saj mirditor.
                Përpjekjet e Kapidanit Ndue Gjonmarkut hasin në pengesë, për mospranimin e tij në Komitetin e parë nga ana e përfaqësuesve të organizatës Balli Kombëtar, që zotëronte asokohe të gjitha postet e organizatave. Ndërhyrja energjike e diplomacisë angleze dhe amerikane (ku përfaqësuesit amerikanë këmbëngulën, që Kapidani të pranohet pa kushte), bëri të mundur që të zgjidhet ky problem dhe kështu Kapidani i Mirditës bëhet një ndër drejtuesit e Komitetit, falë kulturës së shëndoshë perëndimore, vizionit largpamës, për të ardhmen, origjinës me emër shumë të mirë të familjes nga ai vinte, kontributi me armë në dorë, që kishte dhënë drejtpërdrejtë kundër komunizmit etj.
                Ndue, do të ketë takime të rëndësishme në Itali, me ushtarakë të lartë italianë, sikurse ishte admirali i marinës italiane zotin Talarigo dhe të misionit anglo-amerikan, përfaqësues të lartë të Ministrisë së Jashtme Italiane.
                Takime të tjera ka pasur edhe me z. Herbert, një përsonalitet i njohur britanik për çështjen shqiptare, amerikanin z. Mc Lean etj. Gjithashtu Ndoj këmnguli, që në këtë Komitet duhet të përfshihet patjetër edhe intelektuali i shquar ing. Xhafer Deva, mbasi ai ishte një njeri me influencë të madhe në Kosovë dhe në malësitë e Shqipërisë politike. Kapidan Ndoj, ka organizuar hedhjen e parashutistëve të grupit të ing. Xhafer Devës në Shqipëri.
                Kapidani, kishte një respekt të veçantë për atdhetarin e flaktë Mit’hat Frashërin. Për figurën dhe veprën e tij, Kapidani, flet me një admirim të veçantë, për arsye sikurse thotë, se: “Ishte nji njeri me nji prestigj të naltë kombtar dhe pinjoll i nji familje me merita të mëdha atdhetare”.
                Në vitin 1956 Kapidani Ndue Gjonmarku hap familje të re, duke u martuar me zonjushën romane Maria Teresa Agustini, një vajzë e diplomuar në gjuhët frëngjisht dhe anglisht në Universitetin Internacional “Pro Deo” në Romë.
                Çifti i ri, do të gëzohet me lindjen e tre vajzave: Kristina, Bardha, Aleksandra dhe Gjoni djali i vetëm, që ruan emrin e gjyshit të vet shumë të mirënjohurit Kapidanit Gjon Marka Gjonit.
                Kapidan Ndue, u interesua qysh në fillim të shkollojë fëmijët në të gjitha nivelet. Kështu vajzat dhe djali mbasi përfundojnë shkollën e mesme, ndjekin dhe përfundojnë me rezultate shumë të larta kolegjet më të njohura në ShBA.
                Me vdekjen e prindërve të gruas së Kapedanit dhe të babait të tij Kapidanit Gjon Marka Gjoni, në vitin 1966, familja e tij emigrojnë në ShBA. Edhe këtu fillon një etapë e re e lëvizjes antikomuniste, ku, aktiviteti i tij zgjerohet dhe respekti, për kontributin e tij rritet edhe më shumë kur zgjidhet si Kryetar i Blokut dhe për vetë faktin tjetër, se ai tashmë është trashëgimtar i Derës si Kapidan i Mirditës, krenari dhe nder, të cilën e mbajti deri në moshën 97-vjeçare, kur ai kaloi në amshim.
                Veprimtaria e Kapidanit, është shumë e madhe me shkrime publicistike, në organet zyrtare të Blokut, gazetat: “L’Albanie Libre” dhe “Lajmëtari i të Mërguemit”, që asokohe botoheshin në New York dhe Rome.
                Famlja, do të ruajë marrëdhënie shumë të mira me klerikët katolikë shqiptarë në emigracion, një traditë e trashëguar edhe nga të parët e kësaj Dere brez mbas brezi dhe shekuj pas shekujve në Mirditë.
                Kështu qysh në Itali, ruajti lidhje të ngushta me atdhetarët e antikomunistët konseguentë, studiesin, shkrimtarin, meshtarin e palodhur, bashkëvendasin e bashkemigrantin, klerikun e nderuar në të gjithë komunitetin shqiptaro-amerikanë, nacionalistin e madh, që luftoi me pushkë e pendë, themeluesin e Kishës së Parë Shqiptare në ShBA “Zoja e Shkodrës”, të nderuarin e respektuarin Dr. Mons. Zef Oroshin (1912-1989).
                Gjatë viteve të fundit të jetës, ai po merrej me saktësimin e disa interpretimeve të gabuara, që i janë bërë (gjatë kohëve të ndryshme) veprës së Atë Shtjefen Kryeziu Gjeçovit me titull: “Kanuni i Lekë Dukagjinit”, të cilin e la në dorëshkrim. Fryt i këtyre hulumtimeve serioze, është edhe botimi në vitin 2002 në New York të veprës së parë me titull kuptimplotë: “Mirdita Dera e Gjomarkut Kanuni”.
                Mirdita, është krenaria dhe lavdia e dinastisë së Derës të Kapidanit, është vetë historia e pasur e Mirditës dhe Derës së Kapidanëve, bijtë e nderuar të së cilës njeri mbas tjetrit, bënë një epokë të lavdishme gjatë shekujve. Ata sëbashku plotësojnë njeri-tjetrin dhe janë dy anë të së njëjtës medalje të çmuar në xherdanin e pasur të historisë së popullit shqiptar.
                Mbas gjithë kësaj historie dhe kalvari të pambarim, që kaloi Dera e Kapidanëve të Mirditës, shteti dhe qeveritë e ndryshme shqiptare, që kanë kaluar tash 24 vjet, nuk u kujtuan asnjëherë të rindërtojnë Kullat e famshme historike në Orosh të Mirditës dhe Shkodër, dhe t’i

                (Message over 64 KB, truncated)
              • Ajet Nuro
                KosovA tek AlbEmigrant ... - HAZIRI I REAGON THAÇIT: IBRAHIM RUGOVA KISHTE USHTRI E POLICI - Diplomati
                Messaggio 7 di 18 , 16 gen 2014
                • 0 Allegato



                  KosovA tek AlbEmigrant


                  HAZIRI I REAGON THAÇIT: IBRAHIM RUGOVA KISHTE USHTRI E POLICI

                  Posted: 16 Jan 2014 01:28 AM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  Nga Express | 15 Janar 2014 16:32

                  Lutfi Haziri i është kundërpërgjigjur Kryeministrit Thaçi, i cili tha se Lëvizja e Ibrahim Rugovës tentonte ta çlironte vendin përmes konferenca për shtyp. Haziri thotë se Rugova përveç konferencave ka organizuar shtetin paralel si dhe policinë e ushtrinë. Sipas Hazirit, Thaçi po bën deklarata të tilla për shkak të zgjedhjeve. 

                  Anëtari i Kryesisë së LDK’së, Lutfi Haziri ka reaguar pas deklaratave të Kryetarit të PDK’së, Hashim Thaçi, i cili një natë më parë tha për mediat e Shqipërisë se Ibrahim Rugova tentonte të fitonte luftën kundër Serbisë me konferenca për shtyp.

                  Lufti Haziri thotë se deklaratat e Thaçit nuk janë të vërteta pasi LDK përveç konferencave për shtyp ka pasur edhe forma tjerë të organizimit.

                  Ai thotë se Thaçi qëllimisht nuk po i zbardh disa detaje të luftës, ku Lëvizja e Ibrahim Rugovës ka gisht edhe në organizimin ushtarak për çlirimin e Kosovës nga Serbia.

                  “Lëvizja e Ibrahim Rugovës e identifikuar me LDK’në ka qenë e identifikuar me rezistencën aktive, me rezistencën gjithpopullore, e cila ka ndërtuar shtet paralel dhe ka vepru praktikisht në të gjithë fushat e jetës. Duke përfshirë policinë, strukturat e Ministrisë së Mbrojtjes. Janë deklaratat e kohës kur veprimi politik është sublimuar me konferencat për shtyp të premteve në ora 10 për shkak të senzibilizimit botëror”, ka thënë Haziri, për Express, të mërkurën.

                  Lideri i PDK’së, Hashim Thaçi, i cili kishte qenë udhëheqës politik i UÇK’së ka thënë se Ibrahim Rugova kishte zgjedhur konferencat për shtyp për të fituar lirinë.

                  “Ne nuk kemi dashur luftë në atë kohë, por njerëzit dëshironin të gjenin një mundësi më të lehtë për të ardhur të liria, kështu që zgjodhën rrugën paqësore. Lëvizja e Ibrahim Rugovës provonte ta fitonte lirinë me konferenca për shtyp”, ka thënë Thaçi.

                  Por, Lutfi Haziri thotë se Kryetrari i PDK’së qëllimisht s’po i sqaron të gjitha detajet e luftës. “Kanë qenë edhe Policia, edhe Forcat Ushtarake të Republikës së Kosovës. Ajo që ka ndodh gjatë luftës është Marrëveshja e Osllos, të cilën z. Thaçi duhet ta zbardhë. Marrëveshja e Osllos është marrëveshje e luftës ku bashkohen të gjitha forcat, organizatat dhe organizmat në një komandë, në një uniformë dhe nën një emblemë. Dhe, kjo është ajo që ne luftë nuk kemi qenë të ndarë”, ka shtuar ai.

                  Ai thotë se katërmbëdhjetë vjet pas çlirimit të Kosovës, Hashim Thaçi e ka degraduar shtetin me keqqeverisje. “Deklaratat e fuqishme të Rugovës të gjitha qendrat botërore i kanë marrë dhe i kanë pranuar. Aty është faktuar dhuna sistematike që është bërë ndaj shqiptarëve. Në atë kohë Rugova e pati ndërtuar imazhin e mirë të shqiptarëve që fatkeqësisht sot 14 vjet pas luftës është dëmtuar seriozisht nga kjo lloj qeverisje”.

                  Haziri thotë se Lideri i PDK’së po gabon kur po bën ndarje të tilla mes krahut të luftës dhe atij të paqes pikërisht kur kemi hyrë në vitin zgjedhor.

                  Sipas tij, Thaçi kishte fituar në vitin 2008 pikërisht duke bashkuar këta dy krahë, kurse tash kur po e sheh trendin e humbjeve po mundohet të bëjë ndarje të reja.

                  “Të kthehemi pak te zgjedhjet e vitit 2008, ku z. Thaçi zgjedhjet i ka fituar duke i ofruar krahun paqësor dhe krahun e luftës. Duke u afruar në mes të dy krahëve të luftës. Nuk e di çka i duhet pas vitit 2008 dhe në vitin zgjedhor një ndarje e tillë”, ka thënë Lutfi Haziri.

                  http://www.gazetaexpress.com/?cid=1,13,131662

                  Diplomati Richard Holbrooke: Vdekja e Rugovës? E tmerrshme!

                  Posted: 15 Jan 2014 05:36 PM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                   

                  Diplomati Richard Holbrooke, gjatë kohës së luftës dhe pas saj ka pasur disa takime me Rugovën. Duke e njohur atë personalisht  diplomati e cilëson vdekjen e tij të tmerrshme.

                  Ja çfarë shkruan ai për Rugovën në librin e zisë.

                  “HUMBJE E TMERRSHME”

                  Kur e kam takuar Ibrahim Rugovën për herë të parë, ai dukej si një zë i vetmuar, në betejë të vetmuar, duke bartur një shall që thoshte se do ta varte, vetëm kur ta sheh vendin e lirë.

                  E shikoja duke ndjekur ëndrrën e popullit të vet nën kushte të jashtëzakonshme me urtësi dhe këmbëngulësi, dhe u bëra admirues dhe shok i tij.

                  Çfarë kënaqësie ishte ta shoh më në fund në Prishtinë pa shallin e tij! Mbaj zi për ndërrimin e jetës, së bashku me tërë popullin e Kosovës.

                  Derisa Kosova e fitoi lirinë nën udhëheqjen e tij, përjetoi një humbje të tmerrshme në një pikë kritike, kur shumë punë mbeten për t’u bërë.

                  Apeloj tek liderët kosovarë të bashkohen dhe të punojnë së bashku, për të arritur pavarësinë për të cilën President Rugova luftoi.

                  /Shekulli Online/S.H./

                  Kosova përkujton Masakrën e Reçakut

                  Posted: 15 Jan 2014 05:07 PM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email
                  Presidentja e Kosovës, Atifete Jahjaga e ka quajtur një krimi makabër atë që kishte ndodhur në mëngjesin e 15 janarit 1999 në Reçak, ku vranë 45 civilë shqiptarë

                  Qytetarët dhe përfaqësuesit e institucioneve të Kosovës kanë përkujtuar të mërkurën 15 vjetorin e masakrës së Reçakut, njërës nga skenat më rrëqethëse që tronditi botën në vitin 1999. Kjo ngjarje që përkujton vrasjen e 45 shqiptarëve nga policia dhe ushtra serbe, rikthen në kujtesë tragjedinë e luftës së Kosovës.

                   

                  Si rëndomtë, më vështirë e kishin familjarët e viktimave, të cilët gjatë homazheve në kompleksin memorial në Reçak të Shtimes, kërkonin drejtësi për ata që bënë masakrën dhe që urdhëruan vrasjen e më të dashurve të tyre.

                   

                  Presidentja e Kosovës, Atifete Jahjaga e ka quajtur një krimi makabër atë që kishte ndodhur në mëngjesin e 15 janarit 1999 në Reçak. Ajo tha se ajo ngjarje la familjet e Reçakut dhe shumë familje të tjera në tërë Kosovën përjetësisht të zhytura në dhembje dhe me zemra të thyera.

                   

                  Ndërsa veprimtari dhe ish i burgosuri politik, Adem Demaçi para familjarëve të viktimave nuk ka hezituar që ta quajë popullin serb viktimë. “Populli i gjorë serb është në

                  duart e Daçiqave, Nikoliqave…”, ka thënë mes tjerash Demaçi, sipas të cilit, UÇK-ja nuk

                  bëri krime të tilla.

                   

                  Ndërsa kryeministri Hashim Thaçi, ka deklaruar se pesëmbëdhjetë vjet më parë, në fund të shekullit të njëzet, në një vendbanim të Kosovës një akt çnjerëzor tronditi ndjenjat e botës demokratike në shkallë planetare.

                   

                  Ai tha se gra, burra, bujq të paarmatosur, fëmijë dhe të rinj ishin vrarë dhe shfytyruar mizorisht nga makineria e kasapit të Ballkanit, Milosheviq.

                   

                  “Falë shpejtësisë së informimit dhe ndjeshmërisë politike të botës demokratike, Reçaku u bë pikë kthese e zhvillimeve të vrullshme diplomatike, përshpejtuar organizimin e Konferencës Ndërkombëtare të Rambujesë”, u shpreh Thaçi.

                   

                  Kryeministri më tej tha se mbi gjakun dhe sakrificat e shumta shekullore, mbi gjakun dhe sakrificën e freskët të Reçakut nisi përshpejtimin historia e çlirimit të Kosovës, kur Perëndimi lëvizi mekanizmin e ushtarak NATO-n. “Sakrifica e Reçakut është simbol i zgjimit të ndërgjegjes botërore”, ka deklaruar Thaçi.

                   

                  Homazhe tek kompleksi memorial në Reçak kanë bërë të gjithë përfaqësuesit e institucioneve të Kosovës, por edhe ata të partive politike.

                   

                  “Tragjedia e Reçakut, e cilësuar nga misioni i atëhershëm vëzhgues i OSBE-së, shefi i tij William Walker dhe bota e qytetëruar, si krim kundër njerëzimit, shënoi momentin vendimtar të kthesës për Kosovën, duke bërë që qendrat më të rëndësishme të vendosjes, paqedashësit dhe demokracia botërore të vihet përfundimisht në anën tonë”, konsideron partia e Ramush Haradinajt AAK.

                   

                  Sikur sot, 15 vjet më parë, në Reçak u vranë 45 burra, pleq dhe të rinj nga forcat serbe. Disa prej viktimave u gjetën me koka të prera, ndërsa i pari që vizitoi vendin ku ndodhi krimi ishte ish shefi i Misionit vëzhgues të OSBE-së, ambasadori William Walker.

                   

                  Ai u tmerrua nga ajo që pa në fshatin Reçak, ndërsa menjëherë i formoi të gjitha kancelaritë e botës, se në Kosovë ndodhi një “krim kundër njerëzimit”. Duke e parë se kjo ngjarje tronditi botën, forcat serbe i morën me vete të vrarët për të manipuluar me ta dhe për t’i etiketuar si ish guerilë të UÇK-së.

                   

                  Mirëpo pas kësaj masakre, ngjarjet në terren ndërruan kahe. Menjëherë u organizua konferenca ndërkombëtare për Kosovën në Rambuje, e cila më pas u përcoll me fushatën e bombardimeve të NATO-s kundër caqeve ushtarake të Serbisë.

                   

                  Gjashtë muaj pas kësaj masakre, forcat e NATO-s u futën në Kosovë, ndërsa Milloshevqi nënshkroi kapitullimin.

                  http://www.albinfo.ch/sq/aktuale/kosova-p-rkujton-masakr-n-e-re-akut

                  Sami Islami: DE RADA – FIGURË E MADHE LETRARE E MATANË DETIT

                  Posted: 15 Jan 2014 04:21 PM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  (Në 200-vjetorin e lindjes së De Radës) 

                  Jeronim-De-RadaSivjet mbushen plot  200 vjet  qëkur lindi  kolosi i letërsisë shqipe De Rada. Ai me veprimtarinë e tij letrare, politike, kulturore, etnografike, poetike e shkencore,   qe dhe mbeti  romantiku ynë  i spikatur në letërsinë shqiptare. Pandaj mund të themi lirisht, se  letërsia e  arbëreshëve të Italisë, por edhe letërsia e romantizmit është e lidhur ngusht me emrin e këtij poeti dhe  patrioti të pakompromis, që me “Këngët e Milosaos” u bë lëvruesi i parë i veprës artistike, me të cilën vepër bëri kthesë të madhe në krijimtarinë tonë letrare  në përgjithësi.

                  Në kohën kur jetoi dhe veproi shkrimtari ynë në Itali po bëheshin luftime të rrepta kundër burbonëve, në të cilën luftë , aktivisht,  merrnin pjesë edhe arbëreshët. De Rada i përcillte këto ngjarje me mjaft interesim, sa që,  më vonë, edhe vetë i bashkohet kësaj lëvizje. Si fytyrë qendrore në këtë revolucion  qe udhëheqësi  kryengritës dhe strategjik ,  Garibaldi, të cilit  arbërshët, duke ia parë dhe çmuar trimëritë e tij,  i kënduan me admirim:

                  “Garibaldi  trim  me fletë

                  Skënderbeut tonë i ngjet.”

                  ***

                  Sami Islami-De Rada lindi më 1814 në një fshat të vogël, të quajtur Maki. I ati ishte prift në atë vend ku De Rada i kreu mësimet e para.  Që në shkollën fillore  ai u  dha shumë leximit. Sa ishte  në kolegj De Rada i lexoi me ëndje shkrimtarët antikë, si Sofokliun , Europidin dhe fiton një kulturë shumë të gjerë.

                  Më 1833 mbaroi shkollën e mesme, por duke qenë se ishte mjaft  shëndetlig, i ati s’e lejoi t’i vijonte studimet menjëherë, por e la të pushonte një vjet. Ky vjet qe shumë i frytshëm i De Radës, sepse brenda këtij vjeti  filloi t’i mbledhte këngët më të bukura nga goja e popullit duke inicuar kështu traditën  për mbledhjen e letërsisë gojore. Në fshat dashurohet me një vajzë (me të bijen e bariut e të vet) dhe këtu, ndoshta,  i lindi edhe frymëzimi për hartimin e veprës së tij të parë artistike “Këngët e Milosaos”.

                  Në fund të vjetit 1834 De Rada shkon për të studiuar  drejtësinë në Napoli dhe krahas studimeve  vazhdon të merret  shumë me lexim, duke e lexuar kështu, Shekspirin, Gëten, Shilerin e shkrimtarë të njohur botërorë.

                  Më 1836 boton “Këngët e Milosaos”, e cila siç thamë,  është vepra e parë artistike në letërsinë shqipe, me të cilën aktualisht filloi edhe romantizmi shqiptar. Kjo vepër bëri jehonë të madhe  kudo në trevat dhe vatrat shqiptare, në veçanti u prit me entuziazëm nga shoqëritë kulturore shqiptare të asaj kohe, si nga shoqëria kulturore e Bukureshtit dhe e  Stambollit. Vlen të përmendet, me këtë rast, momenti, se me çfarë fjalë i drejtohet  De Radës, Sami  Frashëri, njëri nga patriotët më të dalluar të shoqërisë  “Drita”  dhe njëherit edhe themelues i saj: “Burrë i ndritur i mëmëdheut, zot i ndriçuar,  vëlla i dashur! Kemi kënduar qëmoti këngët që i ke mbledhur, punërat që i ka bërë  zotëria jote për gjuhën tonë, për kombin tonë dhe i kemi pëlqyer  shumë.”

                  Qëkur ishte në Napoli De Rada kishe ra në konflikt me organizatën e fshehtë komplotiste kundër sistemit  burbonas. Fatkeqësisht në këtë komplot De Rada  zihet  dhe burgoset, mirëpo, për fatin e mirë të tij,  e shpëton një gjykatës, admirues i veprës “Këngët e Milosaos”. Në këtë kohë  De Rada  boton poemën “Këngët e  Serafina Topisë”, e më vonë e riboton me titull tjetër : “Pasqyra e një jete njerëzore”, por censura e burbonëve nuk e lejojë që libri të qarkullonte. De Rada në këtë vjet, i mbetur ngusht  ekonomikisht, detyrohet të hyjë si mësues privat (në një familje aristokratësh)  në Napoli, ku do të qëndrojë  për më  shumë se  7 vjet. Brenda  këtyre vjetve tubon pak para me të cilat  ripunon “Milosaon”, kurse e riboton “Serafina Topinë”.

                  Si patriot që ishte veprimtarinë e tij e zgjeroi edhe në pikëpamje të publicistikës. Kështu më 1848 nxori gazetën “L’albaneze d’Italia” (Shqiptari i Italisë), ku i shprehte   dhe i mbronte pikëpamjet e tij mbi ngjarjet politike të kohës.

                   Një vjet më vonë De Rada, në kolegjin e  Shën Adrianit e fut gjuhën shqipe dhe vetë bëhet mësues. Më vjetin 1850, martohet me arbëreshen Madalena  Maliki, duke  filluar kështu një jetë  të mirë dhe të hareshme familjare. Nga kjo  martesë pati  katër djem. Në këtë kohë  boton në italishte “Parimet e estetikës”, “Vjetërsia e kombit shqiptar”, por edhe poemën “Rapsodi e një poemi arbëresh” në shqip. Vlen të theksohet, poashtu, se një kohë të gjatë shkëmben letra me  patrioten shqiptare nga Rumania Elena Gjikën, e njohur  si  Dora d’Istria. Në letërkëmbimet me  Elena  Gjikën   e rrah shumë çështjen e çlirimit të  Shqipërisë nga zgjedha shekullore otomane, duke mos e lënë anash as  kulturën shqiptare.

                  Pas dhjetë vjet pune në gjimnazin e Koriliano  Kalabros, më 1878, në kohën e Lidhjes së Prizrenit, kohë kjo e pasur me shumë ngjarje që po ndodhnin kudo në tokën shqiptare (por edhe jashtë saj, aty ku kishte shqiptarë), De Rada mbetet pa punë. Në Maki, në vendlindjen e tij, De Rada i pëcillte me interesim të gjitha ngjarjet që po ndodhnin në atdheun e të parëve të vet. Dhe si për çudi, në këtë vjet,  e godasin një nga një disa fatkeqësi familjare; duke i vdekur kështu të katër djemtë,  e mëpastaj edhe e shoqja, si dhe vëllai i tij i vetëm! Ajo që e tronditi mbi të gjitha qe momenti kur i vdiq Zefi, njëri nga djemtë, të cilit , mendonte t’ia lente trashëgim që të vazhdonte rrugën e babait, pra të merrej me shkrime.

                  Si një figurë enciklopedike De Rada, famën më të madhe  në gjithë Italinë e Jugut, në Shqipëri dhe në të gjitha vatrat shqiptare  e fitoi pikërisht me botimin e revistës “Fiamuri i Arbërit”, të cilën e nxjerr më 1883. Çështjet  që trajtoheshin  më së shumti në këtë revistë, në rend të parë qenë ato shoqërore e politike, por sigurisht edhe  ato kulturore e shkencore.  Në “Fiamurin i Arbërit” kanë bashkëpunuar shumë patriotë shqiptarë të kohës,  si Gavli  Dara, Thimi Mitkoja, Zef Muzaka, Pren Doçi etj.

                  Më vitin 1899, në kolegjin e Shën Adrianit çilet katedra e gjuhës shqipe dhe përsëri  De  Rada do të bëhet mësues në këtë kolegj. Mirëpo, duke qenë se duhej të udhëtonte tri herë në javë dhe në moshë shumë të shtyer, me vështirësi të mëdha po i përballonte këto kushte të punës. De Rada udhëtonte  më shumë se një orë  në këmbë në një drejtim, sa që thuhet nga disa baskëvendas (që e kanë njohur mirë) shpesh herë ka ndodhur  që De Radën ta gjenin të rrëzuar  për tokë, duke mos mundur të shkonte  vetë në shtëpi. Mirëpo , si atdhetar i pakompromis që ishte,  ai,  edhe në këto kushte dhe me këtë gjendje shëndetësore,  nuk rreshtte së punuari në të mirë të kombit. Ai në këtë kohë boton “Pellazgë dhe shqiptarë”, “Konferenca mbi gjuhën shqipe”, “Karaktere dhe gramatikë të gjuhës shqipe”, “Skënderbeu i pafanë”, si dhe  poemën “”Pasqyra e jetës njerëzore”.

                  Pas shumë përpjekjesh që bëri De Rada, për hapjen e katedrës së gjuhës shqipe, më në fund ajo u hap, sigurisht  me meritën e tij, por si për ironi, ai nuk u zgjodh  që ta udhëheqte atë. Politika dekadente burbonase e zgjodhi të riun Zef  Skiroin. Ky akt  e demoralizoi tej mase  De Radën,  duke e thyer shpirtërisht, si asnjëherë më parë.

                  Ditët e fundit të jetës  De Rada i kaloi në mjerim të madh. Si një plak tetëdhjetë e nëntë vjeçar, pa asnjë ndihmë sociale, punonte ende në kolegj, bile duke mos e marrë  as atë rrogë të vogël nga gjashtë e më shumë muaj. Të shkretit iu desh të vuante edhe për kafshatën e gojës. Dhe ashtu në vetmi, larg  farefisit dhe pa askë të vetin, vdiq ne Shkoder më 28 shkurt të vjetit  1903 në një dhomë të shkretë, me emrin e Shipërisë në gojë: “Gjaku shqiptar po shkon, gjaku shqiptar po shkon”.

                  Vdekja e tij jehoi dhimbshëm tek të gjithë intelektualët përparimtarë të çdo  vendi apo vatre  shqiptare, si në Shqipëri, poashtu edhe jasht saj.

                  ***

                  Pësa i takon subjektit të  veprave të tij, është me interes të përmendet se në gjithë krijimtarinë e tij  letrare, ngjarjet  De Rada  i hedh në trevat shqiptare të atdheut të matanë detit. Në veprat e tij gjejmë përshkrime të tilla vendesh , aq të sakta, sa ta merr mendja se De rada i kishte shëtitur ato vende  këmba-këmbës, edhe pse dihet se, për së gjalli, kurrë këmba e tij nuk kishte shkelë në Shqipëri. Një përshkrim të tillë mund të vërehet  tek vepra “Skënderbeu i pafanë”. Në anën tjetër, meritë e pamohueshme e tij qe mbledhja e folklorit (1886), për ta botuar pastaj veprën “Rapsodi e një poeme shqiptare”, me të cilën besonte se kishte  bërë një  “Iliadë” shqiptare, duke e hyjnizuar kështu kohën e mesjetës shqiptare, ku tregohet epopeja e shekullit të 15-të.

                  De Radën , në disa aspekte mund ta quajmë edhe historian, sepse  aty-këtu, duke dashur ta ndriçonte historinë e kaluar të popullit tonë, jo vetëm që nuk e lëshonte nga goja  periudhën e lavdishme të Skënderbeut, pra periudhën e shekullit të XV, por trajtonte  edhe  ngjarje të periudhave të më  hershme, duke pohuar me këmbëngulje se shqiptarët janë me origjinë pellazge. Këtë tezë ai e paraqet në veprën “Pellazgët dhe Helenët”, ku thotë se pellazgët, së pari kanë jetuar në Ballkan, e mëpastaj vijnë Helenët. Në lidhje me këtë albanalogu  Gustav  Majer e shtroi çështjen e prejadhjes së shqiptarëve, në kohën , kur pothuaj se studimet  albanologjike ishin ende në djep. Edhe  albanologu shqiptar  Eqrem Çabej, flet me admirim për  De Radën, duke e çmuar me epitetin   “baba të linguistikës”.  Është interesant të përmendet se  as  Majeri nuk e përjashtoi  tezën e De Radës  të elementit pellazgjik të shqipes, i cili  i kishte përfshirë në pellazgë edhe  fiset ilire, epirote e maqedonase.

                  Për figurën krijuese të  De Radës, përveç patriotëve shqiptarë,  folën edhe shumë personalitete evropiane. Ndër ta le të përmendim  albanologun gjerman. Majer,  i cili duke e njohur nga afër atë shprehet kështu: “Figura e  De Radës të prek. Ai plak i goditur përfundimisht nga ndarja e njerëzve më të afërt të gjirit  familjar, nuk lodhet së punuari me fjalë e me pendë për kombin e tij që e do aq shumë, e që prej kohësh, për këtë qëllim,  drejton një revistë shqiptare”. Ndërsa  romantiku i mirënjohur  francez  Aleksandër  Dymasi, duke e pasur parasysh figurën universale të De Radës, me të drejtë do ta quante “Dante  të  Shqipërisë”. Një adhurues tjetër i De Radës, bashkëkohaniku, po ashtu  francez, Lamartini, më mirë se askush tjetër diti që  me pak fjalë të spikasë kontributin e madh  të De Radës  dhënë kulturës, letrësisë, shkencë dhe  publicistikës shqiptare, duke u shprehur:

                  “Atë që bëri Skënderbeu me shpatë,

                       E bëre ti me pendë, o i madhi  De Radë!”

                  Sami  ISLAMI

                  http://tribunashqiptare.net/?p=20521

                  311 vjetori i Kuvendi të Dheut Arbërit ,14-15 janar 1703..

                  Posted: 15 Jan 2014 12:12 PM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  kuvendi arbritIn  Memoriam311 vjetori i Kuvendi të Dheut Arbërit ,14-15 janar 1703..

                  Kishin kaluar 224 vite kur diellin e qiellit të Arberisë “Skenderbegëjane”e kishin mbuluar retë e zeza aziatiko-turko-otmane. Gjatë ketyre viteve pushtuesi  kishte arritur që në themelet e shoqërisë solide të ketyre trojeve,  të fuste dinakerisht “helmin” e veseve, dhe menyren më të keqe të jeteses , që do të gërryenin nga brenda themelet e jetes së virtyteshme të  shqiptarëve… Në keto kushte vetë Krijuesi kishte bërë emer që në krye të Selisë Shenjte në vitin 1700 të vinte Papa Klementi i XI ,prej mishi e gjaku Arbnore , i cili per të realizuar kuvendin historik me emrin domethenes “Kuvendi i Dheut  Arbërit”  ngarkoi figuren e ndritur , Arqipeshkevin e Tivarit e Diokles , At Vinçenc Zmajevikun.. Kuvendi  u realizua në katundin  Merqi të Lezhes me datat 14 -15 janar 1703. Në kuvend u miratuan shumë dekrete ,dhe u vendosen apo më sakt u rivendosen mjaft rregulla të detyrueshme per tu zbatuar nga meshtarët dhe famulltarët. Ato janë të shumta të shkruara e ndara në kapituj … Prifterinjet u urdheruan se ishin të detyruar të mbajnë regjistrat e sakta  të famullive të tyre , ku të shenohej data , dita e viti  i çdo martese ,çdo lindje  ,çdo vdekje ,çdo pagzimi , çdo krezmimi , të shoqeruara keto me gjeneralitetet që kerkoheshin me emrat e famulltareve ,të prinderve (babë, nënë) ,të kumarve ,nunëve , deshmitarve e hollesira të tjera të nevojshme. Me ketë rast kuvendi konfirmon  edhe mirmbajtjen e shkollave që ishin ngritur pranë Kishave , kryesisht në zonat malore ,ku mesohej edhe shqipja e “kohes” , së bashku me dashurinë per fenë e të pareve ,atdheun ,doket e zakonet me në krye besen ,bujarin ,trimerinë ,urtinë por dhe bashkejetesen nderfetare.. Në ketë Kuvend historik Malesia e Madhe perfaqesohej nga At Marin  Gjini – ipeshkev i Pultit dhe Malesisë. Kleri i lartë katolik per venien në jetë të vendimeve të Kuvendit zhvilloi disa sinode të shenjta  në Shkoder , Kasena , Obot , e veçanarisht  dallohet sinodi i shenjtë i Beltojes i zhvilluar në vitin 1704.. Të gjitha keto ishtin “balsami” hyjnorë që ruajti të pa sterilizuar “FAREN” e qytetrimit Europerendimor, që dje e kishim ënderr , ndersa sot realitet…

                  Perg. Ndue  BACAJ

                  14 Janar 2014

                  http://www.albdreams.net/311-vjetori-i-kuvendi-te-dheut-arberit-14-15-janar-1703/

                  Breivik: Trojet shqiptare të pushtuara nga xhihadistët

                  Posted: 15 Jan 2014 11:36 AM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  Publikuar: 25.07.2011 – 10:35 

                  Oslo, 25 korrik – Ekstremisti norvegjez që mori me gjakftohtësi të plotë jetën e të paktën 85 të rinjve në ishullin norvegjez të Utoyas, pak muaj para aktit që tronditi Norvegjinë dhe botën mbarë kishte publikuar në internet manifestin e tij. I publikuar nga e përditshmja italiane “Corriere de la sera”, manifesti ku mbështetej teoria ekstremiste e Anders Behring Breivik, ka një titull tejet domethënës: Deklarata e Pavarësisë së Evropës.

                  Brenda këtij manifesti, vrasësi ekstremist kishte paraparë të gjitha aksionet që pritej t’i vinte në jetë njërin pas tjetrit.

                  Ashtu si teoria shfarosëse e nazizmit ndaj hebrenjve, manifesti i ekstremistit të djathtë norvegjez ka si lajtmotiv çlirimin e Evropës nga kultura islamike dhe sistemi shoqëror multi-kultural marksist.

                  Në këtë manifest, Breivik flet edhe për shqiptarët, të cilët i cilëson si njerëz të pamëshirshëm dhe të vendosur. Sipas tij shqiptarët drejtojnë botën e nëndheshme në Evropë. Ekstremisti i renditë shqiptarët, e në veçanti kosovarët, si pjesë të xhihadit islamik global, që ka si lajtmotiv islamizimin e popujve të Evropës.

                  Trojet shqiptare, sipas Breivik, janë të pushtuara nga xhihadistët. “Në planet e dëbimit të pastrimit të Evropës nga islamikët, trojet shqiptare do të jenë një zonë e rëndësishme transiti për një numër të madh të të larguarve”, ka shkruar ai.

                  Madje, shfrenimi i ekstremistit shkon deri aty sa kërcënon shkatërrimin e Aleancës së Atlantikut të Veriut, të cilën e cilëson instrument për islamizimin e Evropës.

                  Ai kërkon krijimin e një aleance të re, si ajo e ushtrive të kryqëzatave, ku të përfshihet edhe Rusia. Manifesti me simbole të lashta të besimeve kelte, dhe me referenca mbi historinë e kalorësve templarë, është firmosur nga Andrew Breivik, pikërisht në versionin anglo-sakson të emrit të tij.

                  Marre nga http://www.koha.net/?page=1,16,63849

                  EKSKLUZIVE!-Një muxhahid shqiptar flet direkt nga Siria rreth gjendjes atje

                  Posted: 15 Jan 2014 11:08 AM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  XHIHADISTËT SHQIPTARË REKRUTOJNË LUFTËTARËT PËR NË SIRI PËRMES FACEBOOK-UT

                  Posted: 15 Jan 2014 11:04 AM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  Nga Express | 15 Janar 2014 17:59

                  Grupe dhe individë që luftojnë në Siri po përdorin Facebook-un dhe Youtube për të rekrutuar luftëtarë për Shtetin Islamik në Irak dhe Siri, ISIS, një grupim i lidhur me Al Kaedën. 

                  Një faqe në Facebook, Krenaria Islame, që ka më shumë se 2400 ndjekës, po poston foto dhe propagandë në emër të shqiptarëve që raportohet se po luftojnë për ISIS në Siri.

                  Një foto e postuar në faqe, tregon një duzinë me persona të armatosur, që mbajnë maska të zeza dhe me titull “Muxhahedinët shqiptarë të Shtetit Islamik të Irakut dhe Sirisë, me liderin e batalionit të tyre, Lavdërim Muhaxheri”.

                  Në një video mesazh të regjistruar në Siri dhe të postuar në YouTube, Muhaxheri u bën thirrje myslimanëve që të bashkohen në betejë për të krijuar një shtet islamik bazuar në ligjet e sharias.

                  “Vëllezër, u këshilloj që të mos qëndroni një minutë më shumë në shtëpitë tuaja, por përgatituni dhe nisni udhëtimin drejt xhihadit,” thotë ai.

                  “Ne e falenderojmë Allahun që na lejon ne të bashkohemi me këta luanë nga e gjitha bota për të mbrojtur këtu nderin e motrave tona myslimane,” shton ai.

                  Shteti Islamik i Irakut dhe Sirisë, ISIS, është themeluar në vitet e para të luftës në Irak. Ata u zotuan për besnikëri ndaj Al Kaedës në vitin 2004, duke u njohur si Al Kaeda e Irakut.

                  Grupi, i përbërë nga një numër grupimesh rebele, ka për qëllim krijimin e një kalifati suni në Irak, por që prej atëherë i ka zgjeruar synimet, duke përfshirë edhe Sirinë.

                  Faqja Krenaria Islame në Facebook ka edhe video të tjera xhihadistësh, të përkthyera në shqip, vlerësime për shqiptarët që kanë vdekur duke luftuar në Siri dhe video ku sulmohet demokracia si e papërputhshme me Islamin.

                  Në një video, që duket se është regjistruar në një vend perëndimor, burra me mjekër bëjnë thirrje për myslimanët që të bojkotojnë zgjedhjet, duke argumentuar se myslimanët e vërtetë nuk votojnë.

                  Në të tjera postime e foto, Krenaria Islame sulmon liderët e moderuar islamikë në Shqipëri dhe Kosovë, duke denoncuar dialogun ndërfetar dhe dënuar presidentin amerikan, Barack Obama si dhe ish- presidentin Bill Clinton.

                  Në faqe ka vlerësime edhe për liderin terrorist, Osama Bin Laden dhe ish- kreun e Al Kaedas në Irak, Ebu Musab Al- Zarkaëi.

                  “Allahu duhet të ketë më shumë burra si këta. O Allah, të kërkojmë një vdekje si të Osamës,” thuhet në një postim.

                  Një foto e Bin Laden, me Kullat Binjake në sfond pas akteve terroriste të 11 shtatorit, ka këtë mbishkrim nga lideri terrorist: “Edhe nëse vdes, qindra si unë do lindin çdo ditë”.

                  BIRN

                  http://www.gazetaexpress.com/?cid=1,15,131674

                  A1 Report – Krujë, 15 familje myslimane ndërtojnë kishë për katolikët

                  Posted: 15 Jan 2014 10:50 AM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  MYSLIMANËT UA NDËRTOJNË KISHËN KATOLIKËVE NË KRUJË (VIDEO)

                  Posted: 15 Jan 2014 10:46 AM PST

                  Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                  Nga Express | 15 Janar 2014 16:45

                  Diku -diku në trojet shqiptare toleranca fetare duket se vërtetë është një virtyt. Rasti më i fundit është ndërtimi i një kishe me kontributin e 15 familjeve myslimane.

                  Si rrallë herë, në fshatin Derven të rrethit të Krujës banorët e fesë myslimane kanë kontribuar financiarisht, apo me punë vullnetare ndërtimin e kishës së Shënkollit, e cila sipas tyre po ringrihet për herë të tretë, pas luftrave apo vendimeve për asgjësimin e objekteve fetare në periudhën komuniste.

                  Banorët që kanë ndihmuar në ngritjen e kësaj kishe shprehen se ky kontribut ka ardhur pasi në këtë fshat nuk ka ezkistuar asnjëherë dallimi fetar mes myslimanëve dhe katolikëve.

                  Edhe përfaqësues të kishës katolikë e kanë vlerësuar këtë gjest human në ceremoninë e përurimit të kishës.

                  “Pa dallim feje, Myslimanë dhe të Krishterë, janë bashkuar vullnetarisht me ne për të ndërtuar Kishën për të cilën u jemi shumë mirënjohës. Ky solidaritet vëllazëror, human e fetar është i veçantë për të gjithë ne dhe Shqipërinë, sepse në të gjithë botën, vetëm Shqipëria ka një fe të përbashkët, Myslimanë dhe të Krishterë”, tha meshtari i Kishës së fshatit Derven, Pashk Cypi.

                  “U habita kur pashë aq shumë njerëz. Unë mendoja se do jenë 20 veta. Gëzohem gjithashtu që shoh aq shumë fëmijë, sepse Shën Kolli është shenjtori i veçantë i fëmijëv”, u shpreh zv/Ipeshkvi i Tiranës dhe Durrësit George Frendo.

                  Për ndërtimin e kishës së Shënkollit kanë kontribuar banorët e 5 fshtatrave, kryesisht të besimit musliman.

                  VIDEO  http://www.youtube.com/watch?v=N1uGrc-sr8Y

                  http://www.gazetaexpress.com/?cid=1,15,131665

                  You are subscribed to email updates from Kosova tek AlbEmigrant
                  To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.
                  Email delivery powered by Google
                  Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610



                  --
                  http://www.albemigrant.com
                  Faqja e emigrantëve shqiptarë në NET
                • Ajet Nuro
                  KosovA tek AlbEmigrant ... - Ismet Hasani: GJUHËN SHQIPE MOS E HARRONI - Dom Gjergj Meta: Midis 4 dhe 6
                  Messaggio 8 di 18 , 7 feb 2014
                  • 0 Allegato


                    KosovA tek AlbEmigrant


                    Ismet Hasani: GJUHËN SHQIPE MOS E HARRONI

                    Posted: 06 Feb 2014 11:39 PM PST

                    Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                    Kushtuar të gjithë shqiptarëve në Mërgatë, me këtë porosi: Në qoftë se dëshironi ta njihni dhe ta duani edhe më shumë atdheun t’uaj, jetoni pak në atdhé të huaj! O zë i ëmbël! Sa bukur tingëllon gjuha amtare në vend të huaj! Edhe sikur të kishim ndarë midis shqiptarëve në Mërgatë të gjitha pasuritë me të gjitha të fshehtat e shkencës e të jetës, do të ishin të mjerë dhe fatzinj pa gjuhën shqipe, sepse vetëm kjo për ta është e besueshme, mirëbërëse,e durueshme, e pamposhtur, e patundshme dhe armikja e së keqes!  (autori)
                    GJUHËN SHQIPE MOS E HARRONI

                    Ju shqiptarë në Diasporë,
                    rrini me lapsa e libra n’dorë,
                    shkruani, shkruani edhe mësoni
                    gjuhën shqipe mos e harroni!

                    Ju që jeni pak më të vjetër
                    Merrni vet e shruani në letër
                    dhe tregoni brezit tjetër,
                    Gjuhën shqipe shpreheni në vepër!

                    Mbanju t’rinjve ligjerata
                    T’a mësojnë shqipen këto gjenerata!
                    Dhe kërkoni prej të gjithë mërgimtarëve
                    Të mos harrojnë gjuhën e t’parëve!

                    T’i mbani n’mend fjalët e plakut
                    I tregonte ulur n’ballë t’oxhakut,
                    Koha është e brezit të ri
                    Duhet hapë nga dy palë sy!

                    Dy palë sy që ua dhuron shkolla
                    zemër butë e mendët e holla!
                    Mësoni ju, sa jeni t’ri
                    Së kur t’plakeni s’ju bën dobi!

                    Kjo është këshillë për mësim
                    Veçanërisht për ju n’mërgim:
                    ku shumë shpejt kalojnë vitet
                    gjuha e nënës mos t’ju venitet!

                    Pranoni ju lutëm, si amanet
                    Ju shqiptarë që jetoni n’Kurbet:
                    Mos e harroni gjuhën amtare,
                    se ju nemim nënat shqiptare!

                    Mësoni edhe gjuhë të huaj
                    ajo është për t’mirën t’uaj!
                    Mësoni shqipën si gjuhë të parë
                    mos harroni se jeni shqiptarë!

                    Jeta n’Mërgatë shumë imponon,
                    Nganjëherë për keq ju mëson,
                    Mos u largoni prej rrugës së mësimit,
                    Të diturisë edhe edukimit!

                    Mësohuni të flisni mirë shqip,
                    Bukës – bukë, e krypës – krypë!
                    Mos vraponi shumë pas pasurisë,
                    Por pas mësimit dhe diturisë!

                    Merrnu me të drejtën e me të vërtetën
                    Mos e mundoni së tepërmi veten,
                    Sepse koha e bën t’veten
                    Prandaj, lehtësonjani vetes jetën!

                    Mos e leni pas dore mësimin
                    Mos lakmoni aq shumë fitimin.
                    Fitimi i tepërt ua shkatërron jetën
                    Me mësim e dituri, dini me ruajt veten!

                    Në mësim e dituri bëhuni lakmues
                    Mos punoni gjithmonë si pastrues,
                    Arsimoni vetën dhe këtë gjeneratë
                    Me punua nëpër zyre, në administratë!

                    Mësimi ua zhvillon anën psikike,
                    U largon prej punëve t’rënda fizike.
                    Më mësim i bëni kushtet më të mira
                    Largohuni prej kushteve të vështira!

                    Do ju lus, ore vllëzër shqiptarë!
                    Mos u bëni ju ziliçarë,
                    Njëri-tjetrin – mos urreni
                    Mësohuni! Gjithmonë të mira të bëni!

                    Dëgjoni këshillat e prindërve t’uaj,
                    Mos futni n’jetë traditën e huaj,
                    Aplikoni Traditën Shqiptare,
                    Mos ua plasni zemrën nënave shqiptare!

                    Nuk është mirë nënat t’ju mallkojnë,
                    Ato për mirë gjithmonë ju mësojnë!
                    GJUHËN SHQIPE MOS E HARRONI,
                    KOMBIN DHE VETEN E LARTËSONI!

                    Hässleholm – Suedi, prill 2005

                    Dom Gjergj Meta: Midis 4 dhe 6 shkurtit për të mos harruar

                    Posted: 06 Feb 2014 12:52 PM PST

                    Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                    6 shkurti përmendet si dita e fillimit të shkatërrimit të objekteve të kultit dhe përndjekjes së fesë. Në të vërtetë ajo ditë shënoi thjesht kurorëzimin e një beteje që kishte nisur në agun e 28 apo 29 nëntorit të vitit 1945. Për të arritur në vitin 1967 shumë ujëra kishin rrjedhur e shumë gjëra kishin ndodhur në lidhje me fenë: klerikë të pushkatuar e të burgosur, objekte kulti të shkatërruara e prona të konfiskuara e të kthyera në  hambarë apo në vatra kinse kulture etj. N’at fillim viti 1967 komunizmi e kishte “fituar” tashmë betejën me fenë edhe sepse kishte mbyllur organet e shtypit, shkollat e përgatitjes së klerikëve, mbajtjen e katekizmit, nuk lejonte proçesionet fetare e shprehjen e fesë në publik etj.
                    Tani e tutje nuk ishte më çështja e atyre që kishin qenë, por e atyre që do të vinin apo që në ato vite ishin në moshë të njomë. Lufta ndaj besimit fetar duhej të njihte një hop dhe një hov cilësor. Dhunës fizike dhe materiale të burgosjes, pushkatimit të personave dhe rrënimit të objekteve, duhet t’ia zinte vendin propaganda në të gjitha hallkat e jetës shqiptare. Në një farë mënyre duhej dhënë goditja e fundit për ta çrrënjosur njeriun nga besimi fetar, e rrjedhimisht nga një institucion dhe nga një pikë referimi autoriteti, për ta zhvendosur drejt një boshti tjetër referimi dhe një autoriteti tjetër suprem që nuk kontrollonte më vetëm rendin e jashtëm, por edhe ndërgjegjen e njerëzve.
                    Pas 1967 vetë sistemi komunist u ngrit në një fe, kishte priftërinjtë e saj (sekretarët e partive), udhëheqësinë e epërme, Partinë e Punës dhe diktatorin Enver Hoxha. Ideologjia komuniste duhej ta zëvendësonte atë marrëdhënie të brendshme të njeriut me Zotin, duke dhunuar ndërgjegjen e tij e duke hyrë në skutat më të fshehta të zemrës së tij. Strategjia ishte e mirëmenduar dhe hollësisht e përpunuar, pas një përvoje rreth 20 vjeçare që kishte fituar sistemi komunist në Shqipëri. Ndërkohë në fushën e kulturës sociorealiste mbilleshin dhe mbinin filma, dokumentarë, romane e vjersha për të denigruar klerin dhe besimet fetare. Të vjetrit nuk u zmbrapsën, ata qëndruan disi, ndërsa të rinjtë, të vegjëlit e ata që lindën më pas u ndikuan në thelb. Dhe janë ata breza që tani na udhëheqin, janë “korifejtë” e mendimit, të debatit, të analizës, të politikës, por që po të jesh i vëmendshëm në çdo gjë që thonë hedhin nga pak helm, tipike  e një mendësie që lufton gëzimin e njërëzve, trishton dhe frikëson.
                    Por pikërisht fillimi i revolucionit kulturor, me në qëndër goditjen ndaj besimeve fetare, shënoi edhe fillimin e fundit të regjimit komunist. Në vitet që pasuan e keqja u kthye kundër vetvetes dhe filloi të hajë bijtë e vet që me aq devotshmëri i kishin shërbyer. Grupe, komplote, udhëheqës e ushtarakë, bllokmenë e të tjerë u vranë, u pushkatuan, u vetëvranë dhe u burgosën. Histeria pushtetmbajtëse e një njeriu u bë gati të vrasë edhe hijen e vet. Pikërisht pas rreth 20 vitesh nga lufta kundër fesë sistemi komunist ra dhe u thye keqas, dukë lënë në vend zbrazëtinë më të madhe dhe varfërinë më të skajshme. Njeriu i ri shqiptar, pasi nuk pati më besim as te partia as te tjetri, nuk pati besim më as të vetvetja, kështuqë u rrëzua.
                    E në këto 23 vjet kemi punuar mbi gërmadhat e shkaktuara në mënyrë të pamëshirshme dhe sistematike nga një regjim antinjerëzor i cili e ngriti urrjetjen në sistem vleror. Për 45 vjet në fakt u thyen edhe ëndërrat më të bukura të atyre djelmoshave dhe vajzave, burrave dhe grave të cilët kishin luftuar një armik aq të egër sa nazizmi gjerman dhe fashizmi italian.
                    Unë mund të mos e ndaj idealin dhe idetë komuniste, por unë nuk mund të mohoj krimet e nazizmit dhe sigurisht dëshirën e mirë të atyre të rinjëve që i shkuan prapa ideve komuniste, pikërisht sepse të rinjtë kanë në thelbin e tyre dëshirën për një botë më të mirë. Megjithatë kjo dëshirë dhe vrull i tyre u tradhëtua nga Enver Hoxha me shokë jo vetëm në kohë lufte, por edhe në kohë paqeje.
                    Sigurisht bëjnë përshtypje sadopak prirjet rehabilituese të figurës së diktatorit e të cilitdo që ka duart me gjakun e popullit të tij. I ngjajnë negacionistëve të holokaustit dhe në fakt ngjallin jo vetëm një lloj zemërimi, por edhe keqardhje. Të përkujtosh në një ditë si 4 shkurti edhe Enver Hoxhën do të thotë të mohosh vetë katër shkurtin. Krejt çka u ndërtua pas 4 shkurtit, natës së kristaleve shqiptare, ishte në kundërshtim të hapur me idealet e një rinie që donte dhe dha jetën për një botë më të mirë. Ndoshta për analogji mund t’i krahasojmë me idealet e tadhëtuara të studentëve të dhjetorit në këto 23 vjet demokraci.
                    Ata të 4 shkurtit sigurisht nuk deshën ditën e 6 shkurtit, ndryshe nuk do të gjendeshin aty ku u gjendën atë natë, por do të prisnin të fshehur skutave për të marrë pushtetin të nesërmen e ikjes së nazistit të fundit nga Shqipëria, për ta fundosur këtë vend në greminë. Ne nuk mund dhe nuk duhet të harrojmë as 4 dhe as 6 shkurtin… Ne nuk duhet të harrojmë, për të mos përsëritur.
                    6 shkurt 2014
                    (Ky shkrim eshte botuar sot edhe ne gazeten Panorama)

                    Vaçe Zela nuk është më, shqiptarët i bëjnë homazh divës së muzikës shqiptare

                    Posted: 06 Feb 2014 09:28 AM PST

                    Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                    Vaçe ZelaNga autorë të ndryshëm

                    Agim Gashi

                    Të kujrojmë Vaçe Zelën

                    Na u shue një zë i artit 
                    Na u shue për mos me u shue
                    Në zemër t´shqipes gjithmonë prore
                    Kënga e saj ka me jehue

                    Një kitare varr në muri
                    Fshan nga dhimbja dhe loton
                    E paska marrë malli i Vaçes
                    Që sa kohë po e kërkon

                    Sot n´mëngjesin e gjashtë shkurtit
                    Shpirti i Vaçes ju ka afru
                    Ja ka dridhë telat përmallshëm
                    Kurr ma bashkë mos me këndu

                    Lamtumirë kitarja ime
                    Lamtumirë moj këngë shqiptare
                    Tanë një jetë Ty të këndova
                    Me dashuri ndjehesha krenare

                    Lamtumirë i tha kitarja
                    Lamtumirë një popull mbarë
                    Në zemër t´këngës kujtim malli
                    Krenaria e popullit shqiptar

                    Lamtumirë o Vaçe Zela
                    Po të them me sharkinë time
                    Po t´betohem në sytë e ballit
                    Për Ty qan sot zemra ime

                    Mbi qiell të Arbërit fluturove
                    Kujtim këngët Shqipërisë
                    E pavdekshmja përgjithmonë
                    Prore n´zemrat e rinisë

                    06.02.2014
                    Düren

                    Luan Çipi

                    MBRETËRESHA E KËNGËS SHQIPTARE
                    Kushtuar Vaçe Zelës
                    Kush dëgjoi s’u mrekullua
                    Nga “Bilbili i Myzeqesë”?
                    Dhe një herë ta shoh, e dua,
                    Pastaj… më lini të vdes!
                    Te kënga “Fëmija i parë”
                    Nis buçet zëri brilant,
                    Ish bekim nga Zoti marrë,
                    Shqiptarët patën fat.
                    Këngën “Djaloshi dhe shiu”,
                    Koha na i dha peshqesh,
                    Ngjitet në podium gjeniu,
                    Vaçe Zela, një hyjneshë!
                    “Gonxhe, në pemën e lirisë”
                    Dhe “Lemza”, “çmendën” miletin,
                    Dridhet “Valsi i Lumturisë”,
                    “Nënë moj, do pres gërshetin”.
                    Për çdo vit një festival
                    Shpalos këngë e melodi,
                    Kurorat të ndrisin ballë,
                    Ti, shkëlqen ndër yllësi.
                    Vijnë çmime e ndere radhë
                    Shqipëri, Kosovë, më lart…
                    “Nderi i Kombit”, “Mjeshtre e Madhe”
                    Edhe “Mikrofon i artë”.
                    ”Disku i artë” në Amerikë,
                    “Legjendë kënge” në Shqipëri
                    Në Botë “Personalitet”, mike,
                    “Grua e vitit” në Angli.
                    .
                    Nuk kanë të prerë gërshetat,
                    Madhështore do të mbesë
                    Në filmat, disqet, kasetat:
                    Këngëtare mbretëreshë.
                    Vlorë, më 10.09.2013

                    Përparim Hysi

                     

                    Elegji për VAÇE  KËNGËN !

                    Nga  Përparim   Hysi
                    E kush thotë se paske vdekur?!!!
                    S’e besoj. Është veç përrallë!
                    Përgjithmonë mes nesh je gjendur
                    Përgjithmonë ti do jesh gjallë.
                    Se ti nuk je më Vaçe Zela
                    Tash ti je e madhja VAÇE KËNGA!
                    Se me këngë u mund vdekja
                    Vdekjen nga ti  e zë gjëma.
                    Vaçe Zela, moj këngëtare
                    Më ke qenë sa bukuroshe
                    Se në këngë qe “magjistare”
                    Brez pas brezi: e  p a s h o q e !
                    Zëri yt si zë bilbili
                    Zinte vënd në tonin shpirt
                    Dhe në dimër vinte prilli

                    Llamburiste skena-dritë.

                    Ti këndoje veç me zëmër
                    Fjalët shndrroje në melhem
                    Eh,seç zë! Sa i ëmbël

                    Nga këngëtaret qe madem.
                    Një madem… po sa e thjeshtë
                    Qe e thjeshtë si thjeshtësia
                    Sa e mangët imja vjershë
                    Për ty VAÇE   B U K U R I A.
                    Bukurinë kishe në shpirt
                    Dhe buzëqeshjen: sa të çiltër!
                    Ne të  donim si një  dritë
                    Që na ngrohte shpirtin  dimër.
                    Vjen një lajm që s’e  besoj
                    Vaçe Zela paska vdekur!!!
                    Brez pas brezi do jehojë
                    Kënga e saj që ngjall të vdekur.
                    Pikëlluese dita sot
                    Dita sot mbuluar në zi
                    Në Parajsë e more Zot
                    Për ne gjallë do jetë gjithnnji.Se për ne është Vaçe K Ë N G A
                    Që me këngë të vdekurit gjallë
                    Ato këngë na i do zëmra
                    Nuk ka vdekur… është p ë r r a l l ë.
                              6 shkurt 2014 

                    http://tribunashqiptare.net/?p=20984

                    Rrezart Kalaja: Projekt-ligji për xhihadistët kthim i imazhit për Kosovën!

                    Posted: 06 Feb 2014 08:45 AM PST

                    Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                    ……………………………Sipas mediave ndryshme  ma në fund  Qeveria e Kosovës e ka miratuar projekt-ligjin, me anë te  të cilit u ndalohet qytetarëve të Kosovës që të përfshihen në konfliktet e armatosura jashtë territorit të shtetit.

                    Hollësitë e këtij projekt-ligji pritet të sqarohen edhe ma vonë, po  si primare  ishte se  ai që bien  në këto  vepra kriminale    me karakter antikombëtar, do të përballët me    burg deri në 15 vjet  gjë që    edhe   arena ndërkombëtare , do ta pret   si lajm pozitiv! -Nuk ka kurrfarë logjike të    përbaltet    interesi  dhe vlerat e Kosovës drejt një   integrimi  dhe  stabilizimi në     rrafshin kombëtar për   interesa e  xhihadisteve    të mashtruar nga   mësuesit e tyre në Beograd  e gjetiu. Pjesëmarrja e tyre  deri me tash  në asnjë  mënyrë nuk u dëshmua humanitar  apo përmes shtetit të Kosovës Dëshmohet se  të gjithë kanë shkuar  për vjedhje  ,  vrasje , plaçkitje  dhe   përfitime  personale. Kosova në  rrafshin politik ishte mjaft në thumbin  e  kritikes   evropiane dhe  botërore   për këtë fenomen të shëmtuar.

                    Ky projekt ligj po qe te  analizohet  mirë   duhet të jenë të përfshirë edhe ata  qe  i nxiten dhe ju shpërlanë trutë     duke i   stërvitur  të  bëhen terrorist  të pa dëshiruar për  popullin shqiptar , për kulturën e tij dhe për ardhmërinë  e tij . Ky projektligj    qe nga   orët e aprovimit  dha rezultatet   e  me njëhershme.

                    Dy  kriminel   ranë në duart e   policisë dhe siç duket me fillimin e këtij ligji se shpejti nen pranga do të gjenden edhe udhëheqësit e këtyre bandave terroriste siç janë Shefqet Krasniqi, Fuad Ramiqi, me grupin e tyre si bashkëpunëtor të Beogradit, Moskës , Stambollit dhe të Athines.

                    Inteligjenca kosovare në disa dokumente ka analizuar figurën e Fuad Ramiqit. Ajo pretendon se Ramiqi është i rekrutuar i Kundërzbulimit ushtarak serb (KOS) dhe se edhe sot vazhdon të punojë në interes të organizatave që trashëguan punët e KOS-it, por tash me agjendë të re. Aty ngrihen dyshime për rolin e tij në FARK dhe në momentin e vrasjes së kolonelit Ahmet Krasniqi në Tiranë.

                    Ushtarak i suksesshëm dhe agjent i Kundërzbulimit serb (KOS), por politikan deri tash i dështuar. Kështu e përshkruan inteligjenca kosovare Fuad Ramiqin, një person kontrovers, ish-zyrtar i së paku dy partive, kandidat i pavarur, dhe tash lobues i vijës ekstreme të të drejtave të myslimanëve në Kosovë, si dhe fytyra e partisë së dytë islamike në vend, partisë LISBA. Prandaj po shihet se  dita me dite po bie  reputacioni i ushtrisë  se  Fuad Ramiqit dhe Shefqet Krasniqit. Po këndellen   vet organet e shtetit të Kosovës ,  klasa politike , populli dhe    vet Kosova për tu çliruar nga këto mbeturina     me prejardhje  nga shëtit serbo-islamiko-ruse , me një porosi ta     vënë në  qendër të vëmendjes   vdekjen e kombit shqiptar.

                    Xhevat Rexhaj: PO DEL THANJA E SHKIVE PËR NE SHQIPTARËT !!!!!????….

                    Posted: 06 Feb 2014 08:28 AM PST

                    Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                    Xhevat RexhajFjali që përseritet gjithnji nga serbët: “Albanci nisu sposobni da imaju i vode državu”. Po e përkthej për ata që nuk e kuptojnë: ” Shqiptarët nuk kanë aftësi të kenë dhe udhëheqin shtet” Po a ta analizojmë me urtësi e pa inate këtë thënje të tyre, e bile po nga inati të ndryshojmë veten se u bëmë gazi i botës. Do i vargisi disa elemente që mjerisht u shkojnë përshtati thënjëve të serbo-sllavëve!

                    _Shqipëria e jonë edhe sot e gjithë ditën pas 101 viteve pavarësi ende nuk është shtet normal, jo qebesa nuk është ngase ende shqiptari është në gjenjde të vras vëlluan kundërshtar politik, dhe ta shkatërroi ardhmërin e shtetit për karrige e interesa përsonale. Kjo Shqipëri vetëm po vendnumron, shkurt po degradon gjithnbji e më shumë duke lejuar që shtetet fqinje të dalin para saj në drejtim të integrimeve evro-perëndimore, dhe për këtë fajet janë te vet shqiptarët.
                    _Kosova shtet i ri, gjerë sa ishte nën okupim swerbo-sllav dukej për lakmi sa i përket veprimit dhe angazhimit për çlirim, disi dukej një vllaznillak goxha shpresëlënës. Po mjerishtë gjatë luftës për të u pozicionuar në pushtet filloi degradimi moral i shumë shqiptarëve që vazhdoi pas uftës dhe vazhdon edhe sot. Kosova sot është terri i shekullit të ri, sot në Kosovë shqiptarët e groposin ardhmërin e fëmijëve të tyre, profesora, mjekë, artistë, krijues, gazetarë politikaj dhe njerëz publik me shpejtësi marramendëse grabisin sa mundën pasurit e shtetit, shkurt pisllëk abnormal nga përfaqësues të popullit më të varfër në Evropë. Po mos të ishin forcat ndërkombëtare prezente, sigurishtë se do ia hanim kokën njëri tjetrit edhe me jetë….
                    -Shqiptarët në Maqedoni, apo si jemi ne patriot e i themi Iliridë, janë të zënë pisk nga politikajt e tyre. Ata , pra politikajt e tyre bëjnë ” seks politik” me sllavët maqedonas në kurriz të popllit shqiptarë, luajnë k…me qështjen shqiptare ende të pazgjidhur në Maqedoni, kanë dhjetëra parti shqiptarëzinjët, dhe luftën gjerë në zhdukje fizike e zhvillojnë në mes veti,e jo kundër sllavëve maqedonas që edhe si pakicë luajnë k…me shqiptarët…
                    Me marrëzirat e tyre duke u përqafuar me maqedonas politika shqiptare në Maqedoni ka lejuar futjen e vehabizmit t¨4e Al Qaides në trungun shqiptzarë, ja gjerë ku shkon fëlliqnija e politikajve të atjeshëm.
                    _ Shqiptarët e Luginës së Preshevës kanë poashtu më shumë partiza sesa popull, janë vegla të huaja, luftojnë për pushtet të pa pushtet ngase pushtetin ua siguron shteti serb. Eh sa të mjer duken ata kinse lider, eh lider të shumtë pa asnjë kapacitet, disa barinjë dhe disa prashitës misri sot të veshur me kravata lejojnë përbuzjen e tyre, vendosin buste e ua rrëzon para hundëve Serbija, nuk luftojnë për arësimin por lejojnë religjionin, të gjitha këto janë në konvenim për sllavët, shkurt mjerim politik andaj nuk do jetë ditë e largët që Lugina e Preshëvës do të mbetet pa shqiptarë….nga frika e them.
                    _ Shqiptarët në Mal të Zi, vërtet e zezuan veten e tmerruan Kalanë e vjetër ilire të Ulqinit, duke ia dhanë votat sllavit malazez, po a ka më poshtërsi e më pisllëk. Po mjerishtë në Malësinë shqiptare të Malit të Zi gjithashtu ka më shumë parti sesa popull, pra ka mbeturina bajraktarësh që për pushtet ua kthejnë b…sllavëve ashtu si në të gjitha trojet tona që ne po i quajmë troje shqiptare.

                    1896920_706067469423669_1379424181_nKur të ndalemi dhe analizojmnë këto katrahura ndërshqiptare do vijmë në konkludim se shqiptarët për interesa përsonale, për karrige, për para, për emër e për pushtet ja q…n…shtetit të tyre…Të gjitha këto na i vërtetojnë ngjarjet e fundit, marrëzit e fundit ku shqiptar zezaz me emër e me titull Prof. Doktor i quan bijtë dhe bijat tona studentë ; “bijë e bija të shkinave..”…e pra a jemi të aftë të mbajmë shtete ne shqiptarët, une përsonalishtë kam mëdyshje dhe me këtë shkrim nuk do amnistoi as veten time e as edhe popullin në përgjithësi, ngase fjala popullore thotë” si është vendi është edhe kuvendi”, kur se duam veten mos të presim të na doj as Zoti !!!!!!!
                    Mjaftë më e kemi sha Evropën dhe armiqët tanë, jo nuk kemi më të drejte ngase duhet ta shajmë veten, duhet të shikohemi në pasqyre se sa të pavetëdije jemi ende, pra na duhet ta përmirësojmë veten tonë që të tjerët të na respektojnë.
                    Xhevat Rexhaj

                    - See more at: http://tribunashqiptare.net/?p=20978

                    Klajd Kapinova: Replike mbi kompleksitetin fetare te zj. Kozeta Zylo dhe z. Dalan Luzaj

                    Posted: 06 Feb 2014 08:22 AM PST

                    Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                    Klajd KapinovaJu zj. Kozeta dhe z. Dalan e kushdo tjeter, eshte mire te merret me fene se ciles i perkisni dhe lini te krishteret t’i zgjedhin vete punet e tyre. Duke u marre shume me fene e krishtere, keni harruar tash 24 vjet traun e madh verbues vehabist shkaterrues, qe u ka mbuluar islmaizmin tuaj dhe te rinjte radikal shqiptar, qe po luftojne me histerizem ne Luften e Shenjte fetare (Jihad) islamike ne emer te Allahut tuaj, qe asnjehere, nuk thote te vrasesh njerez apo femije te pafajshem ne Siri. Ata po luftojne si kriminel pushtues, per sundimin e Ligjit te Sheriatit kudo ne bote dhe ne trojet shqiptare. Ju zj. Keze dhe Dalani, nuk keni protestuar dhe as bere poezi per ata shqiptare, ne Mitrovice, qe u ngriten kunder bustit te Te Lumes Nene Tereza. Ceshtja e Janullatosit, eshte pune e Kishes ortodokse mbashqiptare, duke filluar me Kishen e Shen Gjergjit me Peshkop Forlumturine e Tij Imzot Arthur Lionil, komunitetin e madh ortodoks atje, ne Shqiperi e gjetke. Kur ata nuk e kundershtojne me demosttrata cfare ju duhet ju te fusni hundet, ne fene e krishtere. Ju keni mundesi te merreni me hoxhallaret e besimit tuaj, qe bejne thirrje per Lufte te Shenjte, ne mes te Tiranes dhe Prishtines, me ata qe shajne dhe mallkojne hapur dhe ne media Te Lumen Nene Tereza, Gjergj Kastriotin etj.  Lexoni dhe reflektoni me argumente mbi shkrimin tim, te cilin ia kam derguar edhe redaksive te gazetave “Illyria”  botuesit, permes e-mail te gazetes z. Vehbi Bajrami, editorit z. Ruben Avxhiu dhe “Dielli” z. Dalip Greca, personalisht dhe permes e-mail te gazetes. Keto redaksi shqiptaro-amerikane, per fat te keq perfaqsohen 100% nga redaktor te besimit islam dhe se asnjehere ne faqet e tyre ata nuk kane shkruar si atdhetare te vertete, kunder islamimzit radikal ne trojet shqiptare, qe po asfikson cdo dite shoqerine shqiptare. Ata po tjetersojne dhe vete besimin paqesor islam tradicional te kultivuar qysh nga koha barbare e Perandorise Otomane. Asnjehere ju dhe Dalani, nuk keni mprehur penden kundee K/Ministrit te Turqise, neo-otomanisti radikal vehabist i kryekorruptuari Erdogan, qe ka kerkuar publikisht te rishkruaj historine e popullit shqiptar dhe e ka quajtur Kosoven Turqi etj. Ne as kemi pasur dhe as s’do te kemi “vella” ish bijte e kolonizatoreve barbar qe ende nuk kane kerkuar falje per Krimet Kunder Njerezimit, qe per 5 shekuj kane ushtruar kunder popullit te Gjergj Kastriotit, Isa Boletinit, Nene Terezes, Mic Sokolit, Bajram Currit, Ded Gjon Lulit, At Gjergj Fishtes, Imzot Fan Stilian Nolit etj. Kur te mbaroni pune me hartime adolishentes dhe vjersha te propagandes politike boshe korr e mos lidh dhe te sillni ne binar te shqiptarizmes te rinjte me gjak shqiptari qe jane genjyer nga islamiket radikal shqiptare, te ikur nga fiqiri (te shperlare nga truri i vehabizmit radikal), qe bejne thirrje edhe ne youtube per Lufte te Shenjte, ju nese ju japim te drejten te krishteret shqiptare, mund te merreni me komunitetin e krishtere. Ju kujtoi, se shkrimi im po botohet me shume sukses ne shume gazeta dhe website te botes shqiptare dhe jashte saj. Opinionet e mia jane pritur shume mire nga intelektuale laik te cilet me kane pergezuar per te verteten e thene troc. Ju njoftoi, opinionet e mia, se shpejti do te botohet ne disa gjuhe te huaja edhe ne shume linke te botes se krishtere joshqiptare katolike dhe orthodoxe. Te huajt do te njihen me te verteten dhe mashtrimet e propagandes komuniste islamike ne trojet shqiptare.

                    …………………………………………………………………………………….. 

                    Janullatosfobia dhe shqiptaret ekstremiste te Al Qaides ne Luften e Shenjte

                    Klajd Kapinova

                    Shume mire kjo proteste me 10 apo 15 vete, duke pefshire edhe kalimtaret indiferent amerikan te rastit dhe koleget e mi gazetare kurioz. Dhe ky tubim shqiptar ne New York, eshte vlere fale demokracise amerikane.

                    Kjo eshte nje e drejte elementare dhe e respektuar si per te mire apo per te keq, permes Kushtetutes Amerikane.

                    Meqenese, thuhet me te madhe, se eshte mbeshtetur nga kjo apo organizate lind pyetja: Si ka mundesi, qe Kisha e Peshkop Fan Stilian Nolit ose sikurse njihet Kathedralja e Shen Gjergjit (1908) ne Boston dhe Fortlumturia e Tij Peshkop At Arthur Liolin, nuk e ka mbeshtetur celulen protestuese te shqiptaro-amerikane!? A mund te quhet Kisha Orthodoxe e Shen Gjergjit dhe besimtaret e saj shqiptaro-amerikane veterane dhe te rinj si “trathtare”, “grek” etj., pse ata nuk ndajne te njejtin mendim dhe nuk moren pjese ne protesten allaturke!?

                    Gazetat e perditshme: Daily News, The New York Times, New York Post, etj., deri tani nuk kane dhene asgje, per protesten e pakuptimte te shqiptaro-amerikaneve, kunder Prof. Dr. Janullatosin. Shqiptaret edhe kete radhe ketu bene nje bire ne uje ose autogol ne porten e tyre, nje kulture e re dhe sport argetues, qe kane kohe qe e kane per zemer ta ushtrojne ne praktike.

                    Por nga ana e tjeter, mendoj, se kjo proteste pa efekt, ne essence dhe permbajtje, eshte paksa hipokrite, sepse ne shohim vetem mallkime me plot te keqija, qe ka “bere” Fortlumturia e Tij Imzot Janullatosi dhe asnjehere nuk pyesim vetveten ose te shohim faktet e historise moderne, se kush ndihmoi me perkushtim dhe udhehoqi Ringjalljen apo Ringritjen e fese se rrenuar dhe Kishes Ortodoxe ne Shqiperi, pas periudhes se erret te komunizmit.

                    Une mendoj, se i duhet dhene haku kujtdo, ashtu sikurse thote historia, me te mirat dhe anet negative.

                    Te flasesh vetem zi dhe te mohosh miresite e klerikut te larte te nje komuniteti te madh, ne sherbim te besimtareve te devotshem te krishtere orthodoks, nuk me duket serioze dhe e vertete.

                    Eshte mire, qe para se te shkruhet me tendenca te paramenduara denigruese zi e me zi per nje person, te nje niveli dhe cilesie te larte ne rangun boterore, duhet te merret nje informacion ose hulumtohet me detaj jeta dhe puna e tij dhe jo te flitet me hamendje dhe emocione, thjeshte se pse ai eshte i krishtere dhe duhet urryer me mentalitet jeniceresh anadollak.

                    Nje fjale e urte e marre nga BIBLA, thote: “Jepni Çezarit çka i takon Çezarit dhe jepni Zotit çka i takon Zotit”.

                    Si shpiegohet, qe e gjithe komuniteti orthodoks ne Shqiperi, nuk ka pare deri me sot kaq shume te zeza, sa thuhet me histerizem ne media, ndaj Imzot Janullatosit, duke e kthyer luften kunder tij si qellim primar ne Janullatosfobi!?

                    Ky fakt ka mbajtur te ndezur propaganden urrejtese, mes dy popujve atij shqiptar me shumice te besimit islam dhe popullit helen te besimit ortodoks.

                    Ky qendrim ne rezonance (te qeverise turke dhe shqiptare), eshte i njejte ne parim dhe praktike me qeverite turke. Kjo serisht shrehet me seshumti, ne ditet e sotme praktikohet nga partia radikale me baze islamike te kryesuar nga i kryekorruptuari Erdogani, i cili ne vijim po mban gati fitilat per lufte me Greqine (e shprehur me se miri ne Qipro), qysh kur kjo e fundit fitoi pavaresine 150 vjet me perpara nga ish Perandoria Mizore Osmane.

                    Po Kisha Orthodokse e Shen Gjergjit ne Boston, pse asnjehere nuk ka dalur hapur kunder “mekateve” te Eminences se Tij Prof. Dr. Janullatosit, mbasi rreth tij jane grumbulluar te gjithe “krimet” apo te keqijat e kutise se Pandores?!

                    Dihet, se ne ate mision te larte fisnik baritor, Ianullatos-in, nuk e kane vene greket, por Igumeniki Orthodoksia nga Stambolli. Ne te njejten menyre, emerohen te gjithe kryepeshkopet.

                    Pra, shqiptaret, duhet te hidhen tani “kunder” kryeqytetit te ish Perandorise Otomane, qe eshte Stambolli dhe jo Athina. Boll me urretje patetike.

                    Kisha Ortodokse, nuk eshte perkatesi apo prone e shtetit grek, pavaresisht se Ianullotos eshte me kombesi greke.

                    Nese ecet me logjiken allaturke, i bie qe italianet, nuk duhet t’a pranojne apo njohin Atin e Shenjte ne Vatikan, me arsyen pse nuk eshte italian…

                    Po mire o burre apo grua e dheut, kaq budallenj dhe antishqiptare, eshte i gjithe komuniteti orthodoks ne Shqiperi, dhe kaq miope dhe budallenj, jane profesoret e shquar te Fordham University ketu ne New York, sa te mos dijne, se po vleresojne nje “kriminel” apo “terrorist” te betuar antishqiptar!?

                    Presidenti i Fordham University ne New York, nder te tjera, vleresoi se me punën bamirëse të Kishës, jo vetëm për besimtarët, por për të gjithë shqiptarët, përfshi këtu riparimin i rrugëve, urave, klinikave, si dhe mbledhjen e donacioneve për riparimin e një xhamie.

                    Nën udhëheqjen e Kryepeshkopit Kisha Orthdoxe, shpërndau qindra ton ushqime dhe furnizime, për refugjatët e gjithë besimeve dhe kombësive, sidomos gjatë krizës në Kosovë.

                    Në mënyrë të palodhur, Kryepeshkopi, ka dhënë kontributin e tij për të lehtësuar tensionet në Ballkan dhe për këtë në vitin 2000, ai u zgjodh kandidat për Çmimin Nobel për Paqen, shkruan shkrimtarja Aida Bode, ne raportin e saj, botuar tek e perkohshmja mujore “Dielli”, organ i Federates Panshqiptare “Vatra” ne New York.

                    Ne i pame shqiptaret ne vendlindje, qe shfryn dufin anadollak dhe arkaik, kunder K/Ministrit te Britanise se Madhe, pse tha hapur 100% te verteten, per ne, mbasi per inerci te komunizmit, ne ishim mesuar, se kushdo, qe flet per ne dhe rreth nesh, duhet te na bejne qefin, (si ne mitingjet e permotshme me elegji glorifikuese), sikurse na e benin shume parti “motra” marksiste-leniniste ne kohen e Dulles se Gjinokastres, qe hanin dhe pinin me muaj te tere, neper resortet lukzose (per kohen), kur shqiptaret viheshin ne radhen e qumeshit qysh ne oren 2 te nates… apo per nje cope buke ne dyqanet e varfera te komunizmit…

                    Nese e shikon ceshtjen me gjakftohtesi, i bie ose bota eshte e lodhur ne tru, qe e vlereson me tituj dhe ndere te larta te merituara Fortlumturine e Tij Imzot Prof. Dr. Janullatosin ose ne shqiptaret jemi s’mirezi, hipokrit, trushperlare dhe genjeshtare te cilesise se larte, qe e urrejme klerikun e respektuar nga bota e civilizuar, thjeshte pse eshte i krishtere dhe behemi te verber karshi mercenareve e terroristeve kamikaze vehabist islamik te Al Qaides, qe veprojne diten per diell.

                    Ato fanatike muhaxhidine si te droguar nga hashashi i talebaneve te Pakistanit, para kamerave televizive apo internetit, shkurt para hundes sone dhe syve te leshkosur na thone hapur ne youtube, se do te vendosin Ligjin e Sheriatit me ose pahir edhe ne trojet shqiptare dhe gjithe boten…

                    Nese shfletojme historine, shohim se ne kohen e Italise fashiste dhe Gjermanise naziste, kufiri shqiptaro-shqiptare, ishte i pandare dhe te gjithe hynin e dilnin lirshem. E pra, kjo eshte merite e nazi-fashisteve se na bashkuan te gjithe trojet shqiptare ne nje shtet te vetem etnik.

                    Keto fashiste e naziste, qe kane bere krime kunder njerezimit (kane vrare mbi 56 milion, ku, mbi 6 milion jane ebrej), kane bere edhe mire per popullin tone, ne momente kyce te historise sone, pikerisht, ate qe nuk arriti t’a bente as periudha e mbas Pavaresise me 1912…

                    Me duket hipokrite kjo proteste ne New York dhe teper qesharake edhe per faktin tjeter, se ata qe protestuan me shumice, nuk i perkasin komunitetit orthodoks, por besimit islam, e cila nga ana e saj, asnjehere deri me sot nuk ka protestuar, kunder shqiptareve te rinj terroriste te Al Qaides, qe te indoktrinuar me ideologjine vrastare te vehabizmit, po luftojne edhe mes vedit, per vendosjen me fanatizem edhe ne trojet tona (ne perspektive) te Ligjit kobzi te Sheriatit.

                    Duke u marre shume me Janullatosfobine, nje pjese e ketij komuniteti ose drejtuesit e besimit islam, ne disa redaksi gazetash, revistash, fondacionesh, forumesh me emra hipokrite europiane e boterore, website, radio, television etj., ne vendlindje dhe diaspora, kane harruar te merren me ose paqellim me problemet brenda fese se tyre, ku, me se shumti po gjen truall vehabizmi radikal, larg islamizmit tradicional te ish kolonizatoreve barbar turq…

                    Brenda komunitetit te tyre, ka lindur dhe lulezuar, diten per diell dhe ne sy te te gjitheve, individe dhe grupe ekstremiste, qe moren fizionomi dhe sot kane veprimtari konkrete terroriste me karakter te paster fetare, perkrah Al Qaides, ne Siri e gjetke.

                    Per mendimin tim, nuk duhet vene shenja e barazimit, midis Fortlumturise se Tij Imzot Prof. Dr. Janullatosit dhe terroristeve shqiptare te Al Qaides, qe luftojne ne Siri, per te shkaterruar trojet etnike shqiptare, permes vendosjes me cdo cmim te sundimit te Ligjit famkeq te Sheriatit, ku, nenat, motrat apo shoqet tona, do te fillojne jeten mesjetare te inkuizicionit, brenda kater mureve te shtepise se shtetit burg, qe do te lind nga ligji ne fjale. Ato fatkeqe, do te jene viktime, fale tolerances dhe verberise se vete komunitetit islam shqiptare ne trojet etnike.

                    E thene shkurt, keto nena dhe motra te mira muslimane shqiptare, do te trajtohen si kafshe shtepiake, qe riprodhon mbasardhes e asgje me shume, sepse do te jene te privuar sipas ligjeve ne fjale nga cdo e drejte…

                    Nese dikush ben “mekat”, te dashurohet me nje vajze ose djale jo te besimit te tyre, vajzat apo grate, do te vriten me gure, ne nje grope te vdekjes, qe ata do t’a hapin me duart e tyre…

                    Mjafton, te shohim shtetet apo republikat islamike (me strukture te paster fetare sheriatiste), ku, sundon dhunshem Sheriati dhe s’ka nevoj, per shume koment, se si do te jete jeta e shqiptareve ne te ardhmen…

                    Gjithashtu, duhet te them, se asnjehere, nuk kam pare protesta te komunitetit ortodoks ne Shqiperi, kunder klerikut arvanitas me shtetesi greke.

                    Kujt me shume, se ketij komunitet orodoks ne Shqiperi, i takon te vendos, se kush duhet te jete ne krye te Kishes se tyre autoqefale.

                    Sot, me terbim dhe histerizem radikal, ceshtja shqiptare, shikohet vetem kunder Shkelqesise se Tij Imzot Janullatosit, pse ai nderohet nga nje universitet amerikan.

                    Kryepeshkopi Anastas, u shpall sot “Doktor Nderi” i Universitetit Jezuit Fordham (1841). Protesta shqiptare, nuk pati asnje efekt negativ tek zyrtaret e universitetit, te cilet nuk e moren vesh se kishte apo jo kalimtare protestues.

                    Universiteti amerikan Fordham ne New York, shpalli me 28 janar 2014, “Doktor Honoris Causa” Kryepiskopin e Tiranes dhe te gjithe Shqiperisë, Anastasin.

                    Pra, kete titull deri me sot, nuk kane arritur asnje nga presidentet e Shqiperise, Dardanise e gjetke, se per K/Ministra dhe ministra as qe behet fjale t’a degjojne, se cfare do te thote ky titull.

                    Sa me shume, qe ne shqiptaret e urrejme me fanatizem vulgar anadollak figuren e larte boterore, aq me shume ai nderohet dhe respektohet.

                    Mendoj, se nje falenderim i perzemer, i duhet percjelle ne kete rast demostruesve dhe mediave primitive papagalle shqiptare, qe kane bere qe popullariteti i tij te rritet shume, ne boten shqiptare, se te huaj nuk dijne shqip dhe nuk i kuptojne sherret apo budalliqet tona anadollake…

                    Ceremonia zyrtare e dorëzimit të titullit “Doktor Nderi”, u mbajt pasdite pa asnje problem, në Kampusin Universitar “Rose Hill”, afër Kopshtit Botanik të këtij metropoli njujorkez. Gjatë ceremonisë së dhënies së titullit te nderit Fortlumturia e Tij mbajti kumtesen: “Duke përhapur Ungjillin në një vend multifetar. Meditime theologjike për fetë e tjera”.

                    Per me shume, shqiptaro-amerikania shkrimtare, poete, përkthyese dhe kritike e njohur Aida Bodeduke pershkruar realisht historine te Universitetit Jezuit, vlereson, se: “Fordhami është një universitet jezuit nga më të vjetrit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. I themeluar në vitin 1841, universiteti qëndron me një mision të patundshëm: të zbulojë urtësinë dhe të transmetojë mësimdhënien nëpërmjet studimit dhe arritjeve më të larta mësimore. I udhëhequr nga tradita katolike dhe jezuite, ky universitet mbështet zhvillimin intelektual, moral dhe fetar të studentëve dhe i përgatit të udhëheqin një shoqëri globale. Ky universitet nderoi të martën më datën 28 Janar, 2014 Kryepeshkopin e Tiranës, Durrësit dhe gjithë Shqipërisë me Doktoraturën e Letrave Njerëzore Honoris Causa (në latinisht “për hir të nderit”). Ceremonia u zhvillua në Kishën e Universitetit në kampin Rose Hill (kodrina e trëndafilit)…”

                    Por, nga ana e tjeter nihilistet, asnjehere nuk permendin, se sa shkolla ka hapur, sa kisha ka rindertuar dhe ndertuar nga themelet, ndihma material dhe financiare ka dhuruar njerezve ne nevoj, sa femije ka derguar me studime jashte vendit ne profile te ndryshme dhe jo vetem fetare, sa femije ka derguar per sherim falas jashte Atdheut etj.

                    Ai, eshte Qytetar Nderi i Tiranes, titull, ky i dhene si Mirenjohje nga Kryeministri i Shqiperise (i mire apo i keq), me emrin Edi Rama.

                    Ai, erdhi ne krye te Kishes Ortodokse te Shqiperise, me miratimin apo deshiren edhe te ish Kryeministrit dhe ish Presidentit Dr. Sali Berisha.

                    Kryebariu i Kishes Ortodokse Autoqefale te Shqiperise Imzot Janullatosi, eshte Antar Nderi ne 17 (shtatembedhjete) akademi universitetesh presitigjioze te botes dhe figure e larte e botes akademike laike dhe te Kishes Otodokse neper bote.

                    Pra i mire apo i keq, ne New York, Shkelqesia e Tij, ishte i ftuar si shqiptare dhe Kryetar apo Kryebariu i Kishes Ortodokse Shqiptare dhe jo asaj helene (greke).

                    Ai, njeh shume mire historine dhe kulturen shqiptare, mbasi flet shume mire gjuhen shqipe, kur ne Shqiperi dhe Kosove po rritet gjithnje e me shume perqindja e analfabetizmit. Te gjithe meshat ne kishat shqiptare brenda territorit te Shqiperise i thote ne gjuhen shqipe.

                    Ai, ka qene dhe eshte zeri dhe ndergjegja e komunitetit te tij orthodox.

                    Ne podiumin e Universitetit Fordham ne New York, kur ai po ligjeronte, ne auditorin e mbushur me shume student dhe profesore te nderuar amerikane, ishte i vendosur perkrah flamurit amerikan, dhe te universitetit mikprites edhe Flamuri Kombetar Shqiptar Kuq e Zi. Pra, ai ka perfaqsuar denjesht komunitetin ortodoks shqiptar si kryebariu i mire i tyre…

                    Janullatosfobia fondamentaliste, ka verbuar nje pjese primitive apo radikale shqiptare, qe te mos shohin trahun, qe po na verbon te gjitheve, para syve tane dhe diten per diell.

                    Shume organizata islamike, gjoja “bamirese”, ne Kosove e Shqiperi dhe shtetin “vella” te ish “baba Dovletit”, qe sot per fat te keq, drejtohet nga i kryekorruptuari ne skandale te medha neo-otomanisti i terbuar radikal vehabisti K/Ministri Erdogan (i cili, eshte i padeshiruar perpopullin e vet, sepse ka e po mbyt me gjak dhe terror opoziten laike ataturke…), po rekrutojne si mercenare fetare, ne emer te fese islame me mijera te rinj shqiptare, per te luftuar per Jihad (Lufte te Shenjte) dhe se asnje gazetar, analist, televizor shteterore apo privat, reviste, website (qe pothuajse drejtohen nga perfaqsues te komunitetit islam ne vendlindje dhe diaspore), si te verbuar, nuk i shohin thirrjet e tyre histerike fashiste (ne youtube), kunder vete shqiptareve.

                    Ne as kemi pasur dhe as s’do te kemi “vella”, ish bijte e kolonizatoreve barbar, qe ende nuk kane kerkuar deri me sot falje publike me shkrim dhe goje, per Krimet Sistematike Kunder Njerezimit, qe per 5 shekuj kane ushtruar kunder popullit te Gjergj Kastriotit, Hasan Prishtina, Isa Boletinit, Nene Terezes, Mic Sokolit, Bajram Currit, Ded Gjon Lulit, At Gjergj Fishtes, Imzot Fan Stilian Nolit etj.

                    Pse kjo heshtje nga komuniteti dhe “intelektualet” islam ne trojet etnike!?

                    Qeveria Amerikane, kohet e fundit, eshte shume e shqetsuar dhe alarmuar me te drejte, per perhapjen e shpejte, qe po marrin grupet terroriste te Al Qaides ne Siri, ku, ka shume antare me gjak dhe gjuhe shqiptari, qe flasin dhe kercenojne hapur ne shqip 24/7 ne mediat elektronike.

                    Pse nuk behet pyetja: Pse ky universitet amerikan apo nje tjeter te nderoj nje klerik tjeter orthodoks shqiptar?! A ka klerik shqiptar, qe ka nivelin e kryebariut te tyre?! Nese po, cili eshte dhe pse nuk eshte ftuar nga universitetet prestigjioze amerikane!? Mos eshte kjo nje “padrejtesi”, qe amerikanet u bejne klerikeve etnike shqiptare orthodoks!?

                    Po cfare po behet ne Kosove, Shqiperi, Maqedoni apo diaspore ku, askush nuk flet apo ngrihet ne demostrata, kunder jashteqitjes “shqiptare”, qe po luftojne per Jihad ne Siri!? Ata po i bejne nje dem te madh imazhit te trojeve etnike shqiptare neper bote, ku, reagimet e mediave te huaja po behen gjithnje e me te shpeshta…

                    Sheriati, eshte kunder vendeve perparimtare, si Amerika, Europa Perendimore, Kina, Rusia, Japonia, Australia etj. Ideologjia e ketyre ligjeve ne fjale, nuk njeh komb, liri dhe te drejta te njeriut, respektim te gjinise femerore, te drejten e votes, pjesemarrejen ne jeten politike, kulturore, administrative, te zgjedh dhe te zgjidhet ne organet e pushtetit lokal dhe qendror.

                    Mjafton te lexosh programet e tyre dhe e sheh boten e erresires dhe vdekjes, qe do t’i ndodh kujtdo, qe do te behet si ata. Republikat islamike sot, ku, aplikohet ky krim i lirive dhe te drejtave te njeriut, jane shembulli me klasik.

                    Kjo heshtje me ose paramendim, i ka dhene krah lulezimit dhe zgjerimit te grupeve ekstremiste, qe nga Siria bejne thirrje per Jihad.

                    Ata si kancer, ne trupin e sfilituar nga hallet ne trojet shqiptare, neser mund te behen nje eksploziv i rrezikshem dhe shqetesim serioz, per gjithe shqiptaret, Ballkanin, Europen dhe boten.

                    Toleranca e forcave te rendit dhe ministrive te brendshme, sherbimeve sekrete respektive Dardani dhe Shqiperi, ka bere, qe keto muhaxhidine te tredhur ne tru, te perhapen si kerpudhat mbas shiut, sepse qeverite dhe “intelektualet” shqiptare, me shume po merren me Janullatosfobine, se sa me celulat e Al Qaides ne trojet arberore, qe po veprojne si kompani dhe brigada te medha hapur per Jihad ne Siri.

                    Per keto gazetaruce dhe analiste “liberale”, me i rrezikshem eshte kleriku i larte shqiptar orthodoks me fame boterore, qe nderohet dhe respektohet nga auditoret prestigjioze amerikane, se sa “shqiptaret” e Al Qaides, qe kerkojne te vrasin edhe besimtaret e vet paqesore ne trojet shqiptare…

                    Shqiptaret ne Siri, po vrasin si pushtues, ne emer te fese islame, kurse Shkelqesia e Tij Imzot Prof. dr.  Janullatosi nuk ka vrare, por ka ushqyer me predikimet e tij elokuente DASHURI, MIRESI, PROGRES, DHEMBSHURI, CIVILIZIM, dashuri dhe respect, per prinderit, te afermit, vellain, nenen, motren, te mbash afer dhe t’a kthesh ne rruge te mbare edhe njeriun qe gabon etj…

                    Ai, ka shkolluar e shkollon vijueshmerisht me dhjetra te rinj e te reja ne vendet e botes civilizuese.

                    Fortlumturia e Tij, ka punuar per Shqiperine dhe shqiptaret e mire ortodoks, me shume se shume shqiptare per Atdheun e tyre.

                    Kleriku i larte ortodoks, nuk ka sulmuar popullin e lashte paqesor sirian, nuk ka vrare asnje femije ne Siri, nuk ka perdor arme kimike te shfarosjes ne mase, per te vrare me dhjetra femije, sikurse kane bere dhe bejne bashkekombasit tane (nen emrin e Al Qaides ne Siri etj.), qe sot Kombet e Bashkuara, i kane cilesuar keto terroriste si pergjeses, per krime kunder njerezimit.

                    Keto grupe ekstremiste, nuk linden dje, por u eshte dashur kohe dhe mund, per te arritur aty ku jane ato sot. Kush i ka toleruar dhe pse!?

                    Imazhi i Shqiperise, Kosoves apo shqiptareve te Maqedonise, ne sy te botes po del negativ, ashtu sikurse eshte ne realitet…

                    Ne si shqiptare, tregohemi para botes si njerez hipokrit, me dy apo me shume fytyra.

                    Shqiptaret, kerkojne te integrohen me te drejte ne Bashkimin Europian, por per fat te keq, sa me shume kohe te kaloi, aq me shume forcohen pozitat e ekstremisteve te Al Qaides ne Kosove, Shqiperi dhe Maqedoni, po rekrutojne dhe perdorin si mish per top nje pjese ye deshperuar te rinise shqiptare nga trojet etnike, duke ua shperlare trurin dhe mbushur ate me pikpamje dhe nxitje te urretjes fetare ndaj atyre, qe nuk jane te nje besimi si ata.

                    Pse intelektualet e besimit islam, nuk flasin apo protestojne ne rruge cdo dite ose te shkruajne apo bejne thirrje vellazerore, per ndalim te derdhjes se gjakut shqiptar per interesa te Al Qaides ne Siri!?

                    Heshtja, vret me shume dhe eshte e demshme, per te ardhmen e kombit dhe femijeve. Neser, femijet tane, do te mallkojne nenat dhe baballaret e tyre pse heshten, kur Atdheu kishte me shume nevoj per zerin dhe ndergjegjen e tyre, kunder terroristeve shqiptar radikale te Al Qaides, qe do t’a kthejne token e lodhur te Arberit ne Republik Vdekjeprurese Islamike.

                    Cfare prisni Atdheu yne eshte ne rrezik!?

                    Deri kur shqiptaret, do te mbajne dhe ushqejne lepurin e frikes ne bark!? Deri kur, do te shitemi me heshtje vetevrasese, per disa aspra, duke pranuar me ndegjegje, qe femijet tane ne vend te shkollave, do t’i nenshtrohen pa vetedije ligjeve antinjerezore dhe vdekjeprurese te vetes dhe kombit shqiptar.

                    Ku jane shkrimtaret dhe artistet, profesoret e universiteteve me emra fallco europiane, qe heshtin para degradimit te perditshem te Atdheut tone!?

                    Jane jo pak, por mbi 3000 vete, qe ne gjuhen shqipe ne youtube etj, bejne thirrje per vendosjen e Republikes Islamike, kudo ne trojet shqiptare.

                    Asnje organizate apo shoqate, ne vendlindje dhe diaspore, qeveri, president apo kryeminister ne trojet shqiptare, nuk po proteston apo deklarohet hapur, per rrezikun eminent, qe do t’a kercenoj neser Atdheun e Shqiponjave te Gjergj Kastriotit, sapo Lufta Civile Fetare ne Siri te perfundoj.

                    Kush do te mendoj dhe mbroj te Drejtat dhe Lirite e Njeriut, per shqiptaret, qe nuk i perkasin besimit islam ne trojet shqiptare!?

                    Ka ardhur koha, ndonese me shume vonese, qe Shqiperia te dale menjehere nga Konferenca Islamike Boterore, ku, e plandosen gabimisht politikanet driteshkurter, c’ka do te ishte nje hap i domosdoshem dhe reflektim pozitiv, per te mire te interesave kombetare. Shteti duhet te jete ligjshmerisht laik, duke respektuar keshtu Kushtetuten e neperkembur te Atdheut tone.

                    A duhet lejuar, qe Shqiperia e Kosova te behen si Egjipti, ku, organizata e jashteligjshme Vellazeria Islame, dogji me histerizem, brenda nje dite mbi 30 kisha te besimit te lashte kristian, ne kete vend, qe perben 25% te popullsise etnike dhe me Kushtetuten e Ligjit te Sheriatit, qe u mundua te vendos ish presidenti i permbysur, te krishteret, privohen automatikisht nga cdo e drejte njerezore, ku, grate, vajzat dhe motrat e tyre, duhet te veshin ferexhe dhe te dalin te mbuluar ne rruge…

                    A mund te vij kjo dite e zeze edhe ne trojet shqipare!? Gazetat ne vendlindje dhe diaspore, s’kane kohe te merren me kete ceshtje shume serioze, qe neser, do te jete shqetesimi kryesor dhe do te prish fallcitetin e tolerances fetare ne popullin shqiptar, ne mes te Europes.

                    - See more at: http://tribunashqiptare.net/?p=20977#sthash.QGykTKYa.dpuf

                    You are subscribed to email updates from Kosova tek AlbEmigrant
                    To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.
                    Email delivery powered by Google
                    Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610



                    --
                    http://www.albemigrant.com
                    Faqja e emigrantëve shqiptarë në NET
                  • Ajet Nuro
                    KosovA tek AlbEmigrant ... - Rexhep Erdogani mbrojti ligjin e kontrollit mbi qytetarët në internet -
                    Messaggio 9 di 18 , 23 feb 2014
                    • 0 Allegato

                      KosovA tek AlbEmigrant


                      Rexhep Erdogani mbrojti ligjin e kontrollit mbi qytetarët në internet

                      Posted: 22 Feb 2014 01:15 PM PST

                      Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                       

                      Kryeministri i Turqisë, Rexhep Erdogan deklaroi se, ligji i ri për forcimin e kontrollit në internet, synon të mbrojë qytetarët nga shantazhi. Sipas fjalëve të Erdoganit ligji nuk parashikon aplikimin e censurës dhe i njëjti i është drejtuar kundër shantazhit, veprimeve amorale dhe kërcënimeve për reputacionin e njerëzve.

                      Presidenti i Turqisë, Abdullah Gyl duhet të vendosë a t’i miratojë ndryshimet e diskutuara ose do të vërë veto ndaj tyre. Ndërkaq, kryeministri turk njoftoi se, aktualisht qeveria e siguron qasjen e gjerë në internet në shkollat shtetërore.

                      http://bnr.bg/sq/post/100335401

                      Revolucioni kombëtar bullgar për çlirimin e Bullgarisë nga zgjedha osmane

                      Posted: 22 Feb 2014 01:12 PM PST

                      Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                      Foto: arkiv 

                      Më 19 shkurt shënojmë një prej ditëve më tragjike në historinë bullgare. Mbushen 141 vjet nga vdekja e heroit më të dashur kombëtar – Vasil Levski. Në këtë ditë Bullgaria përulet para veprës dhe heroizmit të tij. Ai ka lidhur më 18 korrik të vitit 1837 në Karlovo, gjatë vitit 1873 gjen vdekjen në trekëmbëshin afër Sofjes. Shumë heroizëm dhe urtësi janë mbledhur në 36 vitet e jetës së tij – dhe nuk është e rastit se e quajmë Apostullin e lirisë. Mëson për prift, por i kushtohet plotësisht revolucionit kombëtar bullgar për çlirimin e Bullgarisë nga zgjedha osmane.

                      Para Levskit në rrethet revolucionare mendohej se kryengritja e suksesshme kundër Perandorisë osmane mund të shkaktohet përmes depërtimit të çetave të armatosura nga jashtë. Ai vet merr pjesë në Ligën e parë dhe të dytë si edhe në çetën e Panajot Hitovit. Mungesa e suksesit të tyre e detyron që të niset në rrugë tjetër duke menduar se vepra çlirimtare duhet të zhvillohet në trojet bullgare, ai bredh nëpër vendin dhe krijon një rrjet të gjerë komitetesh revolucionare. Organizata e Brendshme Revolucionare, e ndërtuar nga Apostulli është në bazën e revolucionit bullgar – Kryengritja e prillit nga vitit 1876 dhe Çlirimi i Bullgarisë në vitin 1878. Krahas dimensioneve kombëtare kjo organizatë është arritje për lëvizjen evropiane dhe demokratike gjatë shekullit të XIX.

                      Për çdo bullgar, pavarësisht nga gjendja e tij sociale ose pikëpamje politike Apostulli i lirisë me devotshmërinë dhe pastërtinë e vet morale është shumë i shtrenjtë. “Unë ia kam kushtuar vetës atdheut, t’i shërbejë deri në vdekje dhe të punojë sipas vullnetit të popullit”, shkruan ai. Levski është luftëtar për “republikë të pastër dhe të shenjtë”, për liri personale, kombëtare dhe të përgjithshme. Ai lufton për barazi midis popujve për të drejta politike dhe qytetare të etniteteve dhe pakicave për organizim demokratikë të shoqërisë.

                      “Levski është thesar kombëtar. Ai është zjarr i cili flakëron edhe sot. Kjo flakë duhet të ushqehet me përpjekjet e të gjitha bullgarëve”, thotë për të shkrimtari akademik Anton Donçev. Ai është një prej intelektualëve që ngritën idenë për ndërtimin e monumentit të Apostullit në qytetin Dimitrovgread të Serbisë ku popullsia është para se gjithësh bullgare. Më 18 shkurtë kryeministri bullgar Plamen Oresharski dhe kryeministri serb Ivica Daçiç inauguruan monumentin e Apostullit dhe nderuan kujtime tij. Iniciativa për inaugurimin e bustit është e kryebashkiakut të qytetit Neobisha Ivanov.

                      Снимка

                      “Ideja për monument të Levskit në Dimitorvgrad është prej kohe – shton Nebojsha Ivanov. – Jam i lumtur që tashmë e kemi. Skulptura është vepër e profesorit Valentin Starçev dhe është dhuratë nga kompania bullgare ndërtuese “Trase Group Hold”, që punon në Serbi. Monumenti do të zbukurojë sheshin e qytetit. Kjo na jep mbështetje morale për pakicën bullgare në Serbi, ndihmon për zhvillimin e marrëdhënieve midis dy shteteve.”

                      Në vitin 2007 përmes një anketimi kombëtar të Televizionit Kombëtar Bullgar Levksi është zgjedhur numër një në listën e bullgarëve të mëdhenj për të gjitha kohërat. Portrete të tij ka në çdo shkollë bullgare, ndërsa monumentet jashtë shtetit janë 22 në vende në Evropë, Amerikë Veriore dhe Latine në Azi.

                      Përgatiti në shqip: Zoja Kostadinova

                      http://bnr.bg/sq/post/100310685/bullgaria-perulet-para-vepres-se-vasil-levskit

                      Marko Boçari ne revolucionin grek ne aleancën shqiptaro – greke në luftë kundra pushtuesve osman

                      Posted: 22 Feb 2014 08:45 AM PST

                      Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                      Marko Boçari, kryetrimi i Çamerise
                      Në kujtim të rënies të kryetrimit të Çamërisë, Marko Boçarit

                      Pregatiti Vesel Ahmeti

                      U mbushën 180 vjet që nga dita e rënies të kryetrimit shqiptar Marko Boçari nga krahina e Sulit të Çamërisë. Figura e tij shërbeu si frymëzim për të gjithë ata shkrimtarë, artistë e poetë që interesoheshin për ngjarjet e Ballkanit e në mënyrë të veçantë për revolucionin grek të viteve 1921-1829. Bëmat e kapidan Marko Boçarit në atë kohë kishin marrë dhenë jo vetëm në Ballkan, por edhe në Evropë e në botë. Nuk kishte ditë që shtypi evropian pa le ai grek, që të mos shkruante për kolosin e Sulit.

                      Shrimtari i madh Hygoi, duke folur për ndikimin e revolucionit francez, e vendos Markon në radhët e Uashingtonit, Kostçukos, Boliverit, Pilegonit, Maninit, Lopezit, Xhon Braun dhe Garibaldinit. Ai është kudo- thotë Hygoi- ku ndizet e merr flakë e ardhmja. Ishin bëmat e Marko Boçarit ato që i dhanë frymëzim studiuesit gjerman Mendelson Bartholdit që thotë: “Marko Boçari ishte i pajisur me të gjitha virtytet që duhet të ketë një njeri. Këto virtyte zbukuroheshin nga një karakter i thjeshtë, shembulli i të cilit mund të gjendet vetëm te burrat e mëdhenj të Plutarkut. “Për mua- thotë skrimtari i njohur anglez Stjefens Miltjalli- në Marathonë dhe Leonidha në Termopile nuk ishin më heroikë se Marko Boçari në Karpenish”. Ti mban në gjirin tënd eshtrat e gjeneralit më të madh dhe të qytetarit më të mirë të Greqisë, të Marko Boçarit, i cili në fushat e Karpenishit u ngrit më lart, madje edhe se Leonidha”, u shpreh pjesëmarrësi i revolucionit grek Thanas Polizoidhi duke iu drejtuar Mesallongjit. Greqia do të vajtojë për shumë kohë një nga miqtë dhe mbrojtësit më të zellshëm të saj”,-shkruan oficeri francez Rafenel që luftoi si vullnetar nën komandën e Marko Boçarit. Dëgjoj betejën që mbush qytetin me zemrat që thërrasin :O hije e Boçarit, mbro grekët e pafat!- shkroi Hygoi kur i dhanë lajmin e vdekjes të kryetrimit. Akti i fundit i birit të madh të Shqipërisë u pasqyrua me forcë të madhe emocionale edhe nga arbëreshi i Italisë Eduardo Volio:”Marko Boçari nuk nguroi kur mori vesh se mundësia e fundit ishte që me sakrificën e ekzistencës së vet të siguronte dafinën e flijimit, e cila ishte një me lavdinë. Virtyti i tij është virtyti i yllit të mirë të shqiptarëve, gjenia ushtarake e Shqipërisë… Ai është heroi shqiptar i kohërave të reja, i cili me mendimet e tij, me veprat dhe shkencën e tij strategjike, dhe në ndërmarrjet e mëdha, rikrijon në mos riprodhon pikë për pikë, brumin e lavdishëm të paraardhësit të tij, të disa shekujve më parë “Gjergj Kastriotit”.

                      Vilhelm Myler na jep edhe këto vargje:… Ai! Marko Boçari! Suljotët nga na mbinë?! Një urim i tillë mëngjezi, te të përgjumurit arrin./ E zgjodhën e brofin në këmbë dhe si delet pa çoban/ Nëpër udhë marrin vrapin./ Me shoqshoqin ç’është ç’po ngjan?… Pyet natën. Ajo ç’pa le ta tregojë./Po se ç’ngjan këtë natë, dita a do ta besojë?/ Në fushën e Karpenishit njëqind trima, turq njëmijë,/kori vdekja sa agimi i fliste dritës të vijë./ Oh! dhe ty atje të gjetën Marko Boçar, Marko Boçar./Të njohën nga shpata jote, nga plagët që hape vetë./ Ashtu si pate premtuar, o Marko trimi me fletë!”

                      U frymëzuan piktorët nga vende të ndryshme të botës. Ata na kanë lënë shumë tabllo që kanë përjetësuar figurën e madhërishme të kryetrimit nga Çamëria. Ndër ta dallohet piktori i madh francez Delakrua.

                      Çamëriotit trim i ngritën këngë të fuqishme rapsodët që kanë ardhur me bukuri të pa shoqe deri në ditët tona, këngë që janë kënduar, këndohen e do të këndohen në shekuj.

                      “Medet për Vezir Alinë/,që kur s’dëgjoi Boçarinë/ të mblidhej me Bushatllinë,/për të bërë Shqipërinë/.Marko Boçari i tha:/ Dëgjomë Ali Pasha, po s’u bëmë me ata,/ Shqipëria për ne nuk ka,/ do grihemi lakra,/do këndojë qyqeja. “E sa e sa këngë të tjera në shqip e greqisht këndohen për kryetrimin në dasma e në lindje, në çdo vatër e sofër gëzimi, në prag betejash dhe pas fitoresh.

                      Marko lindi në Sul më 1790 nga një familje me lashtësi patriotike. I pari i tyre Gjon Boçari ka qenë një nga bashkëluftëtarët më besnikë të Skënderbeut që pas vdekjes tij, Donika e dërgoi atë në krahinën e Tragjazë, Dukat, Radhimë në mbrojtje të trojeve të saja të dhuruara nga i jati si prikë kur ajo u martua me heroin tonë Gjergj Kastrioti. Diku aty në Tragjas mbi një kodër, Gjon Boçari ndërtoi një kështjellë rënojat e së cilës ndodhen edhe sot e kësaj dite. Por edhe pasardhësit e tjerë të këtij fisi kanë luftëtarë, prijësa dhe udhëheqësa për liri e pavarësi. Gjyshi i Markos, Gjergj Boçari, ka qenë prijës i Sulit, Noti, Xhaja i tij kryekapedan i trimave, ndërsa i ati i tij Kiçua ka qenë një nga kapedanët më të shquar të Sulit.

                      Fatosi i vogël i Çamërisë, Markua,fëmijërinë e tij e kaloi në periudhën më të rëndë të luftës së Suljote kundër Ali Pashë Tepelenës. Pas disfatës së Suljote më 1803, at e bir së bashku me një grusht suljotë pasi luftuan edhe për disa javë të tjera në muret e një manastiri, çanë rrethimin dhe u hodhën në Korfuz.

                      Në vitin 1809 Marku hartoi një fjalor shqip – greqisht me 1700 fjalë, i bindur se edhe gjuha shqipe, e shkruar mirë, mund të shprehë gjithçka të bukur njerëzore, e mbi të gjitha do të mund të komunikonin lirshëm me fqinjët e tyre grekë. Ja se si e vlerëson historiani grek Titos Hochohallas:”Leksikografia greko -shqiptare në Greqi fillon me Marko Boçarin… Kjo vepër, pavarësisht nga rëndësia e shumanshme që ka për një luftëtar… na sjell një material shumë të çmuar për dialektologjinë shqiptare. I shkruar në fillim të shekullit XIX të… Leksiku vlen njëkohësisht edhe për vërejtje të ndryshme filologjike, shoqërore, bile edhe historike”. Ndërsa Çabej thotë:”Me një ndjenjë habije shohim ne sot se një njeri jo i penës,por i armës dhe folës i një dialekti në skaj të trevës gjuhësore, si Marko Boçari prej Suli, përdor në fillim të shekullit të kaluar leksema të sferës kuptimore – abstrakte, si kërkim, madhësi, i papunë, i pamasë, ashtu si dikur Gjon Buzuku në veri e të tjerë si këto”.

                      Qëndrimi i Marko Boçarit në Europë, mësimet e mëdha të revolucionit francez dhe qënia e tij anëtar në shoqërinë e miqësisë Eteria për Ballkanin në luftë kundër ushtrisë osmane e ndihmuan Markon që të vihej mbi gjithë kryetarët e luftës për pavarësinë e Greqisë. Ai ishte zhveshur nga çdo ves skllavërije. Shkrimtari francez Lekretel e quan Markon “Spartak të tmerrshëm”. Ndërsa zonja Bouquerile para se të njihej me të e përfytyronte si të ish një sfinks.

                      Në vitin 1815 Markon e gjejmë pranë Ali Pashë Tepelenës të cilit i qëndroi besnik derisa e vranë në 1822.- Do të vish me ne i madhi Ali – i kishte thënë Markua atij- Por ai e kishte kundërshtuar me një jo! të prerë. Aso kohe ishin hapur fjalë nga agjentura turke dhe patrikana e Stambollit se gjoja Aliu do ta linte lëkurën në malet e Sulit dhe këto fjalë i kishin vajtur në vesh dhe Markos, prandaj edhe i tha: Ndëgjo i madhi Vezir: Mos u beso çfarë ke dëgjuar, se ja ku të kam, vetë i tretë ja, në krah të hedh dhe ezhdërha të bëhen ata pak njerëz që të kanë mbetur përpara çaj dhe në Sul të çaj, por eja se të duam. Por Aliu nuk pranoi. Ai kishte planin e tij. Por që nuk mundi ta realizojë. E vranë.

                      Marku ishte një luftëtar i paepur, që dinte vetëm të sulmonte.Ishte një strateg që me taktikën dhe strategjinë e tij, e kishte detyruar Sërasqerin e Janinës Vezirin e madh që të shtonte numrin e ushtarëve në vilajetin e Janinës nga 25 000 që ishin më 1821, në 45000 në 1822 dhe në 65 000 në 1823 duke ndrruar njërin pas tjetrit edhe 3 sërasqerë të vilajetit Pasho Beun, Rushit Pashën dhe Omer Vrijonin. Të parin e mbylli pothuaj në kampin e tij që ngriti në fushën e Janinës, të dytin e turpëruan edhe gratë duke ia ulur namin e gjeneralit të sprovuar siç flitej për të, ndërsa të tretin e shpartalloi në portat e Sulit sa nuk e zuri edhe vetë atë të gjallë. Megjithatë mizërija e ushtrisë osmane, ndihma e forcave angleze nga deti dhe tradhtia e disa krerëve grekë me në krye gjeneral Varnaqotin sollën pushtimin e dytë të Sulit. Markua në këtë kohë u hodh i tëri me revolucionin grek me krerët e të cilëve prej kohësh ai kishte organizuar aleancën shqiptaro – greke në luftë kundra pushtuesve. U bë shpirti, organizatori dhe mbrojtësi i vërtetë i Greqisë perëndimore që tradhtia e komandantëve të tyre kishte krijuar një çoroditje dhe amulli të paparë në radhët e ushtrisë që drejtonin ata.

                      Marko tashmë ishte bërë komandant i përgjithshëm i forcave të armatosura të Greqisë Perëndimore me gradën e gjeneralit, gradë të cilën ai nuk e mbajti duke deklaruar solemnisht para krerëve të gjithë Greqisë se atë dhe diplomën për mbajtjen e saj mund t’ja japin vetëm bashkatdhetarët e vendit të tij, Shqipëria.

                      Në luftën për mbrojtjen e Mesallongjit, Marko Boçari e shpalosi flamurin e flijimit të tij. I bindur se nuk kishte rrugë tjetër, ai së bashku me 350 trima suljotë, u fut në kampin e armikut, vrau dhe preu sa i zuri krahu duke e shpartalluar gjithë atë mizëri ushtarësh të Qytahi Pashajt, por mbeti edhe vetë i vrarë;”Ndërmarrja madhështore kundra Greqisë perëndimore, thotë historiani gjerman Gervinua, u shkri si dëbora”.

                      Marko u ngrit në supet e trimave suliotë dhe u dërgua në Mesallongji ku u vendos në sallën e madhe të prefekturës për të bërë homazhet e nevojshme të këtij njeriu të madh. Në mbasdite u bë varrimi. Të gjithë banorët e vendit ishin veshur me të zeza, rrugët ishin shtruar me dafina e lule të freskëta. Kryetrimi mbahej në krah të kapedanëve grekë e shqiptarë. Kambanat binin përzishëm. Çdo gjysëm ore dëgjoheshin 33 të shtëna topash. Aq ishin edhe vitet që kishte jetuar heroi.

                      Para kortezhit ecnin robërit të lidhur në një litar dhe pas tyre kuajt e stolisur të pashallarëve të vrarë nga dora e Markos, me flamujt e kapur. Priftërinjve të Mesallongjit u printe peshkopi, që ecte ngadalë dhe me sytë për tokë. Trupi i kryetrimit i shtrirë në arkivol të punuar me dru are, mbahej në krahë të 12 luftëtarëve suljotë të veshur me kostume kombëtare. Trupit i vinin pas e motra dhe të afërmit, prefekti i Mesallongjit, Kost Metaksaj, i rrethuar nga kapedanët shqiptarë e grekë dhe populli i krahinës. Më në fund të vargut vinin kafshët e ngarkesës dhe 8 000 bagëti, të kapura edhe këto në kampet e armikut. Kaq shumë njerëz nuk ishin parë që nga kohëra që nuk mbaheshin mend në Epir. I gjithë kortezhi i përzishëm u kujtonte njerëzve kohët shumë të vjetra të paradave triumfale që bëheshin për nder të fituesit të betejave të rëndësishme, me të vetmin ndryshim se triumfuesi ishte i vdekur.

                      Respektin dhe mirënjohjen e thellë për kapedanin Marko Boçari, populli grek e ka shprehur në dhjetëra libra që i kushtohen veprës së tij. Ai i ka ngritur kapedanit një bust në qendër të Athinës. Edhe në Francë, emri i luftëtarit të madh shqiptar është përjetuar në pllakën përkujtimore të një rruge në Paris, që mban emrin e tij. Ndërsa ne shqiptarët… jemi kufizuar vetëm me vendosjen e një fotografi të tij në muzeun kombëtar.

                      Hollësira të tjera dhe më të plota do t’i gjeni në romanin historik “Legjendarët e Sulit” të Çamërisë që ka dalë në shitje.

                      http://www.albasoul.com/vjeter/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=789


                      You are subscribed to email updates from Kosova tek AlbEmigrant
                      To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.
                      Email delivery powered by Google
                      Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610



                      --
                      http://www.albemigrant.com
                      Faqja e emigrantëve shqiptarë në NET
                    • Ajet Nuro
                      KosovA tek AlbEmigrant ... Selim Hasanaj: Polemikë me Xhavit Halitin Posted: 07 Jun
                      Messaggio 10 di 18 , 8 giu 2014
                      • 0 Allegato

                        KosovA tek AlbEmigrant


                        Selim Hasanaj: Polemikë me Xhavit Halitin

                        Posted: 07 Jun 2014 09:33 PM PDT

                        Ju pëlqejnë artikujt e publikuar tek Kosova tek AlbEmigrant? Regjistrohu tek KosovA tek AlbEmigrant me Email

                        Me 06/03/2009 (Ripublikim)

                        (Ne foto Selim Hasanaj)

                        E lexova posa e pash shkrimin tand “EKSTREMIZEM I NXITUR SHTETËRISHT DHE FETARISHT¨” sepse u bana kurreshtar të shof se cka shkruen. Mendja më shkojë dhe thash mos vallë ma në fund kjenka zgjue nga gjumi dikush nga “POLITIKAJT” e Dardanisë dhe paska reague kunder shemtimit bastard që posaqërishtë pas luftes në Dardani po u bahet trojeve tona ethnike.U zhgenjeva nga vetvetja dhe i thash vetes, po ku po të shkon mendja , ku mund të shkruej ( ate që ti dhe shqiptaret e vertetë e presin) nji njeri që me klanet e veta mban pergjegjësin pse trojet tona shqiptare, pse ethnikumi yn pellazgo-ilir u orientalizue, u islamizue.

                        Xhavit Haliti

                        Shoku Xhavit Haliti, unë si qytetarë i thjeshtë i Dardanisë që jetojë në mergatë këtu e 20 vite në Norvegjin polare të drejtohem me këtë shkrim dhe jo pse jamë far trimi dhe pot shes trimni, as jo pse jamë dikushi dhe po due met mësue dicka, por thjeshtë pse nuk po muj durojë ma këto maskarallaqe të cilat nuk po pikun nga qielli i kthjelltë i etnikumit shqiptarë por po na vin nga rrymat e lindjes neper terrin e hanës dhe ate që per pothuej 600 vite nuk e arriti shpata e sulltanve, tash po e arrin aleanca sllavo-arabe dhe juve “politikajt” tanë as që po ju hanë palla.
                        Për këtë arsye me vullnet fillova ta lexojë shkrimin tand, por ti more shoku Xhavit si duket per ta humb kohen dhe mos me u merzitë nga ndeja dhe jeta lukse e cila asht qudi se si nuk po ju cmend juve disave atje në Dardani ( ti i thue Kosovo) paske shkrue këtu. Sa e ke lodhë trunin të na rikujtosh neve që e kemi ndie në kurriz dhe në shpirt sistemin e Jugosllavisë, të Millosheviqit etj, dhe tua mësosh atyne që nuk e kanë perjetue atë katrahurë, ma mirë kishte me kjen të kishe shkrue se si të ndalet islamizimi vehabist, binladenian dhe taliban i ethnikumit shqiptarë. Po ta perkujtojë se unë jamë nji njeri i thjeshtë nga Lubozhda e Istogut, percjell situatem dhe rrjedhat në atdhe , por edhe në Norvegji ku jetojë e besa edhe ma shumë sepse fatmirsisht njof disa gjuhë dhe edhe lexojë shtypin në shumë gjuhë pos shqipes e norvegjishtes që i flasë e shkruej perditë paralelisht. Në shtypin skandinav flitet se sherbimet e intelegjencës evroprendimore dhe ato të CIA-s amerikane kanë ardhë në perfundim se selia e zyreve vehabiste asht diku në Britani të madhe. Veq kësaj flitet se ato sherbime sekrete kan të dhana se donatoret kryesor të këtij ekstremizmi super ekstrem islamist dhe antiamerikan vec Riadit, Teheranit, Damaskut e Tripolit janë edhe Moskva dhe Beogradi. Kur i ndëgjojë këto të fliten dhe kur lexojë dicka rreth kësaj teme këtu nga rrethi i norvegjezve që janë mjaftë të orientuem (sepse edhe Norvegjisë i kanoset rreziku nga islamizimi i qetë i padiktueshem i sajë dhe këtë e tha para disa ditve liderja e Fremskritsparti zonja Siv Jensen)mue si shqiptarë më kujtohet koha paksa ma mbrapa dhe fjalet profetike të Dr. Ibrahim Rugovës. Pra koha kur ai si lider i popullit i zgjedhun me voten e popullit, kishte fillue ti formojë institucionet e para të ministrisë së mbrojtjes së Dardanisë dhe edhe të dergojë per ushtrime ushtarake në Shqipni djemet shqiptarë të cilet do baheshin komandant të UCK-së papritmas dalin në sqenë formacionet tjera të komandueme nga juve DONZHUANET E HOTELEVE TË TIRANËS dhe nga shefi i juve të gjithve miku i perhershem i Millosheviqit dhe ortaku i tij që nga mbledhja e Kretës, pra nga Fatos Nano dhe kur ato formacione ndermirrnin ndonji aksion i cili nuk sillte asgja tjeter pos provokim dhe masakra ndaj populsisë civile të pafajshme nga policia dhe ushtria serbe dhe kur nderkombtaret e pyesnin Rugovën per këto formacione ushtarake ai thoshte: unë nuk dij kush janë, ata edhe mund të jenë të formueme dhe të pagueme nga Serbia vetem per të shkaktue ekscese dhe shkak per masakra. Pra per shkak të këtyne fjalve juve enverostalinistet e perbetuem dhe edhe shumica naive e pa orientueme dhe e paditun e popullit e keni sha Rugoven, e keni quejt tradhtarë dhe edhe sot e shani dhe keni perplot bloga në internet ku cka nuk shpifni dhe nuk thoni per te. Tash kur jo tinzisht ( sikur në Norvegji) por ashiqare po islamizohet ethnikumi shqiptarë unë per të saten herë i thamë dr. Ibrahim Rugovës. Aferim or PROFETI I POPULLIT TIM. Largpamsia e tij i paska sjell në dritë thanjet mohuese per formacionet fantome të krijueme dhe që thonin jemi UCK sepse e sotmja e verteton se AI paska pas të drejtë. I kisha lutë luftëtaret e vertetë dhe patriotet shqiptarë si dhe familjaret e tyne mos ta gjejnë veten në këtë shkrim timin. Ky shkrim u dedikohet matrapazve, injorantve dhe shqipfolsve arabofil, serbo sllavofil. Per UCK-në e vertetë dhe trimat e saj RESPEKT I PERJETSHEM. E kush ishin ata dihet dhe unë i cmojë mbi të gjithë. Pra Dr. Rugova thoshte se ato formacione mund edhe të jen të formueme dhe të pagueme nga vetë Serbia, AI pra paska pas të drejtë sepse kur analizon njeriu atë që ndodhi, këtë që po ndodhë tash dhe kah po shkon timoni i fatit të atdheut dhe kombit del se “akuza” e Dr. Rugoves paska kjen profetike. Nese asht e vertëtë cka thojnë këndej nga prendimi se qendra VEHABISTE asht në Britani dhe nese asht kjo e vertetë se edhe donacionet ma të mëdhaja per ta vijnë nga Riadi, Teherani,Damasku, Tripoli, Moskva dhe Beogradi dhe kur kësaj ti bashkangjesim faktin se pas perfundimit të luftës së ftoftë megjithate Rusia kurr nuk pushojë së andrruemi politiken pansllaviste, pra daljen në Siujdhesn Ilirike dhe bashkimin me arabet per ti thye interesat amerikane dhe evroprendimore, pra ate që nuk e arrijti Rusia me diktaturen komuniste tash së bashku me Serbinë perdorin metoden e PANISLAMIZIMIT të Siujdheses Ilirike ( edhe kësaj ti shoku Xhavit i thue Ballkan) dhe meqense pushtetin sot në Dardani e kanë pikrisht argatet e DONZHUANVE TË HOTELEVE TË TIRANES dhe edhe vet ata, dhe nese kujtojm pak mbrapa na bie në mend se të tillet ishin edhe zhurmagjinjet e mëdhenjë se po bajnë luftë ne formacionet e UCK-së , por krejt kësaj kur i vehet si kapak fakti se pushtetaret e sotshem të Dardanisë tue fillue nga kreu i shtetit Kryetari dhe permes Kryevlladarit e teposht në hierarkinë pushtetare shifet se asht nji aleancë mishruese me Bashksinë Islame të Kosovës ( shkurtimisht BIK) dhe me kryebikun e sajë Naim Ternaven. Tashma dihet sheshit se flliqozofi Milazim Krasniqi me krejt familjen komplet asht vehabist, dhe fakti se djali i tij Memli Krasniqi që po flitet se edhe asht nip i Shefqet Krasniqit ( po flitet se Shefqeti asht vëlla i Milazimit)nga rruga u fut në PDK e mas pak në Parlament që tash u ba edhe zadhenës i Ceverisë Thaqi, mue si shqiptarë i thjeshtë me dalin profetike fjalet e dr.Rugovës që i pat thanë dikur. Argatet e dikurshem të Serbisë me LLOVACKA në krah e banë luften dhe populli e dinë mirë per trimnit e këtyne trimave, sot po ata po na dalin musliman me nam dhe aleat të Ceverisë. Nese asht e vertetë cka flitet per vehabit , per qendren e tyne dhe per donatoret e tyne edhe njiherë po bindem se D. Rugova paska kjen PROFET I POPULLIT SHQIPTARË. Dhe ti shoku Xhavit Haliti (dhe argatet tu të devotshem) në vend se të merresh mundin dhe të shkruesh per shkatrrimin e Jugosllavisë, per Serbinë dhe politiken e saj ekspansioniste , per kishen serbe , per ekstremizmin e nxitun nga shteti dhe kisha serbe, ma mirë do ishte sikur të shkrueje se si të ndalet PANISLAMIZIMI i trojeve shqiptare në mënyrë që ato troje të ruhen dhe të mbeten ashtu sikur ishin dhe janë këtu e prej se u krijue jeta të banueme me shqiptarë dhe të dekorueme me kulturen shqiptare. Neve që jemi lind dhe rritë në kohen e Jugosllavisë nuk na ke zgjue emocione per at farë katrahure, perkundrazi na zgjove averzion , ndersa ata që kanë lind ma vonë as që ju intereson ajo punë sepse këta dhe krejt bota e dinë se jugaosllavia ka ngordh, por Serbia sado e cfilitun ajo megjithate asht gjallë dhe e fortë bile. Dhe asaj po i jipet INFUZION me islamizmin shqiptarë të shqipfolsave. Atë infuzion po i jep BIK-u dhe Ceveria e Dardanisë por edhe në Shqipni ajo shqiptare e pranon në heshtje ketë katrahurë islamiste dhe unë frigohem per të ardhmen e nipave të mijë në mos ma heret të fëmijve të mijë. PANSLLAVIZMI po realizohet permes PANISLAMIZMIT. Ke shkrue nji shkarravinë dhe asgja tjeter shoku Xhavit. Ky shkrim kur lexohet tingllon banal po sikur propozimi yt në Parlament per vetyra dhe shofera per juve parlamentaret e Kuvendit të Dardanisë. Nuk të han palla ty e as shokve tu donzhuan se diku 70% ( ma së paku) e popullit nuk e ka as buken e gojes. Nuk po ju hanë palla as se Dardania po ndrron fytyren dhe imazhin. Keni kushtetutë dhe ate e keni ba vet. As ate nuk e respektoni, nuk je ti ai që duhet të shkruen në zemrashqiptare.net Ti duhet të veprosh per të miren e popullit e jo vetem të interesit tand të ngusht dhe të klaneve tua fantazma e mafioze. Mos shkoni as te varri i Profetit Rugova as te varret e shejta të Jasharajve. Po të isha pjestar i asaj familjeje të shejtë kurr nuk do ju kisha lejue të vini aty e të derdhni lot krokodili. Turp të ju vie. Imjer populli shqiptarë.

                        Selim Hasanaj Sarpsborg Norvegji

                        You are subscribed to email updates from Kosova tek AlbEmigrant
                        To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.
                        Email delivery powered by Google
                        Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610



                        --
                        http://www.albemigrant.com
                        Faqja e emigrantëve shqiptarë në NET
                      Il tuo messaggio è stato inviato correttamente e verrà recapitato a breve ai destinatari.